Klejówkowate
Gomphidiaceae Maire ex Jülich
Żyją w symbiozie mikoryzowej z drzewami iglastymi (świerk, sosna), często towarzysząc maślakom. Miąższ żółty u podstawy trzonu.
🔬 Kluczowe cechy diagnostyczne rodziny
- 1 Grube, woskowate blaszki głęboko zbiegające na trzon
- 2 Ciemnooliwkowy do czarnego wysyp zarodników
- 3 Jaskrawo chromowożółty miąższ u dołu trzonu
Terenowa zasada bezpieczeństwa
Klejówki są bezpiecznymi, smacznymi grzybami jadalnymi. Nie ma wśród nich w Polsce gatunków trujących.
🍄 Gatunki z rodziny Klejówkowate (4)
Wszystkie rodziny →
Klejówka świerkowa
Gomphidius glutinosus
Kapelusz szarofioletowy do czekoladowobrązowego, pokryty grubą warstwą bezbarwnego śluzu. Blaszki grube, rzadkie, głęboko zbiegające na trzon, z wiekiem czerniejące. KROK DIAGNOSTYCZNY: podstawa trzonu w środku i na zewnątrz jest JASKRAWO CHROMOWOŻÓŁTA!
Klejówka czerwonawa
Chroogomphus rutilus
Występuje w borach sosnowych na piaskach. Kapelusz miedzianoczerwony, lśniący, stożkowaty z garbkiem. Blaszki zbiegające na trzon, purpurowobrązowe do czarniawych. Miąższ pomarańczowożółty, podczas gotowania zmienia barwę na fioletową.
Klejówka różowa
Gomphidius roseus
Niezwykły biologicznie grzyb: wyrasta niemal zawsze tuż obok maślaka sitarza, na którego grzybni pasożytuje. Kapelusz piękny, koraloworóżowy, śluzowaty. Blaszki zbiegające, białawe, z wiekiem czerniejące od zarodników.
Klejówka alpejska
Chroogomphus helveticus
Gatunek typowo górski. W odróżnieniu od klejówki kleistej ma kapelusz suchy, aksamitno-filcowaty, o barwie pomarańczowopłowej do cynamonowej. Podczas gotowania miąższ barwi się na fioletowo.