Boczniakowate
Pleurotaceae Kühner
Saprotrofy rosnące na pniach drzew liściastych w chłodnych miesiącach roku (późna jesień i zima). Owocniki dachówkowato ułożone.
🔬 Kluczowe cechy diagnostyczne rodziny
- 1 Wzrost na pniach drzew liściastych (buk, topola, wierzba, brzoza)
- 2 Kapelusz boczny, muszlowaty, popielatoszary lub stalowoniebieski
- 3 Blaszki białawe, głęboko zbiegające po krótkim trzonie
- 4 Owocowanie późną jesienią, po pierwszych przymrozkach
Terenowa zasada bezpieczeństwa
Boczniak ostrygowaty to doskonały grzyb jadalny. W okresie zimowym nie ma groźnych nadrzewnych sobowtórów o podobnej wielkości.
🍄 Gatunki z rodziny Boczniakowate (6)
Wszystkie rodziny →
Boczniak ostrygowaty
Pleurotus ostreatus
Owocuje późną jesienią i zimą na pniach drzew liściastych (buk, wierzba, topola). Kapelusze muszlowate, stalowoniebieskie, szarobrązowe, ułożone dachówkowato. Blaszki białawe, gęste, zbiegające na krótki boczny trzon.
Boczniak łyżkowaty
Pleurotus pulmonarius
Letnia odmiana boczniaka rosnąca na drewnie liściastym. Kapelusze kremowobiałe, jasnobeżowe, łyżkowate. Blaszki białe, głęboko zbiegające na trzon. Miąższ o słodkawym anyżowym aromacie.
Boczniak osikowy
Pleurotus calyptratus
Owocuje wiosną (maj-czerwiec) na obumierających pniach osiki. Kapelusz muszlowaty, jasnoszary, za młodu z białawą osłoną pękającą od brzegu.
Boczniak dębowy
Pleurotus dryinus
Wyrasta jesienią na pniach starych dębów i buków. Kapelusz kremowobiały z szarymi kosmkami, na trzonie widoczna wyraźna strefa pierścieniowa ze znikającą osłoną.
Boczniak mikołajkowy
Pleurotus eryngii
W naturze pasożyt korzeni mikołajka na murawach kserotermicznych, w Polsce skrajnie rzadki i chroniony, powszechnie uprawiany. Ma gruby, mięsisty trzon i brązowy kapelusz.
Późnica wielosezonowa
Sarcomyxa serotina
Późnojesienny i zimowy grzyb nadrzewny. Kapelusz muszlowaty, oliwkowozielony do żółtobrązowego, ze śliską skórką. Trzon krótki, jaskrawo żółty, z drobnymi łuseczkami.