Съедобный
Требует кулинарной обработки
В сыром виде ядовит
Укажите местоположение, чтобы увидеть данные для своего региона.










Обычный древесный гриб со шляпкой 3–10 см (до 12 см), желто-охристого, розово-коричневого или коричневого цвета, покрытой мелкими, более темными чешуйками, сосредоточенными главным образом в центре вокруг низкого бугорка. Край шляпки у старых экземпляров рубчатый. Пластинки беловатые, с возрастом телесно-коричневые, приросшие зубцом или слегка нисходящие. Ножка длиной 4–12 см и толщиной 0,8–2 см, книзу отчетливо булавовидно или клубневидно утолщенная (до 3 см), с желтыми остатками покрывала и черными ризоморфами у основания. Кольцо волокнисто-войлочное, беловатое с желтым краем, с возрастом часто исчезающее. Мякоть беловатая, плотная, упругая, с вяжущим вкусом. Растет осенью на древесине и корнях лиственных, реже хвойных деревьев. В сыром виде ядовит.
Определение, местообитание и важнейшие отличия.
Грибник
Строение плодового тела
- Тип строения плодового тела
- Тип строения плодового тела: Шляпка, ножка.
Шляпка
- Форма шляпки
- у молодых плодовых тел: Форма шляпки: конический.
Форма шляпки: плоский. - Покров шляпки
- Покров шляпки: чешуйчатая.
Покров шляпки: чешуйчатая (тёмно-коричневый покров).
Покров шляпки: чешуйчатая (центр шляпки, серо-коричневый покров).
Покров шляпки: чешуйчатая (на краю шляпки, желтоватый покров).
Покров шляпки: чешуйчатая (на краю шляпки, беловатый покров). - Клейкость и слизистость шляпки
- Клейкость и слизистость шляпки: липкий.
- Цвет шляпки
- Цвет шляпки: коричневый.
у молодых плодовых тел: Цвет шляпки: коричневый.
у молодых плодовых тел: Цвет шляпки: розово-коричневый. - Положение края
- у молодых плодовых тел: Положение края: завёрнутый внутрь.
- Диаметр шляпки
- Диаметр шляпки составляет 25–100 mm.
- Центр шляпки
- Центр шляпки: с выраженным бугорком.
Нижняя сторона шляпки
- Тип гименофора
- Тип гименофора: пластинки.
Пластинки у ножки
- Прикрепление гименофора к ножке
- Прикрепление гименофора к ножке: приросший к ножке (пластинки).
Прикрепление гименофора к ножке: приросший к ножке (пластинки).
Прикрепление гименофора к ножке: приросший к ножке (пластинки). - Профиль гименофора у ножки
- Профиль гименофора у ножки: выемчатый у ножки (пластинки).
- Ширина прирастания гименофора
- Ширина прирастания гименофора: широко приросший (пластинки).
- Нисхождение гименофора по ножке
- Нисхождение гименофора по ножке: нисходящий зубцом (пластинки).
Нисхождение гименофора по ножке: нисходящий (пластинки).
Нисхождение гименофора по ножке: нисходящий (пластинки). - Цвет гименофора
- Цвет гименофора: беловатая.
- Соотношение окраски края и поверхности пластинки
- Соотношение окраски края и поверхности пластинки: того же цвета, что и поверхность пластинки.
- Расстояние между пластинками
- Расстояние между пластинками: близко расположенные.
Расстояние между пластинками: близко расположенные. - Наличие коротких пластиночек
- Наличие коротких пластиночек: присутствует.
Ножка и основание
- Форма ножки
- Форма ножки: цилиндрический.
- Основание ножки
- Основание ножки: булавовидное.
Основание ножки: клубневидный. - Цвет ножки
- над кольцом: Цвет ножки: белый.
ниже кольца: Цвет ножки: коричневый.
у основания ножки: Цвет ножки: сероватый. - Рельеф поверхности ножки
- над кольцом: Рельеф поверхности ножки: бороздчатый.
- Покров поверхности ножки
- Покров поверхности ножки: волокнистая (жёлтый покров).
- Длина ножки
- Длина ножки: до 120 mm.
- Диаметр ножки
- Диаметр ножки: до 30 mm.
Диаметр ножки: до 25 mm (у основания ножки).
Кольцо
- Наличие кольца
- Наличие кольца: присутствует.
Наличие кольца: присутствует. - Строение материала кольца
- Строение материала кольца: волокнистый.
Строение материала кольца: перепончатый. - Сохранность кольца
- Сохранность кольца: исчезающий.
- Цвет кольца
- Цвет кольца: белый (всё кольцо).
- Покров поверхности кольца
- Покров поверхности кольца: чешуйчатая (край кольца).
- Описательная толщина кольца
- Описательная толщина кольца: тонкий.
Мякоть
- Цвет мякоти
- Цвет мякоти: беловатая.
- Плотность мякоти
- Плотность мякоти: твёрдый.
- Вкус мякоти
- Вкус мякоти: вяжущий.
Вкус мякоти: вяжущий, слабый.
Вкус мякоти: горький, слабый. - Упругость мякоти
- Упругость мякоти: упругий.
- Цвет мякоти после повреждения
- Цвет мякоти после повреждения: без изменения цвета.
Цвет мякоти после повреждения: без изменения цвета.
Где и когда растёт
- Местообитание
- Местообитание: лиственный лес.
Местообитание: парк. - Субстрат
- Субстрат: заглублённая древесина.
- Характер роста плодовых тел
- Характер роста плодовых тел: одиночно.
Характер роста плодовых тел: группами.
Характер роста плодовых тел: пучками. - Частота встречаемости
- Период плодоношения
- Плодовые тела появляются с августа по ноябрь.
- Ареал распространения
- Ареал распространения: подтверждено.
Съедобность и кулинария
- Съедобность
- Съедобный
- Требуемая кулинарная обработка
- Требует кулинарной обработки
- Употребление в сыром виде
- В сыром виде ядовит
Законодательство
- Торговля
- Вид не включён в польский перечень грибов, допущенных к обороту.
- Охрана
- Вид не включён в польский перечень охраняемых видов грибов.
С чем можно спутать
Armillaria cepistipes
Основные различия
Armillaria gallica отличается более стойким, часто войлочным или звездообразно растрескивающимся кольцом, более обильными желтыми остатками покрывала на ножке, более медленным исчезновением чешуек по краю шляпки и спорами, которые чаще бывают эллипсоидно-миндалевидными.
Очень похожий опенок булавоногий (Armillaria cepistipes) быстрее теряет чешуйки по краю шляпки, имеет более скудные остатки покрывала на ножке и образует чаще широкоэллипсоидные споры размером 7–9(10) × 4,5–6,5(7) мкм.
FAQ
Съедобен ли опенок желтоватый?
Да, это вкусный съедобный гриб, но он требует обязательного отваривания в течение минимум 15–20 минут со сливом воды. В сыром или недоваренном виде ядовит.
Где и на чем растет опенок желтоватый?
Растет в лиственных и смешанных лесах, на мертвой древесине, пнях, ветвях или подстилке, часто внешне прямо на земле из погруженной в почву древесины.
Чем он отличается от опенка медового?
У него отчетливо клубневидно вздутое основание ножки с желтоватыми хлопьями и более нежное, паутинистое или войлочное кольцо, часто с желтым оттенком.
Когда приходится сезон на этот вид?
Плодовые тела появляются обычно с конца лета до поздней осени, чаще всего с сентября по ноябрь, поодиночке или небольшими пучками.
Растет ли опенок желтоватый большими сростками?
В отличие от опенка темного, он реже образует густые сростки. Чаще растет одиночно, небольшими группами или рыхлыми пучками по несколько штук.
Светится ли мицелий этого вида в темноте?
Да, его мицелий и ризоморфы обладают свойством биолюминесценции и могут испускать слабый зеленоватый свет, заметный в полной темноте.
Каково кулинарное применение этого гриба?
После отваривания он отлично подходит для маринования в уксусе, жарки, тушения, а также в качестве компонента соусов и грибных супов.
С какими ядовитыми грибами его можно перепутать?
Его можно спутать с ядовитым ложноопенком серно-желтым, имеющим горький вкус и серно-желтую мякоть, а также со смертельно ядовитой галериной окаймленной.
Любитель
Названия и история
- Obowiązująca nazwa krajowa
- opieńka żółtawa
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Armillaria gallica Marxm. & Romagn.
- Pozostałe nazwy
- opieńka żółta, opieńka żółtotrzonowa, opieńka bulwiasta
Наблюдения дома
Споровый порошок
- Необходимые материалы
- свежая, зрелая шляпка, лист бумаги, стакан или чашка, вода
- Время
- 2–24 h
- Выполнение
- Положите шляпку нижней стороной на бумагу.
- Нанесите каплю воды на верхнюю сторону и накройте.
- Через 2–24 часов поднимите шляпку и осмотрите осадок.
Что искать
- Цвет спорового отпечатка
- Цвет спорового отпечатка: белый.
Под микроскопом
- Необходимые материалы
- световой микроскоп, предметное и покровное стёкла, игла, вода, споры из спорового порошка
- Выполнение
- Перенесите иглой немного спорового порошка на стекло.
- Добавьте каплю воды, накройте покровным стеклом и рассмотрите споры.
Что искать
- Форма споры
- Форма споры: широкоэллипсоидный.
- Поверхность споры
- Поверхность споры: гладкий. Поверхность споры: гладкий.
- Размеры споры
- Длина 7–12 µm, ширина 4–6,5 µm.
- Размеры споры
- Длина 8,9 µm, ширина 5,5 µm.
Сравнивайте размеры после калибровки шкалы микроскопа.
Экология и распространение
- Способ питания
- Способ питания: сапротрофный.
Способ питания: паразитический.
Некулинарное применение
В Азии мицелий A. gallica образует микоризные связи, необходимые для роста и культивирования клубней лекарственной орхидеи Gastrodia elata.
История и культура
Выделение A. gallica из прежнего широкого понимания опенка осеннего (медового) стало прорывом в понимании экологии и разнообразия лесных патогенов.
Съедобность и безопасность
Условно-съедобный гриб — в сыром или недоваренном виде ядовит и вызывает острые желудочно-кишечные расстройства. Требует обязательного отваривания в течение минимум 30 минут со сливом отвара.
Гриб собирают в кулинарных целях, однако из-за наличия веществ, раздражающих пищеварительный тракт, он требует обязательного длительного отваривания перед употреблением в пищу.
Местообитание и встречаемость
Опёнок желтоватый (Armillaria gallica) встречается прежде всего в лиственных и смешанных лесах, реже в хвойных лесах, а иногда также в старых парках. Как сапротроф и слабый вторичный паразит развивается на мёртвой древесине — плодовые тела вырастают одиночно или небольшими группами на гниющих пнях, корнях, лежащих ветвях, а очень часто как бы прямо из подстилки — из фрагментов древесины, неглубоко погребённых в почве. В национальном исследовательском материале, обобщённом Żółciak (2003, таблицы 2–3), задокументировано присутствие гриба на 9 видах лиственных деревьев, в том числе на буке европейском и дубе черешчатом, тогда как на хвойных деревьях он отмечается значительно реже. В Европе вид имеет широкий ареал, однако применительно к Польше научные публикации указывают на подтверждённые местонахождения в нескольких различных регионах страны, без оснований для обобщения о его равномерной распространённости по всей территории. Сезон плодоношения в табличных сводках для Польши охватывает месяцы с августа по ноябрь (VIII–XI), а в аналогичных фенологических таблицах для Чехии задокументировано появление с сентября по октябрь (IX–X).
Исследователь
Съедобность и кулинария
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Съедобность
- Съедобный — źródło oznaczenia
Materiał: po pełnej obróbce
Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica · myko.cz/myko-atlas/Armillaria-gallica/: Popis and Kuchyňské využití; full page, atlas-level, Hagara2014 not read
- Требуемая кулинарная обработка
- Требует кулинарной обработки
Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica · myko.cz/myko-atlas/Armillaria-gallica/: Popis and Kuchyňské využití; full page, atlas-level, Hagara2014 not read
- Употребление в сыром виде
- Ядовитый
Materiał: surowy
Źródło bez opisu bibliograficznego · Artenliste Speisewert, Armillaria gallica etc. entry; W. Pätzold annotation on raw toxicity of Armillaria. Group-level author assessment explicitly covering listed Armillaria gallica, not a species-specific clinical trial.
Научные названия и таксономия
- Действующее научное название
Armillaria gallica Marxm. & Romagn.
Nazwa naukowa Armillaria gallica Marxm. & Romagn. należy do rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae). Została opublikowana w 1987 roku i jest uznawana przez Index Fungorum za nazwę bieżącą.
W literaturze mykologicznej takson ten bywał opisywany pod nazwami Armillaria bulbosa, Armillariella bulbosa oraz Armillaria mellea var. bulbosa. W części baz i atlasów (m.in. w polskim rejestrze GRej) preferowana bywa nazwa Armillaria lutea, traktowana w innych ujęciach jako synonim heterotypowy.
Границы таксона и ограничения определения
Nazwa Armillaria inflata uznawana jest za nazwę wątpliwą (nomen dubium) z powodu braku zachowanego materiału zielnikowego umożliwiającego jej jednoznaczną weryfikację molekularną w obrębie kompleksu A. cepistipes–A. gallica.
Rozpoznanie taksonomiczne opiera się na analizie mikrostruktury osłony, pomiarach zarodników oraz badaniach sekwencji genu tef1-α, gdyż sam region ITS nie zawsze w pełni rozdziela gatunki z tego kompleksu.
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Przyjęto bieżące ujęcie Armillaria gallica (IF131162) oraz materiały oznaczone jako ten gatunek w pracy Antonína (2009, Czechy i Słowacja), atlasie czeskim i opracowaniu Kuo (USA). Doniesienia GRej jako A. lutea oraz powiązania nazw bulbosa/lutea zachowują własne zakresy taksonomiczne; nie przypisano ich automatycznie do wąsko rozumianej A. gallica. Ujęcie synonimii heterotypowej w NCBI nie oznacza scalenia taksonów w Index Fungorum. Dawny genet z Michigan, przekazy o grupie opieniek i materiały laboratoryjne rozpatruje się osobno.
[21] [25] [23] [22] [1]
Экология и распространение
Лабораторная диагностика
Dane ustrukturyzowane
Базидии
Клетки чешуек шляпки
- Толщина стенки — качественная оценка
- Толщина стенки — качественная оценка: толстостенный (слегка). [28]
Каулоцистиды
- Пряжки
- Пряжки: отсутствует. [21]
Гимениальные цистиды
Остальные лабораторные признаки
Кожица шляпки
Споры
Материал и методы исследований
Исследование состава и активности — Su 2024 — тот же результат и три дозы
Materiał: Frakcja polisacharydowa AgP z materiału opisanego przez autorów jako A. gallica z Heilongjiang; osobne komórki docelowe HepG2 (TCHu 72).
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Doświadczenie dotyczyło wyłącznie wskazanej frakcji AgP i komórek HepG2 w modelu uszkodzenia oksydacyjnego. Nie przeprowadzono próby klinicznej. Wynik nie określa skuteczności leczniczej ani bezpieczeństwa spożywania owocników. Takson materiału podano według oznaczenia autorów; nie wykonano tutaj niezależnej identyfikacji.
[26]Archiwalny opis siedliska
Gatunek rozwija się jako saprotrof na martwym drewnie, pniakach i zagrzebanych korzeniach, a także jako słaby patogen nekrotroficzny na osłabionych drzewach liściastych (rzadziej iglastych), wywołując białą zgniliznę drewna.
Szerokie spektrum żywicieli obejmuje liczne rodzaje drzew liściastych (m.in. dąb, grab, buk, jesion, olsza, brzoza, lipa, klon) oraz iglastych (świerk, jodła, sosna, modrzew).
W Europie Środkowej owocnikowanie trwa zasadniczo od sierpnia do listopada, z największym nasileniem we wrześniu i październiku.
Archiwalny opis siedliska
W Ameryce Północnej grzyb występuje pospolicie w lasach liściastych i nadrzecznych na wschód od Gór Skalistych, owocnikując późnym latem i jesienią.
Archiwalny opis siedliska
W Azji Wschodniej owocniki notowano m.in. w październiku w sąsiedztwie upraw storczyka Gastrodia elata.
- Результаты, приведённые в источниках — Число спор на базидии
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [24] [21]
- Результаты, приведённые в источниках — Длина гимениальной цистиды
- na ostrzu blaszki: 15–40 µm [24]
na ostrzu blaszki: 15–25 µm [21] - Результаты, приведённые в источниках — Ширина гимениальной цистиды
- na ostrzu blaszki: 5–12 µm [21]
na ostrzu blaszki: 2,5–5 µm [24] - Результаты, приведённые в источниках — Длина споры
- 7,5–11 µm (skrajnie do 12 µm) [21]
7–9 µm [22]
7–10 µm [24]
Materiał badania: Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii. Materiał suszony (przygotowanie opisano w Metodach): Średnia długość zarodnika w badanym materiale wynosi 8,9 mikrometra. [28] - Результаты, приведённые в источниках — Ширина споры
- 5–6,5 µm [21]
4,5–6 µm [22]
4–6 µm [24]
Materiał badania: Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii. Materiał suszony (przygotowanie opisano w Metodach): Średnia szerokość zarodnika w badanym materiale wynosi 5,5 mikrometra. [28]
Metody i zapisy źródłowe — Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii.
Stan materiału: suszony.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Opis metody w źródle: Według ogólnych metod praca opiera się głównie na suszonym materiale. Źródło wymienia kilka mediów, nie przypisując jednego z nich do podanych średnich.
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: Pileipellis a cutis of radially arranged hyphae. Radial is explicitly reported, not inferred from subradial or parallel.” [28]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: Basidia (narrowly) clavate. The clavate base shape is recorded; the optional narrow qualifier awaits its own approved attribute, not nearly.” [28]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: basidiospores7.5–11(12)×5.0–6.5µm, explicitly reported mean=8.9×5.5µm. Mean retained separately from source range.” [28]
Metody i zapisy źródłowe — Antonín V., Tomšovský M., Sedlák P., Májek T., Jankovský L. 2009. Mycological Progress 8:259–271. DOI 10.1007/s11557-009-0597-1
Długość podstawki — zapis źródłowy: „Podstawki 32–45 × 7,5–9 µm; długość 32–45 µm.” [21]
Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Podstawki 32–45 × 7,5–9 µm; szerokość 7,5–9 µm.” [21]
Długość kaulocystyd; Kształt kaulocystyd; Szerokość kaulocystyd — zapis źródłowy: „20–55×11–23 µm, szerokomaczugowate/pęcherzykowate/wrzecionowato-maczugowate.” [21]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Cutis radialnych ±walcowatych strzępek z nieregularnymi/koraloidowymi końcami.” [21]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7,5–11(12) × 5–6,5 µm; średnia 8,9 × 5,5 µm. Długość typowo 7,5–11 µm, wyjątkowo 12 µm.” [21]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Często elipsoidalno-migdałowaty, rzadsze szerokoelipsoidalne.” [21]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Cienko- i grubościenne warianty.” [21]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7,5–11(12) × 5–6,5 µm; szerokość 5–6,5 µm, średnio 5,5 µm.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Michael Kuo, January 2017: Armillaria gallica; kolekcje HMK 09210401, 11020401, 09150721, 11121102
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Cutis/ixocutis ze strefami elementów wzniesionych; elementy5–15 µm szerokości, bezbarwne/brązowe w KOH.” [24]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7–10 × 4–6 µm w czterech amerykańskich kolekcjach; długość 7–10 µm.” [24]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Gładka.” [24]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7–10 × 4–6 µm; szerokość 4–6 µm.” [24]
Metody i zapisy źródłowe — Owocniki opisane przez Antonína2009 jako A.gallica. Zestaw obejmuje kolekcje czeskie i słowackie oraz jedną austriacką; nie jest to nowy wynik polskiego materiału.
Obecność kaulocystyd — zapis źródłowy: „Źródło jawnie wymienia kaulocystydy i podaje ich wymiary oraz kształty.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Exact source/material: Antonin2009 CZ/SK identified gallica;explicit cheilocystidia", {}, null, null]
Długość cystydy hymenialnej; Kształt cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „15–25×5–12 µm, przeważnie regularne maczugowate/subwalcowate/±wrzecionowate, czasem łańcuchy2(3)komórkowe.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Exact source/material: Kuo US four collection description, not four spores or fruitbodies;explicit cheilocystidia", {}, null, null]
Długość cystydy hymenialnej; Kształt cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „15–40×2,5–5 µm, cylindryczne/faliste do nieregularnych, cienka ściana, bezbarwne w KOH.” [24]
Metody i zapisy źródłowe — Europejski materiał źródłowo oznaczony jako A.gallica, opisany przez Antonína i współautorów. Nie przypisano komórkom vouchera fotografii ani N całej pracy.
Stan materiału: suszony.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Opis metody w źródle: Ogólne metody morfologiczne: mikroskop Olympus BX, głównie suszony materiał; czerwień Kongo, KOH i odczynnik Melzera. Nie wskazano konkretnego medium przy każdym pomiarze komórek.
Długość; Szerokość — zapis źródłowy: „A.gallica description: pileus scale cells10–125(175)×5–25µm.” [28]
Długość; Szerokość — zapis źródłowy: „A.gallica description: terminal cells15–130×5–25µm.” [28]
Liczba przegród — zapis źródłowy: „A.gallica: pileus scale cells0–2-septate.” [28]
Kształt — zapis źródłowy: „A.gallica: scale cells ellipsoid, subfusoid to cylindrical; subfusoid is fusiform plus its own nearly qualifier.” [28]
Kształt — zapis źródłowy: „A.gallica: terminal cells subulate, ellipsoid to cylindrical.” [28]
Grubość ściany — ocena jakościowa — zapis źródłowy: „A.gallica: scale cells slightly thick-walled.” [28]
Budowa komórkowa — zapis źródłowy: „A.gallica: cheilocystidia2(3)-celled or in chains of cells in lower part. Multicellularity is recorded; exact count and anatomical chain scope are preserved separately.” [28]
Metody i zapisy źródłowe — Zarodniki gatunku opisanego w atlasie Česká mykologická společnost; bez numeru okazu, N i osobnej diagnozy DNA.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Atlas CMS: výtrusy bezbarvé.” [22]
Metody i zapisy źródłowe — Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica
Морфология по Antonín 2009
Materiał: Autorski opis europejskich okazów A. gallica w pracy porównawczej. Cała praca obejmuje 51 okazów kilku gatunków; tej liczby nie przypisano pomiarom pojedynczego gatunku ani komórek. Oznaczenia materiałów kontrolowano metodą PCR-RFLP; kolekcje zachowano w BRNM.
Metoda: Morfologia opiera się na obserwacjach pierwszego autora. Mikroskopia świetlna dotyczyła głównie suszonego materiału. W ogólnych metodach wymieniono czerwień Kongo, KOH i odczynnik Melzera; nie dopisano wybranego medium do każdego wyniku.
Zakres wyników: Oddzielono komórki budujące łuski kapelusza od ich komórek końcowych oraz cheilocystyd. Źródłowe wymiary, kształty, przegrody i grubość ścian zachowują własne cele anatomiczne. Podany w makroskopii wymiar do 25 mm dotyczy podstawy trzonu.
Odczyt i ograniczenia: Ponownie odczytano tekst metod morfologicznych i cały opis A. gallica w autorskiej kopii na ResearchGate. Nie odczytano wszystkich tabel i wykresów; nie przypisano numerów stron na podstawie numeracji tekstu HTML. Sama obecność odczynnika Melzera w metodach nie ustala wyniku amyloidalności. Nie przeniesiono pomiarów A. cepistipes ani treści polecanych obok publikacji.
[28]Проверка распространения — объём и ограничения
Materiał: Polskie próby badania Żółciak 2003; lata 1988–1998. Liczba 1700 i 433 stanowiska dotyczy całego badania Armillaria, nie wyłącznie A. gallica.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 20.10.2026.
Ograniczenia: Wewnętrzna sprzeczność regionalna i błędnie wydrukowane 53°70′ pozostają nierozstrzygnięte. Brak danych o polskim sezonie miesięcznym w tym artykule.
[35]Объём проверки
Перед завершением запись нужно дополнить или проверить.
- Поиск регионов произрастания требует уточнения.
- Взаимосвязи прежних данных требуют повторной проверки.
- Новые источники требуют проверки сведений, выявленных при обзоре.
Правовая основа и объём оценки
Аналитические результаты
Состав и лабораторная активность
- Активность исследованного экстракта
- Активность исследованного экстракта: антиоксидантная активность (HepG2, экстракт, активность обнаружена, полисахаридная фракция, su2024.AgP). [26]
- Концентрация воздействия исследуемого материала
- Концентрация воздействия исследуемого материала: 100 µg/ml (HepG2, экстракт, su2024.AgP, приведённое значение). [26]
Концентрация воздействия исследуемого материала: 400 µg/ml (HepG2, экстракт, su2024.AgP, приведённое значение). [26]
Концентрация воздействия исследуемого материала: 200 µg/ml (HepG2, экстракт, su2024.AgP, приведённое значение). [26]
Полисахариды AgP — состав и клеточная модель
Materiał: Su i wsp. (2024) badali frakcję AgP z chińskiego materiału oznaczonego jako A. gallica przez wskazaną firmę. Celem doświadczenia były komórki HepG2 (TCHu 72).
Metoda: Skład oznaczano HPLC po hydrolizie i derywatyzacji PMP. W modelu DMEM wcześniejsza ekspozycja na AgP trwała 24 godziny, a późniejsza faza uszkodzenia H2O2 — 4 godziny. Badano żywotność, ROS, MDA, enzymy antyoksydacyjne i apoptozę.
Wynik: W hydrolizacie wykazano osiem monosacharydów. Autorzy raportują ograniczenie uszkodzenia oksydacyjnego komórek przez AgP. Tabela 1 podaje mg/g; §2.9 definiuje średnią ± SD.
Ograniczenia i droga cytowania: Odczytano pełny tekst. To wynik frakcji i modelu komórkowego, bez próby klinicznej. Nie przypisano danych hydrolizatu całemu owocnikowi. Cytowania 2,5–8 dotyczą A. mellea; nie przeniesiono ich tez na A. gallica. Ich pełnych tekstów nie odczytano.
[26]Важнейшие вещества и их действие
Z kultur hodowlanych wyizolowano seskwiterpenowe estry arylowe z grupy melleolidów, w tym armimelleolid C oraz melleolid F.
W testach laboratoryjnych in vitro wyizolowany armimelleolid C wykazywał aktywność cytotoksyczną wobec linii komórkowych nowotworów piersi (IC₅₀ = 7,54 µmol/L).
Съедобность
Materiał: Atlas myko.cz, sekcja kuchenna strony A. gallica.
Metoda: Odczyt strony; książka Hagara 2014 nieotwarta.
Wynik: Status jadalny po dłuższej obróbce, poziom atlasowy. Dolegliwości przypisane substancjom termolabilnym, bez identyfikacji związku.
Ograniczenia: Zdanie obejmuje wszystkie opieńki. Nie jest opisem przypadku klinicznego gallica.
[22]Вредные последствия употребления
Materiał: Abstrakt serii Wisconsin Poison Center oraz fragment tabeli NAMA 2018–2020.
Metoda: Oddzielenie nazwy rodzajowej i nazw innych gatunków od A. gallica.
Wynik: Są opisane samoograniczające się objawy żołądkowo-jelitowe po grzybach zgłaszanych jako Armillaria oraz po A. mellea, A. cf. solidipes i A. tabescens. Część identyfikacji była błędna.
Ograniczenia: Brak pełnego tekstu pracy z Wisconsin i brak sprawy oznaczonej jako A. gallica. Odczytany materiał nie pozwala przypisać tych przypadków wąsko rozumianemu gatunkowi A. gallica.
Droga cytowania: Abstrakt wydawcy; tabela NAMA tylko we fragmencie zwróconym przez wyszukiwanie.
[12]Биолюминесценция мицелия — реферат
Materiał: Grzybnia czterech genetów A. gallica na agarze słodowym albo drewnie korzeni Cornus florida. Osobno grzybnia sześciu genetów każdego z trzech gatunków.
Wynik: Bez oświetlenia otoczenia grzybnia świeciła stale. U A. gallica światło otoczenia i mechaniczne zaburzenie grzybni zwiększały świecenie. Nie było dobowej okresowości.
Zakres odczytu: tylko abstrakt
Ograniczenia: Pełnego tekstu nie otwarto. To grzybnia, nie owocnik.
[13]AGP и утомление после физической нагрузки — реферат
Materiał i model: Sun i wsp. (2023) opisują polisacharyd AGP z owocników A. gallica i doświadczenie ostrego zmęczenia wysiłkowego na myszach. Abstrakt podaje masę cząsteczkową 23,007 kDa.
Wynik i ograniczenia: Autorzy raportują poprawę wytrzymałości i zmiany wskaźników metabolicznych oraz stresu oksydacyjnego. Odczytano abstrakt; pełne metody, dawki, liczebność i dokumentacja oznaczenia są niezweryfikowane. To nie jest badanie ludzi ani dowód zastosowania klinicznego.
[27]Экологические исследования
Польша
Materiał: Żółciak 2003, 1988–1998, Polska.
Metoda: Izolaty i owocniki oznaczane metodami z pracy 1999 a, której nie otwarto.
Wynik: Występowanie w Polsce potwierdzone. Żywiciele tabeli są roślinami, na których stwierdzono grzyba, nie żywym otoczeniem.
Ograniczenia: Sprzeczność Sudety/Karpaty pozostaje nierozstrzygnięta i niezapisana. 53°70′ bez korekty. Brak miesięcy polskich.
[35]Геном штамма M3 и Gastrodia
Materiał: Szczep Armillaria gallica M3 przekazany przez Yunnan Senhao Fungi Industry, Xiaocaoba, Yiliang, Zhaotong, Yunnan. Grzybnia na PDA, 28 °C, ciemność. Genom PRJNA1082085, BioSample SAMN40199449.
Metoda: Illumina NovaSeq 6000 i Oxford Nanopore PromethION; składanie NECAT, korekta Racon i Pilon; adnotacje BUSCO, CAZy, PHI, GO, KEGG, Pfam, NR.
Wynik: Genom około 83,3–86,2 Mpz, 38 kontigów, N50 6 065 498 pz, GC 47,43%, 12 557 genów, kompletność BUSCO 95,4%. CAZy: 452 enzymy, w tym 191 GH i 73 GT. W PHI 3412 genów; 51,91% w klasie reduced virulence. Autorzy interpretują to jako słabszą patogenność i przydatność do wspólnej uprawy z Gastrodia elata. To wniosek z adnotacji genomu, nie z próby zakażenia.
Zakres odczytu: pełny otwarty tekst BMC Genomics, 31 marca 2025, od tła przez metody, wyniki, dyskusję i literaturę
Ograniczenia: W odczytanych metodach nie ma testu kojarzenia ani sekwencji użytej do oznaczenia M3. Twierdzenia o polisacharydach w tej pracy odsyłają do Sun 2023 i prac o A. mellea; nie są własnym wynikiem genomowym. Nie przenoszę liczb CAZy na owocnik.
Uwaga weryfikacji: Różne wielkości genomu podane w częściach publikacji zachowano jako wewnętrzną rozbieżność raportowania, a nie potwierdzony biologiczny przedział min–max. Nie znormalizowano ich do cechy gatunku.
Dalszy odczyt: Podczas niniejszej naprawy odczytano abstrakt Sun i wsp. (2023). Jego wynik dla myszy i ograniczenia przedstawiono osobno; pełnego tekstu ani przywołanych prac o A. mellea tutaj nie odczytano.
[17] [27]Геном штамма Jzi34 и Gastrodia
Materiał: Haploidalny szczep A. gallica Jzi 34, izolat pojedynczego zarodnika z owocnika zebranego w 2021 r. na plantacji w Luquan, Kunming, Yunnan. Genom JANYMC000000000, BioProject PRJNA874901.
Metoda: PacBio Sequel i Illumina NovaSeq PE150; płynna hodowla 10 dni, 25 °C, 115 obr./min; DNA metodą SDS.
Wynik: Około 79,9 Mpz, 60 kontigów, N50 2 535 910 pz, GC 47,44%, 16 280 genów, BUSCO 95,9%, powtórzenia około 4,1%. 664 CAZy, najwięcej GT w porównaniu z zestawionymi genomami Armillaria, 349 genów P450, 885 genów PHI, z czego 407 reduced virulence. Autorzy wiążą to z symbiozą z G. elata.
Zakres odczytu: pełny otwarty tekst BMC Genomics, 23 maja 2023
Ograniczenia: Metody nie podają, jakim badaniem potwierdzono, że owocnik źródłowy był A. gallica. Brak wyniku chemicznego owocnika i braku skuteczności klinicznej.
[15]Обзор связей между Gastrodia и опятами
Wynik: Gastrodia elata kiełkuje z Mycena, a później korzysta z Armillaria przy wzroście bulw. A. gallica jest wymieniona wśród gatunków używanych w uprawie, obok A. mellea, A. sinapina, A. singula i A. nabsnona. Tabela 2, za Morrison 2004, przypisuje A. gallica monopodialny pokrój ryzomorf. Skutki farmakologiczne dotyczą bulw G. elata, nie owocników A. gallica.
Zakres odczytu: pełny otwarty przegląd Frontiers in Plant Science, 8 stycznia 2024
Ograniczenia: Przegląd. Guo i wsp. 2016 oraz Morrison 2004 nie zostały otwarte. Nie wyprowadzam z niego protokołu uprawy.
[16]Период плодоношения в Польше — источник из атласа
Materiał: Grzegorz Chodacki, 20 maja 2026
Wynik: Sezon: sierpień – listopad, szczyt wrzesień–październik. W FAQ ta sama strona wiąże występowanie z całym terenem Polski i powtarza sezon od sierpnia do listopada.
Ograniczenia: Atlas amatorski, bez przedstawionej metody badawczej. Szczyt wrzesień–październik jest oceną autora tego źródła; nie odczytano niezależnego badania polskiej fenologii. Wzmianki strony o genecie z Michigan nie potwierdzają jego przynależności do wąskiego ujęcia A. gallica.
[20]Местообитание и встречаемость
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Источники |
|---|---|---|---|
| Чехия | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | IX–X |
|
| Польша | Буковая пуща; Лодзинское воеводство | VIII–XI |
|
Источники
- W2-GALLICA-NAMES
- Grok / Cursor CLI — propozycja badawcza, runda2
- Grok / Cursor CLI — propozycja badawcza, runda4
- cai 2023-jzi34 — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- liu 2024-frontiers — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- luo 2025-m3 — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- Pierwotny zapis źródłowy — P0: armillaria_gallica
- polish-atlas-phenology — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- Antonín V., Tomšovský M., Sedlák P., Májek T., Jankovský L. 2009. Mycological Progress 8:259–271. DOI 10.1007/s11557-009-0597-1 (także [28])
- Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica
- Marek Snowarski, GRej: Armillaria lutea / A. gallica
- Michael Kuo, January 2017: Armillaria gallica; kolekcje HMK 09210401, 11020401, 09150721, 11121102
- NCBI Taxonomy 47427: Armillaria gallica
- Su et al. 2024. The antioxidant activity of polysaccharides from Armillaria gallica. Frontiers in Nutrition11:1277877.
- Sun et al. 2023, Int J Biol Macromol241:124611 — odczyt abstraktu.
- First Nature, Pat O’Reilly, Armillaria gallica, Bulbous Honey Fungus
- eli.gov.pl
- eli.gov.pl
- protection-2014-1408.pdf
- trade-2026-258.pdf
- Żółciak 2003 — występowanie i żywiciele opieniek w Polsce.