Essbar
Erfordert Zubereitung
Roh giftig
Lege deinen Standort fest, um Daten für deine Region zu sehen.










Häufiger Holzpilz mit einem 3–10 cm (bis 12 cm) breiten Hut von gelboberner, rosabrauner oder brauner Farbe, bedeckt mit feinen, dunkleren Schüppchen, die sich besonders in der Mitte um einen flachen Buckel konzentrieren. Der Hutrand ist bei älteren Exemplaren gerieft. Lamellen weißlich, mit dem Alter fleischbräunlich, mit Zahn angewachsen oder leicht herablaufend. Der Stiel ist 4–12 cm lang und 0,8–2 cm dick, nach unten hin deutlich keulig oder knollig verdickt (bis 3 cm), mit gelben Velumresten und schwarzen Rhizomorphen an der Basis. Der Ring ist faserig-wollig, weißlich mit gelbem Rand, im Alter oft vergehend. Fleisch weißlich, hart, elastisch, mit zusammenziehendem Geschmack. Wächst im Herbst an Holz und Wurzeln von Laubbäumen, seltener Nadelbäumen. Roh giftig.
Erkennung, Lebensraum und wichtigste Unterschiede.
Pilzsammler
Fruchtkörperaufbau
- Fruchtkörperform
- Fruchtkörperform: Hut, Stiel.
Hut
- Hutform
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: kegelig.
Hutform: flach. - Hutbedeckung
- Hutbedeckung: schuppig.
Hutbedeckung: schuppig (dunkelbrauner Überzug).
Hutbedeckung: schuppig (Hutmitte, graubraune Bedeckung).
Hutbedeckung: schuppig (am Hutrand, gelblicher Überzug).
Hutbedeckung: schuppig (am Hutrand, weißlicher Überzug). - Klebrigkeit und Schleimigkeit des Huts
- Klebrigkeit und Schleimigkeit des Huts: klebrig.
- Hutfarbe
- Hutfarbe: braun.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutfarbe: braun.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutfarbe: rosabraun. - Hutrandhaltung
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: eingerollt.
- Hutdurchmesser
- Der Hutdurchmesser beträgt 25–100 mm.
- Hutmitte
- Hutmitte: mit deutlichem Buckel.
Hutunterseite
- Hymenophortyp
- Hymenophortyp: Lamellen.
Lamellen am Stielansatz
- Ansatz des Hymenophors am Stiel
- Ansatz des Hymenophors am Stiel: am Stiel angewachsen (Lamellen).
Ansatz des Hymenophors am Stiel: am Stiel angewachsen (Lamellen).
Ansatz des Hymenophors am Stiel: am Stiel angewachsen (Lamellen). - Profil des Hymenophors am Stiel
- Profil des Hymenophors am Stiel: am Stiel ausgebuchtet (Lamellen).
- Anwachsbreite des Hymenophors
- Anwachsbreite des Hymenophors: breit angewachsen (Lamellen).
- Herablaufen des Hymenophors am Stiel
- Herablaufen des Hymenophors am Stiel: mit einem Zahn herablaufend (Lamellen).
Herablaufen des Hymenophors am Stiel: herablaufend (Lamellen).
Herablaufen des Hymenophors am Stiel: herablaufend (Lamellen). - Farbe des Hymenophors
- Farbe des Hymenophors: weißlich.
- Beziehung zwischen der Farbe der Schneide und der Lamellenfläche
- Beziehung zwischen der Farbe der Schneide und der Lamellenfläche: gleichfarbig mit der Lamellenfläche.
- Lamellenabstand
- Lamellenabstand: eng stehend.
Lamellenabstand: eng stehend. - Vorhandensein von Zwischenlamellen
- Vorhandensein von Zwischenlamellen: vorhanden.
Stiel und Basis
- Stielform
- Stielform: zylindrisch.
- Stielbasis
- Stielbasis: keulenförmig.
Stielbasis: knollig. - Stielfarbe
- oberhalb des Rings: Stielfarbe: weiß.
unterhalb des Rings: Stielfarbe: braun.
an der Stielbasis: Stielfarbe: graulich. - Relief der Stieloberfläche
- oberhalb des Rings: Relief der Stieloberfläche: gefurcht.
- Überzug der Stieloberfläche
- Überzug der Stieloberfläche: faserig (gelbe Bedeckung).
- Stiellänge
- Stiellänge: bis 120 mm.
- Stieldurchmesser
- Stieldurchmesser: bis 30 mm.
Stieldurchmesser: bis 25 mm (an der Stielbasis).
Ring
- Vorhandensein eines Rings
- Vorhandensein eines Rings: vorhanden.
Vorhandensein eines Rings: vorhanden. - Struktur des Ringmaterials
- Struktur des Ringmaterials: faserig.
Struktur des Ringmaterials: häutig. - Beständigkeit des Rings
- Beständigkeit des Rings: vergänglich.
- Ringfarbe
- Ringfarbe: weiß (ganzer Ring).
- Überzug der Ringoberfläche
- Überzug der Ringoberfläche: schuppig (Rand des Rings).
- Deskriptive Dicke des Rings
- Deskriptive Dicke des Rings: dünn.
Fleisch
- Fleischfarbe
- Fleischfarbe: weißlich.
- Festigkeit des Fleisches
- Festigkeit des Fleisches: hart.
- Geschmack des Fleisches
- Geschmack des Fleisches: adstringierend.
Geschmack des Fleisches: adstringierend, schwach.
Geschmack des Fleisches: bitter, schwach. - Elastizität des Fleisches
- Elastizität des Fleisches: elastisch.
- Fleischfarbe nach Verletzung
- Fleischfarbe nach Verletzung: keine Farbänderung.
Fleischfarbe nach Verletzung: keine Farbänderung.
Wo und wann wächst er
- Lebensraum
- Lebensraum: Laubwald.
Lebensraum: Park. - Substrat
- Substrat: vergrabenes Holz.
- Wuchsweise der Fruchtkörper
- Wuchsweise der Fruchtkörper: einzeln.
Wuchsweise der Fruchtkörper: in Gruppen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: büschelig. - Vorkommenshäufigkeit
- Fruchtzeit
- Die Fruchtkörper erscheinen von August bis November.
- Verbreitungsgebiet
- Verbreitungsgebiet: bestätigt.
Essbarkeit und Küche
- Speisewert
- Essbar
- Erforderliche Zubereitung
- Erfordert Zubereitung
- Rohverzehr
- Roh giftig
Recht
- Handel
- Die Art steht nicht auf der polnischen Liste der zum Handel zugelassenen Pilze.
- Schutzstatus
- Die Art steht nicht auf der polnischen Liste geschützter Pilzarten.
Verwechslungsmöglichkeiten
Armillaria cepistipes
Wichtigste Unterschiede
Armillaria gallica unterscheidet sich durch einen beständigeren, oft wolligen oder sternförmig aufreißenden Ring, reichlichere gelbe Velumreste am Stiel, langsameres Verschwinden der Schuppen am Hutrand sowie Sporen, die häufiger ellipsoid-mandelförmig sind.
Der sehr ähnliche Keulige Hallimasch (Armillaria cepistipes) verliert die Schuppen am Hutrand schneller, hat spärlichere Velumreste am Stiel und bildet häufiger breitelipsoide Sporen mit Maßen von 7–9(10) × 4,5–6,5(7) µm.
FAQ
Ist der Gelbliche Hallimasch essbar?
Ja, das ist ein schmackhafter Speisepilz, aber er erfordert zwingend ein Abkochen für mindestens 15–20 Minuten und das Wegschütten des Wassers. Roh oder unzureichend gekocht ist er giftig.
Wo und worauf wächst der Gelbliche Hallimasch?
Er wächst in Laub- und Mischwäldern auf Totholz, Baumstümpfen, Ästen oder Streu, oft scheinbar auf dem Erdboden aus vergrabenem Holz.
Wodurch unterscheidet er sich vom Honiggelben Hallimasch?
Er hat eine deutlich knollig aufgetriebene Stielbasis mit gelblichen Flöckchen und einen zarteren, spinnwebigen oder wolligen Ring, oft mit gelbem Farbton.
Wann fällt die Saison für diese Art an?
Fruchtkörper erscheinen gewöhnlich vom Spätsommer bis zum Spätherbst, meist von September bis November, einzeln oder in kleinen Büscheln.
Wächst der Gelbliche Hallimasch in großen Büscheln?
Im Gegensatz zum Dunklen Hallimasch bildet er seltener dichte Büschel. Häufiger wächst er einzeln, in kleinen Gruppen oder lockeren Büscheln von wenigen Exemplaren.
Leuchtet das Myzel dieser Art im Dunkeln?
Ja, sein Myzel sowie die Rhizomorphen weisen das Phänomen der Biolumineszenz auf und können ein schwaches, grünliches Licht aussenden, das in völliger Dunkelheit sichtbar ist.
Welche kulinarischen Verwendungen hat dieser Pilz?
Nach dem Abkochen eignet er sich hervorragend zum Einlegen in Essig, Braten, Schmoren sowie als Zutat für Saucen und Pilzsuppen.
Mit welchen giftigen Pilzen kann man ihn verwechseln?
Man kann ihn mit dem giftigen Grünblättrigen Schwefelkopf, der einen bitteren Geschmack und schwefelgelbes Fleisch hat, sowie mit dem tödlich giftigen Gifthäubling verwechseln.
Liebhaber
Namen und Geschichte
- Obowiązująca nazwa krajowa
- opieńka żółtawa
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Armillaria gallica Marxm. & Romagn.
- Inne nazwy krajowe
- Wandelbarer Hallimasch
- Pozostałe nazwy
- opieńka żółta, opieńka żółtotrzonowa, opieńka bulwiasta
Heimische Beobachtungen
Sporenabwurf
- Benötigte Materialien
- frischer, reifer Hut, Blatt Papier, Glas oder Schälchen, Wasser
- Zeit
- 2–24 h
- Durchführung
- Den Hut mit der Unterseite auf das Papier legen.
- Einen Tropfen Wasser auf die Oberseite geben und abdecken.
- Nach 2–24 Stunden den Hut anheben und den Niederschlag betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenpulverfarbe
- Sporenpulverfarbe: weiß.
Unter dem Mikroskop
- Benötigte Materialien
- Lichtmikroskop, Objektträger und Deckglas, Nadel, Wasser, Sporen aus dem Sporenabwurf
- Durchführung
- Mit einer Nadel etwas Sporenabwurf auf den Objektträger übertragen.
- Einen Tropfen Wasser hinzufügen, mit dem Deckglas abdecken und die Sporen betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenform
- Sporenform: breit ellipsoid.
- Sporenoberfläche
- Sporenoberfläche: glatt. Sporenoberfläche: glatt.
- Sporenmaße
- Länge 7–12 µm, Breite 4–6,5 µm.
- Sporenmaße
- Länge 8,9 µm, Breite 5,5 µm.
Maße erst nach Kalibrierung der Mikrosk解读enskala vergleichen.
Ökologie und Verbreitung
- Ernährungsweise
- Ernährungsweise: saprotroph.
Ernährungsweise: parasitisch.
Außerkulinarische Verwendungen
In Asien bildet das Myzel von A. gallica Mykorrhiza-Verbindungen, die für das Wachstum und den Anbau der Knollen der Heil-Orchidee Gastrodia elata unerlässlich sind.
Geschichte und Kultur
Die Ausgliederung von A. gallica aus der früheren, weiten Auffassung des Honiggelben Hallimaschs stellte einen Durchbruch im Verständnis der Ökologie und Differenzierung von Waldpathogenen dar.
Essbarkeit und Sicherheit
Bedingt essbarer Pilz – roh oder unzureichend gekocht ist er giftig und verursacht akute Magen-Darm-Störungen. Er erfordert zwingend ein Abkochen von mindestens 30 Minuten und das Wegschütten des Suds.
Der Pilz wird für kulinarische Zwecke gesammelt, erfordert jedoch aufgrund des Vorhandenseins von den Magen-Darm-Trakt reizenden Substanzen ein zwingendes, langes Kochen vor dem Verzehr.
Lebensraum und Vorkommen
Der Gelbliche Hallimasch (Armillaria gallica) kommt vor allem in Laub- sowie Mischwäldern vor, seltener in Nadelwäldern und mitunter auch in alten Parks. Als Saprotroph sowie schwacher Sekundärparasit entwickelt er sich auf totem Holz – Fruchtkörper wachsen einzeln oder in kleinen Gruppen an morschen Baumstümpfen, Wurzeln, liegenden Ästen und sehr häufig scheinbar direkt aus der Streu an flach im Boden vergrabenen Holzfragmenten. Im von Żółciak (2003, Tabellen 2–3) zusammengefassten nationalen Untersuchungsmaterial wurde das Vorkommen des Pilzes an 9 Laubbaumarten dokumentiert, darunter u. a. an Rotbuche und Stieleiche, während er an Nadelbäumen deutlich seltener verzeichnet wird. In Europa besitzt die Art eine weite Verbreitung, in Bezug auf Polen weisen wissenschaftliche Publikationen jedoch auf nachgewiesene Fundorte in mehreren verschiedenen Regionen des Landes hin, ohne Grundlage für eine Verallgemeinerung einer gleichmäßigen Häufigkeit im gesamten Gebiet. Die Fruktifikationssaison in den tabellarischen Übersichten für Polen umfasst die Monate von August bis November (VIII–XI), während in den analogen phänologischen Tabellen für Tschechien ein Vorkommen von September bis Oktober (IX–X) dokumentiert ist.
Forscher
Essbarkeit und Küche
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Speisewert
- Essbar — źródło oznaczenia
Materiał: po pełnej obróbce
Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica · myko.cz/myko-atlas/Armillaria-gallica/: Popis and Kuchyňské využití; full page, atlas-level, Hagara2014 not read
- Erforderliche Zubereitung
- Erfordert Zubereitung
Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica · myko.cz/myko-atlas/Armillaria-gallica/: Popis and Kuchyňské využití; full page, atlas-level, Hagara2014 not read
- Rohverzehr
- Giftig
Materiał: surowy
Źródło bez opisu bibliograficznego · Artenliste Speisewert, Armillaria gallica etc. entry; W. Pätzold annotation on raw toxicity of Armillaria. Group-level author assessment explicitly covering listed Armillaria gallica, not a species-specific clinical trial.
Wissenschaftliche Namen und Taxonomie
- Gültiger wissenschaftlicher Name
Armillaria gallica Marxm. & Romagn.
Nazwa naukowa Armillaria gallica Marxm. & Romagn. należy do rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae). Została opublikowana w 1987 roku i jest uznawana przez Index Fungorum za nazwę bieżącą.
W literaturze mykologicznej takson ten bywał opisywany pod nazwami Armillaria bulbosa, Armillariella bulbosa oraz Armillaria mellea var. bulbosa. W części baz i atlasów (m.in. w polskim rejestrze GRej) preferowana bywa nazwa Armillaria lutea, traktowana w innych ujęciach jako synonim heterotypowy.
Umfang des Taxons und Bestimmungsgrenzen
Nazwa Armillaria inflata uznawana jest za nazwę wątpliwą (nomen dubium) z powodu braku zachowanego materiału zielnikowego umożliwiającego jej jednoznaczną weryfikację molekularną w obrębie kompleksu A. cepistipes–A. gallica.
Rozpoznanie taksonomiczne opiera się na analizie mikrostruktury osłony, pomiarach zarodników oraz badaniach sekwencji genu tef1-α, gdyż sam region ITS nie zawsze w pełni rozdziela gatunki z tego kompleksu.
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Przyjęto bieżące ujęcie Armillaria gallica (IF131162) oraz materiały oznaczone jako ten gatunek w pracy Antonína (2009, Czechy i Słowacja), atlasie czeskim i opracowaniu Kuo (USA). Doniesienia GRej jako A. lutea oraz powiązania nazw bulbosa/lutea zachowują własne zakresy taksonomiczne; nie przypisano ich automatycznie do wąsko rozumianej A. gallica. Ujęcie synonimii heterotypowej w NCBI nie oznacza scalenia taksonów w Index Fungorum. Dawny genet z Michigan, przekazy o grupie opieniek i materiały laboratoryjne rozpatruje się osobno.
[21] [25] [23] [22] [1]
Ökologie und Verbreitung
Labordiagnostik
Dane ustrukturyzowane
Basidien
Zellen der Hutschuppen
- Wanddicke — qualitative Beurteilung
- Wanddicke — qualitative Beurteilung: dickwandig (leicht). [28]
Kaulozystiden
- Schnallen
- Schnallen: fehlend. [21]
Hymenialzystiden
Sonstige Labormerkmale
Huthaut
Sporen
Untersuchungsmaterial und -methoden
Untersuchung von Zusammensetzung und Aktivität — Su 2024 — dasselbe Ergebnis und drei Dosen
Materiał: Frakcja polisacharydowa AgP z materiału opisanego przez autorów jako A. gallica z Heilongjiang; osobne komórki docelowe HepG2 (TCHu 72).
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Doświadczenie dotyczyło wyłącznie wskazanej frakcji AgP i komórek HepG2 w modelu uszkodzenia oksydacyjnego. Nie przeprowadzono próby klinicznej. Wynik nie określa skuteczności leczniczej ani bezpieczeństwa spożywania owocników. Takson materiału podano według oznaczenia autorów; nie wykonano tutaj niezależnej identyfikacji.
[26]Archiwalny opis siedliska
Gatunek rozwija się jako saprotrof na martwym drewnie, pniakach i zagrzebanych korzeniach, a także jako słaby patogen nekrotroficzny na osłabionych drzewach liściastych (rzadziej iglastych), wywołując białą zgniliznę drewna.
Szerokie spektrum żywicieli obejmuje liczne rodzaje drzew liściastych (m.in. dąb, grab, buk, jesion, olsza, brzoza, lipa, klon) oraz iglastych (świerk, jodła, sosna, modrzew).
W Europie Środkowej owocnikowanie trwa zasadniczo od sierpnia do listopada, z największym nasileniem we wrześniu i październiku.
Archiwalny opis siedliska
W Ameryce Północnej grzyb występuje pospolicie w lasach liściastych i nadrzecznych na wschód od Gór Skalistych, owocnikując późnym latem i jesienią.
Archiwalny opis siedliska
W Azji Wschodniej owocniki notowano m.in. w październiku w sąsiedztwie upraw storczyka Gastrodia elata.
- In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Sporen je Basidie
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [24] [21]
- In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Länge der hymenialen Zystide
- na ostrzu blaszki: 15–40 µm [24]
na ostrzu blaszki: 15–25 µm [21] - In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Breite der hymenialen Zystide
- na ostrzu blaszki: 5–12 µm [21]
na ostrzu blaszki: 2,5–5 µm [24] - In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Sporenlänge
- 7,5–11 µm (skrajnie do 12 µm) [21]
7–9 µm [22]
7–10 µm [24]
Materiał badania: Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii. Materiał suszony (przygotowanie opisano w Metodach): Średnia długość zarodnika w badanym materiale wynosi 8,9 mikrometra. [28] - In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Sporenbreite
- 5–6,5 µm [21]
4,5–6 µm [22]
4–6 µm [24]
Materiał badania: Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii. Materiał suszony (przygotowanie opisano w Metodach): Średnia szerokość zarodnika w badanym materiale wynosi 5,5 mikrometra. [28]
Metody i zapisy źródłowe — Europejski materiał A.gallica z pierwotnej pracy Antonína i współautorów2009. Nie jest to polska kolekcja ani próbka z galerii.
Stan materiału: suszony.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Opis metody w źródle: Według ogólnych metod praca opiera się głównie na suszonym materiale. Źródło wymienia kilka mediów, nie przypisując jednego z nich do podanych średnich.
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: Pileipellis a cutis of radially arranged hyphae. Radial is explicitly reported, not inferred from subradial or parallel.” [28]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: Basidia (narrowly) clavate. The clavate base shape is recorded; the optional narrow qualifier awaits its own approved attribute, not nearly.” [28]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín et al.2009, A.gallica: basidiospores7.5–11(12)×5.0–6.5µm, explicitly reported mean=8.9×5.5µm. Mean retained separately from source range.” [28]
Metody i zapisy źródłowe — Antonín V., Tomšovský M., Sedlák P., Májek T., Jankovský L. 2009. Mycological Progress 8:259–271. DOI 10.1007/s11557-009-0597-1
Długość podstawki — zapis źródłowy: „Podstawki 32–45 × 7,5–9 µm; długość 32–45 µm.” [21]
Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Podstawki 32–45 × 7,5–9 µm; szerokość 7,5–9 µm.” [21]
Długość kaulocystyd; Kształt kaulocystyd; Szerokość kaulocystyd — zapis źródłowy: „20–55×11–23 µm, szerokomaczugowate/pęcherzykowate/wrzecionowato-maczugowate.” [21]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Cutis radialnych ±walcowatych strzępek z nieregularnymi/koraloidowymi końcami.” [21]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7,5–11(12) × 5–6,5 µm; średnia 8,9 × 5,5 µm. Długość typowo 7,5–11 µm, wyjątkowo 12 µm.” [21]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Często elipsoidalno-migdałowaty, rzadsze szerokoelipsoidalne.” [21]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Cienko- i grubościenne warianty.” [21]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7,5–11(12) × 5–6,5 µm; szerokość 5–6,5 µm, średnio 5,5 µm.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Michael Kuo, January 2017: Armillaria gallica; kolekcje HMK 09210401, 11020401, 09150721, 11121102
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Cutis/ixocutis ze strefami elementów wzniesionych; elementy5–15 µm szerokości, bezbarwne/brązowe w KOH.” [24]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7–10 × 4–6 µm w czterech amerykańskich kolekcjach; długość 7–10 µm.” [24]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Gładka.” [24]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 7–10 × 4–6 µm; szerokość 4–6 µm.” [24]
Metody i zapisy źródłowe — Owocniki opisane przez Antonína2009 jako A.gallica. Zestaw obejmuje kolekcje czeskie i słowackie oraz jedną austriacką; nie jest to nowy wynik polskiego materiału.
Obecność kaulocystyd — zapis źródłowy: „Źródło jawnie wymienia kaulocystydy i podaje ich wymiary oraz kształty.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Exact source/material: Antonin2009 CZ/SK identified gallica;explicit cheilocystidia", {}, null, null]
Długość cystydy hymenialnej; Kształt cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „15–25×5–12 µm, przeważnie regularne maczugowate/subwalcowate/±wrzecionowate, czasem łańcuchy2(3)komórkowe.” [21]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Exact source/material: Kuo US four collection description, not four spores or fruitbodies;explicit cheilocystidia", {}, null, null]
Długość cystydy hymenialnej; Kształt cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „15–40×2,5–5 µm, cylindryczne/faliste do nieregularnych, cienka ściana, bezbarwne w KOH.” [24]
Metody i zapisy źródłowe — Europejski materiał źródłowo oznaczony jako A.gallica, opisany przez Antonína i współautorów. Nie przypisano komórkom vouchera fotografii ani N całej pracy.
Stan materiału: suszony.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Opis metody w źródle: Ogólne metody morfologiczne: mikroskop Olympus BX, głównie suszony materiał; czerwień Kongo, KOH i odczynnik Melzera. Nie wskazano konkretnego medium przy każdym pomiarze komórek.
Długość; Szerokość — zapis źródłowy: „A.gallica description: pileus scale cells10–125(175)×5–25µm.” [28]
Długość; Szerokość — zapis źródłowy: „A.gallica description: terminal cells15–130×5–25µm.” [28]
Liczba przegród — zapis źródłowy: „A.gallica: pileus scale cells0–2-septate.” [28]
Kształt — zapis źródłowy: „A.gallica: scale cells ellipsoid, subfusoid to cylindrical; subfusoid is fusiform plus its own nearly qualifier.” [28]
Kształt — zapis źródłowy: „A.gallica: terminal cells subulate, ellipsoid to cylindrical.” [28]
Grubość ściany — ocena jakościowa — zapis źródłowy: „A.gallica: scale cells slightly thick-walled.” [28]
Budowa komórkowa — zapis źródłowy: „A.gallica: cheilocystidia2(3)-celled or in chains of cells in lower part. Multicellularity is recorded; exact count and anatomical chain scope are preserved separately.” [28]
Metody i zapisy źródłowe — Zarodniki gatunku opisanego w atlasie Česká mykologická společnost; bez numeru okazu, N i osobnej diagnozy DNA.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Atlas CMS: výtrusy bezbarvé.” [22]
Metody i zapisy źródłowe — Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica
Morphologie nach Antonín 2009
Materiał: Autorski opis europejskich okazów A. gallica w pracy porównawczej. Cała praca obejmuje 51 okazów kilku gatunków; tej liczby nie przypisano pomiarom pojedynczego gatunku ani komórek. Oznaczenia materiałów kontrolowano metodą PCR-RFLP; kolekcje zachowano w BRNM.
Metoda: Morfologia opiera się na obserwacjach pierwszego autora. Mikroskopia świetlna dotyczyła głównie suszonego materiału. W ogólnych metodach wymieniono czerwień Kongo, KOH i odczynnik Melzera; nie dopisano wybranego medium do każdego wyniku.
Zakres wyników: Oddzielono komórki budujące łuski kapelusza od ich komórek końcowych oraz cheilocystyd. Źródłowe wymiary, kształty, przegrody i grubość ścian zachowują własne cele anatomiczne. Podany w makroskopii wymiar do 25 mm dotyczy podstawy trzonu.
Odczyt i ograniczenia: Ponownie odczytano tekst metod morfologicznych i cały opis A. gallica w autorskiej kopii na ResearchGate. Nie odczytano wszystkich tabel i wykresów; nie przypisano numerów stron na podstawie numeracji tekstu HTML. Sama obecność odczynnika Melzera w metodach nie ustala wyniku amyloidalności. Nie przeniesiono pomiarów A. cepistipes ani treści polecanych obok publikacji.
[28]Überprüfung des Vorkommens — Umfang und Grenzen
Materiał: Polskie próby badania Żółciak 2003; lata 1988–1998. Liczba 1700 i 433 stanowiska dotyczy całego badania Armillaria, nie wyłącznie A. gallica.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 20.10.2026.
Ograniczenia: Wewnętrzna sprzeczność regionalna i błędnie wydrukowane 53°70′ pozostają nierozstrzygnięte. Brak danych o polskim sezonie miesięcznym w tym artykule.
[35]Bearbeitungsumfang
Vor Abschluss muss der Datensatz ergänzt oder geprüft werden.
- Suche nach Vorkommensregionen erfordert Abrechnung.
- Verknüpfungen früherer Feststellungen erfordern eine erneute Überprüfung.
- Bei neuen Quellen müssen die bei der Sichtung gefundenen Informationen geprüft werden.
Rechtsgrundlage und Bewertungsumfang
Analytische Ergebnisse
Zusammensetzung und Laboraktivität
- Aktivität des untersuchten Extrakts
- Aktivität des untersuchten Extrakts: antioxidative Aktivität (HepG2, Extrakt, Aktivität nachgewiesen, Polysaccharidfraktion, su2024.AgP). [26]
- Expositionskonzentration des untersuchten Materials
- Expositionskonzentration des untersuchten Materials: 100 µg/ml (HepG2, Extrakt, su2024.AgP, berichteter Wert). [26]
Expositionskonzentration des untersuchten Materials: 400 µg/ml (HepG2, Extrakt, su2024.AgP, berichteter Wert). [26]
Expositionskonzentration des untersuchten Materials: 200 µg/ml (HepG2, Extrakt, su2024.AgP, berichteter Wert). [26]
AgP-Polysaccharide — Zusammensetzung und Zellmodell
Materiał: Su i wsp. (2024) badali frakcję AgP z chińskiego materiału oznaczonego jako A. gallica przez wskazaną firmę. Celem doświadczenia były komórki HepG2 (TCHu 72).
Metoda: Skład oznaczano HPLC po hydrolizie i derywatyzacji PMP. W modelu DMEM wcześniejsza ekspozycja na AgP trwała 24 godziny, a późniejsza faza uszkodzenia H2O2 — 4 godziny. Badano żywotność, ROS, MDA, enzymy antyoksydacyjne i apoptozę.
Wynik: W hydrolizacie wykazano osiem monosacharydów. Autorzy raportują ograniczenie uszkodzenia oksydacyjnego komórek przez AgP. Tabela 1 podaje mg/g; §2.9 definiuje średnią ± SD.
Ograniczenia i droga cytowania: Odczytano pełny tekst. To wynik frakcji i modelu komórkowego, bez próby klinicznej. Nie przypisano danych hydrolizatu całemu owocnikowi. Cytowania 2,5–8 dotyczą A. mellea; nie przeniesiono ich tez na A. gallica. Ich pełnych tekstów nie odczytano.
[26]Wichtigste Inhaltsstoffe und ihre Wirkung
Z kultur hodowlanych wyizolowano seskwiterpenowe estry arylowe z grupy melleolidów, w tym armimelleolid C oraz melleolid F.
W testach laboratoryjnych in vitro wyizolowany armimelleolid C wykazywał aktywność cytotoksyczną wobec linii komórkowych nowotworów piersi (IC₅₀ = 7,54 µmol/L).
Speisewert
Materiał: Atlas myko.cz, sekcja kuchenna strony A. gallica.
Metoda: Odczyt strony; książka Hagara 2014 nieotwarta.
Wynik: Status jadalny po dłuższej obróbce, poziom atlasowy. Dolegliwości przypisane substancjom termolabilnym, bez identyfikacji związku.
Ograniczenia: Zdanie obejmuje wszystkie opieńki. Nie jest opisem przypadku klinicznego gallica.
[22]Schädliche Wirkungen nach dem Verzehr
Materiał: Abstrakt serii Wisconsin Poison Center oraz fragment tabeli NAMA 2018–2020.
Metoda: Oddzielenie nazwy rodzajowej i nazw innych gatunków od A. gallica.
Wynik: Są opisane samoograniczające się objawy żołądkowo-jelitowe po grzybach zgłaszanych jako Armillaria oraz po A. mellea, A. cf. solidipes i A. tabescens. Część identyfikacji była błędna.
Ograniczenia: Brak pełnego tekstu pracy z Wisconsin i brak sprawy oznaczonej jako A. gallica. Odczytany materiał nie pozwala przypisać tych przypadków wąsko rozumianemu gatunkowi A. gallica.
Droga cytowania: Abstrakt wydawcy; tabela NAMA tylko we fragmencie zwróconym przez wyszukiwanie.
[12]Biolumineszenz des Myzels — Kurzfassung
Materiał: Grzybnia czterech genetów A. gallica na agarze słodowym albo drewnie korzeni Cornus florida. Osobno grzybnia sześciu genetów każdego z trzech gatunków.
Wynik: Bez oświetlenia otoczenia grzybnia świeciła stale. U A. gallica światło otoczenia i mechaniczne zaburzenie grzybni zwiększały świecenie. Nie było dobowej okresowości.
Zakres odczytu: tylko abstrakt
Ograniczenia: Pełnego tekstu nie otwarto. To grzybnia, nie owocnik.
[13]AGP und belastungsbedingte Ermüdung — Kurzfassung
Materiał i model: Sun i wsp. (2023) opisują polisacharyd AGP z owocników A. gallica i doświadczenie ostrego zmęczenia wysiłkowego na myszach. Abstrakt podaje masę cząsteczkową 23,007 kDa.
Wynik i ograniczenia: Autorzy raportują poprawę wytrzymałości i zmiany wskaźników metabolicznych oraz stresu oksydacyjnego. Odczytano abstrakt; pełne metody, dawki, liczebność i dokumentacja oznaczenia są niezweryfikowane. To nie jest badanie ludzi ani dowód zastosowania klinicznego.
[27]Ökologische Untersuchungen
Polen
Materiał: Żółciak 2003, 1988–1998, Polska.
Metoda: Izolaty i owocniki oznaczane metodami z pracy 1999 a, której nie otwarto.
Wynik: Występowanie w Polsce potwierdzone. Żywiciele tabeli są roślinami, na których stwierdzono grzyba, nie żywym otoczeniem.
Ograniczenia: Sprzeczność Sudety/Karpaty pozostaje nierozstrzygnięta i niezapisana. 53°70′ bez korekty. Brak miesięcy polskich.
[35]Genom des Stamms M3 und Gastrodia
Materiał: Szczep Armillaria gallica M3 przekazany przez Yunnan Senhao Fungi Industry, Xiaocaoba, Yiliang, Zhaotong, Yunnan. Grzybnia na PDA, 28 °C, ciemność. Genom PRJNA1082085, BioSample SAMN40199449.
Metoda: Illumina NovaSeq 6000 i Oxford Nanopore PromethION; składanie NECAT, korekta Racon i Pilon; adnotacje BUSCO, CAZy, PHI, GO, KEGG, Pfam, NR.
Wynik: Genom około 83,3–86,2 Mpz, 38 kontigów, N50 6 065 498 pz, GC 47,43%, 12 557 genów, kompletność BUSCO 95,4%. CAZy: 452 enzymy, w tym 191 GH i 73 GT. W PHI 3412 genów; 51,91% w klasie reduced virulence. Autorzy interpretują to jako słabszą patogenność i przydatność do wspólnej uprawy z Gastrodia elata. To wniosek z adnotacji genomu, nie z próby zakażenia.
Zakres odczytu: pełny otwarty tekst BMC Genomics, 31 marca 2025, od tła przez metody, wyniki, dyskusję i literaturę
Ograniczenia: W odczytanych metodach nie ma testu kojarzenia ani sekwencji użytej do oznaczenia M3. Twierdzenia o polisacharydach w tej pracy odsyłają do Sun 2023 i prac o A. mellea; nie są własnym wynikiem genomowym. Nie przenoszę liczb CAZy na owocnik.
Uwaga weryfikacji: Różne wielkości genomu podane w częściach publikacji zachowano jako wewnętrzną rozbieżność raportowania, a nie potwierdzony biologiczny przedział min–max. Nie znormalizowano ich do cechy gatunku.
Dalszy odczyt: Podczas niniejszej naprawy odczytano abstrakt Sun i wsp. (2023). Jego wynik dla myszy i ograniczenia przedstawiono osobno; pełnego tekstu ani przywołanych prac o A. mellea tutaj nie odczytano.
[17] [27]Genom des Stamms Jzi34 und Gastrodia
Materiał: Haploidalny szczep A. gallica Jzi 34, izolat pojedynczego zarodnika z owocnika zebranego w 2021 r. na plantacji w Luquan, Kunming, Yunnan. Genom JANYMC000000000, BioProject PRJNA874901.
Metoda: PacBio Sequel i Illumina NovaSeq PE150; płynna hodowla 10 dni, 25 °C, 115 obr./min; DNA metodą SDS.
Wynik: Około 79,9 Mpz, 60 kontigów, N50 2 535 910 pz, GC 47,44%, 16 280 genów, BUSCO 95,9%, powtórzenia około 4,1%. 664 CAZy, najwięcej GT w porównaniu z zestawionymi genomami Armillaria, 349 genów P450, 885 genów PHI, z czego 407 reduced virulence. Autorzy wiążą to z symbiozą z G. elata.
Zakres odczytu: pełny otwarty tekst BMC Genomics, 23 maja 2023
Ograniczenia: Metody nie podają, jakim badaniem potwierdzono, że owocnik źródłowy był A. gallica. Brak wyniku chemicznego owocnika i braku skuteczności klinicznej.
[15]Überblick über Beziehungen zwischen Gastrodia und Hallimascharten
Wynik: Gastrodia elata kiełkuje z Mycena, a później korzysta z Armillaria przy wzroście bulw. A. gallica jest wymieniona wśród gatunków używanych w uprawie, obok A. mellea, A. sinapina, A. singula i A. nabsnona. Tabela 2, za Morrison 2004, przypisuje A. gallica monopodialny pokrój ryzomorf. Skutki farmakologiczne dotyczą bulw G. elata, nie owocników A. gallica.
Zakres odczytu: pełny otwarty przegląd Frontiers in Plant Science, 8 stycznia 2024
Ograniczenia: Przegląd. Guo i wsp. 2016 oraz Morrison 2004 nie zostały otwarte. Nie wyprowadzam z niego protokołu uprawy.
[16]Fruchtungszeit in Polen — Atlasquelle
Materiał: Grzegorz Chodacki, 20 maja 2026
Wynik: Sezon: sierpień – listopad, szczyt wrzesień–październik. W FAQ ta sama strona wiąże występowanie z całym terenem Polski i powtarza sezon od sierpnia do listopada.
Ograniczenia: Atlas amatorski, bez przedstawionej metody badawczej. Szczyt wrzesień–październik jest oceną autora tego źródła; nie odczytano niezależnego badania polskiej fenologii. Wzmianki strony o genecie z Michigan nie potwierdzają jego przynależności do wąskiego ujęcia A. gallica.
[20]Lebensraum und Vorkommen
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Quellen |
|---|---|---|---|
| Tschechien | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | IX–X |
|
| Polen | Buchheide; Woiwodschaft Łódź | VIII–XI |
|
Quellen
- W2-GALLICA-NAMES
- Grok / Cursor CLI — propozycja badawcza, runda2
- Grok / Cursor CLI — propozycja badawcza, runda4
- cai 2023-jzi34 — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- liu 2024-frontiers — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- luo 2025-m3 — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- Pierwotny zapis źródłowy — P0: armillaria_gallica
- polish-atlas-phenology — rzeczywisty tekst źródłowy odczytany przez Groka i kontrolnie przez Codex.
- Antonín V., Tomšovský M., Sedlák P., Májek T., Jankovský L. 2009. Mycological Progress 8:259–271. DOI 10.1007/s11557-009-0597-1 (także [28])
- Karel Tejkal, Vladimír Sojka, ČMS: Armillaria gallica
- Marek Snowarski, GRej: Armillaria lutea / A. gallica
- Michael Kuo, January 2017: Armillaria gallica; kolekcje HMK 09210401, 11020401, 09150721, 11121102
- NCBI Taxonomy 47427: Armillaria gallica
- Su et al. 2024. The antioxidant activity of polysaccharides from Armillaria gallica. Frontiers in Nutrition11:1277877.
- Sun et al. 2023, Int J Biol Macromol241:124611 — odczyt abstraktu.
- First Nature, Pat O’Reilly, Armillaria gallica, Bulbous Honey Fungus
- eli.gov.pl
- eli.gov.pl
- protection-2014-1408.pdf
- trade-2026-258.pdf
- Żółciak 2003 — występowanie i żywiciele opieniek w Polsce.