Edible
Requires preparation
Poisonous when raw
Set your location to see data for your region.





An arboreal mushroom with a cap 8–12 cm, hygrophanous, orange-brown when moist, ochre to brown when dry, with a flat umbo in the center and a translucently striate margin. The surface is covered with protruding, yellowish or light brown small scales that disappear with age. The gills are whitish to cream, decurrent with a tooth, with a white spore print. The stipe is cylindrical, slender, whitish at the top, darker toward the base, with yellowish floccose velar remnants and a persistent, thin ring with a scaly underside. It grows in clusters or groups on dead wood of deciduous and coniferous trees from summer to late autumn.
Identification, habitat, and key differences.
Forager
Fruitbody structure
- Fruit body form
- Fruit body form: Cap, stipe.
Cap
- Cap shape
- in young fruit bodies: Cap shape: convex.
in mature fruit bodies: Cap shape: flat. - Cap covering
- Cap covering: scaly (yellowish covering).
Cap covering: scaly (light-brown covering).
in old fruit bodies: Cap covering: glabrous. - Cap colour
- when dry: Cap colour: brown.
when dry: Cap colour: light ochre.
when wet: Cap colour: orange-brown. - Cap diameter
- The cap measures 20–120 mm in diameter.
- Cap centre
- Cap centre: with a distinct umbo (flat umbo).
- Cap hygrophaneity
- Cap hygrophaneity: hygrophanous.
Underside of the cap
- Hymenophore type
- Hymenophore type: gills.
Gills at stipe
- Hymenophore attachment to the stipe
- Hymenophore attachment to the stipe: attached to the stipe (gills).
- Decurrence of the hymenophore on the stem
- Decurrence of the hymenophore on the stem: not decurrent (gills).
Decurrence of the hymenophore on the stem: decurrent (gills). - Hymenophore colour
- in young fruit bodies: Hymenophore colour: whitish.
in mature fruit bodies: Hymenophore colour: cream. - Gill spacing
- Gill spacing: crowded.
Stem and base
- Stipe shape
- Stipe shape: cylindrical.
Stipe shape: tapering upwards.
Stipe shape: cylindrical or club-shaped. - Stipe base
- Stipe base: club-shaped.
- Stipe colour
- in the upper part of the stipe: Stipe colour: whitish.
- Stipe surface covering
- Stipe surface covering: woolly (yellowish covering).
Stipe surface covering: woolly (ochre covering). - Stipe length
- Stipe length: 45–120 mm.
- Stipe diameter
- Stipe diameter: 8–20 mm.
Ring
- Ring presence
- Ring presence: present.
Ring presence: present. - Structure of the ring material
- Structure of the ring material: membranous.
- Ring persistence
- Ring persistence: persistent.
Ring persistence: persistent. - Ring colour
- Ring colour: yellow (ring margin).
Ring colour: yellow (underside of the ring). - Ring surface covering
- Ring surface covering: scaly (underside of the ring).
- Descriptive ring thickness
- Descriptive ring thickness: thin.
Descriptive ring thickness: thick.
- Stem robustness
- Stem robustness: slender.
Flesh
- Flesh colour
- Flesh colour: whitish (stipe flesh).
Flesh colour: whitish (cap flesh). - Flesh firmness
- Flesh firmness: firm (cap flesh).
- Flesh odour
- Flesh odour: mushroom-like, weak.
Where and when it grows
- Habitat
- Habitat: coniferous woodland.
- Substrate
- Substrate: dead wood.
- Fruit body growth pattern
- Fruit body growth pattern: in clusters.
- Occurrence frequency
- Occurrence frequency: not very common.
- Fruiting season
- Fruit bodies appear from October to November (observed period, observation years: 2018, observation months: 10, 11).
- Distribution area
- Distribution area: confirmed.
Edibility and culinary use
- Edibility
- Edible
- Required processing
- Requires preparation
- Raw consumption
- Poisonous when raw
Law
- Protection
- It is not on the Polish list of protected fungal species.
- Trade
- It is not on the Polish list of mushrooms approved for trade.
What it can be confused with
Armillaria ostoyae
Key differences
The dark honey fungus (Armillaria ostoyae) is distinguished by darker, reddish-brown or dark brown small scales that persist on the cap for a long time, as well as a thick, woolly ring and abundant velar flocks on the stipe.
FAQ
Is the northern honey fungus an edible mushroom?
Yes, it is a tasty edible mushroom, but it is suitable for consumption only after thorough boiling and draining the water. Raw and undercooked, it can cause severe stomach complaints.
Where can the northern honey fungus most often be found?
It grows in coniferous and mixed forests on dead or living wood, especially of spruces and birches. It prefers northern areas and colder mountain regions.
How to distinguish the northern honey fungus from other honey fungi?
Distinguishing it in the field is very difficult. It usually has a lighter, honey-yellow cap and a more delicate ring, but reliable identification is provided mainly by microscopic examination.
Does the northern honey fungus grow singly or in tufts?
It usually grows in dense clusters and tufts numbering from a few to several dozen fruit bodies on trunks, stumps, and protruding tree roots.
When is the peak season for this species?
Fruit bodies appear primarily in autumn, from September to November, most abundantly after the first cooler rains.
Are honey fungus stems suitable for eating?
Mainly young caps are collected. The stipes are hard, tough, and fibrous, which is why they are usually discarded in the kitchen.
What are the black cords visible under the bark of trunks?
These are rhizomorphs, or specialized bundles of mycelium with which the fungus spreads through wood and litter in search of new trees.
Can the honey fungus be confused with poisonous mushrooms?
Inexperienced foragers can confuse it with the poisonous sulphur tuft. However, the sulphur tuft has a sulfur-yellow shade and lacks a distinct ring.
Enthusiast
Names and history
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Opieńka północna
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Armillaria borealis Marxm. & Korhonen
- Inne nazwy krajowe
- opieńka europejska
Home observations
Spore print
- Required materials
- fresh, mature cap, sheet of paper, glass or small bowl, water
- Time
- 2–24 h
- Procedure
- Place the cap underside down on the paper.
- Add a drop of water on top and cover.
- After 2–24 hours, lift the cap and examine the deposit.
What to look for
- Spore print colour
- Spore print colour: white.
- Spore print shade
- Spore print shade: whitish. Spore print shade: very pale cream.
Under the microscope
- Required materials
- light microscope, microscope slide and cover slip, needle, water, spores from print
- Procedure
- Transfer a small amount of the spore print onto the slide using a needle.
- Add a drop of water, cover with a cover slip, and examine the spores.
What to look for
- Spore shape
- Spore shape: ellipsoid.
- Spore surface
- Spore surface: smooth.
- Spore dimensions
- Length 7–10 µm, width 4.5–7 µm.
Compare dimensions after calibrating the microscope scale.
Ecology and distribution
- Mode of nutrition
- Mode of nutrition: saprotrophic.
Mode of nutrition: parasitic.
Non-culinary uses
The species is valuable material in comparative studies on the biology of forest pathogens, phytopathology, and fungal viruses.
History and culture
Work on distinguishing A. borealis as a separate biological species began in the 1970s in Scandinavia, where the size and age of forest mycelial clones reaching up to 150 meters in diameter were studied.
Edibility and safety
An edible mushroom after appropriate heat treatment. Only young caps are collected for consumption, which must be boiled in water, and the cooking liquid must strictly be discarded before further preparation.
Habitat and occurrence
Armillaria borealis (northern honey fungus) is a species distributed in the cooler regions of Eurasia, primarily known from Northern Europe. It occurs in coniferous, mixed, and deciduous forests, inhabiting both spruce and pine woodlands as well as moister stands with a deciduous component. It develops as a saprotroph and weakness parasite on dead or weakened wood: on stumps, roots, and fallen logs. In domestic studies on the genus Armillaria (Żółciak 2003, Tables 2–4), the occurrence of the fungus was documented on diverse hosts, among which Norway spruce, pedunculate oak, silver birch, and Scots pine were recorded, among others, with pine being recorded significantly less frequently in the analyzed series of materials than the dominant spruce. In the card's tabular summary, fruiting of this species was recorded from October to November (X–XI), which indicates late-autumn phenology, without categorically excluding the emergence of fruit bodies in other parts of autumn under favorable conditions. In Poland, localities have been found, among others, in the northern and central parts of the country, in diverse forest stands, without a clearly marked absolute range boundary or an unambiguous predominance of mountainous regions.
Sources
- P. O’Reilly, First Nature: Northern Honey Fungus
- B. Grzesiak et al. (2020), Mycobiota of Bory Tucholskie National Park, Acta Mycologica55:5521; DOI 10.5586/am.5521
- M. Snowarski, Atlas grzybów Polski: Armillaria borealis
- W. Wojewoda (2003), Checklist of Polish larger Basidiomycetes
Researcher
Edibility and culinary use
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Edibility
- Edible
Źródło oznaczenia.
W. Wojewoda (2003), Checklist of Polish larger Basidiomycetes · S. 61 (63. strona pliku PDF), uwagi przy gatunku: jadalny.
M. Snowarski, Atlas grzybów Polski: Armillaria borealis · Sekcja „Jadalne czy trujące?”: gatunek jadalny; odsyłacz do uwag dotyczących rodzaju Armillaria.
- Required processing
- Requires cooking
Snowarski zaleca obgotowanie opieniek, odlanie wody i dalszą obróbkę.
Zalecenie dotyczy rodzaju Armillaria; karta opieńki północnej odsyła do tych uwag.
M. Snowarski, Armillaria — uwagi o przygotowaniu opieniek, odczyt 22.10.2026. · Zachowany odczyt uwag dotyczących rodzaju Armillaria: obgotowanie i odlanie wody; odsyłacz z karty A. borealis.
M. Snowarski, Atlas grzybów Polski: Armillaria borealis · Sekcja „Jadalne czy trujące?”: gatunek jadalny; odsyłacz do uwag dotyczących rodzaju Armillaria.
- Raw consumption
- Poisonous
Materiał: surowy
W zestawieniu z 2010 r. surowe opieńki uznano za trujące.
Adnotacja dotyczy całego rodzaju Armillaria; A. borealis nie wymieniono osobno. Nie odczytano pierwotnego arkusza, do którego odwołuje się zestawienie.
A. Ehret, W. Prüfert (2010), Artenliste zur Speisepilzbewertung, adnotacja W. Pätzolda, s. 5. · S. 5 (5. strona pliku PDF), wpis „Armillaria gallica etc.” i adnotacja W. Pätzolda odnosząca się do wszystkich opieniek; wykaz źródeł zestawienia: s. 1.
Scientific names and taxonomy
- Current scientific name
Armillaria borealis Marxm. & Korhonen
Armillaria borealis Marxm. & Korhonen należy do rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae), rzędu pieczarkowców (Agaricales) oraz klasy pieczarniaków (Agaricomycetes). Gatunek opisano w 1982 roku w publikacji Helgi Marxmüller na łamach Bulletin trimestriel de la Société mycologique de France (tom 98(1), s. 122), wskazując Niemcy jako miejsce typowe (rejestr Index Fungorum nr 110479). W systemie EPPO takson nosi kod ARMLBO, a w bazie NCBI Taxonomy numer 47425 z powiązaniem do materiału typowego CBS 155.83.
[2] [6] [19]Ecology and distribution
Laboratory diagnostics
Material and research methods
Description of characteristics — source and scope
Materiał: Gatunkowy opis opieńki północnej w polskim atlasie Zarzyńskiego 2021. To przekaz atlasowy o podłożu, nie nowe pomiary i nie partner mikoryzowy.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: Nie ustalono gatunku buka ponad rodzaj Fagus. Nie użyto ogólnego opisu A. mellea sensu lato do ustalenia morfologii, terminu owocnikowania lub sposobu przyrządzania A. borealis.
[33]Materiał: Pniaki i martwe drewno brzozy, na których odnotowano owocniki na powierzchni 11 w borze chrobotkowym w Borach Tucholskich.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: To opis podłoża konkretnego stwierdzenia terenowego. Nie jest doświadczeniem ustalającym zakres żywicieli ani dowodem mikoryzy.
[24]Pure mycelial culture
- Position of mycelium in culture
- Position of mycelium in culture: submerged. [30]
Pure mycelial culture — materials and limitations
Materiał: Szczep grzybni A. borealis 1 opisany w badaniu Lysakovej i współautorów; źródło rozróżnia grzybnię i płyn hodowlany.
Zakres odczytu: Fragment źródła; pełny tekst i wszystkie metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: Charakterystyki hodowli oraz wyników przesiewu in vitro nie przypisano owocnikom ani działaniu po spożyciu. Wyników innych szczepów i badań MIC nie przeniesiono na ten szczep.
[27]Archiwalny opis siedliska
W lasach skandynawskich jest to pospolity grzyb nadrzewny rozwijający się głównie na świerku pospolitym (Picea abies), rzadziej na dębach, brzozach, sosnach i olszach, sięgający na północy za koło podbiegunowe (do ponad 69°N).
[3]Metody i zapisy źródłowe — Opis mikrocech docelowego gatunku: P. O’Reilly, First Nature: Northern Honey Fungus
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Basidia:usually4-spored; own source qualifier, no invented frequencies.” [22]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Basidia:clavate.” [22]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Microscopy:7.5–10×5–7µm; method/material n unreported.” [22]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Spores:ellipsoidal.” [22]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Spores:smooth in ordinary atlas microscopy. Not TEM result.” [22]
Metody i zapisy źródłowe — Jeden ryzomorf z gleby, ukraińskie Karpaty, Tsykun2012.
Obecność ryzomorf — zapis źródłowy: „Print409/PDF7:one molecularly/interfertility-identified rhizomorph fromsoil.” [36]
Metody i zapisy źródłowe — Opis mikrocech docelowego gatunku: T. Læssøe, J.H. Petersen, T.G. Frøslev, J. Heilmann-Clausen (24IX2025), Keys to the fungi of Temperate Europe, tricholomatoids
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Print138,couplet17:7–8.5×4.5–5.5µm; not adjacent A.mellea7–9×5–6.” [23]
Names and taxon scope
Przyjęta nazwa naukowa to Armillaria borealis Marxm. & Korhonen. Nazwę polską „opieńka północna” podaje Wojewoda; „opieńka europejska” jest udokumentowana w atlasie Snowarskiego. Wariant „opieńka borealna” pozostaje niepotwierdzony poza dawnymi materiałami serwisu. Oznaczenia Armillaria mellea sensu lato i dawnej grupy biologicznej A nie są automatycznie ścisłymi synonimami gatunku.
[39] [29] [25] [21]Occurrence and overview of hosts in Poland
Polskie stwierdzenia owocników: Wojewoda wymienia stanowisko w rezerwacie Cisy w Czarnem oraz świerk jako podłoże. Oryginalny przegląd z Borów Tucholskich podaje owocniki na pniakach i martwym drewnie brzozy na powierzchni 11 w listopadzie 2018 r. W tym badaniu gatunek występował jako saprotrof w borze chrobotkowym. Pojedyncza obserwacja nie ustala pełnego, powtarzalnego sezonu owocnikowania.
Pełny przegląd z lat 1988–1998: Żółciak (2003) zebrała 1700 prób opieniek z 433 stanowisk. Materiał obejmował owocniki, drewno przerośnięte grzybnią i ryzomorfy. Opieńkę północną oznaczono w 119 próbach; 114 powiązano z określonym gospodarzem, a pięć pobrano z gleby bez oznaczenia gospodarza. Wyniki dotyczyły czterech krain przyrodniczoleśnych: Bałtyckiej, Mazursko-Podlaskiej, Wielkopolsko-Pomorskiej i Mazowiecko-Podlaskiej.
Rośliny gospodarze i zakres związku: W tabeli 3 wymieniono 12 gospodarzy: Picea abies, Pinus sylvestris, Acer pseudoplatanus, Betula pendula, Carpinus betulus, Corylus avellana, Sambucus nigra, Quercus robur, Fraxinus excelsior, Sorbus aucuparia, Populus tremula i Tilia cordata. Są to związki z gospodarzami podane w badaniu. Zbiorcza tabela nie rozdziela rodzaju materiału w każdym wierszu i nie potwierdza mikoryzy ani chorobotwórczości każdej relacji.
Metoda i ograniczenia próby: W całym badaniu 710 izolatów oznaczono testami intersterylności, a 990 prób na podstawie cech owocników i kryteriów fenologicznych. Nie podano tej proporcji osobno dla opieńki północnej. Dobór drzewostanów opierał się m.in. na zgłoszeniach chorób korzeni; liczby prób nie są miarą preferencji ani częstości w całym kraju. Brak południowych stwierdzeń w tym historycznym materiale nie oznacza współczesnej nieobecności gatunku.
[39] [24] [35]Morphology and microscopy reported in the sources
Atlas Snowarskiego podaje kapelusz 80–120 mm, a FirstNature 20–80 mm; klucz FTE z 2025 r. 30–100 mm. Zapisy zachowano oddzielnie. Również pierścień jest opisany jako cienki przez Snowarskiego i gruby, lecz wąski przez FirstNature. Wymiary zarodników wynoszą odpowiednio 7,5–10×5–7 µm oraz 7–8,5×4,5–5,5 µm w FTE. Opracowanie Watlinga opisuje nieznaczną nieregularność obrysu w transmisyjnej mikroskopii elektronowej, trudno uchwytną w świetlnej; nie jest to dowód brodawkowanej powierzchni widocznej pod zwykłym mikroskopem.
[29] [22] [23] [38]Edibility assessments and limits of evidence
Wojewoda i Snowarski oceniają gatunek jako jadalny. Oryginalny turecki przegląd z 2016 r. oznacza okaz Allı5239 jako „Not edible”. To rozbieżne oceny autorów; turecka praca nie opisuje klinicznego zatrucia ani eksperymentu toksykologicznego. FirstNature zaleca unikanie zbioru, odwołując się do problemów w grupie opieniek i lokalnej rzadkości. W sprawdzonym materiale nie znaleziono badania, które ustala bezpieczny dla człowieka sposób przygotowania tego gatunku. Ocen innych Armillaria nie przypisano automatycznie A. borealis.
[39] [29] [37] [22]Chemical composition: fruit-body parts and relevant measurement basis
Bakanov i współautorzy badali oznaczone przez S. Wołobujewa owocniki zebrane 25 IX 2020 na pograniczu obwodów nowogrodzkiego i leningradzkiego. Kapelusze i trzony analizowano osobno. W profilu kwasów tłuszczowych udział kwasu linolowego wynosił 47,8% w kapeluszach i 64,7% w trzonach; kwasu oleinowego 23,8% i 7,3%. Są to udziały w badanym profilu frakcji, a nie zawartość procentowa w całym świeżym grzybie. Osobne tabele dotyczą steroli, cukroalkoholi, wydajności ekstrakcji i triglicerydów.
[16]Metals: the result alone does not determine harmfulness
W tabeli 6 Bakanova kapelusze mają podane Hg 0,60, Cd 0,23 i Fe 191,7 mg/kg; trzony Hg 0,34, Cd 0,04 i Fe 208,3 mg/kg. Metody wskazują materiał po ekstrakcji izopropanolem. Podstawa masy dla tych wartości nie jest jednoznacznie objaśniona; dlatego wyników nie przeliczono na świeży produkt, nie porównano z limitami żywności i nie wprowadzono do pola wymagającego wyboru masy świeżej albo suchej.
[16]Documented rhizomorph and site pH
Tsykun i współautorzy przypisali A. borealis jeden ryzomorf spośród 424 oznaczonych próbek Armillaria. Pochodził z gleby o pH 4,74 na wysokości 1210 m w ukraińskich Karpatach, na powierzchni z dominacją jodły pospolitej. Potwierdzenie obejmowało zgodność biologiczną i analizę molekularną. Jest to wynik pojedynczego stanowiska: nie ustala preferowanego zakresu pH, polskiej częstości, mikoryzy z jodłą ani bezpośredniego porażenia tego drzewa.
[36]Research applications
Puzyr i współautorzy w 2019 r. wykorzystywali układ enzymatyczny grzybni szczepu IBSO 2328 jako doświadczalny układ luminescencyjny. Badanie rozróżnia materiał grzybni i płyn hodowlany; nie dowodzi świecenia owocników ani wdrożonego wyrobu. Autorzy odsyłają do własnej pracy z 2018 r. o wykrywaniu hispidyny, której pełnego oryginału nie odczytano niezależnie. Nie potwierdzono w sprawdzonym zbiorze praktyki zielarskiej, przyprawowej lub technicznego wdrożenia swoistego dla tego taksonu.
[28]Screening for antimicrobial activity
Lysakova i współautorzy w 2025 r. raportowali strefy hamowania dla ekstraktu płynu hodowlanego A. borealis 1 wobec wybranych bakterii Gram-dodatnich i grzybów. Odpowiedni ekstrakt grzybni nie dał tych samych wyników. To wczesny przesiew in vitro; nie jest dowodem działania po spożyciu. Wyników MIC i identyfikacji sekwencyjnej wybranych innych aktywnych szczepów nie przypisano temu szczepowi. Dokładne cele, średnice stref i niepewności zachowano w propozycji rozszerzenia modelu.
[27]Mycovirus study and limits of application
Linnakoski i współautorzy badali izolaty Armillaria z Finlandii, Rosji i Afryki Południowej. W materiale A. borealis wykryto wirusy RNA. Pilotowe porównanie wzrostu nie wykazało dużego efektu dla badanych izogenicznych linii A. borealis; istotnego wyniku dotyczącego innego gatunku nie przypisano opieńce północnej. Badanie nie potwierdza gotowego środka biologicznej ochrony lasu ani skuteczności na stanowisku terenowym.
[5]Laboratory study of wood decay
Zastosowanie i materiał: W pracy z 2024 r. izolat opieńki północnej z kolekcji SGGW wykorzystano do laboratoryjnego badania rozkładu drewna czeremchy amerykańskiej z Kampinoskiego Parku Narodowego. Buk był drewnem odniesienia. Badanie dotyczyło ubytku suchej masy drewna, a nie składu owocników lub skuteczności preparatu.
Wyniki i granice: Tabela 9 podaje dla opieńki 62 próbki: 27 z Lipkowa i 35 z Sierakowa. Ubytki wynosiły odpowiednio 0,76–11,65% i 3,37–10,76%. Autorzy uznali badany izolat za nieprzydatny do klasyfikowania trwałości drewna, ponieważ ubytek w drewnie bukowym nie osiągnął wymaganego progu. Wynik nie potwierdza wdrożenia technicznego ani naturalnego gospodarza.
Sprawdzona droga źródłowa: Odwołanie autorów do Żółciak (2002) sprawdzono w oryginalnej tabeli 2. Wcześniejsza praca badała dwa polskie izolaty na różnych rodzajach drewna. Jej trzymiesięcznego doświadczenia nie scalono z szesnastotygodniowym testem z 2024 r. W tabeli 1 pierwotnej pracy wskazano owocniki na pniu dębu szypułkowego w Miłomłynie i na pniaku świerka pospolitego w Czerwonym Dworze.
[31] [34]Occurrence verification — scope and limitations
Materiał: Opublikowane stwierdzenie owocników opieńki północnej w Borach Tucholskich: powierzchnia 11, listopad 2018 roku.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 20.10.2026.
Ograniczenia: Zapis dokumentuje polskie występowanie gatunku. Pojedyncza data zbioru nie wyznacza całego sezonu owocnikowania ani częstości występowania w Polsce.
[24]Materiał: Udokumentowany polski zbiór z województwa łódzkiego.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 21.10.2026.
Ograniczenia: Nie ustalono regularnego polskiego sezonu. Daty konkretnych polskich zbiorów nie wyznaczają kalendarza całego kraju. Nie przeniesiono sezonów z innych krajów ani gatunków zbiorowych. Odczytano krajowy atlas i zachowane źródła właściwe danemu taksonowi; szczegóły sprawdzonych źródeł i granice odczytu zapisano w raporcie przeglądu P0. Wymóg TARGET_SEASON_REQUIRED pozostaje aktywny. Źródłowe oznaczenie i zakres pojęcia zachowano. Nie zadeklarowano nowego badania okazów ani odczytu wszystkich publikacji cytowanych przez źródło.
[29]Scope of the review
Before completion, the record requires completion or settlement.
- Search for occurrence regions requires reconciliation.
- Links to earlier findings need to be checked again.
- New sources require checking the information encountered during review.
Legal basis and scope of assessment
Analytical results
Composition and laboratory activity
- Component share in the fatty acid profile
- Component share in the fatty acid profile: 47.8 % (C18:2 n-6, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 1.5 % (C18:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 64.7 % (C18:2 n-6, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 2.1 % (C16:1, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 0.6 % (C15:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 23.8 % (C18:1 n-9, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 0.3 % (C12:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 1.7 % (C18:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 19.6 % (C16:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 7.3 % (C18:1 n-9, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 0.3 % (C14:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 0.3 % (C14:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 8.5 % (C16:1, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Component share in the fatty acid profile: 10.6 % (C16:0, in the fatty acid profile, reported value). [30]
Key substances and their effects
W badaniach składu chemicznego owocników analizowano zawartość kwasów tłuszczowych, steroli oraz węglowodanów w kapeluszach i trzonach za pomocą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas (GC-MS).
[16]Wysuszone tkanki dostarczają od 16,9% do 20,8% ekstraktu izopropanolowego oraz 19,8–36,1% frakcji rozpuszczalnej w gorącej wodzie, przy zawartości trójglicerydów na poziomie 0,2% w trzonach i 1,0% w kapeluszach.
[16]W profilu kwasów tłuszczowych dominuje nienasycony kwas linolowy (47,8% frakcji kwasowej w kapeluszach i 64,7% w trzonach), a także kwas oleinowy i palmitynowy.
[16]Wśród steroli obecnych w tkankach wykazano obecność ergosterolu (6,7% we frakcji kapeluszy i 16,1% w trzonach) oraz jego pochodnych.
[16]Głównymi alkoholami cukrowymi i węglowodanami są treitol (50,7% w kapeluszach, 54,2% w trzonach) oraz mannitol (40,4–42,5%).
[16]W analizach zawartości metali w kapeluszach oznaczono obecność żelaza (191,7 mg/kg), kadmu (0,23 mg/kg) oraz rtęci (0,60 mg/kg).
[16]W hodowlach grzybni A. borealis wykryto obecność specyficznych mykowirusów RNA należących do mikowirusów oraz wirusów typu ambi-like.
[5]Zsekwencjonowano kompletne genomy wirusowe powiązane z izolatami grzyba, oznaczone jako AbMV1, AbAlV1, AbAlV2 oraz AsAlV3.
[5]W badaniach molekularnych wykryto wirusowe RNA; badane sekwencje nie były zintegrowane z genomem grzyba.
[5]Obecność mykowirusów w kulturach laboratoryjnych nie wywierała istotnego wpływu na tempo wzrostu grzybni A. borealis.
[5]Różnicowanie genetyczne populacji opiera się na profilach restrykcyjnych fragmentów amplifikowanego regionu IGS1 przy użyciu enzymów AluI, BsmI, NdeI oraz TaqI.
[3]Europejskie kolekcje referencyjne tego gatunku posiadają udokumentowane profile sekwencyjne loci tef1-α, ITS oraz IGS1 zdeponowane w bazach genetycznych.
[15]Habitat and occurrence
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Sources |
|---|---|---|---|
| Poland | Łódź Voivodeship | X–XI — minimalny zakres obserwacji |
|
Sources
- Index Fungorum, Name Record110479 (także [25])
- Keča N., Solheim H. 2011. Ecology and distribution of Armillaria species in Norway. Forest Pathology41(2): 120–132; DOI 10.1111/j.1439-0329.2010.00644.x
- Suomen Lajitietokeskus, Armillaria, PinkkaBIO-519
- Linnakoski R.et al. 2021. Armillaria root rot fungi host single-stranded RNA viruses. ScientificReports11:7336. DOI 10.1038/s41598-021-86343-7
- NCBI Taxonomy47425
- Antonín V.et al. 2009. Morphological and molecular characterization of the Armillaria cepistipes–A.gallica complex... DOI 10.1007/s11557-009-0597-1
- Bakanov V.V.et al. 2022. Extractive substances of saprotrophic mushrooms... DOI 10.14258/jcprm.20220310984
- Rozporządzenie Ministra Środowiska 9.10.2014; Dz.U. 2014 poz. 1408
- Tekst jednolity rozporządzenia Ministra Zdrowia; Dz.U. 2026 poz. 258 (także [20])
- EPPO, ARMLBO (także [21])
- P. O’Reilly, First Nature: Northern Honey Fungus
- T. Læssøe, J.H. Petersen, T.G. Frøslev, J. Heilmann-Clausen (24IX 2025), Keys to the fungi of Temperate Europe, tricholomatoids
- B. Grzesiak et al. (2020), Mycobiota of Bory Tucholskie National Park, Acta Mycologica55:5521; DOI 10.5586/am.5521
- 10.3390/ijms26199802
- 10.1080/21501203.2019.1583688
- M. Snowarski, Atlas grzybów Polski: Armillaria borealis
- Opieńka północna — źródłowy materiał, wynik i warunki.
- The physical, mechanical, and chemical properties of black cherry tree wood (Prunus serotina Ehrh.) and its susceptibility to fungal decomposition in areas where it is secondary and invasive: a case study in the Kampinos National Park (Poland)
- Opieńka północna — dodatkowy sprawdzony materiał źródłowy i jego ograniczenia.
- Grzyby polskich lasów
- Rozkład drewna różnych gatunków drzew leśnych przez Armillaria spp.
- Rozmieszczenie grzybów z rodzaju Armillaria w Polsce oraz ich rośliny żywicielskie
- T. Tsykun et al. (2012), Diversity and ecology of Armillaria species in virgin forests in the Ukrainian Carpathians, Mycological Progress11:403–414
- H. Allı, İ. Şen, D. Altuntaş (2016), Macrofungi of Iznik Province, Commun.Fac.Sci.Univ.Ank.SeriesC25:7–24; DOI 10.1501/Commuc_0000000183
- R. Watling et al. (1987), Annulate armillarias in northern Britain
- W. Wojewoda (2003), Checklist of Polish larger Basidiomycetes