Valgomas
Nustatykite vietovę, kad matytumėte savo regiono duomenis.










Pievinis mažūnis – tai smulkus grybas su 2–5 cm skersmens kepurėle, kuri iš pradžių būna iškili, vėliau paplokščia su buku gūbreliu. Odelė lygi, blyškiai ochrinė arba rusvai smėlinė, išdžiūvus išblunkanti. Lakšteliai reti, stori, balkšvai kreminiai ir laisvi. Kotas siekia 4–7 cm, yra lieknas, šviesus, nepaprastai elastingas ir plaušingas, sunkiai nutraukiamas. Plonas, balkšvas minkštimas perpjovus nekeičia spalvos, pasižymi švelniu, salstelėjusiu skoniu bei maloniu, savitu šieno aromatu.
Atpažinimas, buveinė ir svarbiausi skirtumai.
Grybautojas
Vaisiakūnio sandara
- Vaisiakūnio sandaros tipas
- Vaisiakūnio sandaros tipas: Kepurėlė, kotas.
- Grybienos spalva vaisiakūnio pamate
- Grybienos spalva vaisiakūnio pamate: baltas.
Kepurėlė
- Kepurėlės forma
- jaunų vaisiakūnių: Kepurėlės forma: pusiau rutuliška arba beveik kūgiška.
subrendusių vaisiakūnių: Kepurėlės forma: plokščia.
jaunų vaisiakūnių: Kepurėlės forma: varpiškas.
subrendusių vaisiakūnių: Kepurėlės forma: išgaubtas. - Kepurėlės paviršiaus reljefas
- Kepurėlės paviršiaus reljefas: lygus.
- Kepurėlės danga
- Kepurėlės danga: plikas.
- Kepurėlės paviršiaus blizgesys
- kai šlapias: Kepurėlės paviršiaus blizgesys: blizgus.
- Kepurėlės spalva
- kai šlapias: Kepurėlės spalva: rusvas.
Kepurėlės spalva: gelsvai rudas.
Kepurėlės spalva: rausva.
kai šlapias: Kepurėlės spalva: rausvai ochrinis.
Kepurėlės spalva: baltas.
Kepurėlės spalva: kreminis.
kai šlapias: Kepurėlės spalva: ochrinis.
kai sausas: Kepurėlės spalva: blyškiai ochrinis.
kai sausas: Kepurėlės spalva: kūno spalvos. - Krašto padėtis
- jaunų vaisiakūnių: Krašto padėtis: užsirietęs į vidų.
subrendusių vaisiakūnių: Krašto padėtis: tiesus.
subrendusių vaisiakūnių: Krašto padėtis: užlinkęs į viršų. - Kepurėlės krašto kontūras
- senų vaisiakūnių: Kepurėlės krašto kontūras: banguotas.
- Kepurėlės krašto paviršiaus reljefas
- Kepurėlės krašto paviršiaus reljefas: vagotas.
- Kepurėlės skersmuo
- Kepurėlės skersmuo – 10–80 mm.
- Kepurėlės centras
- Kepurėlės centras: su ryškiu gūbreliu.
- Kepurėlės higrofaniškumas
- Kepurėlės higrofaniškumas: higrofaninis.
Kepurėlės apačia
- Himenoforo tipas
- Himenoforo tipas: lakšteliai.
Lakšteliai prie koto
- Himenoforo prisitvirtinimas prie koto
- Himenoforo prisitvirtinimas prie koto: priaugęs prie koto (lakšteliai).
Himenoforo prisitvirtinimas prie koto: laisvas nuo koto (lakšteliai). - Himenoforo profilis ties kotu
- Himenoforo profilis ties kotu: išlinkęs ties kotu (lakšteliai).
- Bendras lakštelio profilis
- Bendras lakštelio profilis: pilvotas (lakšteliai).
- Himenoforo spalva
- Himenoforo spalva: gelsvai rusva.
Himenoforo spalva: ochros spalvos.
Himenoforo spalva: baltas.
Himenoforo spalva: balsva. - Pilnų lakštelių skaičius
- Pilnų lakštelių skaičius: 20–28.
- Lakštelių išsidėstymo tankis
- Lakštelių išsidėstymo tankis: retai išsidėstę.
Lakštelių išsidėstymo tankis: gana retai išsidėstę. - Lakštelių storis
- Lakštelių storis: storas.
- Lakštelių aukštis
- Lakštelių aukštis: iki 6 mm.
- Trumpųjų lakštelių buvimas
- Trumpųjų lakštelių buvimas: yra.
- Trumpųjų lakštelių ilgių eilių skaičius
- Trumpųjų lakštelių ilgių eilių skaičius: 1–5.
Kotas ir pamatas
- Koto forma
- Koto forma: cilindriškas.
- Koto spalva
- Koto spalva: šviesiai rudas arba balsva.
Koto spalva: balsva. - Koto paviršiaus reljefas
- Koto paviršiaus reljefas: lygus.
- Koto paviršiaus danga
- jaunų vaisiakūnių: Koto paviršiaus danga: Veltiniška.
subrendusių vaisiakūnių: Koto paviršiaus danga: plikas.
Koto paviršiaus danga: plaukuotas (ties koto pamatu). - Koto vidus
- Koto vidus: pilnaviduris.
- Koto konsistencija
- Koto konsistencija: pluoštinis ir atsparus plyšimui.
- Koto ilgis
- Koto ilgis: 12–80 mm.
- Koto skersmuo
- Koto skersmuo: 1,5–6 mm.
Žiedas
- Žiedo buvimas
- Žiedo buvimas: be žiedo.
- Išnara
- Išnara: nėra.
Trama
- Minkštimo spalva
- Minkštimo spalva: balsva.
Minkštimo spalva: baltas. - Minkštimo standumas
- Minkštimo standumas: standus.
- Minkštimo skonis
- Minkštimo skonis: malonus, silpnas.
- Minkštimo atsparumas lūžimui ar plyšimui
- Minkštimo atsparumas lūžimui ar plyšimui: atsparus lūžimui ar plyšimui.
- Minkštimo elastingumas
- Minkštimo elastingumas: elastingas.
- Tramos konsistencijos tipas
- Tramos konsistencijos tipas: kremzliškas.
- Minkštimo kvapas
- Minkštimo kvapas: grybų.
Minkštimo kvapas: riešutinis, silpnas.
Minkštimo kvapas: neišsiskiriantis.
Minkštimo kvapas: malonus. - Minkštimo storio klasė
- Minkštimo storio klasė: storas.
Kur ir kada auga
- Buveinė
- Buveinė: pieva.
Buveinė: ganykla.
Buveinė: parkas.
Buveinė: vaismedžių sodas.
Buveinė: sodas.
Buveinė: pakelė.
Buveinė: pamiškė. - Vaisiakūnių augimo pobūdis
- Vaisiakūnių augimo pobūdis: grupėmis.
Vaisiakūnių augimo pobūdis: žiedais.
Vaisiakūnių augimo pobūdis: lankais.
Vaisiakūnių augimo pobūdis: eilėmis.
Vaisiakūnių augimo pobūdis: pasklidusios grupės.
Vaisiakūnių augimo pobūdis: kuokštais. - Derėjimo laikotarpis
- Vaisiakūniai pasirodo nuo gegužės iki spalio.
- Paplitimo sritis
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Valgomumas ir virtuvė
- Valgomumas
- Valgomas
Teisė
- Apsauga
- Lenkijoje rūšiai netaikoma rūšinė apsauga.
- Prekyba
- Lenkijoje rūšimi leidžiama prekiauti ir iš jos gaminti grybų produktus.
Su kuo galima supainioti
Mycena pura
Svarbiausi skirtumai
Pievinis mažūnas (Marasmius oreades) pasižymi kitokia kepurėlės spalva ir sandara, gerokai retesniais kitokios struktūros lakšteliais, elastingesniu, kietu kotu ir visišku ridikų kvapo nebuvimu.
FAQ
Ar pievinio mažūnio kotas tinka vartojimui maistui?
Mažūnio kotas yra plaušingas, kietas ir nevirškinamas, todėl netinka maistui. Grybaujant arba virtuvėje jį reikia nupjauti ir naudoti tik švelnias kepurėles.
Su kokiomis nuodingomis rūšimis galima supainioti šį grybą?
Pavojingiausia supainioti su mirtinai nuodinga nuodingąja tauriabude bei baltąja tauriabude. Jos auga žolėje, o jose esantis stiprus muskarinas kelia tiesioginį pavojų gyvybei.
Kaip atskirti pievinį mažūnį nuo nuodingos tauriabudės?
Mažūnis turi retus, storus, prie koto laisvus lakštelius bei lankstų, nelūžtantį kotą. Nuodingos tauriabudės turi tankius, kotu žemyn nuaugančius lakštelius, be to, jų kotas labai lengvai lūžta.
Kas yra vadinamieji raganų ratai, kuriuos sudaro ši rūšis?
Raganų ratai – tai apskritos vaisiakūnių sankaupos, susidariusios dėl tolygaus, išcentrinio požeminės grybienos augimo. Jos augimo zonoje žolė nunyksta, o pakraštyje tampa tamsiai žalia.
Kokiomis kulinarinėmis savybėmis pasižymi mažūnas po džiovinimo?
Dėl trehalozės jis puikiai pakenčia džiovinimą. Pamirkytas vandenyje išbrinksta ir akimirksniu atgauna pradinį elastingumą. Sumaltas į miltelius yra puikus natūralus umami prieskonis.
Kuriais mėnesiais galima rinkti mažūno vaisiakūnius?
Vaisiakūniai auga nuo gegužės iki lapkričio. Gausiausiai pasirodo nuo birželio iki rugsėjo, ypač po gausių liūčių, nutraukiančių vasaros sausringus karščio laikotarpius.
Kokiose buveinėse dažniausiai auga ši rūšis?
Tai atvirų vietovių rūšis, neaptinkama miško gilumoje. Įsikuria saulėtose pievose, ganyklose, pakelėse bei ežiose, taip pat miesto vejose parkuose, skveruose ir soduose.
Kokiems patiekalams geriausia naudoti mažūną?
Kepurėlės puikiai tinka aromatingoms sriuboms, kreminiams padažams, kiaušinienei ir omletams. Puikiai dera su mėsa, o išdžiovintos ir sumaltos į smulkius miltus tarnauja kaip puikus umami prieskonis.
Kodėl šio grybo kotas toks atsparus sukimui?
Išskirtinis koto elastingumas kyla iš tankiai susipynusių, storasienių hifų kompaktiškos sandaros. Ši struktūra veiksmingai apsaugo grybą nuo nulūžimo dėl vėjo ar mindymo.
Iš kur atsiranda būdingas migdolinis mažūno kvapas?
Už šį aromatą atsakingas lakusis benzaldehidas, o ne klaidingai nurodomas vandenilio cianidas. Nors gynybinio proceso metu grybas išskiria Prūsijos rūgšties pėdsakus, būtent šis aldehidas suteikia kartžiųjų migdolų kvapą.
Mėgėjas
Pavadinimai ir istorija
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Twardzioszek przydrożny
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Marasmius oreades
Stebėjimai namuose
Sporų atspaudas
- Reikalingos medžiagos
- šviežia, subrendusi kepurėlė, popieriaus lapas, stiklinė arba dubenėlis, vanduo
- Laikas
- 2–24 h
- Atlikimas
- Padėkite kepurėlę apatine puse ant popieriaus.
- Užlašinkite lašą vandens ant viršaus ir uždenkite.
- Po 2–24 valandų pakelkite kepurėlę ir apžiūrėkite nuosėdas.
Ko ieškoti
- Sporų atspaudo spalva
- Sporų atspaudo spalva: baltas.
Po mikroskopu
- Reikalingos medžiagos
- šviesinis mikroskopas, objektinis ir dengiamasis stikleliai, adata, vanduo, sporos iš atspaudo
- Atlikimas
- Adata perkelkite šiek tiek atspaudo ant stiklelio.
- Užlašinkite lašą vandens, uždenkite dengiamuoju stikleliu ir apžiūrėkite sporas.
Ko ieškoti
- Sporos forma
- Sporos forma: elipsoidiškas. Sporos forma: ašaros formos. Sporos forma: verpstiškai elipsoidinis. Sporos forma: verpstiškai elipsoidinis. Sporos forma: citrinos formos. Sporos forma: atvirkščiai kiaušiniškas. Sporos forma: kiaušiniškas. Sporos forma: beveik rutuliškas (retai).
- Sporos paviršius
- Sporos paviršius: lygus. Sporos paviršius: lygus. Sporos paviršius: lygus.
- Sporos matmenys
- Ilgis 6,3–10 µm, plotis 3,5–6 µm.
Matmenis lyginkite sukalibravę mikroskopo skalę.
Ekologija ir paplitimas
- Mitybos būdas
- Mitybos būdas: saprotrofinis.
Panaudojimas ne kulinarijoje
Mažūnio kepurėlės yra puiki kulinarinė žaliava, idealiai tinkanti aromatingoms sriuboms, grietinėlės padažams, kiaušinienei ir mėsos įdarams. Dėl didelio trehalozės kiekio šis grybas nepriekaištingai tinka džiovinimui – užpiltas vandeniu išbrinksta ir beveik visiškai atgauna pradinį šviežumą, elastingumą bei konsistenciją. Sumaltos džiovintos kepurėlės yra puikus natūralus prieskonis, suteikiantis patiekalams gilų umami skonį. Jis vertinamas ir šiuolaikinėje augalinėje virtuvėje.
Istorija ir kultūra
Pievinis mažūnis šimtmečius žavėjo Europos folklorą dėl įspūdingų, taisyklingų grybienos ratų, vadinamų raganų ratais, susidarymo. Senuosiuose liaudies tikėjimuose jie buvo laikomi naktinių elfų šokių ar raganų sabatų vietomis, į kurias įžengus grėsė nužiūrėjimas arba proto netekimas. Lenkų tradicijoje šis grybas įgijo daug vaizdingų liaudiškų pavadinimų, tokių kaip tanecznica, podróżka ar majówka, atspindinčių jo augavietes bei senuosius papročius.
Valgomumas ir saugumas
Tai vertinamas valgomas grybas, pasižymintis išskirtinėmis skonio savybėmis, tačiau kulinarijoje renkamos tik kepurėlės. Kotai yra kieti, labai plaušingi ir nevirškinami, todėl juos reikia išmesti. Renkant pievinį mažūnį būtinas atsargumas, nes kyla pavojus supainioti jį su mirtinai nuodingomis tauriabudėmis, tokiomis kaip nuodingoji ar baltoji. Jos turi mirtinai pavojingo muskarino. Pagrindinis skiriamasis požymis yra lakšteliai: mažūnio jie yra reti ir laisvi, o tauriabudžių – tankūs ir nuaugintiniai.
Buveinė ir paplitimas
Ši rūšis yra dažnas saprotrofas, plačiai paplitęs atvirose vietose už tankių miško medynų ribų. Įsikuria pievose, ganyklose, pakelėse, ežiose, parkų laukymėse ir prižiūrimose miestų vejose. Vaisiakūniai gausiai pasirodo nuo gegužės iki lapkričio, dygdami bangomis po šiltų, gausių liūčių. Formuoja būdingus, didelius raganų ratus, kuriuose džiūstanti žolė kontrastuoja su vešlia žaluma. Požeminė grybiena dirvožemyje gali išgyventi daugelį metų.
Tyrėjas
Valgomumas ir virtuvė
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Valgomumas
- Valgomas — źródło oznaczenia
Česká mykologická společnost, Marasmius oreades — špička obecná. Atlas gatunków, odczyt 28.10.2026. · Kuchyňské využití: source author describes the species as edible; not a statement about identification of a collected specimen.
Moksliniai pavadinimai ir taksonomija
- Galiojantis mokslinis pavadinimas
Marasmius oreades
Aktualną, zaakceptowaną nazwą taksonomiczną gatunku jest Marasmius oreades (Bolton) Fr. (1836). Nazwa ta bazuje na bazonimie Agaricus oreades opisanym przez Jamesa Boltona w 1792 roku. W historii badań mykologicznych takson bywał przenoszony do innych rodzajów, co wygenerowało synonimy homotypowe, takie jak Collybia oreades (Bolton) P. Kumm. (1871) oraz Scorteus oreades (Bolton) Earle (1909).
[11] [10] [12]Jako synonimy historyczne podawane są również Agaricus coriaceus Lightf. (1777), Agaricus pratensis Huds. (1778), Gymnopus pratensis Gray (1821), Pleurotus caryophylleus (Schaeff.) Sacc. (1887) oraz Marasmius caryophylleus (1889).
[20]- Zakres ujęcia taksonomicznego
Wpis katalogowy Marasmius oreades (Bolton) Fr., zgodny z dokładnym zaakceptowanym dopasowaniem GBIF2537250. Zachowano zakresy poszczególnych atlasów, badań i materiałów; dawnych ujęć taksonomicznych i różnych populacji nie uznano za niezależne potwierdzenia wszystkich cech.
[5] [1]
Laboratorinė diagnostika
Dane ustrukturyzowane
Papėdgrūdžiai
Himenialinės cistidės
- Cistidžių buvimas himenyje
- Cistidžių buvimas himenyje: nėra. [6]
Kiti laboratoriniai požymiai
Kepurėlės odelė
- Kepurėlės odelės galinės ląstelės ilgis
- Kepurėlės odelės galinės ląstelės ilgis: 15–39 µm. [6]
- Kepurėlės odelės galinės ląstelės forma
- Kepurėlės odelės galinės ląstelės forma: buožiškas. [8]
Kepurėlės odelės galinės ląstelės forma: cilindriškas. [8]
Kepurėlės odelės galinės ląstelės forma: buožiškas. [6]
Kepurėlės odelės galinės ląstelės forma: cilindriškas. [6] - Kepurėlės odelės galinės ląstelės plotis
- Kepurėlės odelės galinės ląstelės plotis: 3–18 µm. [6]
Sporos
- Sporų spalva pro mikroskopą
- Sporų spalva pro mikroskopą: hialininis. [7]
Sporų spalva pro mikroskopą: hialininis. [2] - Sporos ilgis
- Sporos ilgis: 7–10 µm. [8]
Sporos ilgis: 6,3–10 µm. [6]
Sporos ilgis: 7–9 µm. [7]
Sporos ilgis: 7–10 µm. [2] - Sporos forma
- Sporos forma: elipsoidiškas. [7]
Sporos forma: ašaros formos. [2]
Sporos forma: verpstiškai elipsoidinis. [8]
Sporos forma: verpstiškai elipsoidinis. [6]
Sporos forma: citrinos formos. [6]
Sporos forma: atvirkščiai kiaušiniškas. [6]
Sporos forma: kiaušiniškas. [6]
Sporos forma: beveik rutuliškas (retai). [6]
Koto luobelė
- Koto odelės hifų plotis
- Koto odelės hifų plotis: 3–8,5 µm. [6]
Himenoforo trama
- Tramos hifų plotis
- Tramos hifų plotis: 2–5,5 µm. [6]
Tyrimų medžiaga ir metodai
Plaukeliai koto paviršiuje
Materiał: Opis Gilliam (1976) dotyczy włosków powierzchni trzonu. Podany zakres szerokości jest częścią opisu gatunku; źródło nie przypisuje go konkretnej kolekcji ani okazowi.
Metoda: Ogólna metodyka monografii obejmuje badanie skrawków w 2% KOH i odczynniku Melzera, a świeżego materiału także w wodzie. Autor nie przypisuje konkretnego preparatu ani powiększenia pomiarom włosków trzonu.
Zakres interpretacji: Źródło podaje szerokość włosków do 12 mikrometrów, bez liczebności pomiarów. Podpis ryciny 16 i wykaz kolekcji nie ustalają liczby zmierzonych włosków ani okazów. Włoski trzonu pozostają odrębną strukturą od strzępek jego skórki.
[6]- Šaltiniuose pateikti rezultatai — Sporos ilgis
- Materiał badania: Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów. 7–10 µm (skrajnie od 6,3 µm) [6]
7–10 µm [8] [2]
7–9 µm [7] - Šaltiniuose pateikti rezultatai — Sporos plotis
- 4–6 µm [2] [8]
Materiał badania: Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów. 3,5–6 µm [6]
4–5 µm [7]
Metody i zapisy źródłowe — Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów.
Pochodzenie materiału: Kolekcje zbadane pochodzą z wielu krajów; źródło nie przypisuje pomiarów mikroskopowych do kraju ani pojedynczej kolekcji..
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „33-45 X 5.5-8.5 µm” [6]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „subclavate to clavate” [6]
Szerokość strzępek kontekstu — zapis źródłowy: „TRAMAL HYPHAE interwoven and up to 14 µm in the pileus” [6]
Obecność cystyd w hymenium — zapis źródłowy: „HYMENIAL CYSTIDIA lacking.” [6]
Szerokość strzępek tramy — zapis źródłowy: „parallel-interwoven, uninflated, and 2-5.5 µm broad in the lamellae” [6]
Długość komórki końcowej skórki kapelusza; Szerokość komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „cells 15-39 X 3-8(-18) µm” [6]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „clavate” [6]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „cylindric” [6]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „(6.3-)7.0-10.0 X 3.5-6.0 µm” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „fusoid-elliptic” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „lemon-shaped” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „obovate” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „ovate” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „rarely subglobose” [6]
Szerokość strzępki wewnętrznej tramy trzonu; Szerokość strzępek skórki trzonu — zapis źródłowy: „SURFACE AND TRAMAL HYPHAE 3-8.5 µm broad” [6]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka pomiarowa niepodane.
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Pileipellis hymeniform; terminal elements clavate, pyriform, cylindric or somewhat irregular.” [8]
Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores 7-10 x 4-6 µ; smooth; fusoid-ellipsoid; inamyloid.” [8]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka niepodane.
Barwa zarodnika w mikroskopie; Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki elipsoidalne, z dzióbkiem, bocznie spłaszczone, gładkie, bezbarwne, nieamyloidalne, 7–9 × 4–5 µm.” [7]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka niepodane.
Barwa zarodnika w mikroskopie; Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy jsou kapkovité, 7–10 x 4–6 µm, průsvitné, hladké, neamyloidní.” [2]
Gilliam 1976: anatominis aprašas ir medžiaga
Metody monografii: Opis makroskopowy oparto zasadniczo na świeżym materiale. W mikroskopii stosowano 2% KOH i odczynnik Melzera, a przy świeżych skrawkach także wodę; wykonywano przekroje kapelusza z blaszkami i podłużne przekroje trzonu. Są to metody monografii, bez przypisania jednego medium do kształtu lub wymiaru komórek.
Kolekcje i rycina: Lista na s. 46 obejmuje 57 kolekcji z podanymi oznaczeniami. Rycina 16 jest podpisana Gilliam 752; lista osobno zawiera Ontario: Kelly 752. Nie utożsamiono tych materiałów. W monografii nieoznaczone osobnym skrótem zbiory przypisano do zielnika Uniwersytetu Michigan; ta reguła nie tworzy niepodanego numeru akcesji.
Zakres mikrometrii: Wymiary zarodników, podstawek, strzępek poszczególnych części oraz komórek skórki zachowano jako wyniki opisu gatunkowego. Autor nie podaje dla nich liczebności próby ani przypisania do jednego okazu. Grubość miąższu kapelusza do 6,5 mm jest odrębna od szerokości strzępek; nie wpisano jej do pola mikroskopowej warstwy pod skórką.
[6]Filer 1965: žolių inokuliacija ir medžiagos identifikavimas
Izolaty: Badano cztery kultury oznaczone jako M. oreades: pierwszą z owocników koło Tacoma, drugą i trzecią z około 200 izolacji z owocników w czterech miastach stanu Washington oraz czwartą z trzonu, dostarczoną z Berkeley. Publikacja nie podaje numeru vouchera ani akcesji kultur.
Doświadczenie: Inokulowano siewki Poa pratensis, Festuca rubra i Agrostis tenuis w probówkach z perlitem i zmodyfikowaną pożywką Murraya. Stosowano krążki kultur o średnicy 9 mm; badano reizolację oraz skrawki histologiczne. Kultury odzyskano z korzeni trzech traw, a autor opisał ich silne uszkodzenie lub obumarcie.
Korzenie terenowe: W korzeniach pobranych z gleby czarcich kręgów znaleziono strzępki podstawczaków. Samo badanie tych korzeni nie pozwoliło autorowi dowieść, że należały do M. oreades. Wyniku inokulacji czystymi kulturami nie użyto do usunięcia tego terenowego ograniczenia identyfikacji.
[16]Grzybarium suvestinės kilmė
Agregat GBIF: Widok Grzybarium opisuje 418 stwierdzeń z 16 województw jako agregat GBIF według stanu 26.10.2026 i odsyła do tej bazy. W odczytanym widoku nie udostępnia własnej tabeli indywidualnych rekordów. Nie jest to drugie niezależne potwierdzenie obok danych GBIF ani podstawa do utworzenia 418 kolekcji Grzybarium.
[18]Blenis 2004: prieinamos medžiagos ribos
Abstrakt: Abstrakt relacjonuje pomiary przy dwóch kręgach w pięciu terminach oraz doświadczenie z siedmioma grzybami i czterema trawami. Porównano progi EC50 dla wzrostu z poziomami cyjanku w roztworze glebowym. Pełna lista gatunków, lokalizacja i szczegółowe protokoły nie były dostępne w odczytanym zakresie; wydawca wymaga dostępu abonenta lub zakupu.
[19] [15]Paplitimo patikra — apimtis ir apribojimai
Apžvalgos apimtis
Prieš užbaigiant įrašą reikia papildyti arba patikrinti.
- Užregistruota šaltinio informacija laukia sprendimo.
- Atsiradus naujų šaltinių reikia patikrinti peržiūros metu aptiktą informaciją.
Informacija, kurią dar reikia patikslinti: 25
Teisinis pagrindas ir vertinimo apimtis
Taisyklės vietovei: Lenkija
Svarbiausios medžiagos ir jų poveikis
W badaniach glebowych nad dwoma czarcimi kołami wykazano, że stężenie cyjanku w roztworze glebowym zmienia się wraz z odległością od frontu owocnikowania. W strefie do 25 cm od frontu stężenia cyjanku silnie hamowały wzrost korzeni badanych traw i rozwój niektórych grzybów glebowych, natomiast w odległości 50–60 cm stężenie cyjanku w roztworze glebowym wyraźnie spadało w wyniku obniżenia bezwzględnej ilości związku oraz wzrostu wilgotności gleby.
Do sekwencjonowania genomu referencyjnego wykorzystano 95 monokariotycznych kultur wyizolowanych z pojedynczych bazydiospor pochodzących z czterech owocników jednego kręgu w Uppsali w Szwecji (59°51′27,3″N, 17°34′19,2″E). Monokariotyczny stan kultur potwierdzono brakiem sprzążek na strzępkach; zarodniki kiełkowały na pożywce PDA, po czym biomasę namnażano w płynnej pożywce słodowej.
[21]Sekwencjonowanie 95 izolatów potomnych przeprowadzono na platformie Illumina HiSeq X (odczyty parowane 2 × 151 pz, biblioteki Nextera XT). Dla referencyjnego izolatu monokariotycznego 03SP1 przygotowano biblioteki 10X Chromium, sekwencjonowanie długimi odczytami PacBio RSII (8 komórek SMRT, chemia C4/P6) oraz Oxford Nanopore (LSK108/R9.4 i LSK308/R9.5). Transkryptom zsekwencjonowano na platformie HiSeq 2500 v4 z bibliotek kierunkowych NEBNext Ultra RNA.
[21]Sekwencję genomu złożono przy użyciu oprogramowania Canu 1.7, po czym poddano rusztowaniu i korekcie narzędziami Tigmint, ARBitR i LR Gapcloser oraz polerowaniu z użyciem HyPo i Pilon. Mapę sprzężeń skonstruowano w oparciu o 141 011 markerów z progiem LOD równym 20, uzyskując 11 grup sprzężeń o łącznej długości genetycznej 1226 cM (średnio 111 cM na grupę).
[21]Całkowita długość złożonego genomu wynosi 44 372 355 par zasad. Do 11 grup sprzężeń przypisano 43 635 136 pz (około 98% sekwencji), a pozostałe 737 219 pz tworzy 21 niezakotwiczonych rusztowań (scaffoldów). Genom mitochondrialny liczy 66 224 pz. W złożeniu odnotowano 22 luki; 7 głównych rusztowań zawiera motywy telomerowe na obu końcach, a 4 rusztowania na jednym końcu.
[21]W adnotacji genomu referencyjnego Marasmius oreades zidentyfikowano 13 891 genów oraz 15 053 modele mRNA. Regiony genowe obejmują 24 614 704 pz (około 55,5% genomu), średnia długość genu wynosi 1772 pz, a pojedynczy transkrypt mRNA zawiera przeciętnie 6 eksonów. Domeny białkowe Pfam przypisano do 8222 modeli mRNA (około 55%).
[21]Elementy powtarzalne stanowią 9 685 063 pz, co odpowiada 21,8% genomu. Około 14% stanowią retrotranspozony LTR, a około 6% transpozony DNA (głównie z rodzin KDZ i Plavaka). Analizę powtórzeń przeprowadzono programami RepeatModeler 2.0.1 z modułem LTRStruct oraz RepeatMasker z weryfikacją sekwencji flankujących i duplikacji miejsc insercji.
[21]Ocena kompletności złożenia genomu oraz zestawu białek w programie BUSCO v2.0.1 w oparciu o zestaw referencyjny basidiomycota_odb9 (1335 ortologów) wykazała 98,5% kompletnych i fragmentarycznych genów ortologicznych. Dane sekwencyjne zdeponowano pod identyfikatorami PRJNA702659, Maror2/JAFLEJ000000000, PRJNA525964 oraz Dryad 10.5061/dryad.000000034.
[21]W badaniach nad mechanizmem formowania czarcich kół w Berthåga koło Uppsali analizowano dwa kręgi o średnicy około 330 cm i 220 cm (59°51′30″N, 17°34′40″E), o szerokości strefy owocnikowania wynoszącej około 60 cm. Pobrano transekty glebowe (24 i 20 próbek) do głębokości 5 cm poniżej systemu korzeniowego traw, obejmujące strefę zewnętrzną, front owocnikowania oraz wnętrze pierścienia.
[24]W doświadczeniu transplantacyjnym przenoszono bloki darni o wymiarach 30 × 70 × 10 cm w obrębie kręgu oraz poza jego strefę w różnych kombinacjach orientacji i położenia (układy T1–T6). Ponowną ocenę wzrostu grzybni przeprowadzono po około 14 miesiącach.
[24]Analiza metagenomowa DNA wyekstrahowanego z próbek gleby (sekwencjonowanie NovaSeq X Plus PE150) i zmapowanego do referencyjnego genomu Marasmius oreades potwierdziła dikariotyczny charakter grzybni w terenie, na co wskazywała obecność dwóch alleli locus HD1/HD2 w każdym kręgu oraz frekwencje alleli na poziomie około 0,5.
[24]W eksperymencie z przeszczepami darni część fragmentów przeniesionych do wnętrza kręgu lub na zewnątrz utrzymała dotychczasowy kierunek wzrostu grzybni na zewnątrz pierścienia, w jednym wariancie odnotowano wzrost dwukierunkowy, a kontrole miejscowe i część przeszczepów nie wykazały wzrostu na krawędziach. Wyniki te były najbardziej zgodne z hipotezą czasowego hamowania powrotu grzybni do strefy wewnętrznej.
[24]Uzyskane dane terenowe i molekularne z dwóch badanych kręgów wykazują największą zgodność z hipotezą przejściowego zahamowania powrotu grzybni (transient-escape), w myśl której substrat po przejściu frontu zostaje czasowo zmodyfikowany, co uniemożliwia ponowny wzrost grzybni w głąb kręgu, dopóki gleba nie odzyska pierwotnych właściwości.
[24]Lektyna MOA (Marasmius oreades agglutinin, UniProt Q8X123) składa się z N-końcowej domeny wiążącej sacharydy oraz C-końcowej domeny o aktywności proteolitycznej. Rekombinowane białko oraz jego zmutowane warianty wytworzono w Escherichia coli BL21(DE3) lub BL21(DE3)-RIL, oczyszczono metodami chromatografii Ni-NTA i filtracji żelowej oraz poddano dializie do buforu PBS o pH 7,4.
[26]Eksperyment owadobójczy przeprowadzono na larwach stonki ziemniaczanej (Leptinotarsa decemlineata) w stadium L2–L3 pochodzących z kolonii ze środkowej Słowenii. Larwom podawano krążki liści ziemniaka o średnicy 14 mm namoczone w roztworze białka. Test trwał 5 dni w temperaturze 22 ± 1 °C, wilgotności 77% i fotoperiodzie 14:10, przy 36 larwach na wariant (dwa powtórzenia po 18 osobników w osobnych studzienkach), stosując PBS jako kontrolę negatywną i spinosad jako kontrolę pozytywną.
[26]Dla oczyszczonej lektyny MOA stężenie LC50 wobec larw stonki ziemniaczanej po 48 godzinach wyniosło 0,67 mg/ml (95% przedział ufności: 0,31–1,04 mg/ml, R² = 0,74). Dawka 2 mg/ml spowodowała 100% śmiertelności w ciągu 48 godzin, a dawka 1 mg/ml doprowadziła do śmierci wszystkich larw w ciągu 5 dni. Żerowanie larw poddanych działaniu MOA spadło około sześciokrotnie względem kontroli.
[26]Larwy stonki w kontroli PBS przyrosły w ciągu 5 dni średnio o 15,2 ± 3,01 mg. W wariancie MOA o stężeniu 1 mg/ml po 5 dniach nie przeżyła żadna larwa, co uniemożliwiło pomiar masy końcowej, natomiast przy stężeniu 0,5 mg/ml nieliczne ocalałe osobniki (3 larwy) nie różniły się statystycznie masą od grupy kontrolnej.
[26]Badanie zmutowanych wariantów MOA przy stężeniu 0,5 mg/ml wykazało niemal całkowite zniesienie toksyczności wobec larw stonki w przypadku wariantów Q46A W 138A (zaburzone wiązanie węglowodanów), C215A (brak aktywności proteolitycznej) oraz ΔC (usunięta domena C-końcowa). Wskazuje to na konieczność współdziałania obu domen białka. Dodatek 100 mM metylo-α-galaktozydu nie zniósł toksyczności natywnej MOA.
[26]Analiza powierzchniowego rezonansu plazmonowego (SPR, Biacore T200, 10 µM MOA) z użyciem liposomów z ekstraktów lipidowych stonki nie wykazała wiązania lektyny do glikolipidów. Doświadczenia pull-down i spektrometria LC-MS/MS zidentyfikowały 13 wspólnych białek jelitowych, z których jako domniemany główny ligand wskazano aminopeptydazę D9J2F5 o masie 111 583 Da.
[26]Doświadczenia pull-down z izolatem jelita środkowego larw L3 (po 3 dniach głodzenia) potwierdziły, że usunięcie N- lub O-glikanów enzymami znosi wiązanie ligandów z MOA. Badania mikroskopowe (świetlne i transmisyjne TEM) po 24 godzinach ekspozycji na 1 mg/ml MOA ujawniły w jelicie środkowym zniszczenie rąbka szczoteczkowego, utratę biegunowości komórek i labiryntu podstawnego oraz odwarstwianie błony podstawnej, podczas gdy kutykularne jelito tylne pozostało nienaruszone.
[26]Badania toksyczności lektyny MOA wobec dorosłych pszczół miodnych krainek (Apis mellifera carnica) prowadzone zgodnie z wytycznymi OECD 213 (stężenia 1–3 mg/ml, ekspozycja 72 h) nie wykazały obniżenia przeżywalności owadów w porównaniu z kontrolą PBS. Wartość LC50 dla MOA określono na poziomie powyżej 100 µg substancji na pszczołę.
[26]W 5-dniowych testach na larwach pszczół Apis mellifera carnica (w wieku poniżej 24 godzin) w płytkach 48-dołkowych ekspozycja na lektynę MOA nie spowodowała istotnych różnic w śmiertelności ani statystycznie istotnego spadku masy ciała larw w porównaniu z grupą kontrolną PBS.
[26]Analizę statystyczną wyników testów owadobójczych przeprowadzono z wykorzystaniem testu Browna-Forsythe’a i porównań post-hoc Gamesa-Howella, transformacji logarytmicznej danych żerowania, pierwiastkowej transformacji masy larw oraz krzywych przeżywalności Kaplana-Meiera z testem log-rank i korektą Benjaminiego-Hochberga (pakiety R 4.4.1 oraz GraphPad Prism 8.4.3). Intensywność żerowania oceniano w przedziałach 0–25%, 25–50%, 50–75% oraz 75–100%.
[26]Analitiniai rezultatai
Ayer ir Craw 1989: prieinamos santraukos apimtis
Hodowla i związki: Abstrakt części 2 pracy o metabolitach płynnych kultur wymienia m.in. pochodne oreadonu, 1α, 15-dihydroxymarasmene i agrocybinę. Nie uzyskano pełnego tekstu ze szczepem, warunkami hodowli, metodami rozdziału i kompletem wyników. Nie podstawiono danych części 1 ani nie przypisano związków z hodowli wszystkim dzikim owocnikom.
[13]Ekologiniai tyrimai
Olsson 2026: du žiedai Upsaloje
Materiał i metody: Badano dwa kręgi na cmentarzu Berthåga w Uppsali w Szwecji, oznaczone na podstawie owocników. Z transektów pobrano 24 i 20 rdzeni gleby; wykonywano metagenomiczne sekwencjonowanie i mapowanie do genomu M. oreades. Dane ENA: PRJEB108585. Daty transplantacji gleby i jej późniejszego badania nie są kalendarzem owocnikowania.
Wynik i dodatki: Sygnał DNA był najwyższy na aktywnym froncie, zwłaszcza po jego zewnętrznej stronie. Dwa warianty HD1/HD2 i częstości alleli około 0,5 były zgodne z dikariotyczną grzybnią. Wyniki transplantacji najlepiej pasowały do hipotezy transient-escape; część prób była nierozstrzygająca. Oryginalne tabele S1/S2 i dodatki zachowano. DNA gleby nie jest pomiarem biomasy ani masy owocników.
[24] [15]Zotti 2026: dirvožemio zonos ir augalija Kazertoje
Stanowisko i próby: W zarządzanej murawie parku Pałacu Królewskiego w Casercie we Włoszech wybrano po pięć kręgów trzech gatunków, w tym M. oreades. Badano wspólne kontrole OUT oraz front FF i wnętrze IN: łącznie 35 poletek, po 5 dla strefy i gatunku. Oznaczenie owocników porównano z przypisaniami ITS/BLAST. Dwa pozostałe grzyby są gatunkami porównawczymi.
Tabela 1: Dla M. oreades zestaw OUT/FF/IN obejmuje średnie ± SD z pięciu prób. Odczyn gleby wynosił odpowiednio 7,5±0,08; 7,0±0,09; 7,2±0,03. Zdolność utrzymywania wody: 58,8±4,89%; 71,8±3,36%; 60,5±5,8%. Całą macierz 20 pomiarów z jednostkami zachowano w źródłowym odczycie, bez przeliczania i bez przenoszenia wartości innych gatunków.
Granica interpretacji: W miejscu badania biomasa roślin była niższa na aktywnym froncie. Odczyty ITS, biomasa mikrobiologiczna gleby i biomasa roślin są odrębnymi wynikami; żaden nie określa masy owocnika. Modele zależności i hipoteza samo-DNA nie są chemicznym dowodem mechanizmu powstawania kręgów.
[15]Bydgoščiaus girininkija: vietinio paplitimo aprašas
Pozycja 35: Oryginalna tabela nadleśnictwa określa gatunek jako bardzo pospolity w miejscach trawiastych, przy drogach i ścieżkach, na łąkach i pastwiskach oraz na skraju lasu. Podaje okres od końca maja do połowy października. Tytuł ogranicza dane do terenu Nadleśnictwa Bydgoszcz; nie jest to nowa ocena dla całej Polski.
[14]Gilliam 1976: fenologijos aprašo apimtis
Okres źródłowy: Opis gatunkowy podaje okres od 20 maja do 29 października. Lista zbadanych zbiorów obejmuje wiele krajów, a niektóre daty są niepełne. Nie przypisano tego przedziału automatycznie każdemu z krajów listy ani polskiej karcie; nie zastąpił istniejącego krajowego kalendarza CILP.
[6]Buveinė ir paplitimas
Buveinė, regionas ir sezonas
W Czechach gatunek ten jest pospolity i rośnie poza lasami na łąkach, pastwiskach, miedzach, w parkach, sadach i ogrodach. Owocniki pojawiają się masowo po deszczach od kwietnia do listopada, tworząc grupy lub kręgi.
[20]W Ameryce Północnej jest szeroko rozprzestrzenionym saprotrofem terenów trawiastych – występuje na trawnikach, łąkach oraz nadmorskich wydmach porośniętych trawą. Wyrasta gromadnie w pasach, łukach i kręgach od lata do jesieni, a w cieplejszych strefach klimatycznych przez cały rok.
[22]W Europie Zachodniej twardzioszek notowany jest bardzo często na łąkach i pastwiskach, gdzie rośnie w czarcich kołach od kwietnia do grudnia, a przy łagodnych warunkach pogodowych także w miesiącach zimowych.
[23]W badaniach metagenomicznych dwóch czarcich kół w Berthåga koło Uppsali w Szwecji stwierdzono, że sygnał DNA Marasmius oreades koncentruje się pierścieniowo na zewnętrznym froncie kręgu (średnio około 2% odczytów), podczas gdy wewnątrz pierścienia poziom ten spada do wartości obserwowanych w otaczającej glebie.
[24]Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Šaltiniai |
|---|---|---|---|
| Argentina | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Kanada | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Čekija | Vidurio Čekijos kraštas | IV–XI |
|
| Vokietija | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Prancūzija | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Jungtinė Karalystė | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Italija | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Japonija | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Lenkija | Žemutinė Silezija (šaltinyje nurodyta teritorija); Vakarų Pamario vaivadija; Mazovija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Pomeranian (teritorija GBIF metaduomenyse); Varmija-Mozūrai — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Lodzė — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Silezija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Vakarų Pamarė — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Didžioji Lenkija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Žemutinė Silezija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Mažoji Lenkija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Liublinas — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Lubuskie / Lubusz (teritorija GBIF metaduomenyse); Palenkė — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Opolė — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Pakarpatė — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse; Švento Kryžiaus vaivadija — sritis, nurodyta GBIF metaduomenyse | V–X |
|
| Švedija | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Jungtinės Valstijos | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
Medžiagos
Herbariumo kolekcijos
- S229
Argentina; Singer & Wright
[17]- S363
Argentina; Singer & Wright
[17]- 250
Kanada; Nova Scotia; Wehmeyer
[17]- 752
Kanada; Ontario; Kelly
[17]- 5007
Kanada; Quebec; Bigelow
[17]- 5985
Kanada; Quebec; Shaffer
[17]- Rinkinys
Jungtinė Karalystė; Buckinghamshire; 1951-09-15; Dennis
[17]- Fungi Gallici Exsiccati 2002
Prancūzija; Oise; Roumeguère
[17]- 5001
Vokietija; Shaffer
[17]- Mycotheca Germanica 1407
Vokietija; Sydow
[17]- Rinkinys
Japonija; 1853-1856; Wright
[17]- Rinkinys
Švedija; 1927-06-24; Linder
[17]- Rinkinys
Švedija; 1945-07-10; Lundell
[17]- 102
Jungtinės Valstijos; Colorado; Shushan
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Connecticut; 1902-07-18; Earle
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Maine; 1935-10-10; Morse
[17]- 532
Jungtinės Valstijos; Maryland; Kelly
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Maryland; Oct 1886; Scribner
[17]- 6736
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Bigelow
[17]- 7953
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Bigelow
[17]- 8460
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Bigelow
[17]- 9107
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Bigelow
[17]- 54
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Gilgut
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; Jun 1904; Langer
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Massachusetts; 1942-05-20; Singer
[17]- 500
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 505
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 539
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 742
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 875
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 1312
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 1443
Jungtinės Valstijos; Michigan; Gilliam
[17]- 646
Jungtinės Valstijos; Michigan; Hicks
[17]- 14688
Jungtinės Valstijos; Michigan; McVaugh
[17]- 1116
Jungtinės Valstijos; Michigan; Patrick
[17]- 5250
Jungtinės Valstijos; Michigan; Potter
[17]- 6799
Jungtinės Valstijos; Michigan; Potter
[17]- 15566
Jungtinės Valstijos; Michigan; Smith
[17]- 42336
Jungtinės Valstijos; Michigan; Smith
[17]- 58298
Jungtinės Valstijos; Michigan; Smith
[17]- 66316
Jungtinės Valstijos; Michigan; Smith
[17]- 1036
Jungtinės Valstijos; Minnesota; Weaver
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Missouri; 1940-06-15; Routien
[17]- Fungi Columbiani 1002
Jungtinės Valstijos; New Jersey; Ellis & Everhart
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; New York; Jul 1895; Burt
[17]- 1246
Jungtinės Valstijos; New York; Gilliam
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; New York; 1903-08-31; Kauffman
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Oklahoma; 1963-09-08; Bulmer
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Oregon; 1951-05-19; Sprague
[17]- 6785
Jungtinės Valstijos; South Dakota; Shaffer
[17]- 12772
Jungtinės Valstijos; Vermont; Bigelow
[17]- 1320
Jungtinės Valstijos; Vermont; Pringle
[17]- 350
Jungtinės Valstijos; Virginia; Kelly
[17]- 6305
Jungtinės Valstijos; Wisconsin; Mazzer
[17]- 6536
Jungtinės Valstijos; Wisconsin; Mazzer
[17]- 6539
Jungtinės Valstijos; Wisconsin; Mazzer
[17]- Rinkinys
Jungtinės Valstijos; Wyoming; Jul 1961; Ferrell
[17]
Šaltiniai
- Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, Bezpieczne grzybobranie, 2016, s.44.
- Česká mykologická společnost, Marasmius oreades — špička obecná. Atlas gatunków, odczyt 28.10.2026. (także [10], [20])
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1408).
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych, środków spożywczych zawierających grzyby oraz uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy (Dz. U. z 2026 r. poz. 258).
- GBIF, Marasmius oreades — dokładne dopasowanie nazwy i taksonomii, odczyt 28.10.2026. (także [11])
- Gilliam, M. S. 1976. The genus Marasmius in the northeastern United States and adjacent Canada. Mycotaxon 4(1): 1–144; species account printed pp.43–47. (także [17])
- Marek Snowarski, Twardzioszek przydrożny — Marasmius oreades, Atlas grzybów Polski, grzyby.pl.
- Michael Kuo, Marasmius oreades, MushroomExpert.com, 2013. (także [22])
- Zachowany dokument źródłowy rekordu Marasmius oreades (legal_status_verification).
- Species Fungorum, Scorteus oreades, rekord 100459; odczyt widocznej treści.
- Ayer W.A., Craw P.A.(1989). Metabolites of the fairy ring fungus, Marasmius oreades. Part2. Canadian Journal of Chemistry67:1371–1380. DOI 10.1139/v89-210.
- Nadleśnictwo Bydgoszcz, Tabela3: Lista grzybów wyższych stwierdzonych dotychczas na terenie nadleśnictwa, poz. 35.
- Sprawdzone źródła M.oreades: materiał, metody i rozdzielone wyniki.
- Filer T.H.Jr.(1965). Parasitic Aspects of a Fairy Ring Fungus, Marasmius oreades. Phytopathology55:1132–1134.
- Grzybarium, twardzioszek przydrożny — jawny agregat GBIF418/16, stan 26.10.2026.
- P.V. Blenis, P.S. Chow, I. Duncan, N.R. Knowles 2004. Cyanide levels near fairy rings affect the growth of grasses and fungi. Canadian Journal of Botany 82(9): 1324–1329. DOI 10.1139/b04-079
- Markus Hiltunen, Sandra Lorena Ament-Velásquez, Hanna Johannesson 2021. The assembled and annotated genome of the fairy-ring fungus Marasmius oreades. Genome Biology and Evolution 13(7):evab126. Publikacja 29.05.2021. DOI 10.1093/gbe/evab126
- Université Claude Bernard Lyon 1, Marasmius oreades, akademicka baza grzybów
- Boel Olsson, Markus H. Thorén, Ove Eriksson, Hanna Johannesson 2026. Spatial structure and growth dynamics of fairy rings formed by Marasmius oreades. Royal Society Open Science 13(8):rsos260575, 12.08.2026. DOI 10.1098/rsos.260575
- Marek Snowarski, Atlas grzybów Polski, Marasmius oreades; zmiana karty 09.06.2024, wygenerowanie 01.09.2026
- Primož Žigon et al. 2026. The Entomotoxic Fungal Lectin Marasmius oreades Agglutinin Disrupts the Midgut Epithelium of Colorado Potato Beetle Larvae. Journal of Agricultural and Food Chemistry, DOI 10.1021/acs.jafc.5c16986. Oryginał early view: accepted 04.02.2026, numeracja XXXX/XXX.