Essbar
Lege deinen Standort fest, um Daten für deine Region zu sehen.










Der Nelkenschwindling ist ein kleiner Pilz mit einem Hutdurchmesser von 2–5 cm, der anfangs gewölbt, später flach mit stumpfem Buckel ist. Die Huthaut ist glatt, blassocker- oder rostbeigefarben und bleicht bei Trockenheit aus. Die Lamellen sind entfernt stehend, dick, weißlich-cremefarben und frei. Der Stiel erreicht 4–7 cm, ist schlank, hell sowie äußerst elastisch und zäh, sodass er sich nur schwer abreißen lässt. Das dünne, weißliche Fleisch verfärbt sich im Schnitt nicht und zeichnet sich durch einen milden, süßlichen Geschmack sowie ein angenehmes, charakteristisches Heuaroma aus.
Erkennung, Lebensraum und wichtigste Unterschiede.
Pilzsammler
Fruchtkörperaufbau
- Fruchtkörperform
- Fruchtkörperform: Hut, Stiel.
- Farbe des Myzels an der Fruchtkörperbasis
- Farbe des Myzels an der Fruchtkörperbasis: weiß.
Hut
- Hutform
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: halbkugelig oder annähernd kegelförmig.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutform: flach.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: glockenförmig.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutform: gewölbt. - Oberflächenrelief des Hutes
- Oberflächenrelief des Hutes: glatt.
- Hutbedeckung
- Hutbedeckung: kahl.
- Glanz der Hutoberfläche
- bei Nässe: Glanz der Hutoberfläche: glänzend.
- Hutfarbe
- bei Nässe: Hutfarbe: bräunlich.
Hutfarbe: isabellfarben.
Hutfarbe: rötlich.
bei Nässe: Hutfarbe: rötlich ockerfarben.
Hutfarbe: weiß.
Hutfarbe: cremefarben.
bei Nässe: Hutfarbe: ocker.
bei Trockenheit: Hutfarbe: blassocker.
bei Trockenheit: Hutfarbe: fleischfarben. - Hutrandhaltung
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: eingerollt.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: gerade.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: nach oben gebogen. - Umriss des Hutrandes
- bei alten Fruchtkörpern: Umriss des Hutrandes: wellig.
- Oberflächenrelief des Hutrandes
- Oberflächenrelief des Hutrandes: gefurcht.
- Hutdurchmesser
- Der Hutdurchmesser beträgt 10–80 mm.
- Hutmitte
- Hutmitte: mit deutlichem Buckel.
- Hygrophanie des Hutes
- Hygrophanie des Hutes: hygrophan.
Hutunterseite
- Hymenophortyp
- Hymenophortyp: Lamellen.
Lamellen am Stielansatz
- Ansatz des Hymenophors am Stiel
- Ansatz des Hymenophors am Stiel: am Stiel angewachsen (Lamellen).
Ansatz des Hymenophors am Stiel: frei vom Stiel (Lamellen). - Profil des Hymenophors am Stiel
- Profil des Hymenophors am Stiel: am Stiel ausgebuchtet (Lamellen).
- Allgemeines Lamellenprofil
- Allgemeines Lamellenprofil: bauchig (Lamellen).
- Farbe des Hymenophors
- Farbe des Hymenophors: beigeocker.
Farbe des Hymenophors: ockerfarben.
Farbe des Hymenophors: weiß.
Farbe des Hymenophors: weißlich. - Anzahl durchgehender Lamellen
- Anzahl durchgehender Lamellen: 20–28.
- Lamellenabstand
- Lamellenabstand: weit auseinanderstehend.
Lamellenabstand: ziemlich weit auseinanderstehend. - Lamellendicke
- Lamellendicke: dick.
- Lamellenhöhe
- Lamellenhöhe: bis 6 mm.
- Vorhandensein von Zwischenlamellen
- Vorhandensein von Zwischenlamellen: vorhanden.
- Anzahl der Längenreihen von Zwischenlamellen
- Anzahl der Längenreihen von Zwischenlamellen: 1–5.
Stiel und Basis
- Stielform
- Stielform: zylindrisch.
- Stielfarbe
- Stielfarbe: hellbraun oder weißlich.
Stielfarbe: weißlich. - Relief der Stieloberfläche
- Relief der Stieloberfläche: glatt.
- Überzug der Stieloberfläche
- bei jungen Fruchtkörpern: Überzug der Stieloberfläche: Filzig.
bei reifen Fruchtkörpern: Überzug der Stieloberfläche: kahl.
Überzug der Stieloberfläche: behaart (an der Stielbasis). - Stielinneres
- Stielinneres: voll.
- Konsistenz des Stiels
- Konsistenz des Stiels: faserig und reißfest.
- Stiellänge
- Stiellänge: 12–80 mm.
- Stieldurchmesser
- Stieldurchmesser: 1,5–6 mm.
Ring
- Vorhandensein eines Rings
- Vorhandensein eines Rings: ohne Ring.
- Scheide
- Scheide: fehlend.
Fleisch
- Fleischfarbe
- Fleischfarbe: weißlich.
Fleischfarbe: weiß. - Festigkeit des Fleisches
- Festigkeit des Fleisches: fest.
- Geschmack des Fleisches
- Geschmack des Fleisches: angenehm, schwach.
- Widerstand des Fleisches gegen Brechen oder Reißen
- Widerstand des Fleisches gegen Brechen oder Reißen: schwer zu brechen oder zu zerreißen.
- Elastizität des Fleisches
- Elastizität des Fleisches: elastisch.
- Konsistenztyp des Fleisches
- Konsistenztyp des Fleisches: knorpelig.
- Fleischgeruch
- Fleischgeruch: pilzartig.
Fleischgeruch: nussartig, schwach.
Fleischgeruch: unauffällig.
Fleischgeruch: angenehm. - Dickenklasse des Fleisches
- Dickenklasse des Fleisches: dick.
Wo und wann wächst er
- Lebensraum
- Lebensraum: Wiese.
Lebensraum: Weide.
Lebensraum: Park.
Lebensraum: Obstgarten.
Lebensraum: Garten.
Lebensraum: Straßenrand.
Lebensraum: Waldrand. - Wuchsweise der Fruchtkörper
- Wuchsweise der Fruchtkörper: in Gruppen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: in Ringen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: in Bögen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: in Reihen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: verstreute Gruppen.
Wuchsweise der Fruchtkörper: büschelig. - Fruchtzeit
- Die Fruchtkörper erscheinen von Mai bis Oktober.
- Verbreitungsgebiet
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Essbarkeit und Küche
- Speisewert
- Essbar
Recht
- Schutzstatus
- Die Art steht in Polen nicht unter Artenschutz.
- Handel
- Die Art ist in Polen für den Handel und die Herstellung von Pilzerzeugnissen zugelassen.
Verwechslungsmöglichkeiten
Mycena pura
Wichtigste Unterschiede
Der Nelken-Schwindling (Marasmius oreades) zeichnet sich durch eine andere Farbe und Beschaffenheit des Hutes, deutlich weiter entfernt stehende Lamellen mit abweichender Struktur, einen elastischeren, harten Stiel sowie das völlige Fehlen eines Rettichgeruchs aus.
FAQ
Ist der Stiel des Nelkenschwindlings für den Verzehr geeignet?
Der Stiel des Nelkenschwindlings ist zäh, hart und unverdaulich, eignet sich also nicht zum Verzehr. Beim Sammeln oder in der Küche sollte man ihn abschneiden und ausschließlich die zarten Hüte verwenden.
Mit welchen giftigen Arten kann man diesen Pilz verwechseln?
Am gefährlichsten ist eine Verwechslung mit dem tödlich giftigen Gift-Trichterling sowie dem Feld-Trichterling. Sie wachsen im Gras, und das in ihnen enthaltene starke Muskarin stellt eine unmittelbare Lebensgefahr dar.
Wie unterscheidet man den Nelkenschwindling von giftigen Trichterlingen?
Der Nelkenschwindling hat entfernt stehende, dicke, am Stiel freie Lamellen sowie einen biegsamen, unzerbrechlichen Stiel. Giftige Trichterlinge haben dichte, am Stiel herablaufende Lamellen und einen Stiel, der zudem sehr leicht bricht.
Was sind die sogenannten Hexenringe, die von dieser Art gebildet werden?
Hexenringe sind kreisförmige Ansammlungen von Fruchtkörpern, die durch das gleichmäßige, zentrifugale Wachstum des unterirdischen Myzels entstehen. In der Zone seiner Entwicklung stirbt das Gras ab, während es am Rand dunkelgrün wird.
Welche kulinarischen Eigenschaften weist der Schwindling nach dem Trocknen auf?
Dank Trehalose übersteht er das Trocknen hervorragend. Nach dem Einweichen in Wasser quillt er auf und erlangt blitzschnell seine ursprüngliche Elastizität zurück. Zu Pulver gemahlen ist er ein hervorragendes, natürliches Umami-Gewürz.
In welchen Monaten können die Fruchtkörper des Schwindlings gesammelt werden?
Die Fruchtkörper wachsen von Mai bis November. Am reichlichsten erscheinen sie von Juni bis September, insbesondere nach ergiebigen Regenfällen, die sommerliche, regenlose Hitzeperioden unterbrechen.
In welchen Lebensräumen wächst diese Art am häufigsten?
Dies ist eine Art offener Landschaften, die nicht im Inneren von Wäldern vorkommt. Sie besiedelt sonnige Wiesen, Weiden, Wegränder und Raine sowie städtische Rasenflächen in Parks, auf Plätzen und in Gärten.
Für welche Gerichte lässt sich der Schwindling am besten verwenden?
Die Hüte eignen sich hervorragend für aromatische Suppen, cremige Saucen, Rührei und Omeletts. Sie harmonieren hervorragend mit Fleisch, und getrocknet sowie zu feinem Pulver gemahlen dienen sie als köstliches Umami-Gewürz.
Warum ist der Stiel dieses Pilzes so widerstandsfähig gegen Verdrehen?
Die außergewöhnliche Elastizität des Stiels resultiert aus dem dichten Gefüge dicht verflochtener, dickwandiger Hyphen. Diese Struktur schützt den Pilz wirksam vor dem Abbrechen durch Wind oder Trittbelastung.
Woher stammt der charakteristische Mandelgeruch des Schwindlings?
Für dieses Aroma ist flüchtiges Benzaldehyd verantwortlich und nicht der fälschlicherweise oft genannte Cyanwasserstoff. Obwohl der Pilz im Rahmen eines Abwehrmechanismus Spuren von Blausäure freisetzt, ist es genau dieser Aldehyd, der den Duft nach Bittermandeln verleiht.
Liebhaber
Namen und Geschichte
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Twardzioszek przydrożny
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Marasmius oreades
Heimische Beobachtungen
Sporenabwurf
- Benötigte Materialien
- frischer, reifer Hut, Blatt Papier, Glas oder Schälchen, Wasser
- Zeit
- 2–24 h
- Durchführung
- Den Hut mit der Unterseite auf das Papier legen.
- Einen Tropfen Wasser auf die Oberseite geben und abdecken.
- Nach 2–24 Stunden den Hut anheben und den Niederschlag betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenpulverfarbe
- Sporenpulverfarbe: weiß.
Unter dem Mikroskop
- Benötigte Materialien
- Lichtmikroskop, Objektträger und Deckglas, Nadel, Wasser, Sporen aus dem Sporenabwurf
- Durchführung
- Mit einer Nadel etwas Sporenabwurf auf den Objektträger übertragen.
- Einen Tropfen Wasser hinzufügen, mit dem Deckglas abdecken und die Sporen betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenform
- Sporenform: ellipsoid. Sporenform: tränenförmig. Sporenform: spindelig-ellipsoid. Sporenform: spindelig-ellipsoid. Sporenform: zitronenförmig. Sporenform: verkehrt eiförmig. Sporenform: eiförmig. Sporenform: fast kugelig (selten).
- Sporenoberfläche
- Sporenoberfläche: glatt. Sporenoberfläche: glatt. Sporenoberfläche: glatt.
- Sporenmaße
- Länge 6,3–10 µm, Breite 3,5–6 µm.
Maße erst nach Kalibrierung der Mikrosk解读enskala vergleichen.
Ökologie und Verbreitung
- Ernährungsweise
- Ernährungsweise: saprotroph.
Außerkulinarische Verwendungen
Die Hüte des Nelkenschwindlings sind eine hervorragende Zutat in der Küche, ideal für aromatische Suppen, Rahmsaucen, Rührei und Fleischfüllungen. Dank des hohen Trehalosegehalts eignet sich dieser Pilz hervorragend zum Trocknen – mit Wasser aufgegossen quillt er auf und erlangt fast vollständig seine ursprüngliche Frische, Elastizität und Konsistenz zurück. Getrocknete, pulverisierte Hüte sind ein ausgezeichnetes, natürliches Würzmittel, das Gerichte um einen tiefen Umami-Geschmack bereichert. Er wird auch in der modernen pflanzlichen Küche sehr geschätzt.
Geschichte und Kultur
Der Nelkenschwindling fasziniert die europäische Folklore seit Jahrhunderten durch die Bildung spektakulärer, regelmäßiger Myzelringe, die als Hexenringe bekannt sind. Im alten Volksglauben galten sie als Orte nächtlicher Elfentänze oder Hexensabbate, deren Betreten die Gefahr von Verhexung oder Sinnesverlust mit sich brachte. In der polnischen Tradition erhielt der Pilz viele bildhafte Volksnamen wie tanecznica, podróżka oder majówka, die seine Standorte und frühere Bräuche widerspiegeln.
Essbarkeit und Sicherheit
Er ist ein geschätzter Speisepilz mit hervorragendem Geschmackswert, kulinarisch werden jedoch ausschließlich die Hüte gesammelt. Die Stiele sind hart, stark zähfaserig und unverdaulich, weshalb man sie verwerfen sollte. Das Sammeln des Nelkenschwindlings erfordert Vorsicht aufgrund der Verwechslungsgefahr mit tödlich giftigen Trichterlingen wie dem Gift-Trichterling oder dem Feld-Trichterling. Diese enthalten lebensgefährliches Muskarin. Das wichtigste Unterscheidungsmerkmal sind die Lamellen: Der Nelkenschwindling hat sie entfernt stehend und frei, Trichterlinge hingegen dichtstehend und herablaufend.
Lebensraum und Vorkommen
Diese Art ist ein häufiger Saprobiont, der weitverbreitet auf offenen Flächen außerhalb dichter Waldbestände vorkommt. Er besiedelt Wiesen, Weiden, Wegränder, Feldraine, Parklichtungen sowie gepflegte städtische Rasenflächen. Die Fruchtkörper erscheinen gesellig von Mai bis November und wachsen schubweise nach warmen, ausgiebigen Regenfällen. Er bildet charakteristische, ausgedehnte Hexenringe, in denen absterbendes Gras mit sattem Grün kontrastiert. Das unterirdische Myzel kann viele Jahre im Boden überdauern.
Forscher
Essbarkeit und Küche
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Speisewert
- Essbar — źródło oznaczenia
Česká mykologická společnost, Marasmius oreades — špička obecná. Atlas gatunków, odczyt 28.10.2026. · Kuchyňské využití: source author describes the species as edible; not a statement about identification of a collected specimen.
Wissenschaftliche Namen und Taxonomie
- Gültiger wissenschaftlicher Name
Marasmius oreades
Aktualną, zaakceptowaną nazwą taksonomiczną gatunku jest Marasmius oreades (Bolton) Fr. (1836). Nazwa ta bazuje na bazonimie Agaricus oreades opisanym przez Jamesa Boltona w 1792 roku. W historii badań mykologicznych takson bywał przenoszony do innych rodzajów, co wygenerowało synonimy homotypowe, takie jak Collybia oreades (Bolton) P. Kumm. (1871) oraz Scorteus oreades (Bolton) Earle (1909).
[11] [10] [12]Jako synonimy historyczne podawane są również Agaricus coriaceus Lightf. (1777), Agaricus pratensis Huds. (1778), Gymnopus pratensis Gray (1821), Pleurotus caryophylleus (Schaeff.) Sacc. (1887) oraz Marasmius caryophylleus (1889).
[20]- Zakres ujęcia taksonomicznego
Wpis katalogowy Marasmius oreades (Bolton) Fr., zgodny z dokładnym zaakceptowanym dopasowaniem GBIF2537250. Zachowano zakresy poszczególnych atlasów, badań i materiałów; dawnych ujęć taksonomicznych i różnych populacji nie uznano za niezależne potwierdzenia wszystkich cech.
[5] [1]
Labordiagnostik
Dane ustrukturyzowane
Basidien
Hymenialzystiden
- Vorhandensein von Zystiden im Hymenium
- Vorhandensein von Zystiden im Hymenium: fehlend. [6]
Sonstige Labormerkmale
Huthaut
- Länge der Endzelle der Huthaut
- Länge der Endzelle der Huthaut: 15–39 µm. [6]
- Form der Endzelle der Huthaut
- Form der Endzelle der Huthaut: keulenförmig. [8]
Form der Endzelle der Huthaut: zylindrisch. [8]
Form der Endzelle der Huthaut: keulenförmig. [6]
Form der Endzelle der Huthaut: zylindrisch. [6] - Breite der Endzelle der Huthaut
- Breite der Endzelle der Huthaut: 3–18 µm. [6]
Sporen
- Sporenfarbe unter dem Mikroskop
- Sporenfarbe unter dem Mikroskop: hyalin. [7]
Sporenfarbe unter dem Mikroskop: hyalin. [2] - Sporenlänge
- Sporenlänge: 7–10 µm. [8]
Sporenlänge: 6,3–10 µm. [6]
Sporenlänge: 7–9 µm. [7]
Sporenlänge: 7–10 µm. [2] - Sporenform
- Sporenform: ellipsoid. [7]
Sporenform: tränenförmig. [2]
Sporenform: spindelig-ellipsoid. [8]
Sporenform: spindelig-ellipsoid. [6]
Sporenform: zitronenförmig. [6]
Sporenform: verkehrt eiförmig. [6]
Sporenform: eiförmig. [6]
Sporenform: fast kugelig (selten). [6]
Stielhaut
- Breite der Hyphen der Stielhaut
- Breite der Hyphen der Stielhaut: 3–8,5 µm. [6]
Hymenophoraltrama
- Breite der Tramahyphen
- Breite der Tramahyphen: 2–5,5 µm. [6]
Untersuchungsmaterial und -methoden
Haare auf der Stieloberfläche
Materiał: Opis Gilliam (1976) dotyczy włosków powierzchni trzonu. Podany zakres szerokości jest częścią opisu gatunku; źródło nie przypisuje go konkretnej kolekcji ani okazowi.
Metoda: Ogólna metodyka monografii obejmuje badanie skrawków w 2% KOH i odczynniku Melzera, a świeżego materiału także w wodzie. Autor nie przypisuje konkretnego preparatu ani powiększenia pomiarom włosków trzonu.
Zakres interpretacji: Źródło podaje szerokość włosków do 12 mikrometrów, bez liczebności pomiarów. Podpis ryciny 16 i wykaz kolekcji nie ustalają liczby zmierzonych włosków ani okazów. Włoski trzonu pozostają odrębną strukturą od strzępek jego skórki.
[6]- In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Sporenlänge
- Materiał badania: Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów. 7–10 µm (skrajnie od 6,3 µm) [6]
7–10 µm [8] [2]
7–9 µm [7] - In den Quellen dokumentierte Ergebnisse — Sporenbreite
- 4–6 µm [2] [8]
Materiał badania: Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów. 3,5–6 µm [6]
4–5 µm [7]
Metody i zapisy źródłowe — Monograficzny opis gatunkowy oparty na wielu okazach; źródło nie wskazuje konkretnego okazu ani próbki dla podanych wymiarów.
Pochodzenie materiału: Kolekcje zbadane pochodzą z wielu krajów; źródło nie przypisuje pomiarów mikroskopowych do kraju ani pojedynczej kolekcji..
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „33-45 X 5.5-8.5 µm” [6]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „subclavate to clavate” [6]
Szerokość strzępek kontekstu — zapis źródłowy: „TRAMAL HYPHAE interwoven and up to 14 µm in the pileus” [6]
Obecność cystyd w hymenium — zapis źródłowy: „HYMENIAL CYSTIDIA lacking.” [6]
Szerokość strzępek tramy — zapis źródłowy: „parallel-interwoven, uninflated, and 2-5.5 µm broad in the lamellae” [6]
Długość komórki końcowej skórki kapelusza; Szerokość komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „cells 15-39 X 3-8(-18) µm” [6]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „clavate” [6]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „cylindric” [6]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „(6.3-)7.0-10.0 X 3.5-6.0 µm” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „fusoid-elliptic” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „lemon-shaped” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „obovate” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „ovate” [6]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „rarely subglobose” [6]
Szerokość strzępki wewnętrznej tramy trzonu; Szerokość strzępek skórki trzonu — zapis źródłowy: „SURFACE AND TRAMAL HYPHAE 3-8.5 µm broad” [6]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka pomiarowa niepodane.
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Pileipellis hymeniform; terminal elements clavate, pyriform, cylindric or somewhat irregular.” [8]
Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores 7-10 x 4-6 µ; smooth; fusoid-ellipsoid; inamyloid.” [8]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka niepodane.
Barwa zarodnika w mikroskopie; Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki elipsoidalne, z dzióbkiem, bocznie spłaszczone, gładkie, bezbarwne, nieamyloidalne, 7–9 × 4–5 µm.” [7]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopowy; indywidualny owocnik/próbka niepodane.
Barwa zarodnika w mikroskopie; Długość zarodnika; Kształt zarodnika; Powierzchnia zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy jsou kapkovité, 7–10 x 4–6 µm, průsvitné, hladké, neamyloidní.” [2]
Gilliam 1976: anatomische Beschreibung und Material
Metody monografii: Opis makroskopowy oparto zasadniczo na świeżym materiale. W mikroskopii stosowano 2% KOH i odczynnik Melzera, a przy świeżych skrawkach także wodę; wykonywano przekroje kapelusza z blaszkami i podłużne przekroje trzonu. Są to metody monografii, bez przypisania jednego medium do kształtu lub wymiaru komórek.
Kolekcje i rycina: Lista na s. 46 obejmuje 57 kolekcji z podanymi oznaczeniami. Rycina 16 jest podpisana Gilliam 752; lista osobno zawiera Ontario: Kelly 752. Nie utożsamiono tych materiałów. W monografii nieoznaczone osobnym skrótem zbiory przypisano do zielnika Uniwersytetu Michigan; ta reguła nie tworzy niepodanego numeru akcesji.
Zakres mikrometrii: Wymiary zarodników, podstawek, strzępek poszczególnych części oraz komórek skórki zachowano jako wyniki opisu gatunkowego. Autor nie podaje dla nich liczebności próby ani przypisania do jednego okazu. Grubość miąższu kapelusza do 6,5 mm jest odrębna od szerokości strzępek; nie wpisano jej do pola mikroskopowej warstwy pod skórką.
[6]Filer 1965: Inokulation von Gräsern und Bestimmung des Materials
Izolaty: Badano cztery kultury oznaczone jako M. oreades: pierwszą z owocników koło Tacoma, drugą i trzecią z około 200 izolacji z owocników w czterech miastach stanu Washington oraz czwartą z trzonu, dostarczoną z Berkeley. Publikacja nie podaje numeru vouchera ani akcesji kultur.
Doświadczenie: Inokulowano siewki Poa pratensis, Festuca rubra i Agrostis tenuis w probówkach z perlitem i zmodyfikowaną pożywką Murraya. Stosowano krążki kultur o średnicy 9 mm; badano reizolację oraz skrawki histologiczne. Kultury odzyskano z korzeni trzech traw, a autor opisał ich silne uszkodzenie lub obumarcie.
Korzenie terenowe: W korzeniach pobranych z gleby czarcich kręgów znaleziono strzępki podstawczaków. Samo badanie tych korzeni nie pozwoliło autorowi dowieść, że należały do M. oreades. Wyniku inokulacji czystymi kulturami nie użyto do usunięcia tego terenowego ograniczenia identyfikacji.
[16]Herkunft der Grzybarium-Zusammenstellung
Agregat GBIF: Widok Grzybarium opisuje 418 stwierdzeń z 16 województw jako agregat GBIF według stanu 26.10.2026 i odsyła do tej bazy. W odczytanym widoku nie udostępnia własnej tabeli indywidualnych rekordów. Nie jest to drugie niezależne potwierdzenie obok danych GBIF ani podstawa do utworzenia 418 kolekcji Grzybarium.
[18]Blenis 2004: Grenzen des zugänglichen Materials
Abstrakt: Abstrakt relacjonuje pomiary przy dwóch kręgach w pięciu terminach oraz doświadczenie z siedmioma grzybami i czterema trawami. Porównano progi EC50 dla wzrostu z poziomami cyjanku w roztworze glebowym. Pełna lista gatunków, lokalizacja i szczegółowe protokoły nie były dostępne w odczytanym zakresie; wydawca wymaga dostępu abonenta lub zakupu.
[19] [15]Überprüfung des Vorkommens — Umfang und Grenzen
Bearbeitungsumfang
Vor Abschluss muss der Datensatz ergänzt oder geprüft werden.
- Erfasste Quelleninformationen müssen noch geprüft werden.
- Bei neuen Quellen müssen die bei der Sichtung gefundenen Informationen geprüft werden.
Noch zu klärende Angaben: 25
Rechtsgrundlage und Bewertungsumfang
Vorschriften für Standort: Polen
Wichtigste Inhaltsstoffe und ihre Wirkung
W badaniach glebowych nad dwoma czarcimi kołami wykazano, że stężenie cyjanku w roztworze glebowym zmienia się wraz z odległością od frontu owocnikowania. W strefie do 25 cm od frontu stężenia cyjanku silnie hamowały wzrost korzeni badanych traw i rozwój niektórych grzybów glebowych, natomiast w odległości 50–60 cm stężenie cyjanku w roztworze glebowym wyraźnie spadało w wyniku obniżenia bezwzględnej ilości związku oraz wzrostu wilgotności gleby.
Do sekwencjonowania genomu referencyjnego wykorzystano 95 monokariotycznych kultur wyizolowanych z pojedynczych bazydiospor pochodzących z czterech owocników jednego kręgu w Uppsali w Szwecji (59°51′27,3″N, 17°34′19,2″E). Monokariotyczny stan kultur potwierdzono brakiem sprzążek na strzępkach; zarodniki kiełkowały na pożywce PDA, po czym biomasę namnażano w płynnej pożywce słodowej.
[21]Sekwencjonowanie 95 izolatów potomnych przeprowadzono na platformie Illumina HiSeq X (odczyty parowane 2 × 151 pz, biblioteki Nextera XT). Dla referencyjnego izolatu monokariotycznego 03SP1 przygotowano biblioteki 10X Chromium, sekwencjonowanie długimi odczytami PacBio RSII (8 komórek SMRT, chemia C4/P6) oraz Oxford Nanopore (LSK108/R9.4 i LSK308/R9.5). Transkryptom zsekwencjonowano na platformie HiSeq 2500 v4 z bibliotek kierunkowych NEBNext Ultra RNA.
[21]Sekwencję genomu złożono przy użyciu oprogramowania Canu 1.7, po czym poddano rusztowaniu i korekcie narzędziami Tigmint, ARBitR i LR Gapcloser oraz polerowaniu z użyciem HyPo i Pilon. Mapę sprzężeń skonstruowano w oparciu o 141 011 markerów z progiem LOD równym 20, uzyskując 11 grup sprzężeń o łącznej długości genetycznej 1226 cM (średnio 111 cM na grupę).
[21]Całkowita długość złożonego genomu wynosi 44 372 355 par zasad. Do 11 grup sprzężeń przypisano 43 635 136 pz (około 98% sekwencji), a pozostałe 737 219 pz tworzy 21 niezakotwiczonych rusztowań (scaffoldów). Genom mitochondrialny liczy 66 224 pz. W złożeniu odnotowano 22 luki; 7 głównych rusztowań zawiera motywy telomerowe na obu końcach, a 4 rusztowania na jednym końcu.
[21]W adnotacji genomu referencyjnego Marasmius oreades zidentyfikowano 13 891 genów oraz 15 053 modele mRNA. Regiony genowe obejmują 24 614 704 pz (około 55,5% genomu), średnia długość genu wynosi 1772 pz, a pojedynczy transkrypt mRNA zawiera przeciętnie 6 eksonów. Domeny białkowe Pfam przypisano do 8222 modeli mRNA (około 55%).
[21]Elementy powtarzalne stanowią 9 685 063 pz, co odpowiada 21,8% genomu. Około 14% stanowią retrotranspozony LTR, a około 6% transpozony DNA (głównie z rodzin KDZ i Plavaka). Analizę powtórzeń przeprowadzono programami RepeatModeler 2.0.1 z modułem LTRStruct oraz RepeatMasker z weryfikacją sekwencji flankujących i duplikacji miejsc insercji.
[21]Ocena kompletności złożenia genomu oraz zestawu białek w programie BUSCO v2.0.1 w oparciu o zestaw referencyjny basidiomycota_odb9 (1335 ortologów) wykazała 98,5% kompletnych i fragmentarycznych genów ortologicznych. Dane sekwencyjne zdeponowano pod identyfikatorami PRJNA702659, Maror2/JAFLEJ000000000, PRJNA525964 oraz Dryad 10.5061/dryad.000000034.
[21]W badaniach nad mechanizmem formowania czarcich kół w Berthåga koło Uppsali analizowano dwa kręgi o średnicy około 330 cm i 220 cm (59°51′30″N, 17°34′40″E), o szerokości strefy owocnikowania wynoszącej około 60 cm. Pobrano transekty glebowe (24 i 20 próbek) do głębokości 5 cm poniżej systemu korzeniowego traw, obejmujące strefę zewnętrzną, front owocnikowania oraz wnętrze pierścienia.
[24]W doświadczeniu transplantacyjnym przenoszono bloki darni o wymiarach 30 × 70 × 10 cm w obrębie kręgu oraz poza jego strefę w różnych kombinacjach orientacji i położenia (układy T1–T6). Ponowną ocenę wzrostu grzybni przeprowadzono po około 14 miesiącach.
[24]Analiza metagenomowa DNA wyekstrahowanego z próbek gleby (sekwencjonowanie NovaSeq X Plus PE150) i zmapowanego do referencyjnego genomu Marasmius oreades potwierdziła dikariotyczny charakter grzybni w terenie, na co wskazywała obecność dwóch alleli locus HD1/HD2 w każdym kręgu oraz frekwencje alleli na poziomie około 0,5.
[24]W eksperymencie z przeszczepami darni część fragmentów przeniesionych do wnętrza kręgu lub na zewnątrz utrzymała dotychczasowy kierunek wzrostu grzybni na zewnątrz pierścienia, w jednym wariancie odnotowano wzrost dwukierunkowy, a kontrole miejscowe i część przeszczepów nie wykazały wzrostu na krawędziach. Wyniki te były najbardziej zgodne z hipotezą czasowego hamowania powrotu grzybni do strefy wewnętrznej.
[24]Uzyskane dane terenowe i molekularne z dwóch badanych kręgów wykazują największą zgodność z hipotezą przejściowego zahamowania powrotu grzybni (transient-escape), w myśl której substrat po przejściu frontu zostaje czasowo zmodyfikowany, co uniemożliwia ponowny wzrost grzybni w głąb kręgu, dopóki gleba nie odzyska pierwotnych właściwości.
[24]Lektyna MOA (Marasmius oreades agglutinin, UniProt Q8X123) składa się z N-końcowej domeny wiążącej sacharydy oraz C-końcowej domeny o aktywności proteolitycznej. Rekombinowane białko oraz jego zmutowane warianty wytworzono w Escherichia coli BL21(DE3) lub BL21(DE3)-RIL, oczyszczono metodami chromatografii Ni-NTA i filtracji żelowej oraz poddano dializie do buforu PBS o pH 7,4.
[26]Eksperyment owadobójczy przeprowadzono na larwach stonki ziemniaczanej (Leptinotarsa decemlineata) w stadium L2–L3 pochodzących z kolonii ze środkowej Słowenii. Larwom podawano krążki liści ziemniaka o średnicy 14 mm namoczone w roztworze białka. Test trwał 5 dni w temperaturze 22 ± 1 °C, wilgotności 77% i fotoperiodzie 14:10, przy 36 larwach na wariant (dwa powtórzenia po 18 osobników w osobnych studzienkach), stosując PBS jako kontrolę negatywną i spinosad jako kontrolę pozytywną.
[26]Dla oczyszczonej lektyny MOA stężenie LC50 wobec larw stonki ziemniaczanej po 48 godzinach wyniosło 0,67 mg/ml (95% przedział ufności: 0,31–1,04 mg/ml, R² = 0,74). Dawka 2 mg/ml spowodowała 100% śmiertelności w ciągu 48 godzin, a dawka 1 mg/ml doprowadziła do śmierci wszystkich larw w ciągu 5 dni. Żerowanie larw poddanych działaniu MOA spadło około sześciokrotnie względem kontroli.
[26]Larwy stonki w kontroli PBS przyrosły w ciągu 5 dni średnio o 15,2 ± 3,01 mg. W wariancie MOA o stężeniu 1 mg/ml po 5 dniach nie przeżyła żadna larwa, co uniemożliwiło pomiar masy końcowej, natomiast przy stężeniu 0,5 mg/ml nieliczne ocalałe osobniki (3 larwy) nie różniły się statystycznie masą od grupy kontrolnej.
[26]Badanie zmutowanych wariantów MOA przy stężeniu 0,5 mg/ml wykazało niemal całkowite zniesienie toksyczności wobec larw stonki w przypadku wariantów Q46A W 138A (zaburzone wiązanie węglowodanów), C215A (brak aktywności proteolitycznej) oraz ΔC (usunięta domena C-końcowa). Wskazuje to na konieczność współdziałania obu domen białka. Dodatek 100 mM metylo-α-galaktozydu nie zniósł toksyczności natywnej MOA.
[26]Analiza powierzchniowego rezonansu plazmonowego (SPR, Biacore T200, 10 µM MOA) z użyciem liposomów z ekstraktów lipidowych stonki nie wykazała wiązania lektyny do glikolipidów. Doświadczenia pull-down i spektrometria LC-MS/MS zidentyfikowały 13 wspólnych białek jelitowych, z których jako domniemany główny ligand wskazano aminopeptydazę D9J2F5 o masie 111 583 Da.
[26]Doświadczenia pull-down z izolatem jelita środkowego larw L3 (po 3 dniach głodzenia) potwierdziły, że usunięcie N- lub O-glikanów enzymami znosi wiązanie ligandów z MOA. Badania mikroskopowe (świetlne i transmisyjne TEM) po 24 godzinach ekspozycji na 1 mg/ml MOA ujawniły w jelicie środkowym zniszczenie rąbka szczoteczkowego, utratę biegunowości komórek i labiryntu podstawnego oraz odwarstwianie błony podstawnej, podczas gdy kutykularne jelito tylne pozostało nienaruszone.
[26]Badania toksyczności lektyny MOA wobec dorosłych pszczół miodnych krainek (Apis mellifera carnica) prowadzone zgodnie z wytycznymi OECD 213 (stężenia 1–3 mg/ml, ekspozycja 72 h) nie wykazały obniżenia przeżywalności owadów w porównaniu z kontrolą PBS. Wartość LC50 dla MOA określono na poziomie powyżej 100 µg substancji na pszczołę.
[26]W 5-dniowych testach na larwach pszczół Apis mellifera carnica (w wieku poniżej 24 godzin) w płytkach 48-dołkowych ekspozycja na lektynę MOA nie spowodowała istotnych różnic w śmiertelności ani statystycznie istotnego spadku masy ciała larw w porównaniu z grupą kontrolną PBS.
[26]Analizę statystyczną wyników testów owadobójczych przeprowadzono z wykorzystaniem testu Browna-Forsythe’a i porównań post-hoc Gamesa-Howella, transformacji logarytmicznej danych żerowania, pierwiastkowej transformacji masy larw oraz krzywych przeżywalności Kaplana-Meiera z testem log-rank i korektą Benjaminiego-Hochberga (pakiety R 4.4.1 oraz GraphPad Prism 8.4.3). Intensywność żerowania oceniano w przedziałach 0–25%, 25–50%, 50–75% oraz 75–100%.
[26]Analytische Ergebnisse
Ayer und Craw 1989: Umfang der verfügbaren Zusammenfassung
Hodowla i związki: Abstrakt części 2 pracy o metabolitach płynnych kultur wymienia m.in. pochodne oreadonu, 1α, 15-dihydroxymarasmene i agrocybinę. Nie uzyskano pełnego tekstu ze szczepem, warunkami hodowli, metodami rozdziału i kompletem wyników. Nie podstawiono danych części 1 ani nie przypisano związków z hodowli wszystkim dzikim owocnikom.
[13]Ökologische Untersuchungen
Olsson 2026: zwei Ringe in Uppsala
Materiał i metody: Badano dwa kręgi na cmentarzu Berthåga w Uppsali w Szwecji, oznaczone na podstawie owocników. Z transektów pobrano 24 i 20 rdzeni gleby; wykonywano metagenomiczne sekwencjonowanie i mapowanie do genomu M. oreades. Dane ENA: PRJEB108585. Daty transplantacji gleby i jej późniejszego badania nie są kalendarzem owocnikowania.
Wynik i dodatki: Sygnał DNA był najwyższy na aktywnym froncie, zwłaszcza po jego zewnętrznej stronie. Dwa warianty HD1/HD2 i częstości alleli około 0,5 były zgodne z dikariotyczną grzybnią. Wyniki transplantacji najlepiej pasowały do hipotezy transient-escape; część prób była nierozstrzygająca. Oryginalne tabele S1/S2 i dodatki zachowano. DNA gleby nie jest pomiarem biomasy ani masy owocników.
[24] [15]Zotti 2026: Bodenzonen und Vegetation in Caserta
Stanowisko i próby: W zarządzanej murawie parku Pałacu Królewskiego w Casercie we Włoszech wybrano po pięć kręgów trzech gatunków, w tym M. oreades. Badano wspólne kontrole OUT oraz front FF i wnętrze IN: łącznie 35 poletek, po 5 dla strefy i gatunku. Oznaczenie owocników porównano z przypisaniami ITS/BLAST. Dwa pozostałe grzyby są gatunkami porównawczymi.
Tabela 1: Dla M. oreades zestaw OUT/FF/IN obejmuje średnie ± SD z pięciu prób. Odczyn gleby wynosił odpowiednio 7,5±0,08; 7,0±0,09; 7,2±0,03. Zdolność utrzymywania wody: 58,8±4,89%; 71,8±3,36%; 60,5±5,8%. Całą macierz 20 pomiarów z jednostkami zachowano w źródłowym odczycie, bez przeliczania i bez przenoszenia wartości innych gatunków.
Granica interpretacji: W miejscu badania biomasa roślin była niższa na aktywnym froncie. Odczyty ITS, biomasa mikrobiologiczna gleby i biomasa roślin są odrębnymi wynikami; żaden nie określa masy owocnika. Modele zależności i hipoteza samo-DNA nie są chemicznym dowodem mechanizmu powstawania kręgów.
[15]Forstbezirk Bydgoszcz: lokaler Vorkommensbericht
Pozycja 35: Oryginalna tabela nadleśnictwa określa gatunek jako bardzo pospolity w miejscach trawiastych, przy drogach i ścieżkach, na łąkach i pastwiskach oraz na skraju lasu. Podaje okres od końca maja do połowy października. Tytuł ogranicza dane do terenu Nadleśnictwa Bydgoszcz; nie jest to nowa ocena dla całej Polski.
[14]Gilliam 1976: Umfang der phänologischen Beschreibung
Okres źródłowy: Opis gatunkowy podaje okres od 20 maja do 29 października. Lista zbadanych zbiorów obejmuje wiele krajów, a niektóre daty są niepełne. Nie przypisano tego przedziału automatycznie każdemu z krajów listy ani polskiej karcie; nie zastąpił istniejącego krajowego kalendarza CILP.
[6]Lebensraum und Vorkommen
Lebensraum, Gebiet und Jahreszeit
W Czechach gatunek ten jest pospolity i rośnie poza lasami na łąkach, pastwiskach, miedzach, w parkach, sadach i ogrodach. Owocniki pojawiają się masowo po deszczach od kwietnia do listopada, tworząc grupy lub kręgi.
[20]W Ameryce Północnej jest szeroko rozprzestrzenionym saprotrofem terenów trawiastych – występuje na trawnikach, łąkach oraz nadmorskich wydmach porośniętych trawą. Wyrasta gromadnie w pasach, łukach i kręgach od lata do jesieni, a w cieplejszych strefach klimatycznych przez cały rok.
[22]W Europie Zachodniej twardzioszek notowany jest bardzo często na łąkach i pastwiskach, gdzie rośnie w czarcich kołach od kwietnia do grudnia, a przy łagodnych warunkach pogodowych także w miesiącach zimowych.
[23]W badaniach metagenomicznych dwóch czarcich kół w Berthåga koło Uppsali w Szwecji stwierdzono, że sygnał DNA Marasmius oreades koncentruje się pierścieniowo na zewnętrznym froncie kręgu (średnio około 2% odczytów), podczas gdy wewnątrz pierścienia poziom ten spada do wartości obserwowanych w otaczającej glebie.
[24]Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Quellen |
|---|---|---|---|
| Argentinien | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Kanada | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Tschechien | Mittelböhmische Region | IV–XI |
|
| Deutschland | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Frankreich | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Vereinigtes Königreich | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Italien | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Japan | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Polen | Niederschlesien (Gebietsangabe der Quelle); Woiwodschaft Westpommern; Masowien — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Pomeranian (Gebietsangabe in den GBIF-Metadaten); Ermland-Masuren — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Łódź — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Schlesien — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Westpommern — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Großpolen — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Niederschlesien — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Kleinpolen — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Lublin — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Lubuskie / Lubusz (Gebietsangabe in den GBIF-Metadaten); Podlachien — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Opole — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Karpatenvorland — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet; Heiligkreuz — in den GBIF-Metadaten angegebenes Gebiet | V–X |
|
| Schweden | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Vereinigte Staaten | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
Materialien
Herbarsammlungen
- S229
Argentinien; Singer & Wright
[17]- S363
Argentinien; Singer & Wright
[17]- 250
Kanada; Nova Scotia; Wehmeyer
[17]- 752
Kanada; Ontario; Kelly
[17]- 5007
Kanada; Quebec; Bigelow
[17]- 5985
Kanada; Quebec; Shaffer
[17]- Sammlung
Vereinigtes Königreich; Buckinghamshire; 1951-09-15; Dennis
[17]- Fungi Gallici Exsiccati 2002
Frankreich; Oise; Roumeguère
[17]- 5001
Deutschland; Shaffer
[17]- Mycotheca Germanica 1407
Deutschland; Sydow
[17]- Sammlung
Japan; 1853-1856; Wright
[17]- Sammlung
Schweden; 1927-06-24; Linder
[17]- Sammlung
Schweden; 1945-07-10; Lundell
[17]- 102
Vereinigte Staaten; Colorado; Shushan
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Connecticut; 1902-07-18; Earle
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Maine; 1935-10-10; Morse
[17]- 532
Vereinigte Staaten; Maryland; Kelly
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Maryland; Oct 1886; Scribner
[17]- 6736
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Bigelow
[17]- 7953
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Bigelow
[17]- 8460
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Bigelow
[17]- 9107
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Bigelow
[17]- 54
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Gilgut
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Massachusetts; Jun 1904; Langer
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Massachusetts; 1942-05-20; Singer
[17]- 500
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 505
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 539
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 742
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 875
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 1312
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 1443
Vereinigte Staaten; Michigan; Gilliam
[17]- 646
Vereinigte Staaten; Michigan; Hicks
[17]- 14688
Vereinigte Staaten; Michigan; McVaugh
[17]- 1116
Vereinigte Staaten; Michigan; Patrick
[17]- 5250
Vereinigte Staaten; Michigan; Potter
[17]- 6799
Vereinigte Staaten; Michigan; Potter
[17]- 15566
Vereinigte Staaten; Michigan; Smith
[17]- 42336
Vereinigte Staaten; Michigan; Smith
[17]- 58298
Vereinigte Staaten; Michigan; Smith
[17]- 66316
Vereinigte Staaten; Michigan; Smith
[17]- 1036
Vereinigte Staaten; Minnesota; Weaver
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Missouri; 1940-06-15; Routien
[17]- Fungi Columbiani 1002
Vereinigte Staaten; New Jersey; Ellis & Everhart
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; New York; Jul 1895; Burt
[17]- 1246
Vereinigte Staaten; New York; Gilliam
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; New York; 1903-08-31; Kauffman
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Oklahoma; 1963-09-08; Bulmer
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Oregon; 1951-05-19; Sprague
[17]- 6785
Vereinigte Staaten; South Dakota; Shaffer
[17]- 12772
Vereinigte Staaten; Vermont; Bigelow
[17]- 1320
Vereinigte Staaten; Vermont; Pringle
[17]- 350
Vereinigte Staaten; Virginia; Kelly
[17]- 6305
Vereinigte Staaten; Wisconsin; Mazzer
[17]- 6536
Vereinigte Staaten; Wisconsin; Mazzer
[17]- 6539
Vereinigte Staaten; Wisconsin; Mazzer
[17]- Sammlung
Vereinigte Staaten; Wyoming; Jul 1961; Ferrell
[17]
Quellen
- Centrum Informacyjne Lasów Państwowych, Bezpieczne grzybobranie, 2016, s.44.
- Česká mykologická společnost, Marasmius oreades — špička obecná. Atlas gatunków, odczyt 28.10.2026. (także [10], [20])
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1408).
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych, środków spożywczych zawierających grzyby oraz uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy (Dz. U. z 2026 r. poz. 258).
- GBIF, Marasmius oreades — dokładne dopasowanie nazwy i taksonomii, odczyt 28.10.2026. (także [11])
- Gilliam, M. S. 1976. The genus Marasmius in the northeastern United States and adjacent Canada. Mycotaxon 4(1): 1–144; species account printed pp.43–47. (także [17])
- Marek Snowarski, Twardzioszek przydrożny — Marasmius oreades, Atlas grzybów Polski, grzyby.pl.
- Michael Kuo, Marasmius oreades, MushroomExpert.com, 2013. (także [22])
- Zachowany dokument źródłowy rekordu Marasmius oreades (legal_status_verification).
- Species Fungorum, Scorteus oreades, rekord 100459; odczyt widocznej treści.
- Ayer W.A., Craw P.A.(1989). Metabolites of the fairy ring fungus, Marasmius oreades. Part2. Canadian Journal of Chemistry67:1371–1380. DOI 10.1139/v89-210.
- Nadleśnictwo Bydgoszcz, Tabela3: Lista grzybów wyższych stwierdzonych dotychczas na terenie nadleśnictwa, poz. 35.
- Sprawdzone źródła M.oreades: materiał, metody i rozdzielone wyniki.
- Filer T.H.Jr.(1965). Parasitic Aspects of a Fairy Ring Fungus, Marasmius oreades. Phytopathology55:1132–1134.
- Grzybarium, twardzioszek przydrożny — jawny agregat GBIF418/16, stan 26.10.2026.
- P.V. Blenis, P.S. Chow, I. Duncan, N.R. Knowles 2004. Cyanide levels near fairy rings affect the growth of grasses and fungi. Canadian Journal of Botany 82(9): 1324–1329. DOI 10.1139/b04-079
- Markus Hiltunen, Sandra Lorena Ament-Velásquez, Hanna Johannesson 2021. The assembled and annotated genome of the fairy-ring fungus Marasmius oreades. Genome Biology and Evolution 13(7):evab126. Publikacja 29.05.2021. DOI 10.1093/gbe/evab126
- Université Claude Bernard Lyon 1, Marasmius oreades, akademicka baza grzybów
- Boel Olsson, Markus H. Thorén, Ove Eriksson, Hanna Johannesson 2026. Spatial structure and growth dynamics of fairy rings formed by Marasmius oreades. Royal Society Open Science 13(8):rsos260575, 12.08.2026. DOI 10.1098/rsos.260575
- Marek Snowarski, Atlas grzybów Polski, Marasmius oreades; zmiana karty 09.06.2024, wygenerowanie 01.09.2026
- Primož Žigon et al. 2026. The Entomotoxic Fungal Lectin Marasmius oreades Agglutinin Disrupts the Midgut Epithelium of Colorado Potato Beetle Larvae. Journal of Agricultural and Food Chemistry, DOI 10.1021/acs.jafc.5c16986. Oryginał early view: accepted 04.02.2026, numeracja XXXX/XXX.