Niejadalny
Wymaga obróbki
Na surowo trujący
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.












Suillellus queletii to charakterystyczny borowik o ceglastoczerwonym, aksamitnym kapeluszu i gładkim trzonie bez siateczki, z intensywnie winnoczerwoną podstawą. Miąższ silnie błękitnieje po przekrojeniu. Występuje rzadko w ciepłych lasach liściastych na podłożu wapiennym. Oceny jego wartości kulinarnej są rozbieżne: w polskich atlasach uznawany jest za niejadalny, w innych za jadalny po długiej obróbce termicznej.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt półkulisty, wypukły lub płaski; u młodych owocników — półkulisty.
- Pokrycie
- Powierzchnia kapelusza może być zamszowa, naga lub filcowata, a u starych owocników może być naga.
- Połysk powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest matowa.
- Kolor
- Kapelusz może być brązowy, żółtobrązowy, rdzawy, pomarańczowy, ochrowożółty, czerwony, karmazynowy, morelowy lub czerwonobrązowy.
- Brzeg
- Brzeg kapelusza wystaje poza hymenofor.
- Barwa reakcji kapelusza
- Po uszkodzeniu barwa kapelusza jest niebieska / sina.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 50 do 150 milimetrów.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę rurkową.
- Zmiana koloru
- Po uszkodzeniu lub nacisku barwa porów jest niebieska / sina.
- Barwa rurek po uszkodzeniu
- Po uszkodzeniu lub nacisku barwa rurek jest niebieska / sina.
- Naturalna barwa porów
- Pory mogą być pomarańczowe, żółte lub żółtopomarańczowe.
- Naturalna barwa rurek
- Rurki są żółtozielone.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon może mieć kształt walcowaty, wrzecionowaty, zwężony ku podstawie lub maczugowaty, a u młodych owocników może mieć kształt brzuchaty.
- Podstawa
- Podstawa trzonu może być zwężona lub korzeniasta.
- Kolor
- Góra trzonu może być żółta, oliwkowożółta lub złotożółta.
Dół trzonu może być bladoróżowy, niebieskozielony, czerwony lub karmazynowy. - Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest gładka.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu może być kłaczkowata, z kosmkami lub łuskowata.
- Barwa ornamentacji
- Ornamentacja trzonu jest pomarańczowa.
- Barwa powierzchni trzonu po uszkodzeniu
- Po uszkodzeniu lub nacisku barwa powierzchni trzonu jest niebieska / sina.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 60 do 130 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 15 do 35 milimetrów.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ może być żółtawy, a w dolnej części trzonu może być czerwony, a u podstawy trzonu może być winny lub winnobrązowy.
- Smak
- Smak miąższu może być kwaśny lub niewyróżniający się.
- Zmiana koloru
- Po uszkodzeniu barwa miąższu jest niebieska / sina.
- Zapach
- Zapach miąższu może być grzybowy lub owocowy; może być niewyróżniający się; może być słaby.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb występuje w lasach liściastych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać pojedynczo, w grupach lub kręgami.
- Częstość
- Gatunek jest rzadki.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od marca do listopada.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Niejadalny
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
- Spożycie na surowo
- Na surowo trujący
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie podlega ochronie gatunkowej.
- Handel
- W Polsce nie jest dopuszczony do obrotu handlowego ani do produkcji przetworów grzybowych.
Z czym można pomylić
FAQ
Czy Suillellus queletii jest bezpieczny do spożycia na surowo?
Nie. W stanie surowym wywołuje silne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W polskich atlasach uznawany jest za niejadalny, a w źródłach dopuszczających spożycie wymaga długiego gotowania.
Na czyją cześć został nazwany ten gatunek?
Nazwano go na cześć Luciena Quéleta, wybitnego francuskiego mykologa z XIX wieku.
Jakie środowisko leśne jest typowe dla tego grzyba?
Rośnie w ciepłych, nasłonecznionych lasach liściastych na podłożu wapiennym pod dębami i bukami.
Jak długo należy gotować ten gatunek przed spożyciem?
Źródła dopuszczające jego spożycie zalecają gotowanie przez co najmniej 20 minut i wylanie wywaru. Należy pamiętać, że polskie atlasy klasyfikują ten gatunek jako niejadalny.
Jaki smak ma ten grzyb po obróbce termicznej?
Po właściwym ugotowaniu miąższ ma łagodny, przyjemny i lekko orzechowy smak.
W jakich miesiącach można spotkać owocniki?
Występuje od maja do października, najczęściej owocując od lipca do września.
W jakich krajach Europy jest tradycyjnie ceniony kulinarnie?
Ceni się go tradycyjnie we Francji, Włoszech, Szwajcarii oraz na Słowacji.
Do czego był wykorzystywany poza celami spożywczymi?
Służył jako naturalny surowiec barwierski do wełny oraz bejca do barwienia drewna.
Jakie kolory uzyskuje się z niego przy barwieniu wełny?
Daje trwałe barwy rdzawe, miedziane, starego złota oraz oliwkowego brązu.
Czy ten gatunek podlega ochronie w Europie Środkowej?
W wielu krajach środkowoeuropejskich jest rzadki i chroniony lub wpisany na czerwone listy.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- modroborowik gładkotrzonowy
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Suillellus queletii
- Inne nazwy krajowe
- borowik Queleta
- Dawne nazwy krajowe
- borowik gładkotrzonowy
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników może mieć barwę brązową lub zieloną.
- Odcień wysypu
- Może występować oliwkowobrązowy lub oliwkowy odcień.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny, wrzecionowaty lub cylindryczno-elipsoidalny; od czoła — elipsoidalny; z boku — niemal elipsoidalny.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 8 do 16 mikrometrów i szerokość od 4,5 do 8 mikrometrów.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Odczyn gleby
- Preferuje gleby zasadowe.
- Wapienność gleby
- Występuje na glebie wapiennej.
- Drzewa liściaste w otoczeniu
- W otoczeniu rosną dęby, graby, buki i lipa.
- Drzewa iglaste w otoczeniu
- W otoczeniu rosną świerki i jodły.
- Krzewy w otoczeniu
- W otoczeniu rośnie leszczyna.
- Partnerzy mikoryzowi
- Mikoryzę z tym grzybem tworzą dęby, graby, leszczyna, buki i brzoza.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania ektomikoryzowy.
Zastosowania pozakulinarne
Poza zastosowaniami spożywczymi Suillellus queletii był historycznie wykorzystywany w rzemiośle barwierskim do pozyskiwania naturalnych pigmentów tekstylnych. Dojrzałe owocniki, zwłaszcza partie o intensywnie czerwonym i winnym zabarwieniu trzonu, służyły do sporządzania wywarów barwiących naturalne włókna wełniane i jedwabne. Poprzez dobór zapraw, takich jak siarczan miedzi, ałun lub sole żelaza, rzemieślnicy uzyskiwali trwałe odcienie ciemnej rdzy, miedzi, starego złota oraz oliwkowego brązu.
W dawnym rękodziele ludowym wywary z silnie dojrzałych, wysuszonych grzybów stosowano sporadycznie do tonowania powierzchni drewna meblowego i elementów snycerskich, nadając im patynowany, ciepły odcień. Współcześnie gatunek ten bywa demonstrowany w ramach ekologicznych warsztatów barwierskich jako przykład bogactwa naturalnych barwników zawartych w wielkoowocnikowych grzybach leśnych strefy umiarkowanej.
Historia i kultura
Gatunek został nazwany na cześć Luciena Quéleta, wybitnego francuskiego mykologa i lekarza z XIX wieku, założyciela Francuskiego Towarzystwa Mykologicznego, co trwale wpisało tego grzyba w historię nowożytnej nauki europejskiej. Opisany w 1885 roku przez Schulcera, stał się jednym z symboli rozwoju systematyki borowikowatych w epoce wielkich odkryć terenowych we Francji i Europie Środkowej.
W tradycjach ludowych środkowoeuropejskiego obszaru wiejskiego intensywnie purpurowy spód trzonu i szybkie błękitnienie miąższu budziły zabobonny lęk. Grzybowi temu nadawano regionalne przydomki kojarzące się z jadem lub zjawiskami nadprzyrodzonymi, co skutecznie odstraszało ludność od jego zbioru. Natomiast w tradycji mykofilskiej Francji i Włoch zyskał miano regionalnego przysmaku, wokół którego w wiejskich rejonach Burgundii czy Piemontu narosły tradycje rodzinnych zbiorów na ściśle strzeżonych leśnych polanach wapiennych.
Jadalność i bezpieczeństwo
Ocena jadalności Suillellus queletii jest w źródłach mykologicznych rozbieżna. W polskich atlasach gatunek ten klasyfikowany jest jako niejadalny, podczas gdy w części literatury europejskiej, w tym czeskiej, uznaje się go za grzyb jadalny, lecz wymagający dłuższej obróbki cieplnej. W stanie surowym owocniki wykazują silne właściwości toksyczne dla przewodu pokarmowego, powodując ostry nieżyt żołądka i jelit, nudności, wymioty oraz biegunkę. Źródła dopuszczające jego spożycie podkreślają bezwzględną konieczność wcześniejszego pokrojenia i gotowania przez co najmniej dwadzieścia minut w otwartym naczyniu oraz wylania wywaru.
Po właściwej obróbce cieplnej miąższ zachowuje jędrność, ma przyjemny aromat i łagodny, orzechowy smak. Choć bywa tradycyjnie zbierany w niektórych krajach południowej i zachodniej Europy, w wielu rejonach (m.in. w Polsce i Czechach) zbiór jest odradzany ze względu na rzadkość występowania, status gatunku zagrożonego oraz ryzyko zatrucia przy niedostatecznym ugotowaniu.
Siedlisko i występowanie
Suillellus queletii to gatunek ciepłolubny, zasiedlający widne, nasłonecznione lasy liściaste oraz ciepłe zarośla na zboczach o ekspozycji południowej. Jest grzybem kalcyfilnym, co oznacza wyraźną preferencję dla gleb wytworzonych na podłożu wapiennym, rędzinach, glebach gliniastych oraz lessach o wysokim pH i dobrej przepuszczalności. Tworzy związki mikoryzowe głównie z dębem szypułkowym, bezszypułkowym i omszonym, bukiem zwyczajnym, grabem pospolitym, rzadziej z lipami oraz kasztanem jadalnym.
Występuje głównie w Europie Południowej, Środkowej i Zachodniej, w tym w basenie Morza Śródziemnego, dolinach alpejskich i na Bałkanach; w Europie Północnej spotykany jest wyjątkowo rzadko na pojedynczych, reliktowych stanowiskach. Sezon owocowania rozciąga się od maja do października. W cieplejszych strefach klimatycznych pierwsze owocniki pojawiają się późną wiosną po ulewnych deszczach, po czym występuje letnia przerwa, a kolejny szczyt następuje wczesną jesienią. W Europie Środkowej grzyb owocuje najczęściej od lipca do września w latach o ciepłym lecie.
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Niejadalny — źródło oznaczenia
Marek Snowarski — Atlas grzybów Polski, modroborowik gładkotrzonowy · Polski atlas, jadalne czy trujące?: Niejadalny / Inedible. Ocena atlasowa w Polsce; nie wynik toksykologicznego badania i nie rozstrzygnięcie czeskiej oceny.
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
Česká mykologická společnost — Vavřinec Klener, Suillellus queletii · Kuchyňské využití: žádoucí delší tepelná příprava. Wymóg obróbki bez deklaracji zweryfikowanego bezpiecznego czasu, temperatury lub polskiej dopuszczalności sprzedaży.
- Spożycie na surowo
- Trujący
Materiał: surowy
Źródło bez opisu bibliograficznego · Comestibilidad: tóxica en crudo / Venenosa en crudo. Species-level atlas assessment; existing primary inedible decision and conflicting edible assessments retained.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Suillellus queletii
Ekologia i rozmieszczenie
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest rzadki. [33]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Podstawki
- Liczba zarodników na jednej podstawce
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi od 2 do 4. [45] [8]
- Długość podstawki
- Długość podstawki może wynosić od 20 do 35 mikrometrów. [45]
- Kształt podstawki
- Podstawka jest maczugowata. [45]
- Szerokość podstawki
- Szerokość podstawki może wynosić od 10 do 12 mikrometrów. [45]
- Sprzążki
- Nie stwierdzono sprzążek na przegrodach strzępek skórki kapelusza. [45]
Cystydy hymenialne
- Obecność cystyd w hymenium
- Cystydy w hymenium są obecne. [45]
- Wygląd optyczny cystyd hymenialnych
- Cystydy hymenialne są hialinowe, bezbarwne i przejrzyste. [45]
- Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych
- Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych może wynosić od 30 do 45 mikrometrów. [45]
- Kształt wspólnie opisanych cystyd hymenialnych
- Wspólnie opisane cystydy hymenialne są wrzecionowate. [45]
- Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych
- Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych może wynosić od 8 do 11 mikrometrów. [45]
Skórka kapelusza
- Układ strzępek skórki
- Strzępki skórki kapelusza są przeplecione. [47]
- Kształt elementów skórki kapelusza
- Elementy skórki kapelusza mają kształt walcowaty. [27]
- Szerokość elementów skórki
- Szerokość elementów skórki może wynosić od 4 do 8 mikrometrów. [45]
- Przegrody strzępki skórki
- Strzępka skórki ma przegrody. [45]
- Kształt wierzchołka komórki końcowej skórki kapelusza
- Wierzchołek komórki końcowej skórki kapelusza jest zaokrąglony. [45]
- Kształt komórki końcowej skórki kapelusza
- Komórka końcowa skórki kapelusza może być walcowata lub wrzecionowata. [45]
Reakcje z odczynnikami
- Reakcja amyloidalna
- Reakcja amyloidalna strzępek w odczynniku Melzera jest dodatnia. [27]
Zarodniki
- Średni iloraz długości i szerokości zarodnika
- Średni iloraz długości i szerokości zarodnika wynosi 2,1. [47]
- Obecność wyrostka wnęki bazydiospory
- Stwierdzono obecność wyrostka wnęki bazydiospory. [45]
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym może być miodowy lub żółtobrązowy. [43] [45]
- Krople wewnątrz zarodnika
- W zarodniku stwierdzono obecność kropli. [26]
- Obecność ciał lipidowych
- Stwierdzono obecność ciał lipidowych. [45]
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1,5 do 2,6. [27] [6] [45]
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny (również w widoku od czoła), niemal elipsoidalny (w widoku z boku), wrzecionowaty lub cylindryczno-elipsoidalny. [6] [26] [43] [45]
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką. [6] [26] [43] [45]
- Grubość ściany zarodnika
- Zarodnik jest grubościenny. [45]
Materiał i metody badań
Opis cech — źródło i zakres
Materiał: Miąższ opisany w autorskim koncie Aranzadi; bez N i bez opisanej procedury sensorycznej.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Źródło atlasowe, nie ilościowy test sensoryczny.
[26]Dane mikroskopowe — źródło i ograniczenia
Materiał: S. queletii; 12 kolekcji(c=12), własne obserwacje autorów w porównawczym akapicie. Nie 12 zarodników.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Wymiar 12×5.7 µm i Q(1.8–)1.9–2.3(–2.4) pochodzą z cytowania Muñoz 2005, nie z tego samego niezależnego eksperymentu.
[47]Badanie składu i aktywności — materiał i ograniczenia
Materiał: Owocniki Boletus queletii, Lisar High Plateau, Maçka, Trabzon, Turcja, sierpień–wrzesień 2004. Morfologiczne oznaczenie z mikroskopią Nikon, materiał w herbarium Fatih Faculty of Education; nie podano numerów okazów ani DNA.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Tabela 3 ma nagłówek suchej masy, ale zawiera też wodę; wiersz wilgotności i niespójność opisu wzoru węglowodanów pozostawiono w pełnej dokumentacji. Wartość 65.30 to raportowany wynik wyliczenia autora, nie własne przeliczenie. Nie wyprowadzono bezpieczeństwa żywności lub skuteczności leczniczej z analiz składu. Białko obliczono ze współczynnikiem azotowym 6.25; nie zastąpiono go zatwierdzonym 4.38. Metale raportowane jako mg/kg suchej masy nie są mg/kg masy świeżej.
[28]Archiwalny opis siedliska
W Europie Środkowej grzyb występuje w ciepłych lasach liściastych, zwłaszcza w dąbrowach na glebach zasadowych. Owocnikuje w okresie od czerwca do października.
[10]Archiwalny opis siedliska
W Europie Zachodniej notowany jest jako grzyb ektomikoryzowy związany z dębem lub bukiem, rosnący na żyznych glinach, gliniastym piasku w lasach, alejach i na przydrożach.
[11]W starszych opracowaniach holenderskich opisywano go jako symbionta buka, rzadziej dębu lub lipy, rosnącego na wapiennych piaskach wydmowych i glinach rzecznych, ze wskazaniem na spadek liczebności stanowisk w drugiej połowie XX wieku.
[11]- Wyniki źródłowe — Liczba zarodników na jednej podstawce
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [45] [8]
Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 2. [45] [8] - Wyniki źródłowe — Długość zarodnika
- 8–15 µm [6]
10,11–11,9 µm [45]
10,0–14,0 µm [43]
10–15 µm [26]
10–14,3 µm [6]
9,5–14,5 µm [10]
13,0–13,7 µm (skrajnie do 16 µm) [43]
9–14 µm [27] - Wyniki źródłowe — Szerokość zarodnika
- 4,5–6,5 µm [10]
6,5–6,8 µm (skrajnie do 8 µm) [43]
6–8 µm [26]
4,7–6,1 µm [6]
5–7 µm [6]
4,93–5,91 µm [45]
4,8–6,5 µm [43]
4,5–7 µm [27]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in., omówienie B.queletii na s.14PDF: pileipellis confused trichodermium, Muñoz2005 i pers.obs.; nie przejęto opisu B.mendax z s.7.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „S.14PDF: confused trichodermium, poplątany układ strzępek jako odrębna cecha.” [47]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „S.14PDF: pileipellis consisting of a confused trichodermium.” [47]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "secondary-literature-BreitenbachKraenzlin-via-LakkireddyKues2017", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Podstawki dwu- i czterozarodnikowe; informacja wtórna u Lakkireddy i Kües (2017), za Breitenbach i Kränzlin (1991, 1995). Nie jest wynikiem ich własnego liczenia podstawek.” [8]
Metody i zapisy źródłowe — Josep Torres, Fungipedia, autorska karta mikroskopii1751 opublikowana24.09.2026. Tabela20 zarodników z datą pomiaru23.09.2026,13 mikrofotografii i9 zdjęć makroskopowych. Brak numeru eksykatu, miejsca i daty zbioru oraz informacji o recenzji lub weryfikacji DNA.
Identyfikacja kropli: lipidowa (potwierdzona).
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Basidios con dos o cuatro esterigmas(bi o tetraspóricos); dwie odrębne możliwości2 lub4, bez domniemanego wariantu3.” [45]
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „Opis: diminuto apículo excéntrico en un extremo. Obecność wyrostka wnęki; wielkość i mimośrodowość nie zostały zastąpione domyślną długością lub ukośnością.” [45]
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Basidios:20–35×10–12µm.” [45]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Basidios claviformes.” [45]
Wygląd optyczny cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Queilocistidios y pleurocistidios hialinos o con ligero pigmento amarillento en su interior. Bezbarwna optycznie alternatywa; wewnętrzny żółtawy pigment nie jest utożsamiony z barwą całej ściany.” [45]
Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Queilocistidios y pleurocistidios30–45×8–11µm. Jeden wspólny wynik, bez jego kopii dla członków grupy.” [45]
Obecność cystyd w hymenium — zapis źródłowy: „Autor opisuje cheilocystidia i pleurocystidia; potwierdzone cystydy w hymenium.” [45]
Kształt wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Queilocistidios y pleurocistidios claviformes a fusiformes. Wrzecionowata alternatywa jest zatwierdzona; wspólna maczugowata alternatywa pozostaje do rozszerzenia modelu.” [45]
Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Queilocistidios y pleurocistidios30–45×8–11µm.” [45]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Cutícula: hifas filamentosas, grosor4–8micras. Szerokość strzępki, nie grubość skórki.” [45]
Przegrody strzępki skórki — zapis źródłowy: „Cutícula: hifas septadas y con septos simples. Obecność przegród oddzielona od braku sprzążek.” [45]
Kształt wierzchołka komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Terminaciones... con los extremos redondeados. Zaokrąglony szczyt komórki końcowej, niezależnie od kształtu całej komórki.” [45]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Abundantes terminaciones emergentes cilíndricas a fusiformes. Kształty komórek końcowych jako odrębne możliwości; obfitość i wystawanie nie stały się częścią kodu kształtu.” [45]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Opis: de color pardo amarillento al microscopio. Barwa żółtobrązowa w mikroskopie; medium tej obserwacji niepodane.” [45]
Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Medidas del estudio, esporas N20: długość10.11–11.90µm, szerokość4.93–5.91µm, Q1.77–2.27. Zachowano20 surowych par i datę pomiaru, bez utożsamiania jej z datą zbioru.” [45]
Obecność ciał lipidowych — zapis źródłowy: „Opis: contenido de gotas de aceite(gútulas) en su interior. Olejowy charakter przypisany przez autora, bez dopisania testu barwnego lub ilości kropli.” [45]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Opis: esporas cilíndrico-elipsoidales. Jedna forma pośrednia, bez rozbijania na dwie alternatywy.” [45]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Opis: esporas lisas.” [45]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Opis: de pared gruesa. Jakościowa gruba ściana, bez liczby mikrometrów.” [45]
Metody i zapisy źródłowe — Boris Assyov, własne konto B.queletii, fotografia zarodników ze skalą10µm oraz bibliografia. Wyniki opisu zachowują poziom autorskiego opracowania, bez domniemania liczby pomiarów lub medium.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Kształt elementów skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Trichoderm composed of hyphae of cylindrical cells; komórki cylindryczne, bez zawężania do komórek końcowych.” [27]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Pileipellis a trichoderm.” [27]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores9–14×4.5–7µm; granice długości bez obliczania Q z nieparowanych skrajnych osi.” [27]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Description: ratio1.5–2.6; iloraz podany wprost przez autora.” [27]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores9–14×4.5–7µm; granice szerokości.” [27]
Metody i zapisy źródłowe — S.80: europejski B.queletii, zwykle około13–13,7×6,5–6,8µm, niektóre do16×8µm.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „S.80: melleous. Barwa miodowa widziana w mikroskopie; nie barwa wysypu.” [43]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „S.80: europejski B.queletii, zwykle około13–13,7×6,5–6,8µm, niektóre do16×8µm.” [43]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „S.80: ellipsoid in frontal view.” [43]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „S.80: subellipsoid in lateral view. Kształt i przybliżenie osobno.” [43]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „S.80: smooth.” [43]
Metody i zapisy źródłowe — Aranzadi, pełne konto Suillellus queletii: esporas elípticas, lisas, gutuladas,10–15×6–8µm. Materiał zbiorczy opisu, bez powiązania z pojedynczym zdjęciem lub datą zbioru.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „Microscopía: esporas gutuladas; skład kropli niepodany.” [26]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Microscopía:10–15×6–8µm.” [26]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Microscopía: esporas elípticas.” [26]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Microscopía: esporas lisas.” [26]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "CZ-atlas", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „9,5–14,5 × 4,5–6,5 µm — zakres atlasu ČMS.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "PL-atlas", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „8–15 × 5–7 µm — zakres atlasu GRej.” [6]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "GRej365479", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „10–14,3 × 4,7–6,1 µm; średnio 12,1 × 5,3 µm — zbiór 365479 z 17.08.2007.” [6]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Q 1,9–2,6, średnio 2,3; tylko zbiór 365479.” [6]
Metody i zapisy źródłowe — S.80: odrębna mniejszość zarodników węższych10–14×4,8–6,5µm.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „S.80: odrębna mniejszość zarodników węższych10–14×4,8–6,5µm.” [43]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "suillellus_queletii.spore_shape.1.pl", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Wrzecionowate (atlas GRej).” [6]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: [{"material_scope": "suillellus_queletii.spore_surface.1", "taxon": "Suillellus queletii"}, {}, null, null]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Gładkie zarodniki według GRej; procedura oceny powierzchni niepodana.” [6]
Nazwy i zakres taksonu
Nazwa zalecana: Rekomendacja Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów PTMyk z 20 lutego 2021 r. zaleca nazwę „modroborowik gładkotrzonowy”. Wcześniejsze polskie nazwy „borowik gładkotrzonowy” i „borowik Queleta” są udokumentowane niezależnie od serwisu. Nazwy „krasnoborowik gładkotrzonowy” nie dodano jako potwierdzonego synonimu.
Kombinacje naukowe: Vizzini, Simonini i Gelardi opublikowali kombinację Suillellus queletii w Index Fungorum 188, s.1, w 2014 r. Wskazany basionim to Boletus queletii Schulzer z 1885 r. Historyczne kombinacje Versipellis queletii, Suillus queletii i Tubiporus queletii zapisano na poziomie odczytanego rejestru nomenklatury. Pełnego pierwodruku Schulzera z 1885 r. nie uzyskano; nie deklaruje się jego odczytu.
Nieprzenoszone nazwy: Nazwa Boletus erythropus była stosowana w różnych znaczeniach. Nie dodano jej jako bezwarunkowego synonimu tego rekordu. Vizzini i współautorzy w odczytanej pracy zaliczają badane kolekcje określane jako B. queletii var.pseudoluridus do zmienności B. luridus; nie przeniesiono ich cech do modroborowika gładkotrzonowego.
[42] [33] [34] [38] [47] [40]Mikroskopia: autorska dokumentacja i surowe pomiary
Materiał i metoda: Josep Torres udostępnia autorskie konto Suillellus queletii, opis mikroskopowy, 13 mikrofotografii i 9 zdjęć makroskopowych. Tabela zawiera 20 surowych par wymiarów zarodników z datą pomiaru 23 września 2026 r. Strona została opublikowana następnego dnia. Data pomiaru nie została zamieniona w datę zbioru. Nie podano numeru eksykatu, miejsca zbioru ani identyfikacji DNA; jest to dokumentacja obserwacyjna bez potwierdzenia recenzji naukowej. Zdjęcia skórki, podstawek i zarodników obejrzano, a wyników liczbowych nie wyznaczano ponownie ze zdjęć.
Zarodniki: W tabeli długość wynosi 10,11–11,90 µm, szerokość 4,93–5,91 µm, a Q 1,77–2,27. Opis podaje zaokrąglone 10–12 × 5–6 µm; nie utworzono z tego drugiej próby. Zarodniki są cylindryczno-elipsoidalne, gładkie, grubościenne i żółtobrązowe w mikroskopie, z drobnym mimośrodowym wyrostkiem wnęki. Autor określa wewnętrzne krople jako olejowe; nie podaje testu ich składu chemicznego. Wartość centralna Q(Me) 2,00, zapisana też jako q_medio, nie odpowiada średniej około 2,043 ani medianie około 2,061 z 20 udostępnionych par. Rodzaj i precyzja tej wartości centralnej pozostają niejednoznaczne.
Podstawki i cystydy: Podstawki są maczugowate, 20–35 × 10–12 µm, dwu- lub czterozarodnikowe. Liczba 20 z tabeli zarodników nie oznacza 20 zmierzonych podstawek. Cheilocystydy i pleurocystydy mają wspólnie podane 30–45 × 8–11 µm i kształt maczugowaty do wrzecionowatego; nie skopiowano wspólnego pomiaru jako dwóch niezależnych wyników. Opis rozróżnia bezbarwne optycznie komórki oraz komórki z niewielkim żółtawym pigmentem wewnątrz.
Skórka i sprzążki: Strzępki skórki mają szerokość 4–8 µm i proste przegrody. Komórki końcowe mogą być cylindryczne lub wrzecionowate, z zaokrąglonymi końcami. Opis mówi ponadto o układzie równoległym do lekko splątanego, niewielkim brązowym pigmencie wewnątrzkomórkowym i obfitych wystających zakończeniach. Proste przegrody dokumentują brak sprzążek w badanych strzępkach skórki. Autor osobno stwierdza brak sprzążek u podstaw podstawek; oba wyniki mają własny zakres anatomiczny.
[45]Mikroskopia: odrębne źródła, widoki i zakresy
Dawny materiał europejski: Singer w 1947 r. opisał europejski B. queletii w części o gatunkach spoza Florydy. Podaje zwykle około 13–13,7 × 6,5–6,8 µm, niektóre do 16 × 8 µm, oraz osobną mniejszość węższych zarodników 10–14 × 4,8–6,5 µm. W widoku z przodu są elipsoidalne, z boku niemal elipsoidalne, gładkie, miodowe, bez zagłębienia nad wnęką, lecz ze spłaszczeniem tej okolicy. Widoki i grupy wymiarów pozostają odrębne. Historyczne oznaczenie nie jest nową weryfikacją molekularną.
Pozostałe opisy: Assyov podaje 9–14 × 4,5–7 µm i Q1,5–2,6, trichodermę z cylindrycznych komórek oraz własną fotografię zarodników. Aranzadi podaje eliptyczne, gładkie, gutulowane zarodniki 10–15 × 6–8 µm. Czeski atlas ma 9,5–14,5 × 4,5–6,5 µm, a polski atlas 8–15 × 5–7 µm oraz osobny wynik polskiego okazu z Wzgórz Bukowych. Są to różne materiały i opracowania; ogólne min–max obu osi nie oznacza połączenia ich w jedną próbę.
Własne i cytowane wyniki: Vizzini i współautorzy podają dla S. queletii własne Qm 2,1 z 12 kolekcji; c=12 oznacza liczbę kolekcji. Wymiary 12 × 5,7 µm i Q(1,8–)1,9–2,3(–2,4) pochodzą natomiast z cytowania Muñoza 2005. Te dwa poziomy dowodu nie są niezależnymi powtórzeniami tego samego pomiaru. Pileipellis opisano jako splątaną trichodermę. Nie przejęto wymiarów podstawek, cystyd lub skórki z właściwego opisu B. mendax.
[43] [27] [26] [39] [33] [47]Reakcja amyloidalna: właściwa tkanka
Zakres próby: Assyov opisuje dodatnią reakcję strzępek miąższu podstawy trzonu w odczynniku Melzera. Ten wynik zapisano z dokładnym materiałem; nie dotyczy zarodników, całej skórki ani całego owocnika. Nie dopowiedziano stężenia, dawki lub czasu odczytu. Praca Vizziniego i współautorów również omawia dodatnią reakcję podstawy trzonu w tej grupie; cytuje procedurę Imlera 1950 i Singera 1965, których pełnych protokołów nie odczytano.
Budowa trzonu: Šutara 1989 uwzględnia B. queletii z Veverskiej Bítýški, 8 sierpnia 1954 r., K.Kříž, BRNM265835 w materiale o typie okrywy trzonu Boletus. Ogólne zakresy grubości warstw dla wielu gatunków w tym opracowaniu nie zostały przepisane jako indywidualne wymiary tego okazu.
[27] [47] [44]Badanie molekularne: tożsamość konkretnego okazu
Sekwencjonowany okaz: W tabeli 1 pracy Vizziniego i współautorów figuruje B. queletii AMB12641, zebrany 26 września 2010 r. w Intermesoli koło Pietra Camela we Włoszech przez G.Simoniniego; wymieniono Quercus sp., Ostrya carpinifolia i Castanea sativa. Sekwencja ITS ma numer KC734546. To identyfikacja i kontekst tego okazu; obecność drzew nie stanowi doświadczenia potwierdzającego mikoryzę z każdym z nich.
Granice analizy: W analizie porównano także inne sekwencje B. queletii. Wartość 98,4 dla czterech sekwencji jest autorskim wskaźnikiem podobieństwa w obrębie analizowanego zestawu. Nie jest uniwersalną zgodnością DNA gatunku, pomiarem całej populacji ani wynikiem polskiego materiału. Dane nowych gatunków i innych borowikowatych pozostają przy własnych taksonach.
[47]Udokumentowane zastosowanie badawcze: pozyskiwanie zarodników
Wynik doświadczenia: Lakkireddy i Kües w 2017 r. badali elektrostatyczne pozyskiwanie bazydiospor dzikich grzybów. Materiał zbierano w Göttingen w Niemczech w latach 2011–2014 i oznaczano morfologicznie. W tabeli 2 dla Suillellus queletii podano jeden owocnik o kapeluszu 12 cm, użycie jego ćwiartki, jedną próbkę i odzysk 1,0×10⁴ zarodników po 20 godzinach. To liczba zarodników odzyskanych w określonej metodzie, a nie całkowita produkcja owocnika lub naturalna szybkość zarodnikowania.
Pomiary i zanieczyszczenia: W tej próbie zarodniki miały raportowaną długość 12,6±0,5 µm i szerokość 6,4±0,4 µm. Zapis ± opisuje statystykę pomiaru, a nie zaobserwowane skrajne wymiary. Autorzy opisali korytarze larw w badanym owocniku oraz, w odpowiednim teście wysiewu, 2128 kolonii bakterii reprezentujących 3 typy. Nie ustalono z tego gatunków bakterii, ich chorobotwórczości ani trwałej cechy wszystkich owocników tego grzyba. Badanie dokumentuje użycie materiału w metodzie laboratoryjnej, bez dowodu wdrożenia komercyjnego lub zastosowania leczniczego.
Łańcuch informacji: Wzmianka o podstawkach dwu- i czterozarodnikowych w tej pracy odsyła do Breitenbacha i Kränzlina 1991/1995. Nie jest nowym liczeniem podstawek w doświadczeniu elektrostatycznym. Osobny opis Torresa również wymienia 2 lub 4 sterygmy, lecz jego obserwacyjny poziom weryfikacji zachowano. Nie znaleziono w sprawdzonym materiale swoistego dla tego gatunku potwierdzenia zastosowania zielarskiego, przyprawowego, barwierskiego ani produkcyjnej uprawy; wynik poszukiwań nie stanowi dowodu, że takie zastosowanie nie istnieje.
[8] [35] [45]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Zweryfikowany polski okaz: Gdańsk, Lasy Oliwskie, DA80,20 lipca 2008; leg. i det.W.Chojnacki, eksykat 2/WCH/2.08.08 w Stacji ZBŚRiL PAN.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 18.10.2026.
Ograniczenia: Oznaczenie morfologiczne z rejestru, bez własnego sprawdzenia eksykatu i bez DNA. Jedna data nie ustala całego sezonu.
[32]Materiał: Opublikowany polski zbiór z Lasów Oliwskich pod źródłową nazwą Boletus queletii.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 21.10.2026.
Ograniczenia: Źródłowe oznaczenie i zakres pojęcia zachowano. Nie zadeklarowano nowego badania okazów ani odczytu wszystkich publikacji cytowanych przez źródło.
[33]Zakres opracowania
Wymagane kontrole są rozliczone.
Podstawa prawna i zakres oceny
Wyniki analityczne
Skład i aktywność laboratoryjna
- Ilościowa zawartość składnika w materiale
- Zawartość tłuszczu w badanym materiale wynosi 5,20 grama na sto gramów suchej masy (średnia; odchylenie standardowe: 0,200 grama na sto gramów). [28]
Zawartość popiołu w badanym materiale wynosi 2,70 grama na sto gramów suchej masy (średnia; odchylenie standardowe: 0,060 grama na sto gramów). [28]
Zawartość węglowodanów w badanym materiale wynosi 65,30 grama na sto gramów suchej masy (średnia; odchylenie standardowe: 7,000 grama na sto gramów). [28] - Wartość energetyczna badanego materiału
- Obliczona wartość energetyczna badanego materiału wynosi 417,20 kilokalorii na sto gramów suchej masy (średnia; odchylenie standardowe: 14,000 kilokalorii na sto gramów). [28]
Skład owocników: badanie tureckiego materiału
Materiał i metody: Çolak, Kolcuoğlu, Sesli i Dalman w 2007 r. opublikowali wyniki dla owocników nazwanych Boletus queletii, zebranych na Lisar High Plateau w rejonie Maçka, Trabzon, w sierpniu–wrześniu 2004 r., spod buków. Oznaczenie było morfologiczne z użyciem mikroskopu Nikon; materiał złożono w herbarium Fatih Faculty of Education bez podanych numerów. Tłuszcz oznaczono ekstrakcją Soxhleta, białko z azotu metodą Kjeldahla i mnożnikiem 6,25, popiół metodą AOAC. Węglowodany i energię wyliczono. Są to dane konkretnego materiału, bez weryfikacji DNA i bez niezależnych badań populacyjnych.
Skład podstawowy: Tabela 3 dla B. queletii podaje: azot 4,36±0,100; białko surowe 27,30±2,100; tłuszcz 5,20±0,200; węglowodany 65,30±7,000; witaminę C 0,01±0,001; popiół 2,70±0,060 g/100 g suchej masy oraz energię 417,20±14,000 kcal/100 g suchej masy. Autorzy raportują średnie i odchylenia standardowe trzech równoległych oznaczeń. Nie przekształcono ±SD w rozstęp min–max. Przy interpretacji białka trzeba zachować zastosowany przez autorów mnożnik azotowy 6,25.
Pierwiastki: Tabela 2 raportuje w mg/kg suchej masy: Zn 44,6±2,90; Mn 43,0±2,90; Fe 21,9±1,40; Cu 11,8±0,90; Pb 0,3±0,02; Cd 1,2±0,10. Oznaczenia wykonano atomową spektrometrią absorpcyjną po przygotowaniu mineralizatu. Dla kobaltu jest ND, rozwinięte jako „nie można było oznaczyć”; niklu także nie oznaczono. Nie jest to wynik zerowy ani potwierdzenie analitycznego braku wykrycia. Autorzy spekulują o zawartości K i P na podstawie popiołu, lecz tych pierwiastków nie badali — nie dodano ich jako oznaczonych składników.
Niespójność podstawy: Wiersz wilgotności 78,59±4,000% znajduje się pod wspólnym nagłówkiem suchej masy, podczas gdy metody odnoszą oznaczanie wody do świeżego materiału. Opis wzoru węglowodanów również nie jest wprost zgodny z sumą składników w tabeli. Zachowano brzmienie i wartości źródła, nie przeliczono wody na domyślną podstawę ani nie poprawiono danych autora. Ocena możliwości spożycia w tabeli 1 nie jest wynikiem badania toksyn, interwencji u ludzi lub walidacji obróbki cieplnej.
[28]Najważniejsze substancje i ich działanie
W badaniach nad bioakumulacją metali przez borowikowate prowadzonych na południu Europy nie wykazano jednostkowych danych analitycznych dla modroborowika gładkotrzonowego.
[13]Jadalność i prawo: rodzaj dowodu i ograniczenia
Oceny autorów: Polski atlas określa gatunek jako niejadalny; czeski atlas jako jadalny po dłuższej obróbce, z ostrzeżeniem o dolegliwościach po surowych owocnikach. Aranzadi podaje toksyczność na surowo i brak wartości kulinarnej. Turecka praca chemiczna klasyfikuje go jako jadalny po ugotowaniu, ale nie testuje bezpieczeństwa spożycia. Zachowano odrębność ocen autorów i wyników badań; nie ustalono na tej podstawie zweryfikowanego bezpiecznego czasu ani temperatury przygotowania.
Ochrona i obrót: Sprawdzono pełne właściwe wykazy obowiązującego rozporządzenia o ochronie gatunkowej grzybów z 2014 r. oraz tekstu jednolitego wykazu obrotu ogłoszonego 3 marca 2026 r. Gatunek nie jest objęty ochroną gatunkową w Polsce i nie znajduje się w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu. Kategoria E na Czerwonej liście 2006 nie jest ustanowieniem ochrony prawnej. Brak ochrony gatunkowej nie oznacza zezwolenia na zbiór w każdym miejscu.
Niepotwierdzone uogólnienia: Dydaktyczna karta Uniwersytetu Lyon 1 przypisuje gatunkowi hemolizyny i temperaturę 70 °C bez wskazania w odczytanym koncie pierwotnego doświadczenia swoistego dla tego gatunku, dawki lub czasu. Nie wykorzystano tego zapisu do potwierdzenia składu toksyn lub bezpiecznej obróbki. Badania chemiczne innych borowikowatych i wyniki dla B. mendax nie uzupełniają brakujących testów S. queletii.
[33] [39] [26] [28] [4] [5] [41] [46] [37] [47]Badania ekologiczne
Polskie występowanie, sezon i zakres ekologii
Występowanie w Polsce: GRej 107659 ma status zweryfikowany i dokumentację zielnikową 2/WCH/2.08.08. Włodzimierz Chojnacki zebrał i oznaczył okaz 20 lipca 2008 r. w Lasach Oliwskich w Gdańsku, w lesie bukowym z domieszką świerka, na ziemi wśród opadłych liści. Wpis wskazuje publikację Kujawy i Gierczyka 2011. Odczytany rejestr potwierdza polskie występowanie; nie wykonano nowej kontroli zielnika ani DNA.
Owocnikowanie: Polski atlas opisuje sezon słowami „od wiosny do jesieni”. Konwersja tego opisu według kalendarza meteorologicznego daje zakres marzec–listopad. Jest to szeroki opis atlasowy, nie naukowo wyznaczona data początku i końca sezonu. Czeski czerwiec–październik, holenderski lipiec–październik i daty pojedynczych znalezisk nie zastąpiły danych Polski.
Relacje i gleba: Ogólna lista partnerów mikoryzowych w opracowaniu Assyova obejmuje dęby, rzadziej grab, leszczynę, buk lub brzozę. Są to źródłowe relacje, odrębne od samych drzew odnotowanych przy okazie. Polski atlas podaje gleby zasadowe i wapienne; NDFF opisuje odrębne holenderskie warunki, m.in. wilgotną, żyzną glebę gliniastą lub piasek z domieszką gliny. Nie przepisano holenderskiego siedliska jako polskiego pomiaru gleby. Poziom atlasowego opracowania i regionalne ograniczenia pozostają widoczne w dokumentacji.
[32] [33] [39] [40] [27]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Polska | Lasy Oliwskie w Gdańsku | III–XI |
|
Źródła
- GBIF-20260930
- Rozporządzenie Ministra Środowiska 9.10.2014, Dz.U. 2014 poz. 1408. (także [41])
- Dz.U. 2026 poz. 258, tekst jednolity rozporządzenia grzybów dopuszczonych do obrotu. (także [46])
- GRej: Suillellus queletii, strona gatunku i siedem rekordów (także [33])
- Index Fungorum 550748
- Kiran Lakkireddy i Ursula Kües 2017 AMB Express7:28 DOI 10.1186/s13568-017-0326-0
- Linking soil properties to elemental uptake patterns, DOI 10.1007/s10653-025-02546-1
- Vavřinec Klener, ČMS Suillellus queletii (także [39])
- Machiel Noordeloos 2021/2017, NDFF oraz Overzicht 1995 (także [40])
- PTMyk K.Lipiński, 11.02.2025, KPNG 1/2021
- Venturella et al. 2014 JAOAC97(2): 612–623 DOI 10.5740/jaoacint.12-260
- Aranzadi — konto Suillellus queletii
- Boris Assyov — konto B.queletii i własne fotografie mikroskopowe
- Çolak i in. 2007 — Biochemical Composition of Some Turkish Fungi
- eli-protection
- eli-trade
- eli-trade-base
- GRej107659 — potwierdzony polski okaz z Lasów Oliwskich
- Vizzini 2014 — Index Fungorum188, nowa kombinacja Suillellus queletii
- Lakkireddy i Kües 2017 — tabela2, wynik Suillellus queletii
- Nr 19 — aktualne polskie wykazy prawne 18.10.2026
- Université Lyon1 — karta dydaktyczna B.queletii, zakres i ograniczenia
- Mycopedia 2023 — kombinacje homotypowe S.queletii
- PTMyk 2021 — rekomendacja polskiego nazewnictwa1/2021
- Singer 1947 — The Boletoideae of Florida III, europejski B.queletii, s.79–80
- Šutara 1989 — delimited Boletus stipe type, materiał BRNM265835
- Josep Torres — autorska dokumentacja mikroskopowa Suillellus queletii, Fungipedia
- Vizzini i in. 2013/2014 — Boletus mendax i odrębne dane B.queletii