Giftig
Lege deinen Standort fest, um Daten für deine Region zu sehen.




Ein seltener Holzpilz, der in dichten Büscheln wächst, mit einem 3–9 cm breiten, hygrophanen, ockergelben, bei Feuchtigkeit bräunenden Hut, der dicht mit dunkelbraunen, pyramidenförmigen, vor allem in der Mitte konzentrierten Schüppchen besetzt ist. Der Hutrand älterer Exemplare ist gerieft und aufgebogen. Die Lamellen stehen entfernt, sind jung orangebraun und queradrig verbunden, später bräunlich, breit angewachsen bis kurz herablaufend. Der Stiel ist 6–16 cm lang und 0,7–1,5 cm dick, schlank, hohl, längsfasig, oben weißlich, von unten nachdunkelnd zu rotbraun und schwärzlich, vollständig ringlos. Das Fleisch ist weißlich, im Hut elastisch, mit schwachem Geruch und bitterlichem Geschmack. Wächst im Spätsommer und Herbst an der Stammbasis und auf Stümpfen von Laubbäumen, hauptsächlich Eichen. Giftiger Pilz.
Erkennung, Lebensraum und wichtigste Unterschiede.
Pilzsammler
Fruchtkörperaufbau
- Fruchtkörperform
- Fruchtkörperform: Hut, Stiel.
Hut
- Hutform
- bei reifen Fruchtkörpern: Hutform: kegelig.
Hutform: flach.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: halbkugelig.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: kegelig.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutform: gewölbt. - Hutbedeckung
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutbedeckung: filzig, faserig und schuppig.
- Hutfarbe
- Hutfarbe: ockerbraun.
Hutfarbe: rotbraun.
bei Nässe: Hutfarbe: braun.
bei jungen Fruchtkörpern: Hutfarbe: ockergelb. - Hutrandhaltung
- bei jungen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: eingerollt.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: eingerollt.
bei reifen Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: gerade.
bei alten Fruchtkörpern: Hutrandhaltung: nach oben gebogen. - Umriss des Hutrandes
- bei alten Fruchtkörpern: Umriss des Hutrandes: wellig.
bei alten Fruchtkörpern: Umriss des Hutrandes: unregelmäßig. - Oberflächenrelief des Hutrandes
- bei alten Fruchtkörpern: Oberflächenrelief des Hutrandes: gefurcht.
- Randbekleidung
- bei alten Fruchtkörpern: Randbekleidung: behaart.
- Hutdurchmesser
- Der Hutdurchmesser beträgt 10–90 mm.
- Hutmitte
- bei reifen Fruchtkörpern: Hutmitte: Vertieft.
- Farbzonierung des Hutes
- Farbzonierung des Hutes: zoniert, Muster nicht angegeben.
Hutunterseite
- Hymenophortyp
- Hymenophortyp: Lamellen.
Lamellen am Stielansatz
- Ansatz des Hymenophors am Stiel
- Ansatz des Hymenophors am Stiel: am Stiel angewachsen (Lamellen).
- Profil des Hymenophors am Stiel
- bei reifen Fruchtkörpern: Profil des Hymenophors am Stiel: am Stiel ausgebuchtet (Lamellen).
- Anwachsbreite des Hymenophors
- bei jungen Fruchtkörpern: Anwachsbreite des Hymenophors: breit angewachsen (Lamellen).
- Herablaufen des Hymenophors am Stiel
- bei jungen Fruchtkörpern: Herablaufen des Hymenophors am Stiel: herablaufend (Lamellen).
bei reifen Fruchtkörpern: Herablaufen des Hymenophors am Stiel: mit einem Zahn herablaufend (Lamellen). - Farbe des Hymenophors
- bei reifen Fruchtkörpern: Farbe des Hymenophors: rosabraun.
bei reifen Fruchtkörpern: Farbe des Hymenophors: braun.
bei jungen Fruchtkörpern: Farbe des Hymenophors: orangebraun. - Makroskopische Struktur der freien Lamellenschneide
- Makroskopische Struktur der freien Lamellenschneide: unregelmäßig.
- Beziehung zwischen der Farbe der Schneide und der Lamellenfläche
- Beziehung zwischen der Farbe der Schneide und der Lamellenfläche: gleichfarbig mit der Lamellenfläche.
- Lamellenabstand
- Lamellenabstand: weit auseinanderstehend.
Lamellenabstand: dicht stehend. - Lamellendicke
- bei jungen Fruchtkörpern: Lamellendicke: dick.
- Vorhandensein von Zwischenlamellen
- Vorhandensein von Zwischenlamellen: vorhanden.
- Anzahl der Längenreihen von Zwischenlamellen
- Anzahl der Längenreihen von Zwischenlamellen: 2–4.
Stiel und Basis
- Stielposition
- Stielposition: zentral.
- Stielform
- Stielform: zylindrisch.
- Stielbasis
- Stielbasis: zylindrisch.
Stielbasis: sich verjüngend.
Stielbasis: verdickt. - Stielfarbe
- bei jungen Fruchtkörpern: Stielfarbe: weiß.
bei alten Fruchtkörpern: Stielfarbe: graubraun.
bei reifen Fruchtkörpern: Stielfarbe: gelb oder gelbbraun. - Überzug der Stieloberfläche
- Überzug der Stieloberfläche: faserig.
im oberen Teil des Stiels: Überzug der Stieloberfläche: flockig. - Stielinneres
- Stielinneres: hohl.
- Stiellänge
- Stiellänge: 50–160 mm.
- Stieldurchmesser
- Stieldurchmesser: 5–15 mm.
Ring
- Vorhandensein eines Rings
- Vorhandensein eines Rings: ohne Ring.
Fleisch
- Fleischfarbe
- Fleischfarbe: weißlich.
Fleischfarbe: weiß (Hutfleisch).
Fleischfarbe: weißlich (Stielfleisch). - Festigkeit des Fleisches
- Festigkeit des Fleisches: fest (Hutfleisch).
- Geschmack des Fleisches
- Geschmack des Fleisches: bitter.
- Fleischgeruch
- Fleischgeruch: pilzartig.
Fleischgeruch: herber Geruch.
Wo und wann wächst er
- Substrat
- Substrat: Totholz.
- Wuchsweise der Fruchtkörper
- Wuchsweise der Fruchtkörper: büschelig.
- Vorkommenshäufigkeit
- Vorkommenshäufigkeit: sehr selten.
- Fruchtzeit
- Die Fruchtkörper erscheinen im September.
- Verbreitungsgebiet
- Verbreitungsgebiet: bestätigt.
Essbarkeit und Küche
- Speisewert
- Giftig
Recht
- Schutzstatus
- Die Art steht in Polen nicht unter Artenschutz.
- Handel
- Die Art ist in Polen weder für den Handel noch für die Herstellung von Pilzerzeugnissen zugelassen.
Verwechslungsmöglichkeiten
Armillaria mellea
Wichtigste Unterschiede
Der Honiggelbe Hallimasch (Armillaria mellea) hat einen deutlichen, beständigen Ring am Stiel, den der Ringlose Hallimasch nicht ausbildet.
FAQ
Wodurch unterscheidet er sich vom Honiggelben Hallimasch?
Das Hauptunterscheidungsmerkmal ist das vollständige Fehlen eines Rings am Stiel, der bei typischen Hallimaschen ausgeprägt ist. Die Hüte sind mitunter auch etwas heller.
Wo und worauf wächst diese Art am häufigsten?
Sie wächst in dichten Büscheln an der Stammbasis, auf Wurzeln oder Stümpfen von Laubbäumen, am häufigsten von Eichen, seltener von Buchen und anderen Arten.
In welchen Monaten kann man ihre Fruchtkörper finden?
In polnischen historischen Quellen wurden ihre Fruchtkörper im September verzeichnet. Die Dokumentation im Land ist spärlich, was jedoch nicht bedeutet, dass der Pilz biologisch ausschließlich in diesem einen Monat auftritt.
Ist sie ein Parasit oder ein Saprotroph?
Sie ist sowohl ein Parasit geschwächter Bäume als auch ein Saprotroph, der Totholz zersetzt. Sie verursacht eine gefährliche Weißfäule an Wurzeln und Stämmen.
Ist dieser Pilz in Polen selten?
Ja, in Polen wird sie deutlich seltener angetroffen als der Honiggelbe Hallimasch. Sie steht auf der Roten Liste der Großpilze als seltene Art.
Mit welchen giftigen Pilzen kann man ihn verwechseln?
Man kann sie mit dem giftigen Grünblättrigen Schwefelkopf oder dem Gifthäubling verwechseln. Beide unterscheiden sich unter anderem durch die Lamellenfarbe, den Sporenabwurf und das Vorhandensein eines Rings.
Welche Merkmale hat der Hut des Ringlosen Hallimaschs?
Er hat einen Durchmesser von 3–10 cm, eine honiggelbe bis rostbraune Farbe mit feinen, hauptsächlich in der Mitte konzentrierten Schüppchen, die mit der Zeit verschwinden können.
Liebhaber
Namen und Geschichte
- Obowiązująca nazwa krajowa
- podopieńka bezpierścieniowa
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Desarmillaria tabescens (Scop.) R.A. Koch & Aime
- Pozostałe nazwy
- Opieńka bezpierścieniowa, Ringloser Hallimasch
Heimische Beobachtungen
Sporenabwurf
- Benötigte Materialien
- frischer, reifer Hut, Blatt Papier, Glas oder Schälchen, Wasser
- Zeit
- 2–24 h
- Durchführung
- Den Hut mit der Unterseite auf das Papier legen.
- Einen Tropfen Wasser auf die Oberseite geben und abdecken.
- Nach 2–24 Stunden den Hut anheben und den Niederschlag betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenpulverfarbe
- Sporenpulverfarbe: weiß.
- Farbton des Sporenpulvers
- Farbton des Sporenpulvers: sehr blass cremefarben.
Unter dem Mikroskop
- Benötigte Materialien
- Lichtmikroskop, Objektträger und Deckglas, Nadel, Wasser, Sporen aus dem Sporenabwurf
- Durchführung
- Mit einer Nadel etwas Sporenabwurf auf den Objektträger übertragen.
- Einen Tropfen Wasser hinzufügen, mit dem Deckglas abdecken und die Sporen betrachten.
Wonach gesucht werden soll
- Sporenform
- Sporenform: spindelig-ellipsoid. Sporenform: verkehrt eiförmig. Sporenform: ellipsoid. Sporenform: ellipsoid (breit). Sporenform: kugelig (fast, manchmal).
- Sporenoberfläche
- Sporenoberfläche: glatt.
- Sporenmaße
- Länge 6–11 µm, Breite 4,5–7 µm.
Maße erst nach Kalibrierung der Mikrosk解读enskala vergleichen.
Ökologie und Verbreitung
- Laubbäume in der Umgebung
- Laubbäume in der Umgebung: Buche.
- Ernährungsweise
- Ernährungsweise: saprotroph.
Ernährungsweise: parasitisch.
Außerkulinarische Verwendungen
Die Art hat keine wirtschaftliche oder pharmazeutische Verwendung; sie dient als Objekt phytopathologischer und systematischer Untersuchungen.
Geschichte und Kultur
Die taxonomische Geschichte der Art umfasst mehr als zwei Jahrhunderte von Revisionen – von Scopolis Diagnose aus dem Jahr 1772 über Diskussionen um den Namen Armillaria socialis bis hin zur Errichtung der Gattung Desarmillaria im Jahr 2017.
Auf der Roten Liste der Pflanzen und Pilze Polens aus dem Jahr 2006 wurde die Art in die Kategorie E (aussterbend) eingestuft.
Essbarkeit und Sicherheit
Die Österreichische Mykologische Gesellschaft (ÖMG) stuft diese Art als giftig ein, mit besonderem Hinweis auf die starke Toxizität in rohem Zustand.
Der Pilz ist nicht zum Verzehr geeignet; die Literatur nennt keine validierten Parameter zur thermischen Behandlung, die seine Toxine neutralisieren würden.
Lebensraum und Vorkommen
Der Ringlose Hallimasch (Desarmillaria tabescens) kommt in Laub- und Mischwäldern vor, insbesondere in Eichen- und Eichen-Hainbuchen-Wäldern, sowie in alten Parks und Gärten. Der Pilz entwickelt sich als Saprotroph und Parasit an Holz von Laubbäumen – an der Stammbasis, an Wurzeln sowie an Baumstümpfen. In Polen wurde das Vorkommen dieser Art auf dem Holz der Buche (Fagus) dokumentiert. Europäische Herbarsammlungen weisen zudem auf eine Besiedlung von Eichen (Quercus), Ulmen (Ulmus) sowie Feldahorn (Acer campestre) hin.
Diese Art ist wärmeliebend und kommt in Europa vor, einschließlich des Mittelmeerraums und Mitteleuropas. Gemäß neueren taxonomischen Untersuchungen wurden die nordamerikanischen Populationen als eigenständige Art (D. caespitosa) abgetrennt, daher sollten Beobachtungen aus Nordamerika nicht auf die europäische D. tabescens bezogen werden. In Polen ist dies ein seltenes Taxon.
Fruchtkörper erscheinen im Spätsommer und Herbst; in Polen stammen dokumentierte Nachweise aus dem September (IX).
Forscher
Essbarkeit und Küche
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Speisewert
- Giftig — źródło oznaczenia
Österreichische Mykologische Gesellschaft, Speisewert von Pilzen; źródłowa ocena poradnicza · Österreichische Mykologische Gesellschaft,Speisewert,wierszArmillaria tabescens/Desarmillaria tabescens:giftig. Ocena poradnicza autora,toksyczności nie przedstawiono jako nowego badania.
- Rohverzehr
- Giftig
Materiał: surowy
Österreichische Mykologische Gesellschaft, Speisewert von Pilzen; źródłowa ocena poradnicza · Ten sam wierszÖMG:roh stark giftig;własny warunek spożycia na surowo,bez wymyślonych parametrów bezpiecznej obróbki.
Wissenschaftliche Namen und Taxonomie
- Gültiger wissenschaftlicher Name
Desarmillaria tabescens (Scop.) R.A. Koch & Aime
Nazwa naukowa Desarmillaria tabescens (Scop.) R.A. Koch & Aime należy do rodziny obrzękowcowatych (Physalacriaceae), rzędu pieczarkowców (Agaricales). Jej bazonimem jest Agaricus tabescens Scop., opisany w 1772 roku. Przeniesienia do rodzaju Desarmillaria dokonano w 2017 roku (rejestr MycoBank MB819125). W literaturze mykologicznej powszechnie funkcjonują także wcześniejsze kombinacje: Armillaria tabescens oraz Armillariella tabescens.
[6] [7] [4]Umfang des Taxons und Bestimmungsgrenzen
W europejskiej rewizji taksonomicznej z 2006 roku materiał ten opisywano przejściowo pod nazwą Armillaria socialis. Po formalnym zachowaniu epitetu tabescens i utworzeniu rodzaju Desarmillaria odnosi się on do europejskich populacji tego gatunku. W 2021 roku wyodrębniono odrębny, północnoamerykański takson Desarmillaria caespitosa, dlatego dawne doniesienia z innych kontynentów wymagają weryfikacji tożsamości materiału.
[1] [2]Taxonomische und genetische Untersuchungen
Pierwsze rewizje molekularne europejskich izolatów opierały się na sekwencjonowaniu regionu ITS (startery ITS1/ITS4), wykazując odrębność kladu europejskiego od populacji amerykańskich.
[1]Badania filogenetyczne z 2021 roku rozgraniczyły gatunki w oparciu o zestawienie sekwencji genów 28S, tef1-α, rpb2, act oraz gpd, z wysokim poparciem statystycznym (bootstrap 99–100%).
[2]Wielolokusowe analizy struktury populacji w kompleksie tabescens potwierdziły podział geograficzny na odrębne linie ewolucyjne w Europie, Azji Wschodniej i Ameryce Północnej.
[12]Zsekwencjonowany genom mitochondrialny tego kręgu taksonomicznego obejmuje 93 439 par zasad o zawartości 29,28% par GC.
[10]- Zakres ujęcia taksonomicznego
European Desarmillaria tabescens IF819125: Antonin2006 European species material and independently identified atlas reports. Historical NorthAmerican/Asian tabescens, D.caespitosa, experiments and Koch2017 genus diagnosis retain distinct source scopes; genus-only features are not activated as a new species outcome. Voucher conflicts in2021 remain unresolved.
[6] [7] [4] [14]
Ökologie und Verbreitung
- Lebensraum
- Lebensraum: Laubwald. [1]
Lebensraum: Auwald (Artbezeichnung in der Quelle: Europejskie A.socialis sensuAntonín2006,łączone później zD.tabescens; nie amerykańskie D.caespitosa). [24] - Vorkommenshäufigkeit
- Polen: Vorkommenshäufigkeit: sehr selten. [34]
- Taxon des Substratholzes
- Taxon des Substratholzes: Fagus. [36]
Labordiagnostik
Dane ustrukturyzowane
Basidien
Kaulozystiden
- Kaulozystidenlänge
- Kaulozystidenlänge: 20–50 µm. [1]
- Vorhandensein von Kaulozystiden
- Vorhandensein von Kaulozystiden: vorhanden. [24]
- Kaulozystidenform
- Kaulozystidenform: keulenförmig. [1]
Kaulozystidenform: zylindrisch. [1]
Kaulozystidenform: spindelförmig. [24] - Kaulozystidenbreite
- Kaulozystidenbreite: 7–14 µm. [1]
Hymenialzystiden
- Länge der hymenialen Zystide
- Länge der hymenialen Zystide: 17–41 µm. [1]
- Form der hymenialen Zystide
- Form der hymenialen Zystide: keulenförmig. [1]
Form der hymenialen Zystide: spindelförmig (fast). [24]
Form der hymenialen Zystide: zylindrisch (fast). [24]
Form der hymenialen Zystide: utriform (fast). [24] - Breite der hymenialen Zystide
- Breite der hymenialen Zystide: 5–10 µm. [1]
Sonstige Labormerkmale
- Vorhandensein von Rhizomorphen
- Vorhandensein von Rhizomorphen: vorhanden. [33]
Huthaut
Sporen
- Sporenfarbe unter dem Mikroskop
- Sporenfarbe unter dem Mikroskop: hyalin. [24]
- Sporenlänge
- Sporenlänge: 6–11 µm. [1]
- Verhältnis von Sporenlänge zu Sporenbreite
- Verhältnis von Sporenlänge zu Sporenbreite: 1,3–1,8. [1]
- Sporenform
- Sporenform: spindelig-ellipsoid. [1]
Sporenform: verkehrt eiförmig. [1]
Sporenform: ellipsoid. [24]
Sporenform: ellipsoid (breit). [24]
Sporenform: kugelig (fast, manchmal). [24] - Sporenoberfläche
- Sporenoberfläche: glatt. [28]
- Sporenbreite
- Sporenbreite: 4,5–7 µm. [1]
Stielhaut
- Breite der Hyphen der Stielhaut
- Breite der Hyphen der Stielhaut: bis 7 µm. [24]
Untersuchungsmaterial und -methoden
Merkmalsbeschreibung — Quelle und Umfang
Materiał: Opublikowane polskie notowania w buczynach, na drewnie Fagus, przytoczone przez Wojewodę 2003; nie nowa własna obserwacja terenowa.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Źródło wtórne wobec prac Łuszczyńskiego 2002 i Domańskiego 1967; tych prac nie odczytano niezależnie.
[36]- Stadium des experimentellen Anbaus
- Stadium des experimentellen Anbaus: Besiedlung. [33]
Reinkultur des Myzels — Material und Einschränkungen
Materiał: Szczep Desarmillaria tabescens Empa 749, GenBank OR135363 oraz drewno balsy Ochroma pyramidale. Sam zakres nazwy i identyfikator pochodzą z publikacji; nie wykonano nowego oznaczenia.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Laboratoryjny materiał hybrydowy nie jest wdrożonym produktem oświetleniowym. Właściwości badanego szczepu, drewna i układu nie stają się cechą każdego owocnika.
[33]Untersuchung von Zusammensetzung und Aktivität — Material und Grenzen
Materiał: Owocniki oznaczone przez autorów jako Armillaria tabescens, zebrane w Uşak-Banaz, Turcja, we wrześniu 2009. Próbka wysuszona i sproszkowana; historyczne oznaczenie źródłowe, bez własnej rewizji DNA.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Podano średnią ± SEM, nie SD. Istniejący model nie ma właściwego atrybutu SEM: średnie zapisano jako średnie, a pełne SEM zachowano w dokumentacji źródłowej i zgłoszeniu rozszerzenia; nie nadano fałszywego typu błędu. Tabela I nazywa takson trującym. Pomiar metali nie dowodzi bezpieczeństwa spożycia; wniosku z abstraktu o ogólnym bezpieczeństwie wszystkich grzybów nie zastosowano do tego rekordu. Materiał pochodzi z Turcji, zostaje przypisany tylko do własnego źródłowego oznaczenia i próby.
[31]Zbiory zielnikowe rejestrowano w terminach letnich i wczesnojesiennych:
- Bułgaria: sierpień i wrzesień (Stara Płanina, Nesebyr, Primorsko),
- Czechy: od lipca do października (m.in. Hranice, Brno, Lednice, rezerwaty Křivé jezero, Ranšpurk, Cahnov),
- Słowacja: od lipca do października (m.in. Budmerice, Bojnice, dolina Rudnianka, Čaradice),
- Francja: październik (las Izeure koło Aiserey),
- Słowenia: wrzesień (Panovec).
Archiwalny opis siedliska
W Wielkiej Brytanii historyczne obserwacje z hrabstwa Norfolk dokumentowano we wrześniu oraz sporadycznie w grudniu.
[11]Metody i zapisy źródłowe — Antonín, Jankovský, Lochman, Tomšovský (2006), Czech Mycology58(3–4): 209–224; DOI 10.33585/cmy.58305
Długość podstawki; Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; pierwsza oś: 31–45×(7.5–)8–12µm; maczugowate.” [1]
Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; druga oś: 31–45×(7.5–)8–12µm; maczugowate.” [1]
Szerokość elementów skórki; Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Cutis: promieniście ułożone cylindryczne strzępki do10µm szerokości,±cienkościenne,hialinowe lub bladożółte.” [1]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Szeroko elipsoidalne, wrzecionowato-elipsoidalne lub odwrotnie jajowate, czasem niemal kuliste.” [1]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki cienkościenne i nieco grubościenne (crassospores).” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Antonin2006European tabescens,explicit apical caulocystidia only", {}, null, null]
Długość kaulocystyd; Kształt kaulocystyd; Szerokość kaulocystyd — zapis źródłowy: „Przy szczycie(11–)20–50×7–14µm,przylegające lub wzniesione;maczugowate/cylindryczne/wrzecionowate/utriform,czasem nieregularne z wypustkami,1lubwięcejkomórek/łańcuchy,ściana do1.5µm.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Europejski materiał opisany przez Antonína i współautorów (2006), s.214. Własny opis kaulocystyd przy szczycie trzonu; liczebności pomiarów zarodników nie przypisano kaulocystydom.
Obecność kaulocystyd — zapis źródłowy: „Antonín2006,s.214:Caulocystidia;własny opis komórek przy szczycie trzonu. Obecność,bez rozszerzania zakresu na inne części.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Antonín i in.2006,druk210i214/PDF2i6. Własna rewizja europejskich okazów pod nazwą A.socialis. Pomiar zarodników dotyczył162zarodników z9owocników i9zbiorów; tej liczebności nie przypisano automatycznie innym strukturom. Autorzy podają mikroskopię w Melzerze i czerwieni Kongo,bez jednoznacznego przypisania medium do każdej cechy. Zakres europejskich okazów połączono zD.tabescens na podstawie Antonína2021.
Kształt kaulocystyd — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): Caulocystidia(apex):fusoid. Pozostałe opisane kształty są zachowane odrębnie;nie podstawiono brakującego utriform pod inny kod.” [1]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): subfusoid,subcylindrical,subutriform — przybliżenie dotyczy wyłącznie własnego kształtu fusiform.” [1]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): subfusoid,subcylindrical,subutriform — przybliżenie dotyczy wyłącznie własnego kształtu cylindrical.” [1]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): subfusoid,subcylindrical,subutriform — przybliżenie dotyczy wyłącznie własnego kształtu utriform.” [1]
Kształt elementów skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): Pileipellis a cutis consisting of cylindrical hyphae;dotyczy elementów cutis,nie odrębnych komórek łusek kapelusza.” [1]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): hyaline. Nie dopisano medium dla konkretnego wyniku barwy.” [1]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): (broadly)ellipsoid — ogólny kształt elipsoidalny.” [1]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): (broadly)ellipsoid — osobne określenie szerokości obrysu.” [1]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): sometimes almost subglobose — kulisty z własnym przybliżeniem i własną częstością.” [1]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): slightly thick-walled(crassospores). Nieznaczne pogrubienie jest osobnym atrybutem.” [1]
Szerokość strzępek skórki trzonu — zapis źródłowy: „Antonín i in.2006,druk213–214/PDF5–6,opis europejskich kolekcji A.socialis (=D.tabescens w zakresie późniejszej rewizji2021): Stipitipellis:up to6.0(–7.0)µm wide hyphae;wyłącznie górne granice,z zachowaną wartością skrajną.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Antonin2006European tabescens,exact cheilocystidia on edge,not unlocated hymenial cells", {}, null, null]
Długość cystydy hymenialnej; Kształt cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „(12–)17–41×5–10µm;maczugowate,wrzecionowate,cylindryczne,utriform,regularne lub nieregularne/koralowate;jedno- lub wielokomórkowe,±cienkościenne.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Schwarze iin.2024,ExperimentalSection iFigureS1 przywołana w tekście:badany szczepEmpa749/OR135363,własne obserwacje ryzomorf w czystej kulturze. Wyłącznie wskazana kultura,nie mikoryza i nie polska obserwacja polowa.
Obecność ryzomorf — zapis źródłowy: „Autorzy opisują i porównują ryzomorfy czystej kulturyD.tabescens Empa749;nie przypisano im melanizacji ani mikoryzy.” [33]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Antonin2006European tabescens;162spores,9fruitbodies,9gatherings,not162collections", {}, null, null]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; pierwsza oś: (6–)7.5–10(–11)×(4.5–)5–7µm;162zarodniki,9owocników,9zbiorów. Dwie osie pomiaru zachowane.” [1]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; druga oś: (6–)7.5–10(–11)×(4.5–)5–7µm;162zarodniki,9owocników,9zbiorów. Dwie osie pomiaru zachowane.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Antonin2006European tabescens,individual E=L/W1.3\u20131.8; Qcollectionmeans1.3\u20131.7remainseparate", {}, null, null]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „E1.3–1.8 dla pojedynczych zarodników; Q1.3–1.7 jako średnia E w zbiorze. Q2006 i Q2021 użyte inaczej, nie połączyć definicji.” [1]
Metody i zapisy źródłowe — PatO’Reilly,FirstNature,aktualne konto Desarmillaria tabescens,sekcjaSpores. Opis atlasowy europejskiego autora,bez podanej kolekcji,N,preparatu lub wynikówDNA. Materiał oddzielny od162zarodników Antonína2006. Lista dawnych synonimów strony jest szersza niż podział2021.
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „FirstNature,Spores:smooth;gładka powierzchnia zarodnika według atlasu,bez przypisanej techniki lub preparatu.” [28]
Namen und Artgrenzen
Nazwy polskie: Zachowano nazwę główną podopieńka bezpierścieniowa oraz alternatywną opieńka bezpierścieniowa. Aktualne polskie opracowanie GRej stosuje pierwszą; Wojewoda w czekliście z 2003 r. proponuje drugą pod nazwą Armillaria tabescens. Własna wcześniejsza strona nie została użyta jako niezależne potwierdzenie.
Nazwa naukowa: Koch i współautorzy w 2017 r. opublikowali kombinację Desarmillaria tabescens (Scop.) R.A. Koch & Aime, z bazonimem Agaricus tabescens Scop. z 1772 r. i rejestracją MycoBank MB819125. Starsze europejskie opisy używają nazw Armillaria tabescens oraz A. socialis; zachowano ich źródłowy zakres, zamiast traktować wszystkie dawne oznaczenia na świecie jako ten sam materiał.
Europa a Ameryka Północna: Antonín i współautorzy (2021) porównali pięć kolekcji północnoamerykańskich i sześć europejskich, używając morfologii i pięciu loci. Materiał amerykański wydzielili jako D. caespitosa. Sam region 28S nie rozdziela tych taksonów; wyraźne rozdzielenie wspierają m.in. tef 1 i gpd. Starszego amerykańskiego wyniku oznaczonego A. tabescens nie uznano automatycznie za wynik D. tabescens w dzisiejszym wąskim znaczeniu.
Niepewność dawnych oznaczeń: Praca Sun i współautorów (2021) pokazuje dalsze zróżnicowanie regionalne w szerokim kompleksie na podstawie 358 próbek. W artykule Antonína z 2021 r. kierunek porównania szerokości zarodników i cystyd podany w streszczeniu i dyskusji nie jest jednakowy. Nie rozstrzygnięto tej rozbieżności przez arbitralne przepisanie liczb lub zamianę nazw taksonów.
[34] [36] [29] [1] [2] [35]Polen: Vorkommen, Saison und Rechtslage
Udokumentowane notowania: Wojewoda (2003, s.63) wymienia buczyny i drewno Fagus, miesiąc wrzesień oraz Góry Świętokrzyskie i Bieszczady. Odsyła odpowiednio do Łuszczyńskiego (2002) i Domańskiego (1967). Odczytano konto czeklisty; nie zadeklarowano odczytu obu pierwotnych prac terenowych ani ponownego oznaczenia okazów. GRej ocenia gatunek jako bardzo rzadki w Polsce; to ocena opracowania, nie nowa inwentaryzacja.
Owocnikowanie: W polskim polu miesięcznym zapisano wrzesień zgodnie z jawnym polskim kontem czeklisty. Termin (lipiec) sierpień–październik z rewizji Antonína dotyczy Europy Środkowej, a czerwiec–listopad w FirstNature Wielkiej Brytanii i Irlandii. Nie użyto ich jako zastępczego polskiego sezonu. Wąski zakres czeklisty nie dowodzi, że w innych miesiącach owocniki nie mogą się pojawić.
Ochrona i handel: Sprawdzono pełne krajowe wykazy oraz bieżące metadane ELI z 20 października 2026 r. W wykazie ochronnym występuje Armillaria ectypa, a w wykazie dopuszczenia do obrotu Armillaria mellea; pozycje te nie obejmują wszystkich opieniek. D. tabescens i jej sprawdzone nazwy nie są objęte tymi pozycjami. Aktualny tekst jednolity wykazu handlowego to Dz.U. 2026 poz.258. Czerwona lista i jej dawne kategorie nie są ochroną prawną.
[36] [34] [1] [28] [20] [21] [26] [27] [25]Makroskopische Merkmale und Atlasquellen
Europejski materiał rewizyjny: Antonín i współautorzy (2006, s.213) opisują kapelusz o średnicy (10–)50–90 mm oraz trzon 60–160 × 7–15 mm. Kapelusz młody jest stożkowato półkulisty, później wypukło stożkowaty lub stożkowaty, następnie rozpłaszczony. Nie utworzono sztucznego przebiegu z różnych niezależnych źródeł. Zachowano osobne położenie kłaczków przy szczycie trzonu, pusty miąższ trzonu i współbarwne ostrze blaszki.
Liczby blaszek: Źródło rozróżnia L około 60, czyli liczbę pełnych blaszek, i l = 2–4, czyli szeregi blaszeczek. Istniejące pole pomieściło drugą informację. Pierwsza wymaga osobnej cechy oraz kwalifikatora przybliżenia. Rozwidlenia i połączenia blaszek są opisywane u młodych owocników, później zanikają lub są słabe; brakującej zależności od wieku nie zastąpiono bezwarunkowym tagiem.
Atlas a badanie: FirstNature podaje kapelusz 4–8 cm i trzon 5–14 cm × 5–14 mm, biały miąższ kapelusza, białawy miąższ trzonu oraz gładkie zarodniki. Dodano te atlasowe wyniki z odrębnym pochodzeniem, bez przypisania niepodanej liczby pomiarów, DNA lub techniki SEM. Określenie amyloid nie zostało samodzielnie zamienione w wynik konkretnego testu jodowego, ponieważ preparatu nie podano. Synonimia strony nadal obejmuje dawne nazwy amerykańskie.
[1] [28]Mikroskopie: Sporen und Basidien
Materiał i metody: Antonín i współautorzy (2006, s.210 i 214) badali europejskie okazy w mikroskopii świetlnej, w preparatach z odczynnikiem Melzera i czerwienią Kongo. Dla zarodników podali 162 pomiary z dziewięciu owocników i dziewięciu zbiorów. Nie przypisano tej liczebności innym strukturom ani jednego domyślnego medium wszystkim wynikom.
Zarodniki: Wynik źródłowy to (6–)7,5–10(–11) × (4,5–)5–7 µm. Kształty obejmują elipsoidalny, szeroko elipsoidalny, wrzecionowato elipsoidalny, odwrotnie jajowaty i czasami niemal kulisty. Przy własnej wartości oddzielono szerokość kształtu, przybliżenie i częstość. Zarodniki są bezbarwne; ściany bywają cienkie lub nieznacznie pogrubione. Nondextrinoid nie oznacza automatycznie braku amyloidalności.
Ilorazy wymiarów: Źródło oznacza E = 1,3–1,8 jako iloraz długości i szerokości pojedynczych zarodników, natomiast Q = 1,3–1,7 jako zakres średnich tych ilorazów dla kolekcji. Nie potraktowano zakresu średnich jako jednej średniej lub zakresu wszystkich osobników. Dokładny zapis zachowano w dokumentacji, a brak odpowiedniej statystyki zgłoszono jako potrzebę modelu.
Podstawki i bazydiole: Podstawki mają 31–45 × (7,5–)8–12 µm, są czterozarodnikowe i maczugowate; autorzy wymieniają także crassobasidia. Bazydiole mają 15–45 × 4–10 µm i kształt maczugowaty lub walcowaty, również z odmianą grubościenną. Skrajnego minimum 7,5 µm nie zamieniono na zwykłe minimum, a bazydioli nie wpisano do podstawek. Oba braki kontraktu pozostają jawne.
[1]Mikroskopie: Zystiden, Oberflächengewebe und Schnallen
Cheilocystydy: Cheilocystydy mają (12–)17–41 × 5–10 µm. Występują kształty maczugowate, niemal wrzecionowate, niemal walcowate i niemal pęcherzykowate; autorzy opisują też nieregularność, rozgałęzienia koralowate, jedną lub więcej komórek i ściany mniej lub bardziej cienkie. Sześć dawnych wariantów cech uporządkowano w bieżącym zapisie, rozdzielając kształt i kwalifikator; pierwotna rewizja oraz oryginalne badania pozostają w historii.
Skórka kapelusza i łuski: Pileipellis ma strukturę cutis, z promieniście ułożonymi walcowatymi strzępkami do 10 µm szerokości. Komórki łusek są inną strukturą: tworzą łańcuchy, osiągają do 90 × 3–18 µm, mają ściany do 0,5 µm i od 0–1 do skrajnie 2–3 przegród. Ich komórki końcowe mierzą 12–65(–75) × 4–23 µm i bywają walcowate, stożkowate lub szydłowate z kwalifikatorem przybliżenia. Nie przypisano tych wyników strzępkom cutis.
Trzon i grzybnia podstawy: Strzępki skórki trzonu są walcowate, równoległe, gładkie, nieznacznie grubościenne, do 6(–7) µm szerokości. Kaulocystydy przy szczycie mają (11–)20–50 × 7–14 µm, bywają przyciśnięte lub wzniesione, maczugowate, walcowate, wrzecionowate lub pęcherzykowate, ze ścianami do 1,5 µm. Strzępki grzybni u podstawy mają do 5 µm szerokości, a ich komórki końcowe 30–65 × 4,5–6 µm i tępe szczyty. Nie zamieniono grzybni podstawy w ryzomorfy.
Sprzążki i zakres tkanki: Sprzążki są stwierdzone w hymenium i subhymenium, a nie w pozostałych strukturach. Model nie pozwala wskazać dokładnie tych dwóch celów; nie zastąpiono ich podstawą podstawki ani bezwarunkową obecnością we wszystkich tkankach. Ogólnego opisu Trama z walcowatymi strzępkami do 12 µm nie przypisano samodzielnie konkretnej warstwie blaszki.
[1]Mineralstoffzusammensetzung: vollständige Werte und Grenzen
Materiał: Tel-Çayan i współautorzy (2018) badali 16 gatunków metodą ICP-MS. Wiersz numer 4 dotyczy owocników oznaczonych A. tabescens z Uşak–Banaz w Turcji, z września 2009 r. Oznaczenie pozostaje oznaczeniem autorów; nie przedstawiono nowej weryfikacji względem rewizji taksonomicznej z 2021 r. Autorzy sami oznaczyli ten gatunek w tabeli jako trujący.
Minerały: Tabela V podaje w mg/kg suchej masy średnie ± SEM: sód 1717 ± 10; magnez 795 ± 5; wapń 69,2 ± 2; wanad 0,91 ± 0,03; mangan 18,3 ± 0,22; żelazo 218 ± 6; cynk 15,9 ± 1,1; selen 0,19 ± 0,01. Oryginalny wiersz i nagłówki tabeli osobiście sprawdzono na obrazie strony.
Pozostałe pierwiastki: Tabela VI podaje w tych samych jednostkach: glin 144 ± 3; chrom 0,35 ± 0,01; nikiel 0,57 ± 0,04; arsen 2,65 ± 0,12; stront 13,4 ± 1,02; kobalt 0,30 ± 0,02; miedź 2,32 ± 0,06; ołów 1,74 ± 0,06. Wszystkie wartości ± dotyczą błędu standardowego średniej z trzech równoległych oznaczeń. To nie odchylenie standardowe ani trzy niezależne stanowiska.
Granica wniosku: W istniejącym polu zapisano sześć obsługiwanych średnich: Mn, Fe, Zn, Se, Cu i Pb, wraz z suchą masą oraz rodzajem powtórzeń. Dziesięć pozostałych pierwiastków i jawny typ SEM wymagają rozszerzenia modelu. Oznaczenia metali nie są badaniem bezpieczeństwa zjedzenia gatunku ani dowodem skuteczności obróbki; nie przejęto takiego wniosku z ogólnej dyskusji artykułu.
[31]Dokumentierte technische Anwendung: leuchtendes Holz
Tożsamość i materiał: Schwarze i współautorzy (2024) badali kulturę Empa 749, z sekwencją GenBank OR135363, oraz drewno balsy Ochroma pyramidale. To konkretna kultura i materiał badawczy; ich cech nie przeniesiono automatycznie na owocniki. Własne doświadczenie wykazało kolonizację materiału i obecność ryzomorfów w badanej kulturze.
Cel i wynik: Autorzy przedstawiają laboratoryjny materiał hybrydowy wytwarzający światło z udziałem grzyba oraz analizę zmian drewna metodami FTIR i dyfrakcji rentgenowskiej. Jest to potwierdzone zastosowanie eksperymentalne, a nie informacja o dostępnym komercyjnym oświetleniu. Wyniku nie przypisano ogólnie każdemu szczepowi i każdej próbce drewna.
Ograniczenia odczytu: W opisie wyników pojawia się 560 nm, a w części metodycznej 530 nm. Zachowano oba zapisy wraz z ich lokalizacją; nie utworzono z nich arbitralnej jednej długości fali. Szczegółowe procedury hodowli i wyniki dotyczą tego doświadczenia, nie instrukcji uprawy w atlasie.
[33]Weitere Untersuchungen zu Metaboliten und Enzymen
Historyczny materiał z Ameryki: Herath i współautorzy (2013; publikacja online 2012) opisują metabolity kultury JNB-OZ344 z Missouri, uzyskanej z Quercus velutina pod nazwą Armillaria tabescens. Artykuł odczytano w całości. Wobec podziału z 2021 r. tożsamość z europejską D. tabescens nie jest wykazana. Związków i aktywności tej kultury nie dopisano jako bezwarunkowych właściwości obecnego europejskiego rekordu.
Badanie farmakologiczne: Abstrakt Lee i współautorów (2018) opisuje metanolowy ekstrakt owocników, doświadczenie uszkodzenia żołądka u szczurów i badanie komórek RAW264.7 oraz 13 izolowanych składników. Odczytano pełny abstrakt przez NCBI, bez pełnej publikacji i ponownego potwierdzenia materiału. Jest to dowód etapu przedklinicznego; nie wykazuje skuteczności leczenia ludzi ani bezpieczeństwa spożycia.
Enzymy: zakres abstraktów: Praca z 2023 r. dotyczy rekombinowanego enzymu AFO i rozkładu aflatoksyny B1 w badanym materiale zbożowym. Yamashita i współautorzy (2026) opisują białko AtAA8-CBM104, wiązanie celulozy oraz udział w przekazywaniu elektronów w układzie enzymatycznym. Dla obu prac odczytano abstrakty, bez pełnego tekstu. Nie są to dowody leczniczego użycia owocników, gotowej technologii przemysłowej ani potwierdzenia bezpieczeństwa posiłku.
Pozostałe zastosowania: Poszukiwano także udokumentowanej praktyki zielarskiej, przyprawowej, barwierskiej, patentowej i gospodarczej pod nazwami D. tabescens, A. tabescens oraz europejskim A. socialis. Otrzymano wskazane wyżej badania laboratoryjne. Nie odnaleziono w tym przeglądzie potwierdzenia tradycyjnej praktyki lub wdrożenia właściwego dzisiejszemu wąskiemu gatunkowi. To ograniczony wynik przeglądu, a nie dowód, że takich danych nie ma.
[3] [2] [30] [23] [37] [33]Essbarkeit: Einschätzungen der Autoren und tatsächliche Aussagekraft der Belege
Rozbieżne oceny: Österreichische Mykologische Gesellschaft podaje dla Armillaria tabescens / Desarmillaria tabescens ocenę giftig oraz dopisek roh stark giftig. Jest to rekomendacja mykologiczna, nie opis określonego toksykologicznego doświadczenia. FirstNature przytacza historyczne traktowanie jako jadalnego po obróbce, wspomina zatrucia i odradza przeznaczanie do garnka; nie dostarcza gatunkowej kontrolowanej próby potwierdzającej bezpieczne parametry przygotowania.
Źródło nie równa się badaniu: Oznaczenie poisonous w tabeli pracy o metalach jest oceną przyjętą przez autorów, a samo ICP-MS nie ustala toksyny lub bezpiecznej obróbki. Nie odnaleziono w odczytanym materiale jednoznacznego badania rozstrzygającego bezpieczeństwo gotowanego europejskiego gatunku. Różne oceny atlasowe nie są niezależnymi eksperymentami i nie dowodzą same przez się fałszu przeciwnej opinii.
[32] [28] [31]Überprüfung des Vorkommens — Umfang und Grenzen
Materiał: Polska: opublikowane stanowiska w Górach Świętokrzyskich i Bieszczadach według czeklisty 2003; nie własne obserwacje 2026.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 20.10.2026.
Ograniczenia: Potwierdzono opublikowany wynik czeklisty; nie zadeklarowano osobistego odczytu niedostępnych publikacji źródłowych ani ponownego oznaczenia ich okazów DNA.
[36]Bearbeitungsumfang
Vor dem Abschluss muss der Datensatz ergänzt oder abgerechnet werden.
- Suche nach Vorkommensregionen erfordert Abrechnung.
- Verknüpfungen früherer Feststellungen erfordern eine erneute Überprüfung.
- Neue Quellen erfordern die Abrechnung von Informationen, die bei der Durchsicht festgestellt wurden.
Rechtsgrundlage und Bewertungsumfang
Analytische Ergebnisse
Zusammensetzung und Laboraktivität
- Quantitativer Gehalt der Komponente im Material
- Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 0,19 mg/kg (Selen (Se), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 2,32 mg/kg (Kupfer (Cu), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 18,3 mg/kg (Mangan (Mn), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 15,9 mg/kg (Zink (Zn), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 218 mg/kg (Eisen (Fe), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Quantitativer Gehalt der Komponente im Material: 1,74 mg/kg (Blei (Pb), Fruchtkörperpräparat, Wiederholungsmessungen, Bestimmung nach der historischen Quelle, Anzahl der Wiederholungen: 3, bezogen auf die Trockenmasse, Mittelwert). [31]
Wichtigste Inhaltsstoffe und ihre Wirkung
W badaniach metabolitów wtórnych amerykańskiego szczepu grzybni wyizolowano emestrynę oraz jej pochodne F i G. Seskwiterpeny stwierdzano w innych szczepach opisywanych pod dawną nazwą Armillaria tabescens.
[3]Ekstrakcja octanem etylu kultur prowadzonych na podłożu ryżowym dostarczyła frakcji fenolowych i steroli.
[3]W badanych frakcjach zidentyfikowano m.in. emestrynę (27 mg), cefalosporolidy oraz ergosterol.
[3]W testach laboratoryjnych oceniano aktywność przeciwbakteryjną i przeciwgrzybiczą wyizolowanych związków w odniesieniu do szczepów wzorcowych.
[3]Wyizolowana emestryna F wykazała aktywność przeciwko Mycobacterium intracellulare (MIC = 1,25 µg/ml), a emestryna hamowała wzrost Candida albicans i Cryptococcus neoformans w warunkach laboratoryjnych.
[3]Wyniki te uzyskano w układach in vitro dla wyizolowanych substancji chemicznych i nie stanowią one potwierdzenia właściwości leczniczych całych owocników.
[3]W literaturze biochemicznej opisywano mechanizm działania emestryn polegający na rozprzęganiu fosforylacji oksydacyjnej i hamowaniu syntezy ATP w komórkach.
[3]Lebensraum und Vorkommen
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Quellen |
|---|---|---|---|
| Polen | Heiligkreuzgebirge; Westbieszczady | IX |
|
Quellen
- Antonín, Jankovský, Lochman, Tomšovský (2006), Czech Mycology58(3–4): 209–224; DOI 10.33585/cmy.58305
- Antonín et al.(2021), Desarmillaria caespitosa, a North American vicariant of D.tabescens, Mycologia113(4): 776–790; DOI 10.1080/00275514.2021.1890969
- Herath, Jacob, Wilson, Abbas, Nanayakkara; online 2012, Natural Product Research27(17), 2013:1562–1568; DOI 10.1080/14786419.2012.738206
- EPPO Global Database ARMITA, Desarmillaria tabescens
- Pat O’Reilly, First Nature, Desarmillaria tabescens (także [28])
- Index Fungorum, NamesRecord 819125
- Koch, Wilson, Séné, Henkel, Aime (2017), BMC Evolutionary Biology 17:33; DOI 10.1186/s12862-017-0877-3 (także [29])
- Kedves et al.(2021), Pathogens10:76; DOI 10.3390/pathogens10010076
- LUSHAJ-2010
- MITOGENOME-2020
- NFSG-RECORDS
- Phylogenetic Relationships, Speciation, and Origin of Armillaria in the Northern Hemisphere. 2021 (także [35])
- TSOPELAS-1997
- W2-TABESCENS-NAMES
- Rozporządzenie Ministra Środowiska 9.10.2014; Dz.U. 2014 poz. 1408
- Tekst jednolity rozporządzenia Ministra Zdrowia; Dz.U. 2026 poz. 258
- Nr 31 — aktualne polskie wykazy prawne,20.10.2026
- Recombinant Oxidase from Armillaria tabescens as a Potential Tool for Aflatoxin B1 Degradation in Contaminated Cereal Grain.; PMID38133182
- Nr 31 — źródłowy materiał, metoda i wynik
- ELI, aktualny stan ochrony grzybów DU 2014/1408
- ELI, tekst jednolity wykazu handlowego DU 2026/258
- ELI, aktualne powiązania aktu podstawowego DU 2011/672
- Antigastritis effects of Armillariella tabescens (Scop.) Sing. and the identification of its anti-inflammatory metabolites.; PMID29355943
- Atomic Spectroscopy39(1)2018, Heavy metals, trace and major elements in16wild mushroom species determined by ICP-MS; DOI 10.46770/as.2018.01.004
- Österreichische Mykologische Gesellschaft, Speisewert von Pilzen; źródłowa ocena poradnicza
- Schwarze et al. 2024. Taming the Production of Bioluminescent Wood Using the White Rot Fungus Desarmillaria Tabescens. Advanced Science11:2403215. DOI 10.1002/advs.202403215
- Snowarski M., GRej: Desarmillaria tabescens; polskie nazwy, ekologia i bibliografia
- Wojewoda 2003, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski
- Cellulose-Binding Electron-Transfer Cytochrome Composing AA8 and CBM104 from the Wood-Rotting Fungus Armillaria tabescens.; PMID42745966