Niejadalny
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.












Piestrzenica infułowata to osobliwy jesienny grzyb o siodłowatym kapeluszu z dwoma lub trzema wywiniętymi rogami, który kształtem przypomina biskupią infułę. Jego barwa waha się od kasztanowatej do ciemnej czerwieni, a trzon jest jaśniejszy i pusty w środku. Rośnie od późnego lata do późnej jesieni w borach iglastych oraz lasach mieszanych, najczęściej na glebach piaszczystych i butwiejącym drewnie. Zawiera silnie trującą gyromitrynę, dlatego jest gatunkiem, którego absolutnie nie wolno zbierać.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt płatowaty, mitrowaty lub siodełkowaty.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza może być guzkowata, gładka, pomarszczona lub fałdowana.
- Pokrycie
- Powierzchnia kapelusza jest naga.
- Kolor
- Kapelusz może być czerwonobrązowy, kasztanowy, żółtobrązowy lub winnobrązowy, także w wilgotnym stanie, a po wyschnięciu może być bladobrązowy lub czarnobrązowy.
- Połączenie brzegu z trzonem
- Brzeg kapelusza może być przyrośnięty punktowo lub przyrośnięty do trzonu.
- Wysokość
- Kapelusz może mieć wysokość do 120 milimetrów.
- Wnętrze główki / kapelusza
- Wnętrze główki lub kapelusza jest puste.
- Kształt końców płatów główki
- Końce płatów główki są spiczaste.
- Szerokość główki / kapelusza
- Główka lub kapelusz może mieć szerokość do 140 milimetrów.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon jest walcowaty, także u młodych owocników.
- Podstawa
- Podstawa trzonu może być walcowata lub zgrubiała.
- Kolor
- Trzon może być winnobrązowy, czerwonobrązowy lub liliowy.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest fałdowana.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu może być naga lub owłosiona.
- Wnętrze
- Trzon może być wypełniony luźnym miąższem lub pusty; u młodych owocników — pełny.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 20 do 120 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 10 do 30 milimetrów.
- Przekrój poprzeczny
- Przekrój poprzeczny trzonu może być okrągły lub spłaszczony.
U starych owocników przekrój poprzeczny trzonu może być mniej lub bardziej spłaszczony.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ jest białawy.
- Odporność na przełamanie lub rozerwanie
- Miąższ jest kruchy.
- Typ konsystencji miąższu
- Miąższ jest woskowaty.
- Zapach
- Zapach jest niewyróżniający się; jest przyjemny; jest słaby.
- Smak
- Smak miąższu jest łagodny.
- Ocena przyjemności smaku miąższu
- Smak miąższu jest przyjemny.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w lasach iglastych, w lasach mieszanych lub w lasach liściastych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być martwe drewno, drewno zagrzebane, ściółka, gleba lub trociny.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać pojedynczo, w rozproszonych grupach, w grupach lub kępkami.
- Częstość
- Gatunek jest niezbyt częsty.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od sierpnia do listopada.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Niejadalny
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie podlega ochronie gatunkowej.
- Handel
- W Polsce nie jest dopuszczony do obrotu handlowego ani do produkcji przetworów grzybowych.
FAQ
W jakiej porze roku występuje ten grzyb?
Owocuje przede wszystkim jesienią, od września do listopada, co odróżnia go od większości piestrzenic. Bardzo rzadko bywa jednak spotykany również w okresie wiosennym.
Czy piestrzenica infułowata jest jadalna?
Nie, jest uznawana za grzyb trujący i niebezpieczny dla zdrowia z powodu groźnych toksyn.
Jakie podłoże preferuje w lesie?
Rośnie głównie na mocno butwiejącym drewnie drzew iglastych, starych pniakach oraz wilgotnej glebie.
Skąd pochodzi nazwa tego gatunku?
Pochodzi od kształtu kapelusza, którego wygięte płaty przypominają mitrę biskupią, zwaną infułą.
Czy obróbka cieplna czyni ten grzyb bezpiecznym?
Nie, domowe zabiegi nie eliminują ryzyka, a opary powstające przy gotowaniu mogą być trujące.
W jakich typach lasów można go spotkać?
Występuje głównie w wilgotnych lasach iglastych i mieszanych, szczególnie świerkowych i jodłowych.
Czy występuje na nizinach?
Tak, spotyka się go na nizinach, choć częściej i liczniej rośnie w rejonach podgórskich i górskich.
Jakie narządy uszkadzają zawarte w nim toksyny?
Toksyny atakują przede wszystkim komórki wątroby oraz wywołują zaburzenia układu nerwowego.
Czy był wykorzystywany w farbiarstwie?
Tak, historycznie używano wyciągów z owocników do barwienia przędzy wełnianej na kolory rdzawe.
Czy rośnie pojedynczo czy w grupach?
Zazwyczaj wyrasta pojedynczo lub po kilka sztuk w bliskim sąsiedztwie spróchniałego drewna.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Piestrzenica infułowata
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Paragyromitra infula
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę żółtą.
- Odcień wysypu
- Może występować żółtawy odcień.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny lub niemal wrzecionowaty.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 17 do 26 mikrometrów i szerokość od 7 do 10 mikrometrów.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Wilgotność gleby
- Preferuje gleby wilgotne.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania saprotroficzny.
Zastosowania pozakulinarne
W sferze zastosowań pozakulinarnych piestrzenica infułowata posiada bardzo skromną, lecz udokumentowaną historię w tradycyjnym rzemiośle barwierskim. Przede wszystkim badano i sprawdzano jej przydatność do naturalnego barwienia surowej wełny oraz włókien tekstylnych. Doświadczenia wykazały, że przy użyciu zapraw ałunowych lub żelaznych wyciągi z owocników nadają przędzy stonowane, płowe odcienie beżu, żółtawego brązu oraz przygaszonej szarości. Ze względu na niską wydajność barwnika, małą trwałość uzyskanych kolorów na działanie światła oraz potencjalne zagrożenie związane z oparami podczas gotowania kąpieli barwierskiej, gatunek ten nie znalazł trwałego miejsca w farbiarstwie ludowym ani komercyjnym. Współcześnie grzyb ten bywa sporadycznie wykorzystywany w celach dydaktycznych na warsztatach mykologicznych i pokazach przyrodniczych jako modelowy przykład specyficznych adaptacji morfologicznych workowców. Nie odnotowano natomiast żadnych potwierdzonych zastosowań tego gatunku w dawnej medycynie ludowej, fitoterapii czy praktykach rytualnych. Pozostaje on organizmem o znikomym znaczeniu gospodarczym i rzemieślniczym.
Historia i kultura
Osobliwy pokrój piestrzenicy infułowatej od stuleci pobudzał wyobraźnię mieszkańców lasów i dawnych przyrodników. Nieregularny, siodłowato wygięty kapelusz z dwoma lub trzema uniesionymi rogami kojarzył się z liturgicznym nakryciem głowy dostojników kościelnych, czyli mitrą biskupią (dawną infułą). Skojarzenie to utrwaliło się bezpośrednio w nazewnictwie naukowym nadanym w XVIII wieku przez Jacoba Christiana Schaeffera, a także w wielu językach europejskich, gdzie grzyb funkcjonuje pod nazwami nawiązującymi do „czapki biskupa” lub „mitry”. W słowiańskim folklorze leśnym nietypowe rogate owocniki interpretowano jako „uszy leśnego luda” albo czarcie rogi, przypisując im związki z demonicznymi siłami przyrody i unikając ich dotykania. Z kolei w ubogich społecznościach północnej Eurazji i Skandynawii w okresach nieurodzaju grzyby te zbierano i suszono pod powałami chat jako zapas na przednówek, co wynikało z konieczności przetrwania zimy mimo wiedzy o ich zdradliwych właściwościach. W ikonografii mykologicznej piestrzenica infułowata stała się klasycznym symbolem jesiennego lasu borealnego, opisywanym w XIX-wiecznych atlasach jako ciekawy relikt dawnych wierzeń.
Jadalność i bezpieczeństwo
Piestrzenica infułowata jest uznawana za grzyb trujący i niebezpieczny dla zdrowia. W stanie surowym zawiera gyromitrynę, która w organizmie rozkłada się do silnie toksycznej monometylohydrazyny, powodując uszkodzenia wątroby, nerek oraz ośrodkowego układu nerwowego. Dawniej w niektórych krajach Europy Północnej i Wschodniej próbowano spożywać ten gatunek po wielokrotnym obgotowywaniu i odlewaniu wywaru lub po długotrwałym suszeniu. Taka obróbka termiczna nie usuwa jednak trucizny w sposób całkowity ani przewidywalny. Co więcej, wdychanie oparów powstających podczas gotowania świeżych owocników w zamkniętych pomieszczeniach bywa przyczyną ostrych zatruć inhalacyjnych u osób przygotowujących posiłek. Choć surowy miąższ ma łagodny, niewyróżniający się zapach i grzybowy smak, próbowanie go wiąże się ze znacznym ryzykiem kumulacji toksyn w organizmie. Współczesne standardy bezpieczeństwa żywności w większości państw europejskich kategorycznie odradzają pozyskiwanie piestrzenicy infułowatej do celów kulinarnych. Nawet jeśli w przeszłości lokalne tradycje dopuszczały jej sporadyczną konsumpcję po obróbce, zmienna zawartość toksyn w poszczególnych owocnikach czyni każde jej spożycie nieprzewidywalnym zagrożeniem.
Siedlisko i występowanie
Gatunek ten jest związany ze strefą umiarkowaną i borealną półkuli północnej, występując w Europie, Azji Północnej oraz Ameryce Północnej. Rośnie przede wszystkim w starych lasach iglastych i mieszanych, ze szczególnym upodobaniem do siedlisk świerkowych i jodłowych na obszarach górskich i podgórskich. Owocniki pojawiają się na silnie spróchniałym, mszystym drewnie, starych pniakach, trocinach, a także na wilgotnej glebie leśnej bogatej w szczątki organiczne. W przeciwieństwie do typowo wiosennych przedstawicieli swojego rodzaju, grzyb ten owocuje głównie jesienią, choć sporadycznie bywa notowany także wiosną. Zwykle pierwsze osobniki wyrastają pod koniec sierpnia lub we wrześniu, a główny sezon trwa przez cały październik aż do pierwszych poważniejszych mrozów w listopadzie. W chłodniejszych regionach północnych i w wyższych partiach gór pojawia się wcześniej, natomiast na nizinach szczyt przypada na drugą połowę października.
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Niejadalny — źródło oznaczenia
Marek Snowarski — piestrzenica infułowata · Snowarski: lepiej traktować jak niejadalny, wobec wątpliwości i podobieństwa gatunków. Ocena atlasowa, nie wynik testu gyromitryny.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Paragyromitra infula
Aktualną nazwą naukową jest Paragyromitra infula (Schaeff.) X.C. Wang & W.Y. Zhuang, opublikowana w 2023 roku w rewizji rodziny Discinaceae pod numerem rejestracyjnym 571033. W Index Fungorum kombinacja ta widnieje jako bieżąca dla historycznego rekordu Gyromitra infula (Schaeff.) Quél. Badania filogenomiczne z 2025 roku utrzymują odrębny rodzaj Paragyromitra, którego gatunkiem typowym pozostaje właśnie P. infula.
[23] [21] [17]Ekologia i rozmieszczenie
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest niezbyt częsty. [32]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Worki
- Liczba zarodników w worku
- Liczba zarodników w worku wynosi 8. [34]
- Kształt szczytu worka
- Kształt szczytu worka jest tępy, ucięty. [33]
- Barwa mikroskopowa worka
- Zwłaszcza młode worki mogą mieć barwę czerwonobrązową lub miodową. [33]
- Całkowita długość worka
- Całkowita długość worka może wynosić od 200 do 260 mikrometrów. [33]
- Obecność worków
- Stwierdzono obecność worków. [33]
- Kształt worka
- Worek jest cylindryczny. [33]
- Grubość ściany worka
- Ściana worka ma grubość około 0,4 mikrometra. [33]
- Szerokość worka
- Szerokość worka może wynosić od 10 do 20 mikrometrów. [33]
Pozostałe cechy laboratoryjne
- Jakościowa grubość ścian strzępek ekscypulum
- Strzępki ekscypulum mogą być cienkościenne. [33]
W strzępkach mlecznikowych ekscypulum strzępki ekscypulum mogą być cienkościenne lub grubościenne. [33] - Szerokość strzępek ekscypulum
- Szerokość strzępek ekscypulum może wynosić od 4 do 13 mikrometrów. [33]
W strzępkach mlecznikowych ekscypulum szerokość strzępek ekscypulum może wynosić od 3 do 15 mikrometrów. [33] - Budowa ekscypulum
- Ekscypulum ma budowę typu textura intricata. [33]
- Rozgałęzienie wstawki
- Czasami w dolnej części wstawka jest rozgałęziona. [33]
- Barwa mikroskopowa wstawki
- Zawartość wstawki może mieć barwę brudnożółtobrązową lub czerwonobrązową. [33]
Osad na powierzchni wstawki może mieć barwę czerwonobrązową. [33] - Wygięcie wstawki
- Wstawka jest niemal prosta. [33]
- Położenie pigmentu we wstawkach
- Zewnętrzny osad pigmentu występuje w górnej części wstawki. [33]
- Przegrody wstawki
- Wstawka ma przegrody. [33]
- Kształt wstawki
- Wstawka może być główkowata lub niemal maczugowata. [33]
- Nabrzmienie wstawki
- Wstawka jest nabrzmiała przy szczycie. [33]
- Szerokość wstawki
- Szerokość wstawki może wynosić do 13 mikrometrów. [33]
- Barwa strzępek kory trzonu
- Barwa strzępki kory trzonu może być żółtawa lub bladożółta. [33]
W warstwie przy zewnętrznej powierzchni kory trzonu pigment wewnątrz strzępek może mieć barwę rdzawobrązową lub miodową. [33]
W warstwie przy wewnętrznej powierzchni kory trzonu pigment wewnątrz strzępek może mieć barwę rdzawobrązową lub miodową. [33] - Klasa ściany strzępek kory trzonu
- Strzępka kory trzonu jest dość cienkościenna. [33]
- Szerokość strzępek kory trzonu
- Szerokość strzępek kory trzonu może wynosić od 4 do 25 mikrometrów. [33]
- Budowa kory trzonu
- Kora trzonu ma budowę typu textura intricata. [33]
Zarodniki
- Ułożenie zarodników w worku
- Przeważnie zarodniki w worku mają ułożenie jednorzędowe. [33]
- Kształt szczytu zarodnika
- Kształt szczytu zarodnika jest zaokrąglony. [33]
- Obecność polarnych wyrostków askospory
- Stwierdzono obecność polarnych wyrostków askospory. [14]
- Kształt polarnych wyrostków askospory
- Kształt polarnych wyrostków askospory jest zaokrąglony. [14]
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym może być hialinowy, bezbarwny i przejrzysty [20]; może być hialinowy, bezbarwny i przejrzysty lub żółtawy. [33]
- Krople wewnątrz zarodnika
- W zarodniku stwierdzono 2 duże krople. [33]
- Długość zarodnika
- Zarodnik może mieć długość od 17 do 26 mikrometrów [14] [33] [20]; może mieć długość od 19 do 26 mikrometrów. Wartość dotyczy samego korpusu zarodnika. [14]
- Forma ornamentacji zarodnika
- Ornamentacja zarodnika jest żebrowana. [35]
- Obecność perysporium
- Stwierdzono obecność perysporium. [33]
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką lub ornamentowaną. [20] [14] [33] [35]
- Symetria zarodnika
- Zarodnik jest nierównoboczny w profilu. [33]
Materiał i metody badań
Opis cech — źródło i zakres
Materiał: Polski atlas WPN 2010, s.128: zapach słaby i nieokreślony; opis ogólny, bez instrumentalnego pomiaru intensywności.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: To odczyt źródłowy dla wskazanego materiału; nie nowe własne doświadczenie W 11 ani uniwersalna właściwość całego gatunku.
[40]Materiał: Harmaja 1969, s.14: smak miąższu główki i trzonu opisany jako łagodny. Nie jest to polecenie próbowania grzyba.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: To odczyt źródłowy dla wskazanego materiału; nie nowe własne doświadczenie W 11 ani uniwersalna właściwość całego gatunku.
[33]Doświadczenia biotechnologiczne
- Wynik doświadczenia biotechnologicznego
- W rozpoznawczej próbie barwienia wełny materiałem z owocników uzyskano bardzo słaby wynik barwienia. W badaniu wykorzystano materiał opisany jako „Źródłowo oznaczone owocniki z doświadczenia barwienia wełny; nie czysta kultura grzybni”. [28]
Doświadczenie nad zastosowaniem materiału — Franco-Maass i in (2019)
Materiał: Owocniki G. infula oznaczone morfologicznie w UAEM, materiał z zachodniego Estado de México; wełna jako barwiony materiał.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: To odczyt źródłowy dla wskazanego materiału; nie nowe własne doświadczenie W 11 ani uniwersalna właściwość całego gatunku.
[28]Badanie składu i aktywności — materiał i ograniczenia
Materiał: MICH352090 — Waszyngton, USA, 2020; materiał hymenium owocnika; identyfikacja G. infula z tabeli 1, odrębnie od aff.infula.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
[25]Materiał: MICH352086 — Waszyngton, USA, 2020; materiał hymenium owocnika; identyfikacja G. infula z tabeli 1, odrębnie od aff.infula.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
[25]Materiał: CBS113691 — Szwecja; grzybnia hodowana na celofanie; identyfikacja G. infula z tabeli 1, odrębnie od aff.infula.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
[25]Materiał: SO 4633 — Chile; grzybnia hodowana na celofanie; identyfikacja G. infula z tabeli 1, odrębnie od aff.infula.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
[25]Materiał: SO 0215 — Panama; grzybnia hodowana na celofanie; identyfikacja G. infula z tabeli 1, odrębnie od aff.infula.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
[25]Wspólne ograniczenia odczytu źródła
Ograniczenia: Ujemny wynik tego oznaczenia nie potwierdza zerowej zawartości w każdym osobniku, braku innych szkodliwych substancji lub bezpieczeństwa spożycia. Nie dopisano granicy wykrywalności z szeregu kalibracyjnego.
[25]Archiwalny opis siedliska
Takson notowany w Europie, Azji oraz Ameryce Północnej, m.in. na potwierdzonych stanowiskach w Chinach oraz na Białorusi.
[23]- Wyniki źródłowe — Długość zarodnika
- Materiał badania: Exact source material and scope: ["G.infula sensu Van Vooren & Moreau2009", {}, null, null]. 19–24 µm (skrajnie do 26 µm); zakres pomiaru: korpus [14]
20–23 µm (skrajnie 17–26 µm) [33]
Materiał badania: Exact source material and scope: ["G.infula sensu Van Vooren & Moreau2009", {}, null, null]. 19–24 µm; zakres pomiaru: korpus [14]
17–20 µm [14]
18–24 µm [20] - Wyniki źródłowe — Szerokość zarodnika
- 7–10 µm [33]
7–9 µm [14]
Materiał badania: Exact source material and scope: ["G.infula sensu Van Vooren & Moreau2009", {}, null, null]. 7–10 µm; zakres pomiaru: korpus [14]
7,5–9 µm [20]
Materiał badania: Exact source material and scope: ["G.infula sensu Van Vooren & Moreau2009", {}, null, null]. 7–8,5 µm; zakres pomiaru: korpus [14]
Metody i zapisy źródłowe — Własny opis G.infula s.str. w Harmaja1969, s.14 i16. Rewizja333 kolekcji obejmowała dwa rozdzielone taksony;333 nie jest liczbą zarodników lub komórek tego gatunku. Nazwane tkanki, metody i zakresy są oddzielne. Dokładna kolekcja nie jest dopowiedziana dla całego opisu.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM).
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: KOH.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: Melzer's reagent.
Ułożenie zarodników w worku — zapis źródłowy: „S.14: mostly uniseriate; przeważnie dotyczy tylko ułożenia jednorzędowego.” [33]
Kształt szczytu worka — zapis źródłowy: „S.14: obtuse-truncate; dwa współwystępujące aspekty zakończenia, bez dopisania zwężenia.” [33]
Barwa mikroskopowa worka — zapis źródłowy: „S.14: especially when young reddish brown in KOH; źródłowe młode komórki, nie młode owocniki.” [33]
Barwa mikroskopowa worka — zapis źródłowy: „S.14: especially when young, darker reddish brown to melleous in Melzer; samoistny wygląd w medium, bez deklaracji reakcji.” [33]
Grubość ściany worka — zapis źródłowy: „S.14: wall rather thin, ca.0.4µm; nie długość ani typ ściany worka.” [33]
Jakościowa grubość ścian strzępek ekscypulum — zapis źródłowy: „S.14: ściany zwykłych strzępek ekscypulum cienkie.” [33]
Jakościowa grubość ścian strzępek ekscypulum — zapis źródłowy: „S.16: ściany strzępek mlecznikowych od cienkich do grubych; możliwości populacji, nie kolejne fazy wieku.” [33]
Szerokość strzępek ekscypulum — zapis źródłowy: „S.14: zwykłe strzępki ekscypulum4–13µm; oddzielnie od strzępek mlecznikowych.” [33]
Szerokość strzępek ekscypulum — zapis źródłowy: „S.16: odrębne strzępki mlecznikowe3–15µm w ekscypulum.” [33]
Budowa ekscypulum — zapis źródłowy: „S.14 i16: excipulum throughout of textura intricata; cały element, bez wymyślenia warstwy ectal/medullary.” [33]
Rozgałęzienie wstawki — zapis źródłowy: „S.14: sometimes branching below; dokładnie dolna część wstawki.” [33]
Barwa mikroskopowa wstawki — zapis źródłowy: „S.14: contents dirty yellowish brownish to red-brown w KOH i Melzer; zawartość oddzielna od osadu zewnętrznego.” [33]
Barwa mikroskopowa wstawki — zapis źródłowy: „S.14: red-brown mass na zewnętrznej powierzchni główki wstawki, w KOH i Melzer.” [33]
Wygięcie wstawki — zapis źródłowy: „S.14: ±straight; odrębny kwalifikator dotyczy tylko prostego przebiegu wstawki.” [33]
Położenie pigmentu we wstawkach — zapis źródłowy: „S.14: barwna masa na główce wstawki; powierzchnia zewnętrzna, nie zawartość. Źródło dopuszcza także inkrustację poniżej główki.” [33]
Kształt wstawki — zapis źródłowy: „S.14: capitate.” [33]
Kształt wstawki — zapis źródłowy: „S.14: subclavate; maczugowaty kształt i własny kwalifikator przybliżenia.” [33]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „S.14: two large drops; liczba2 i rozmiar jakościowy large osobno, tożsamość chemiczna nierozstrzygnięta.” [33]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „S.14: wall ca.0.5–0.6µm; liczbowy pomiar ściany, przybliżenie osobno od wartości.” [33]
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „S.16: yellowish in KOH; podstawowa żółta barwa i własny żółtawy odcień.” [33]
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „S.16: pale yellow in Melzer; bladość tylko tego wyniku w osobnym medium.” [33]
Klasa ściany strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „S.16: wall rather thin; dość dotyczy własnego thin_walled.” [33]
Szerokość strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „S.16: strzępki kory trzonu4–25µm; nie makroskopowa grubość trzonu.” [33]
Budowa kory trzonu — zapis źródłowy: „S.16: cortex of hollow stipe throughout textura intricata; struktura kory trzonu, nie skórki kapelusza.” [33]
Metody i zapisy źródłowe — Harmaja1969: rewizja333kolekcji nazwanych G.infula z Norwegii, Szwecji i Finlandii, rozdzielonych na G.infula s.str. i G.ambigua; liczba333 nie jest liczebnością próby zarodników G.infula. Opis pp13–16; Fig1a okaz Lohja, Fig2a Kinnarumma. Mikroskopia świetlna; odrębne obserwacje w KOH, Melzer i ogrzewanym Cotton Blue; nie dopowiedziano stężeń.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM).
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: KOH.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: Melzer's reagent.
Całkowita długość worka — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: asci200–260µm total length, not sporiferous portion.” [33]
Kształt worka — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: cylindrical asci.” [33]
Szerokość worka — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: asci10–20µm.” [33]
Przegrody wstawki — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: septate paraphyses.” [33]
Nabrzmienie wstawki — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: head expanding ±abruptly; apex swollen; abruptness not fused into code.” [33]
Szerokość wstawki — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: roundish apical head up to13µm wide; lower bound not reported.” [33]
Kształt szczytu zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: broad rounded apices; rounded endpoint distinct from sheath appendages.” [33]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: hyaline in KOH.” [33]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: yellowish in Melzer's; separate medium, no unqualified colour list.” [33]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: (17–)20–23(–26)µm; extremes preserved separately; no derived Q.” [33]
Obecność perysporium — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: perispore present; up to1µm separation at apices, usually appressed elsewhere.” [33]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: oblong-subfusiform. Fusiform base shape and own nearly qualifier; elongated aspect retained in original.” [33]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: wall smooth in light microscopy. SEM1976 kept separate.” [33]
Symetria zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: slightly inequilateral; slight degree remains in source, not transferred to other traits.” [33]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14: rather thick wall, about0.5–0.6µm; current categorical field stores thick_walled, exact number retained in documentation.” [33]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1969 p14:7–10µm, same species account; not width of G.ambigua.” [33]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["G.infula sensu Van Vooren & Moreau2009", {}, null, null]
Obecność polarnych wyrostków askospory; Kształt polarnych wyrostków askospory — zapis źródłowy: „Tabela2009 przy infula podaje zaokrąglone czapeczki biegunowe. Nie wnioskowano ich całkowitego braku z gładkości powierzchni.” [14]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Klucz2009:19–24×7–8,5µm; tabela tej samej pracy19–24(26)×7–10µm. Zachowano oba zakresy tego samego opracowania.” [14]
Metody i zapisy źródłowe — M.Snowarski GRej Gyromitra infula
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki18–24×7,5–9µm; długość i szerokość w pierwotnych jednostkach.” [20]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki podłużnie eliptyczne.” [20]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Powierzchnia zarodników gładka według atlasu.” [20]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Gyromitra infula sensu California Fungi", {}, null, null]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „California Fungi: zarodniki17–20×7–9µm.” [14]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „California Fungi: podłużnie elipsoidalne zarodniki.” [14]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „California Fungi: gładkie zarodniki.” [14]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „California Fungi: cienkościenne zarodniki.” [14]
Metody i zapisy źródłowe — Harmaja1976: kolekcja G.infula z Finlandii, Kittilä, Park Narodowy Pallas-Ounas,10IX1972, zebrał H.Harmaja, zielnik H. Suchy fragment hymenium pokryto złotem i badano w SEM JSM-U3. Wynik dla tej kolekcji pokazano na rycinie3, oddzielnie od pozostałych gatunków.
Metoda źródłowa. Technika: skaningowa mikroskopia elektronowa (SEM). Opis metody w źródle: Suchy fragment hymenium; napylone złoto; skaningowy mikroskop elektronowy JSM-U3. Wynik nie jest opisem widoczności w mikroskopii świetlnej.
Forma ornamentacji zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1976 p6 Results2, Fig3: elevated ridges in different directions; no universal reticulum assigned.” [35]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Harmaja1976 pp6–7 and Fig3: spore surface uneven in SEM; separate from LM-smooth1969.” [35]
Metody i zapisy źródłowe — retained-06e545e9a206efa9
Metody i zapisy źródłowe — Harmaja 1969, s. 16: wąskie warstwy strzępek na zewnętrznej i wewnętrznej powierzchni kory wydrążonego trzonu, z obfitym pigmentem wewnątrz komórek. Barwa pigmentu jest zależna od medium. To źródłowy opis gatunku, bez dopowiadania osobnej kolekcji lub polskiego pochodzenia materiału.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: KOH.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: Melzer's reagent.
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „Harmaja 1969, s. 16: wąska warstwa na zewnętrznej powierzchni kory; rich intracellular pigment; rusty brown in KOH. Barwa, odcień, położenie pigmentu, część anatomiczna i medium pozostają oddzielone; nie są fazami zmiany z wiekiem.” [33]
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „Harmaja 1969, s. 16: wąska warstwa na zewnętrznej powierzchni kory; rich intracellular pigment; rusty brown to melleous in Melzer. Barwa, odcień, położenie pigmentu, część anatomiczna i medium pozostają oddzielone; nie są fazami zmiany z wiekiem.” [33]
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „Harmaja 1969, s. 16: wąska warstwa na wewnętrznej powierzchni kory; rich intracellular pigment; rusty brown in KOH. Barwa, odcień, położenie pigmentu, część anatomiczna i medium pozostają oddzielone; nie są fazami zmiany z wiekiem.” [33]
Barwa strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „Harmaja 1969, s. 16: wąska warstwa na wewnętrznej powierzchni kory; rich intracellular pigment; rusty brown to melleous in Melzer. Barwa, odcień, położenie pigmentu, część anatomiczna i medium pozostają oddzielone; nie są fazami zmiany z wiekiem.” [33]
Nazwy i zakres taksonu
Nazwa przyjęta: Polska nazwa w sprawdzonych opracowaniach to piestrzenica infułowata. Wang i współautorzy w 2023 roku ustanowili kombinację Paragyromitra infula. W tym samym koncie wymieniają homotypowe nazwy Helvella infula, Gyromitra infula i Physomitra infula. Rodzaj Paragyromitra zachowano w analizie filogenomicznej z 2025 roku.
Granice oznaczenia: Dane o G. ambigua i materiałach oznaczonych aff.infula pozostają odrębne. Sam historyczny napis G. infula coll. nie rozstrzyga przynależności do gatunku w dzisiejszym wąskim ujęciu. NCBI potwierdza obecną kombinację, lecz rok basionimu odczytany w tej bazie nie jest zgodny z nomenklatorycznym kontem publikacji 2023; do historii nazw przyjęto to drugie źródło.
[42] [26] [40] [33] [39]Mikroskopia świetlna: materiał, osie i warunki
Rewizja materiału: Harmaja w 1969 roku przejrzał 333 kolekcje z trzech krajów Fennoskandii, rozdzielając dwa gatunki. Liczba 333 nie jest liczebnością pomiarów zarodników piestrzenicy infułowatej. Własne konto G. infula s.str. podaje zarodniki (17–)20–23(–26)×7–10 µm, worki 200–260×10–20 µm i osiem zarodników w worku. Długość worka jest całkowita; nie przepisano jej do długości części zarodnikonośnej.
Oddzielne elementy: Opis rozróżnia niemal wrzecionowaty kształt zarodnika, zaokrąglone końce, nieznaczną asymetrię, gładką ścianę w mikroskopii świetlnej i perysporium. Dwie duże krople zapisano jako krople o nierozstrzygniętej identyfikacji, bez utożsamiania z lipidami lub jądrami. Ściana ma około 0,5–0,6 µm, a odstęp perysporium przy końcach dochodzi do 1 µm. Te dwa pomiary dotyczą odrębnych struktur i nie są grubością całego zarodnika.
Odczynniki i wstawki: Barwa hialinowa w KOH i żółtawa w odczynniku Melzera są osobnymi wynikami. Niebieskie zabarwienie dotyczy w źródle peryplazmy w błękicie bawełnianym i nie zostało zamienione w bezwarunkową cyjanofilię całego zarodnika. Wstawki mają przegrody i poszerzony szczyt do 13 µm. Opis rozgałęzienia w dolnej części, główkowatego kształtu i barwy zawartości zachowano z dokładnym położeniem; nie przypisano ich innej części komórki.
[33]SEM: odrębna obserwacja powierzchni zarodnika
Materiał i metoda: Harmaja w 1976 roku badał SEM suchy fragment hymenium z kolekcji z Kittilä, Pallas-Ounas, zebranej 10IX 1972 i zachowanej w zielniku H. Materiał pokryto złotem; użyto mikroskopu JSM-U3. Wynik dla G. infula jest przypisany rycinie 3. Widoczne wzniesione listewki biegną w różnych kierunkach; nie przeniesiono tej cechy do obrazu spod zwykłego mikroskopu świetlnego.
Zakres porównania: Autor porównywał kilka gatunków i jedną kolekcję G. infula. Gładka ściana w opisie świetlnym i rzeźba w SEM pozostają wynikami różnych metod. Nie są kolejnymi fazami wieku owocnika ani dwiema bezwarunkowymi możliwościami widocznymi w domu.
[35] [33]Gyromitryna: rzeczywisty materiał i wynik oznaczenia
Pięć materiałów oznaczonych infula: Dirks i współautorzy w 2023 roku zastosowali metodę UHPLC. W tabeli 1 znajdują się trzy kultury G. infula: SO 0215 z Panamy, SO 4633 z Chile i CBS113691 ze Szwecji, oraz dwa owocniki MICH352086 i MICH352090 z Waszyngtonu w USA. Tych pięciu materiałów nie połączono z dwiema pozycjami aff.infula. Autorzy nie wykryli gyromitryny w badanych materiałach G. infula.
Granice wniosku: Jest to ujemny wynik oznaczenia konkretnego związku w określonych próbkach. Nie dowodzi zerowej zawartości w każdym osobniku, braku wszystkich innych szkodliwych składników ani bezpieczeństwa spożycia całego gatunku. Nie przypisano granicy wykrywalności na podstawie najniższego wzorca kalibracyjnego. Dane badania, identyfikatory materiałów i zakres odczytu zachowano niezależnie od ocen atlasowych.
[25]Toksyczność: gdzie urywa się podstawa dawnych twierdzeń
Rewizja przypadku zatrucia: Harmaja w 1976 roku zidentyfikował zachowany materiał szwedzkiego zatrucia z 1974 roku jako G. ambigua. Trzy starsze zdarzenia z Finlandii i Alaski omawia jako G. infula coll., z nierozstrzygnięciem ambigua albo infula. Nie stanowią one trzech potwierdzonych zatruć G. infula s.str. Ten sam artykuł zawiera ocenę autora, że infula s.str. jest najwyraźniej nietoksyczna; nie jest to własna analiza chemiczna całego gatunku.
Odesłanie w kompilacji UNAM: Karta UNAM odsyła do tego artykułu przy informacjach o zatruciach. Odczyt obu końców pokazuje szerszy historyczny zakres oznaczeń. Powtórzenie tej informacji w kompilacji nie jest nowym niezależnym przypadkiem klinicznym ani potwierdzeniem określonej toksyny. Ocena Snowarskiego, aby traktować gatunek jako niejadalny wobec wątpliwości i możliwości pomyłki, pozostaje oceną atlasową.
Oznaczanie DNA a toksyna: Publikacja LAMP z 2022 roku bada rozpoznawanie DNA gatunku w próbkach, także przetworzonych. Twierdzenie o gyromitrynie znajduje się we wstępie i odsyła do Pan i współautorów 2012, a opisy skutków do przeglądu Diaz 2005 i książki Chen 2016. Nie są wynikiem oznaczania toksyny w doświadczeniu LAMP. Bibliografię odczytano, lecz tych trzech końcowych pełnych tekstów nie uzyskano; ciąg jest w tym miejscu nierozstrzygnięty.
[36] [43] [32] [37]Polska: stanowiska, podłoże i owocnikowanie
Obserwacje terenowe: Wilga i Wantoch-Rekowski opisali stanowisko w Otominie z 22X 2011: większy owocnik na silnie zmurszałej brzozie i drugi na omszonym pniaku świerkowym. Podali depozyt ZBRŚiLPAN2/16.11.11. Atlas Wigierskiego Parku Narodowego dokumentuje 82 stanowiska w badanym parku, na martwym drewnie liściastym i rzadziej iglastym. To potwierdzenia morfologiczne; nie zadeklarowano dla nich nowej weryfikacji DNA.
Dwa opracowania sezonu: W polskim atlasie regionalnym z 2010 roku podano miesiące VIII–XI. Notatka z 2012 roku podaje IX–XI w ogólnym opisie, odsyłając do atlasów Gerhardta 2006 i Škubli 2008. Oba zakresy zachowano z pochodzeniem i atlasowym poziomem weryfikacji; krótszy nie usuwa dłuższego. Pojedyncza październikowa data zbioru nie została użyta do wyznaczenia całego sezonu. Fennoskandynawski termin Harmaji nie jest polskim zakresem.
Ekologia a żywiciel: Obserwacje na drewnie brzozy i świerka dokumentują podłoże, a nie mikoryzę z żywym drzewem. Lista gatunków drewna w atlasie nie została przeniesiona do listy roślin w otoczeniu ani partnerów mikoryzowych. Analiza genomowa z 2025 roku wspiera interpretację saprotrofii w badanym ujęciu Discinaceae, ale w tym przeglądzie nie zastąpiła swoistych doświadczeń żywieniowych każdej polskiej populacji.
[41] [40] [33] [26]Udokumentowane użycie pozakulinarne: próba barwierska
Materiał i wynik: Franco-Maass i współautorzy w 2019 roku przeprowadzili eksploracyjną próbę barwienia wełny grzybami z zachodniej części Estado de México. Materiał oznaczano morfologicznie w UAEM. W tabeli 2 gatunek G. infula otrzymał ocenę „Muy bajo”, czyli bardzo niski potencjał barwierski; podano lokalne nazwy Pantalón i huevito de toro. Zachowano wynik jakościowy bez dopisywania liczbowej wydajności.
Etap dowodu: To doświadczenie badawcze, bez potwierdzonego przemysłowego wdrożenia lub tradycji używania tego grzyba jako barwnika. Dobór grzybów określanych lokalnie jako jadalne nie był badaniem bezpieczeństwa żywności. W przejrzanych materiałach nie znaleziono swoistego dla tego gatunku potwierdzonego zastosowania leczniczego ani przyprawowego; nie oznacza to dowodu nieistnienia takich praktyk.
[28] [24]Tradycja spożycia a dowód bezpieczeństwa
Różne rodzaje świadectwa: Publikacja barwierska oraz kompilacja UNAM dokumentują meksykański kontekst zbioru i nazw lokalnych. W andorskim badaniu etnomykologicznym pokazano zachowany okaz P. infula w zbiorze grzybów używanych przez rozmówców. Świadectwo praktyki i nazwa używana lokalnie nie dowodzą bezpieczeństwa ani nie uzasadniają przeniesienia sposobu przygotowania z G. esculenta.
Stan sprawdzenia: Dalsze pozycje bibliograficzne UNAM pozostają wskazówkami do odczytu. Dodatkowy manuskrypt etnomykologiczny w repozytorium UANL oraz artykuł o Xizang 2025 były niedostępne w tej sesji. Nie przepisano ich indeksowanych urywków jako odczytanych wyników, dawek ani zaleceń spożywania.
[28] [43] [24]Szczep kolekcyjny: zalecenie hodowli, bez wymyślonego optimum
DSM10402: Konto DSMZ przypisuje DSM10402 do G. infula i podaje owocnik z Liverpoolu z 1992 roku oraz łańcuch przekazania materiału. Wymienia pożywkę 735 i 25 °C jako warunki prowadzenia kultury. Nie raportuje tutaj szybkości wzrostu, fenotypu kolonii, optymalnej temperatury ani zakresu tolerancji. Te właściwości pozostawiono nieuzupełnione.
[27]Prawo polskie: zakres sprawdzonego wykazu
Ochrona i obrót: Sprawdzono obowiązujący akt ochrony gatunkowej DU/2014/1408 oraz wykaz obrotu w tekście jednolitym DU/2026/258, ogłoszonym 3III 2026. G. infula i jego właściwe kombinacje nie są objęte wpisem ochrony; wymienione G. ambigua i G. fastigiata są odrębnymi gatunkami. Docelowego gatunku nie ma w wykazie dopuszczonym do obrotu. Wniosek dotyczy tych wykazów, a nie prawa zbioru w każdym miejscu lub dowodu toksyczności.
[16] [15] [30] [29]Tkanki ekscypulum i kory trzonu
Ekscypulum: Opis Harmaji dotyczy całego ekscypulum o budowie textura intricata, ze strzępkami o szerokości 4–13 µm i cienkimi ścianami. Autor nie dzieli tego wyniku na warstwę zewnętrzną i rdzeniową. W części wewnętrznej odrębnie wymienia liczne strzępki mlecznikowe 3–15 µm o ścianach od cienkich do grubych i zawartości rdzawobrązowej w KOH, a w Melzerze rdzawobrązowej do miodowej. Zwykłe wystające zakończenia strzępek nie zostały nazwane nową kategorią włosków.
Kora pustego trzonu: Kora trzonu ma również budowę textura intricata, z silniej splecionymi strzępkami w części zewnętrznej. Podana szerokość strzępek to 4–25 µm; ściany są dość cienkie. W KOH mają barwę żółtawą, w Melzerze bladożółtą. Na obu powierzchniach opisano wąską warstwę strzępek zawierających pigment wewnątrz komórek, o barwach zależnych od medium. To strzępki kory, a nie pomiar kaulocystyd, skórki kapelusza lub makroskopowej grubości trzonu.
[33]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Własne polskie obserwacje Wilgi i Wantoch-Rekowskiego 2012, Otomin, 22 X 2011, dwa owocniki: większy na silnie zmurszałej brzozie, drugi na omszonym pniaku świerkowym. Publikacja i fotografia; brak nowej kontroli DNA.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 18.10.2026.
Ograniczenia: Historyczne oznaczenie morfologiczne; pojedyncza data nie określa sezonu; obserwacja podłoża nie dowodzi mikoryzy z brzozą.
[41]Materiał: Udokumentowany zbiór z Puszczy Białowieskiej.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 21.10.2026.
Ograniczenia: Źródłowe oznaczenie i zakres pojęcia zachowano. Nie zadeklarowano nowego badania okazów ani odczytu wszystkich publikacji cytowanych przez źródło.
[32]Zakres opracowania
Wymagane kontrole są rozliczone.
Podstawa prawna i zakres oceny
Wyniki analityczne
Skład i aktywność laboratoryjna
- Wynik wykrywania składnika w materiale
- Materiał badania: SO0215 — Panama. W badanym materiale nie wykryto gyromitryny. [25]
Materiał badania: SO4633 — Chile. W badanym materiale nie wykryto gyromitryny. [25]
Materiał badania: CBS113691 — Szwecja. W badanym materiale nie wykryto gyromitryny. [25]
Materiał badania: MICH352086 — Waszyngton, USA,2020. W badanym materiale nie wykryto gyromitryny. [25]
Materiał badania: MICH352090 — Waszyngton, USA,2020. W badanym materiale nie wykryto gyromitryny. [25]
Najważniejsze substancje i ich działanie
W badaniach chromatograficznych metodą UHPLC przeprowadzonych na pięciu próbkach P. infula (hodowle z Panamy, Chile i Szwecji oraz dwa owocniki ze stanu Waszyngton w USA) nie wykryto gyromitryny.
[22]W rewizji rodziny Discinaceae z 2025 roku gyromitrynę stwierdzono wyłącznie u przedstawicieli rodzajów Gyromitra i Piscidiscina, podczas gdy w wyodrębnionym rodzaju Paragyromitra nie wykryto tego związku.
[17]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Polska | Puszcza Białowieska | VIII–XI |
|
Źródła
- archive-gyromitra-infula-profile
- retained-06e545e9a206efa9
- Dz.U. 2026 poz. 258, tekst jednolity rozporządzenia grzybów dopuszczonych do obrotu. (także [19])
- Rozporządzenie Ministra Środowiska 9.10.2014, Dz.U. 2014 poz. 1408. (także [18])
- Dirks et al. 2025 MolPhylogenetEvol205:108286 (także [26])
- M.Snowarski GRej Gyromitra infula (także [32])
- Index Fungorum119118
- Dirks et al. 2023 Mycologia115:1–15 DOI 10.1080/00275514.2022.2146473
- Wang et al. 2023 Microbiology Spectrum11:e00207-23 DOI 10.1128/spectrum.00207-23
- Andorran ethnomycology 2025
- Dirks i in. 2023 — Not all bad, analiza UHPLC
- DSMZ — szczep DSM10402
- Franco-Maass i in. 2019 — potencjał barwierski grzybów
- eli-protection
- eli-trade
- eli-trade-base
- Harmaja 1969 — G.infula s.str. i G.ambigua
- Harmaja 1969 — liczba zarodników w worku, jawny istniejący typ dokumentu
- Harmaja 1976 — SEM zarodników
- Harmaja 1976 — Another poisonous species, G.ambigua
- Identification of Gyromitra infula — LAMP 2022
- Nr16 — polskie wykazy prawne 18.10.2026
- NCBI Taxonomy273506 — Paragyromitra infula
- Świat śluzowców, grzybów i mszaków WPN 2010, s.128
- Wilga i Wantoch-Rekowski 2012 — stanowisko w Otominie
- Wang i in. 2023 — Phylogeny and Taxonomic Revision of Discinaceae
- UNAM — Hongos de México, G.infula