Jadalny
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.








Lejkowiec trąbkowy (Craterellus tubaeformis) to drobny grzyb jadalny o trąbkowatym pokroju. Szarobrązowy kapelusz ma pofałdowany brzeg i lejek przechodzący w pusty w środku, żółtawy trzon. Pod kapeluszem znajdują się charakterystyczne, rozwidlone fałdki o szarożółtej barwie, które zbiegają na trzon. Miąższ jest cienki, elastyczny i ma delikatny zapach. W Polsce rośnie w lasach iglastych i mieszanych, pojawiając się w kwietniu oraz od lipca do listopada.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt lejkowaty; u młodych owocników — wypukły; u dojrzałych owocników — lejkowaty.
- Pokrycie
- Powierzchnia kapelusza jest łuskowata.
- Kolor
- Kapelusz może być ciemnobrązowy, żółtobrązowy lub szarobrązowy.
- Ułożenie brzegu
- U młodych owocników brzeg kapelusza jest zagięty do wewnątrz.
- Obrys brzegu
- U dojrzałych owocników obrys brzegu jest falisty.
- Spękania i rozdarcia brzegu
- U dojrzałych owocników brzeg kapelusza jest porozrywany.
- Środek
- U młodych owocników środek kapelusza jest zagłębiony.
- Szerokość główki / kapelusza
- Główka lub kapelusz może mieć szerokość od 20 do 70 milimetrów.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę w postaci listewek lub fałdek.
- Barwa
- Hymenofor może być szarożółty, u młodych owocników może być żółty lub żółtopomarańczowy, a u dojrzałych owocników może być szary.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon jest walcowaty.
- Kolor
- Trzon może być żółty, żółtopomarańczowy lub żółtobrązowy.
- Wnętrze
- Trzon jest pusty.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 40 do 80 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 3 do 10 milimetrów.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ jest żółtawy.
- Zapach
- Zapach jest niewyróżniający się.
- Wyróżnialność smaku miąższu
- Smak miąższu jest niewyróżniający się.
- Grubość
- Miąższ jest cienki.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w lasach iglastych lub w lasach liściastych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba i mech lub martwe drewno.
- Sposób wyrastania
- Owocniki wyrastają w grupach.
- Częstość
- Gatunek jest pospolity.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się w kwietniu oraz od lipca do listopada.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Jadalny
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie podlega ochronie gatunkowej.
- Handel
- W Polsce nie jest dopuszczony do obrotu handlowego ani do produkcji przetworów grzybowych.
FAQ
Czy pieprznik trąbkowy jest grzybem jadalnym?
Tak, jest doskonałym grzybem jadalnym, powszechnie zbieranym i cenionym w wielu krajach Europy.
W jakich siedliskach występuje najczęściej?
Rośnie w wilgotnych lasach iglastych i mieszanych, zwłaszcza w kępach mchów pod świerkami i sosnami.
Kiedy przypada okres jego owocnikowania?
Główny wysyp następuje późną jesienią, od września do listopada, niekiedy aż do grudnia.
Czy ten gatunek toleruje przymrozki?
Tak, potrafi znieść lekkie przymrozki bez utraty jędrności i walorów konsumpcyjnych.
Czy można go suszyć?
Tak, doskonale nadaje się do suszenia, łatwo oddaje wilgoć i zachowuje przyjemny aromat.
W których krajach jest najbardziej popularny?
Cieszy się ogromną popularnością w Szwecji, Finlandii, a także we Francji i Niemczech.
Jakie podłoże preferuje pieprznik trąbkowy?
Preferuje gleby kwaśne, ubogie w wapń, torfiaste oraz wilgotną ściółkę iglastą.
Czy wymaga obróbki cieplnej przed spożyciem?
Tak, nie należy go jeść na surowo; wymaga dokładnego ugotowania, uduszenia lub usmażenia.
Do czego był wykorzystywany poza kuchnią?
Służył jako naturalny barwnik tekstylny, dający odcienie musztardowe, żółtawe i oliwkowe.
Jaki jest charakterystyczny zapach tego grzyba?
Wydziela przyjemną, owocowo-korzenną woń typową dla rodziny pieprznikowatych.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- lejkowiec trąbkowy
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Craterellus tubaeformis (Fr.) Quél.
- Dawne nazwy krajowe
- pieprznik trąbkowy
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę białą.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik jest elipsoidalny.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 9 do 12 mikrometrów i szerokość od 6,5 do 9 mikrometrów.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Odczyn gleby
- W Czechach występuje na glebach kwaśnych.
- Żyzność gleby
- Preferuje gleby ubogie.
- Wilgotność gleby
- Preferuje gleby wilgotne.
- Drzewa liściaste w otoczeniu
- W otoczeniu rośnie buk zwyczajny.
- Drzewa iglaste w otoczeniu
- W otoczeniu rosną świerk pospolity i sosna zwyczajna.
- Partnerzy mikoryzowi
- Mikoryzę z tym grzybem tworzą świerk pospolity i sosna zwyczajna.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania ektomikoryzowy.
Zastosowania pozakulinarne
W rzemiośle ludowym i tradycyjnym włókiennictwie pieprznik trąbkowy bywał stosowany jako surowiec do ekologicznego barwienia wełny i przędzy naturalnej. W zależności od użytej zaprawy pozwala uzyskać ciepłe, ziemiste odcienie żółci, musztardy, ochry oraz oliwkowego brązu. Ponadto z uwagi na trwałość i elastyczność wysuszonych owocników, w dawnych gospodarstwach skandynawskich nawlekano je na nici i zawieszano w izbach jako naturalny element dekoracyjny o leśnym zapachu, a także wykorzystywano w jesiennych wieńcach obrzędowych z okazji dożynek i zakończenia prac polowych.
Historia i kultura
W europejskiej kulturze leśnej pieprznik trąbkowy zapisał się jako grzyb późnej jesieni, często postrzegany jako symbol zamykania sezonu i dar natury na przednówku zimy. W historycznej literaturze mykologicznej i dawnych polskich zielnikach funkcjonował najczęściej pod nazwą pieprznika trąbkowego (Cantharellus tubaeformis), a ludowe nazewnictwo regionalne nadawało mu określenia nawiązujące do charakterystycznego kształtu, takie jak „lejek”, „trąbka” czy „kominek”.
Szczególnie silne zakorzenienie w kulturze wykazuje w Skandynawii, gdzie pod szwedzką nazwą „trattkantarell” stał się trwałym elementem narodowej tożsamości związanej z prawem powszechnego korzystania z przyrody (Allemansrätten). W tamtejszym folklorze i tradycji rodzinnej wyprawy na ten gatunek stanowiły rytuał integrujący pokolenia, utrwalony w lokalnych przewodnikach przyrodniczych, literaturze wspomnieniowej oraz audycjach radiowych informujących o nadejściu „sezonu na trąbki”. W mitologii i dawnych wierzeniach ludowych północnej Europy późnojesienne grzyby trąbkowate bywały metaforycznie łączone z muzyką leśnych duchów obwieszczających nadejście mrozów.
Jadalność i bezpieczeństwo
Lejkowiec trąbkowy jest cenionym grzybem jadalnym, charakteryzującym się łagodnym, subtelnym smakiem z wyczuwalną, lekko pieprzną i korzenną nutą oraz przyjemnym, owocowo-leśnym zapachem. W stanie surowym może wywoływać dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dlatego bezwzględnie wymaga uprzedniej obróbki termicznej – gotowania, duszenia lub smażenia. Bezpieczne spożycie gwarantuje także proces suszenia, któremu owocniki poddają się wyjątkowo łatwo dzięki cienkiemu, pustemu wewnątrz miąższowi.
W tradycji kulinarnej wielu krajów europejskich gatunek ten uchodzi za prawdziwy rarytas. Szczególnym uznaniem cieszy się w krajach skandynawskich (zwłaszcza w Szwecji i Finlandii), gdzie masowo suszy się go i przechowuje jako przyprawę lub bazę do zimowych dań. Równie wysoko cenią go konsumenci we Francji i Niemczech, gdzie trafia na targowiska jako wykwintny dodatek do sosów śmietanowych i potraw mięsnych. W Polsce przez długi czas pozostawał niedoceniany, jednak obecnie zdobywa coraz większą popularność wśród koneserów poszukujących wyrazistych aromatów leśnych.
Siedlisko i występowanie
Craterellus tubaeformis występuje powszechnie w strefie umiarkowanej i borealnej półkuli północnej, obejmując zasięgiem znaczną część Europy, Azji oraz Ameryki Północnej. Gatunek ten zasiedla przede wszystkim wilgotne lasy iglaste i mieszane, wykazując wyraźną preferencję wobec gleb kwaśnych, piaszczysto-gliniastych oraz ubogich w składniki odżywcze. Tworzy związki mikoryzowe głównie ze świerkiem pospolitym i sosną zwyczajną, rzadziej z drzewami liściastymi, takimi jak buk zwyczajny czy dąb.
Najczęściej spotyka się go w kępach torfowców, grubych poduszkach mchów, na wilgotnych zboczach parowów oraz w bezpośrednim sąsiedztwie silnie zbutwiałego, omszałego drewna. W Europie Środkowej, w tym w Polsce, główny sezon owocnikowania przypada na późne lato i jesień – od sierpnia do listopada, z kulminacją w październiku. W cieplejszych rejonach lub podczas łagodnych zim świeże owocniki można spotkać nawet w grudniu. W warunkach subalpejskich i na północy kontynentu pojawia się wcześniej, już w lipcu, kończąc wegetację wraz z pierwszymi trwałymi przymrozkami.
Źródła
- Tejkal K. Myko atlas ČMS: Craterellus tubaeformis (liška nálevkovitá). Česká mykologická společnost.
- Svanberg I., Løvaas M., Ståhlberg S. 2025. How funnel chanterelle (Craterellus tubaeformis) became an urban forager favorite in Scandinavia. Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine 21: 37. doi:10.1186/s13002-025-00789-x. CC BY 4.0.
- Wojewoda W. 2003. Checklist of Polish larger Basidiomycetes. W: Mirek Z. (red.) Biodiversity of Poland 7. W. Szafer Institute of Botany PAS, Kraków. s. 99 (PDF 101), hasło Cantharellus tubiformis.
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Jadalny — źródło oznaczenia
Wojewoda W. 2003. Checklist of Polish larger Basidiomycetes. W: Mirek Z. (red.) Biodiversity of Poland 7. W. Szafer Institute of Botany PAS, Kraków. s. 99 (PDF 101), hasło Cantharellus tubiformis. · s. 99 (PDF 101): „NOTES. Edible.” — ocena autora checklisty, nie dowód bezwarunkowego bezpieczeństwa.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Craterellus tubaeformis (Fr.) Quél.
Nazwy i granice gatunku
PTMyk 4/2025 zaleca polską nazwę lejkowiec trąbkowy i wiąże ją z nazwą Craterellus tubaeformis (Fr.) Quél. W rekomendacji zastrzeżono, że komisja nie ustala aktualnej pozycji taksonomicznej. Wojewoda (2003) podaje dawną polską nazwę pieprznik trąbkowy. Zachowany wynik dopasowania GBIF wskazuje C. tubaeformis jako nazwę zaakceptowaną i rodzinę Hydnaceae; nie zawiera listy synonimów.
[7] [10] [4]Droga dawnej polskiej nazwy
Wojewoda (2003, s. 99) przypisuje dawną polską nazwę pieprznik trąbkowy Chełchowskiemu (1898). W tym opracowaniu potwierdzono treść checklisty Wojewody; publikacji Chełchowskiego z 1898 r. nie odczytano.
[10]Ekologia i rozmieszczenie
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Podstawki
- Sprzążki
- Stwierdzono sprzążki w ogólnym zakresie tkanek owocnika podanym przez źródło. [13]
Zarodniki
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym jest hialinowy, bezbarwny i przejrzysty. [5]
- Zawartość zarodnika
- Zawartość zarodnika jest ziarnista. [13]
- Krople wewnątrz zarodnika
- W zarodniku stwierdzono obecność kropli. [13]
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1,2 do 1,5. [13]
- Kształt zarodnika
- Zarodnik jest elipsoidalny. [5]
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką. [5]
Materiał i metody badań
Metody i zapisy źródłowe — Źródłowy materiał: Hiszpania, Bizkaia, Gorliz, 150 m, z Quercus ilex, gleba kwaśna; zbiór i oznaczenie J. A. Muñoz, 2.10.2010. PL jest profilem opracowania, nie krajem zbioru.; Zarodniki tego samego materiału literaturowego z Gorliz (2.10.2010).
Materiał źródłowy: Zarodniki tego samego materiału literaturowego z Gorliz (2.10.2010).
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Basidios 80×10 µm” [13]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „claviformes” [13]
Zawartość zarodnika — zapis źródłowy: „con contenido granular o gutuladas” [13]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „con contenido granular o gutuladas; skład kropli nieustalony” [13]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Basidiósporas de 9,0–11,5 × 6,5–8,0 µm” [13]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Q = 1,2–1,5” [13]
Metody i zapisy źródłowe — Opis atlasowy gatunku dla Czech (myko.cz); materiał, liczba pomiarów i stan niepodane.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „průsvitné; medium niepodane” [5]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy jsou elipsoidní, 9–12 x 7–9 µm” [5]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „elipsoidní” [5]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „hladké” [5]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „9–12 x 7–9 µm” [5]
Wygląd owocnika
Kapelusz głęboko lejkowaty, ciemnobrązowy, 2–7 cm, pod spodem jasnoszarożółte listewki i fałdy zamiast blaszek; trzon pusty, żółty; miąższ cienki (Svanberg i in. 2025). Wymiary trzonu i zarodników pochodzą z atlasu uzupełniającego myko.cz. Pierwotne wymiary trzonu i zarodników zapisano z atlasu myko.cz.; dodatkowe dane mikroskopowe mają osobne źródła przy wynikach.
[8] [5]Badanie składu pierwiastkowego — materiał i metoda
Falandysz i współautorzy (2017) analizowali dwa zbiorcze kompozyty owocników: CT-1 z Mojusza (2007; 54 owocniki) i CT-2 z Kartuz (2008; 71 owocników). Oba miejsca leżą na Pomorzu. Oczyszczony materiał wysuszono do stałej masy i homogenizowano; pierwiastki oznaczano metodą ICP-DRC-MS.
[3]Badanie etnomykologiczne — materiał i ograniczenia
Svanberg i współautorzy (2025) badali historię zbierania i wykorzystania gatunku w Skandynawii. Korzystali z archiwów prasy szwedzkiej i norweskiej, ankiety z 2017 r. obejmującej 100 osób (56 kobiet i 44 mężczyzn), literatury oraz obserwacji uczestniczących i rozmów ze zbieraczami. Jest to badanie jakościowe, bez reprezentatywnego sondażu całej populacji.
[8]Mikroskopia: materiał Gorliz 2010
Materiał i wyniki: Źródłowe zarodniki mają 9–11,5 × 6,5–8 µm, Q 1,2–1,5; podstawki maczugowate o podanych wymiarach 80 × 10 µm. Autor podaje cztery sterygmy; nie utożsamiono ich liczby z udowodnioną liczbą zarodników na podstawce. Opis wskazuje ziarnistą zawartość zarodników lub krople, bez ustalenia ich składu. System strzępkowy opisano jako monomityczny, a szerokość strzępek subhymenium jako do 12 µm, bez podanej granicy dolnej. Sprzążki opisano w podstawkach i strzępkach subhymenium, nie we wszystkich tkankach. Materiał: Gorliz, Bizkaia, Hiszpania, 150 m, 2.10.2010, z Quercus ilex, leg./det. J. A. Muñoz. Brak podanej liczebności i szczegółów przygotowania. Są to wyniki tego źródła; pojedynczego 80 × 10 nie przedstawiono jako zbadanego zakresu zmienności.
[13]Porównania w atlasie ČMS
Atlas myko.cz opisuje pod nazwą Craterellus aurora owocniki o żywszych żółtopomarańczowych barwach i niemal gładkim hymenoforze za młodu. C. cinereus ma według tego źródła owocniki szare do szarobrązowych, bez żółtych odcieni. Zachowano nazwy użyte w źródle; nie utożsamiono automatycznie C. aurora z C. lutescens i nie wywiedziono z tego wspólnego występowania w Polsce.
[5]Podobne gatunki i opisane pomyłki
Svanberg i współautorzy (2025) podają u C. lutescens bardziej płaskie, słabiej zaznaczone listewki oraz mniej wyraźne oddzielenie ich od trzonu. Opisują pomyłki ze śmiertelnie trującym Cortinarius rubellus w Szwecji i Norwegii, także gdy rośnie między owocnikami lejkowca. Wymieniają również Leotia lubrica, odróżnianą po galaretowatej konsystencji. To przegląd źródłowych opisów i zgłoszonych pomyłek; same te akapity nie są testem skuteczności rozpoznawania.
[8]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Opublikowana obserwacja fotograficzna z jawnym krajem i miejscem w opisie źródłowym.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 23.10.2026.
Ograniczenia: Oznaczenie autora i zgodność widocznych cech; bez nowej weryfikacji okazu, DNA i pełnego przeglądu rozmieszczenia.
[12]Zakres opracowania
Wymagane kontrole są rozliczone.
Podstawa prawna i zakres oceny
Wyniki analityczne
Badanie składu pierwiastkowego — wyniki dwóch próbek
Tabela 2 zawiera dla obu kompozytów oznaczenia 18 pierwiastków w mg/kg suchej masy. Dla CT-1 i CT-2 wyniki wynoszą odpowiednio: kadm 0,75 i 0,44; ołów 0,72 i 0,64; arsen 0,19 i 0,29; miedź 39 i 35; cynk 72 i 56. Są to wyniki tych dwóch próbek, a nie zakres typowy dla całego gatunku ani ocena bezpieczeństwa dowolnego zbioru.
Li — CT-1 i CT-2: Li: CT-1 (Mojusz 2007) 0,041; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,030 mg/kg suchej masy.
V — CT-1 i CT-2: V: CT-1 (Mojusz 2007) 0,18; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,10 mg/kg suchej masy.
Cr — CT-1 i CT-2: Cr: CT-1 (Mojusz 2007) 0,12; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,081 mg/kg suchej masy.
Mn — CT-1 i CT-2: Mn: CT-1 (Mojusz 2007) 46; CT-2 (Kartuzy 2008) 39 mg/kg suchej masy.
Co — CT-1 i CT-2: Co: CT-1 (Mojusz 2007) 0,076; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,046 mg/kg suchej masy.
Ni — CT-1 i CT-2: Ni: CT-1 (Mojusz 2007) 0,45; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,41 mg/kg suchej masy.
Cu — CT-1 i CT-2: Cu: CT-1 (Mojusz 2007) 39; CT-2 (Kartuzy 2008) 35 mg/kg suchej masy.
Zn — CT-1 i CT-2: Zn: CT-1 (Mojusz 2007) 72; CT-2 (Kartuzy 2008) 56 mg/kg suchej masy.
As — CT-1 i CT-2: As: CT-1 (Mojusz 2007) 0,19; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,29 mg/kg suchej masy.
Rb — CT-1 i CT-2: Rb: CT-1 (Mojusz 2007) 320; CT-2 (Kartuzy 2008) 350 mg/kg suchej masy.
Sr — CT-1 i CT-2: Sr: CT-1 (Mojusz 2007) 1,1; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,86 mg/kg suchej masy.
Ag — CT-1 i CT-2: Ag: CT-1 (Mojusz 2007) 0,55; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,096 mg/kg suchej masy.
Cd — CT-1 i CT-2: Cd: CT-1 (Mojusz 2007) 0,75; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,44 mg/kg suchej masy.
Ba — CT-1 i CT-2: Ba: CT-1 (Mojusz 2007) 2,2; CT-2 (Kartuzy 2008) 1,4 mg/kg suchej masy.
Pb — CT-1 i CT-2: Pb: CT-1 (Mojusz 2007) 0,72; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,64 mg/kg suchej masy.
Cs — CT-1 i CT-2: Cs: CT-1 (Mojusz 2007) 2,2; CT-2 (Kartuzy 2008) 2,5 mg/kg suchej masy.
Tl — CT-1 i CT-2: Tl: CT-1 (Mojusz 2007) 0,094; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,066 mg/kg suchej masy.
U — CT-1 i CT-2: U: CT-1 (Mojusz 2007) 0,0020; CT-2 (Kartuzy 2008) 0,0030 mg/kg suchej masy.
[3]Badania ekologiczne
Występowanie i owocnikowanie w Polsce
Krajowa checklista podaje gatunek jako pospolity w Polsce, w różnych lasach, na glebie wśród mchów, czasem na butwiejącym drewnie, przy świerku, sośnie i buku, z owocnikami w kwietniu oraz od lipca do listopada. Zbiory z Pomorza (Mojusz 2007, Kartuzy 2008) analizowano chemicznie. Skandynawskich i czeskich miesięcy nie przeniesiono do Polski.
[10] [3]Historyczna ocena zagrożenia w Polsce
Wojewoda (2003, s. 99) klasyfikował gatunek w Polsce jako niezagrożony. To informacja historyczna z checklisty z 2003 r.; nie stanowi nowej oceny zagrożenia z 2026 r. ani dowodu braku ochrony prawnej.
[10]Źródłowa uwaga o opadach i owocnikowaniu
W przeglądzie ekologii Svanberg i współautorzy (2025) podają owocnikowanie od sierpnia do listopada, czasem później, a przy deszczowej pogodzie już w lipcu. Jest to opis literaturowy z odnośnikiem 25, bez ilościowej zależności opady–plon. Nie zastępuje polskich danych Wojewody i nie został zamieniony w skalibrowaną regułę mapy predykcyjnej.
[8]Siedlisko w opisie atlasowym
Atlas myko.cz opisuje występowanie w lasach iglastych i liściastych, szczególnie pod świerkami i bukami, na kwaśnych glebach, od położeń średnich wzwyż. Nie podaje liczbowej granicy wysokości. Wymienione drzewa opisują otoczenie stanowisk; ta wzmianka nie potwierdza samodzielnie mykoryzy.
[5]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Czechy | kraj pilzneński; kraj środkowoczeski; kraj południowoczeski | VIII–XI |
|
| Niemcy | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Hiszpania | Bizkaia — obszar nazwany w źródle (Gorliz) | Nie ustalono |
|
| Francja | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Norwegia | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono | |
| Polska | Pomorze — obszar nazwany w źródle (Mojusz, Kartuzy) | IV, VII–XI |
|
| Szwecja | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
Źródła
- API ELI Sejmu: metadane Dz.U. 2014 poz. 1408 (status: obowiązujący, IN_FORCE).
- API ELI Sejmu: metadane Dz.U. 2026 poz. 258 (status: obowiązujący, IN_FORCE).
- Falandysz J., Chudzińska M., Barałkiewicz D., Drewnowska M., Hanć A. 2017. Toxic elements and bio-metals in Cantharellus mushrooms from Poland and China. Environmental Science and Pollution Research 24: 11472–11482. doi:10.1007/s11356-017-8554-z. PMC5393068. CC BY 4.0.
- GBIF Backbone Taxonomy: species/match Craterellus tubaeformis (usageKey 2554536), odczyt API.
- Tejkal K. Myko atlas ČMS: Craterellus tubaeformis (liška nálevkovitá). Česká mykologická společnost.
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz.U. 2014 poz. 1408), pełny tekst PDF z załącznikami.
- Polskie Towarzystwo Mykologiczne 2025. Rekomendacja 4/2025 Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów (KPNG): lista polskich nazw grzybów, s. 13.
- Svanberg I., Løvaas M., Ståhlberg S. 2025. How funnel chanterelle (Craterellus tubaeformis) became an urban forager favorite in Scandinavia. Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine 21: 37. doi:10.1186/s13002-025-00789-x. CC BY 4.0.
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. — tekst jednolity rozporządzenia w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych (Dz.U. 2026 poz. 258), pełny tekst PDF.
- Wojewoda W. 2003. Checklist of Polish larger Basidiomycetes. W: Mirek Z. (red.) Biodiversity of Poland 7. W. Szafer Institute of Botany PAS, Kraków. s. 99 (PDF 101), hasło Cantharellus tubiformis.
- Lejkowiec trąbkowy — zestawienie przepisów o ochronie i obrocie w Polsce (stan na 23.10.2026)
- Wikimedia Commons — oryginalne odpowiedzi API, autorzy, licencje i opisy lokalizacji.
- Muñoz J. A. Craterellus tubaeformis. Sociedad Micológica Barakaldo, Fichas Micológicas n.º 244, aktualizacja 21.09.2018. Oryginalna karta, s. 1.