Jadalny
Wymaga obróbki
Na surowo trujący
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.



Amanita lividopallescens to rzadki grzyb z sekcji Vaginatae o jasnym, białawym, kremowym lub bladoołowianym kapeluszu z żłobkowanym brzegiem i białym, bezpierścieniowym trzonie. Zasiedla ciepłe lasy liściaste, tworząc mikoryzę przede wszystkim z dębami. Jest grzybem jadalnym wyłącznie po długiej obróbce termicznej, jednak ze względu na ogromne podobieństwo do śmiertelnie trujących białych muchomorów jego zbiór jest skrajnie niebezpieczny.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt półkulisty, wypukły, płaski, stożkowaty lub dzwonkowaty.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest gładka.
- Połysk powierzchni
- W suchych warunkach powierzchnia kapelusza jest lśniąca.
- Kolor
- Kapelusz może być łososiowy, ochrowożółty, kremowobiały lub ochrowy.
- Ukształtowanie powierzchni brzegu
- Brzeg kapelusza jest bruzdkowany.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 80 do 120 milimetrów.
- Środek
- Kapelusz ma garbek.
- Skórka
- Skórka kapelusza jest częściowo ściągalna, do dwóch trzecich kapelusza.
- Obecność resztek osłony na kapeluszu
- W kolekcji Stefana Rocchiego z Umbrii (czerwiec 2015) stwierdzono brak resztek osłony na kapeluszu.
W kolekcji Massima Biraghiego z Pumenengo w Lombardii (czerwiec 2016) stwierdzono obecność resztek osłony na kapeluszu. - Postać resztek osłony na kapeluszu
- Resztki osłony na kapeluszu mają postać łatek.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę blaszkową.
Blaszki przy trzonie
- Połączenie z trzonem
- Blaszki są wolne od trzonu.
- Barwa
- Hymenofor może być kremowy lub biały.
- Ostrze
- Ostrze blaszki może być kłaczkowate lub ząbkowane / piłkowane.
- Naturalna barwa ostrza blaszki
- Ostrze blaszki jest białe.
- Rozstaw
- Blaszki są gęste.
- Szerokość
- Wysokość blaszek może wynosić do 8 milimetrów.
- Szerokość blaszek
- Blaszki są szerokie.
- Blaszeczki
- Stwierdzono obecność blaszeczek.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon jest walcowaty.
- Kolor
- Trzon może być białawy lub biały.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest łuskowata.
- Wzór powierzchni trzonu
- Powierzchnia trzonu jest zygzakowata.
- Wnętrze
- Trzon może być wypełniony luźnym miąższem lub pusty.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 70 do 120 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 10 do 30 milimetrów.
- Pochwa
- Stwierdzono obecność pochwy.
Pierścień
- Obecność
- Pierścień nie występuje u tego gatunku.
Osłona u podstawy
- Budowa
- Osłona u podstawy trzonu jest workowata.
- Odporność pochwy i osłony u podstawy na uszkodzenie
- Osłona u podstawy trzonu jest łatwa do uszkodzenia.
- Barwa pochwy i osłony u podstawy trzonu
- Osłona u podstawy trzonu może być biaława lub biała.
- Rozpad pochwy
- Pochwa dzieli się na płaty.
- Wysokość pochwy
- Wysokość pochwy wynosi 40 milimetrów.
- Strefa lub ślad pierścieniowy na trzonie
- Na trzonie może występować strefa lub ślad pierścieniowy.
- Krępość trzonu
- Trzon jest smukły.
- Materiał pochwy i osłony u podstawy trzonu
- Osłona u podstawy trzonu jest błoniasta.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ jest biały.
- Twardość i zwartość
- Miąższ jest miękki.
- Smak
- Ma słaby smak.
- Zapach
- Zapach miąższu jest słaby; jest przyjemny; może być niewyczuwalny.
- Smak
- Smak miąższu jest łagodny.
- Wyróżnialność smaku miąższu
- Smak miąższu jest niewyróżniający się.
Gdzie i kiedy rośnie
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać kręgami lub po kilka.
- Częstość
- Gatunek jest bardzo rzadki.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od czerwca do września.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Jadalny
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
- Spożycie na surowo
- Na surowo trujący
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie podlega ochronie gatunkowej.
- Handel
- W Polsce nie jest dopuszczony do obrotu handlowego ani do produkcji przetworów grzybowych.
Z czym można pomylić
Amanita virosa
Najważniejsze różnice
Śmiertelnie trujący muchomor jadowity (Amanita virosa) odznacza się białym, gładkim kapeluszem, białym trzonem z pierścieniem oraz bulwiastą podstawą tkwiącą w pochwie. Z powodu ryzyka zatarcia i odpadnięcia pierścienia u okazów trujących sam brak tej struktury na trzonie zbieranego grzyba nie może być traktowany jako gwarancja bezpieczeństwa.
FAQ
Czy Amanita lividopallescens można jeść na surowo?
Nie, w stanie surowym grzyb jest trujący i wymaga obróbki termicznej.
Dlaczego odradza się zbieranie tego muchomora?
Istnieje śmiertelne ryzyko pomylenia go z muchomorem jadowitym i sromotnikowym.
Z jakimi drzewami grzyb ten żyje w symbiozie?
Tworzy związki mikoryzowe głównie z dębami, rzadziej z bukami i lipami.
W jakim typie lasu można go znaleźć?
Występuje w ciepłych, świetlistych lasach liściastych na glebach wapiennych.
Co oznacza łacińska nazwa lividopallescens?
Oznacza ołowianoszary, siny i blednący z wiekiem owocnik.
W jakich miesiącach pojawiają się owocniki?
Owocnikuje od wczesnego lata do wczesnej jesieni (czerwiec-październik).
Czy ten muchomor posiada pierścień?
Nie, podobnie jak inne grzyby z sekcji Vaginatae nie ma pierścienia.
Czy gatunek ten występuje powszechnie w Polsce?
Nie, jest gatunkiem skrajnie rzadkim, objętym troską konserwatorską.
Jakie warunki pogodowe sprzyjają jego owocnikowaniu?
Wymaga wysokich letnich temperatur oraz odpowiedniej wilgotności gleby.
Jaką rolę odgrywa ten grzyb we współczesnej nauce?
Służy do badań nad ekologią lasów dębowych oraz wpływem zmian klimatu.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Muchomor szaropłowy
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Amanita lividopallescens (Gillet) Bigeard & Guillemin
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę białą.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny, szeroko elipsoidalny, kulisty, niemal kulisty, niemal cylindryczny lub jajowaty.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 9 do 13,8 mikrometra i szerokość od 7,8 do 12 mikrometrów.
- Średnie wymiary zarodnika — materiał 1
- Średnia długość: 11 mikrometrów; średnia szerokość: 10 mikrometrów.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Gleba
- Preferuje gleby ilaste.
- Drzewa liściaste w otoczeniu
- W otoczeniu rosną dęby (w tym dąb ostrolistny).
- Krzewy w otoczeniu
- W otoczeniu rośnie leszczyna.
- Partnerzy mikoryzowi
- Mikoryzę z tym grzybem tworzą dęby.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania ektomikoryzowy.
Zastosowania pozakulinarne
Z powodu skrajnej rzadkości oraz wysokiego ryzyka pomyłki ze śmiertelnymi truciznami Amanita lividopallescens nie posiadał powszechnych zastosowań praktycznych w gospodarstwach domowych. W niektórych historycznych zapiskach zielarskich z południa Europy odnotowywano sporadyczne próby używania wywarów z białych muchomorów jako domowych środków owadobójczych do zwalczania much i uciążliwych insektów w oborach, jednak zastosowanie to dotyczyło głównie muchomora czerwonego.
W medycynie ludowej i tradycyjnych rytuałach unikano tego grzyba ze względu na jego bladość, która kojarzyła się z trucizną i śmiercią, przez co nie przypisywano mu właściwości leczniczych ani ochronnych.
Współcześnie głównym pozakulinarnym zastosowaniem Amanita lividopallescens są badania naukowe w dziedzinie mykologii, ekologii i ochrony przyrody. Stanowi on ważny organizm modelowy w badaniach nad bioróżnorodnością ciepłolubnych lasów dębowych oraz służy do dokumentowania zmian klimatycznych wpływających na przesuwanie się zasięgów grzybów na północ.
Historia i kultura
Amanita lividopallescens został pierwotnie opisany pod koniec XIX wieku przez francuskiego mykologa Claude'a-Casimira Gilleta jako odmiana muchomora pochwiastego (1888 rok), a do rangi odrębnego gatunku przenieśli go René Bigeard i Henri Guillemin w 1913 roku. Jego nazwa odzwierciedla zmienność barw owocnika – łacińskie „lividus” oznacza ołowianoszary lub siny, natomiast „pallescens” wskazuje na blednięcie wraz z wiekiem owocnika.
Przez długi czas toczyła się ożywiona debata naukowa dotycząca statusu taksonomicznego tego grzyba; wielu dawnych badaczy uznawało go jedynie za albinotyczną lub środowiskową formę muchomora pochwiastego. Dopiero szczegółowe badania mikroskopowe oraz współczesne analizy filogenetyczne potwierdziły jego odrębność gatunkową.
W dawnych wierzeniach ludowych basenu Morza Śródziemnego białe i blade muchomory były otoczone lękiem i tabu, powszechnie uważane za rośliny złowrogie, związane ze śmiercią, światem podziemnym i czarami. Nie wykształciły się wokół nich pozytywne tradycje zbioru, a pojawienie się bladych owocników w pobliżu domostw traktowano niekiedy jako zły omen dla domowników i inwentarza.
Jadalność i bezpieczeństwo
Amanita lividopallescens klasyfikowany jest jako grzyb warunkowo jadalny. W stanie surowym wykazuje właściwości trujące, wywołując hemolizę krwi oraz silne podrażnienia żołądka i jelit z powodu zawartości nietrwałych termicznie toksyn. Dopiero długa i dokładna obróbka cieplna, trwająca co najmniej kilkanaście minut, rozkłada szkodliwe substancje i pozwala na bezpieczne spożycie.
Zbiór tego muchomora jest jednak obarczony najwyższym stopniem ryzyka spośród wszystkich grzybów jadalnych. Ze względu na bladą, niemal białą lub jasnoszarą barwę owocnika wykazuje uderzające podobieństwo do śmiertelnie trujących przedstawicieli rodzaju, takich jak białe formy muchomora zielonawego (sromotnikowego) oraz muchomor jadowity. Pomyłka w tym przypadku prowadzi do nieodwracalnej martwicy wątroby i zgonu.
Miąższ grzyba jest bardzo delikatny, wodnisty i kruchy, o łagodnym, ledwo wyczuwalnym smaku i zapachu. Z uwagi na rzadkość występowania, znikome walory konsumpcyjne oraz ogromne prawdopodobieństwo śmiertelnej pomyłki, w całej Europie grzyb ten uważany jest za absolutnie niewskazany do zbiorów konsumpcyjnych.
Siedlisko i występowanie
Amanita lividopallescens jest gatunkiem ciepłolubnym, spotykanym w specyficznych, nasłonecznionych biotopach leśnych. Rośnie przede wszystkim w świetlistych lasach liściastych, na polanach, skrajach lasów oraz w zaroślach o charakterze parkowym. Wykazuje wyraźną preferencję mikoryzową wobec drzew liściastych, zwłaszcza różnych gatunków dębów (np. dąb szypułkowy, dąb bezszypułkowy, dąb omszony), a sporadycznie również buków, lip i kasztanów jadalnych. Zasiedla podłoża wapienne, zasadowe do obojętnych, suche lub umiarkowanie wilgotne, bogate w składniki mineralne.
Zasięg geograficzny tego gatunku obejmuje Europę Południową, Zachodnią oraz cieplejsze rejony Europy Środkowej; na północy kontynentu występuje sporadycznie lub wcale. W wielu krajach środkowoeuropejskich, w tym w Polsce, należy do grzybów skrajnie rzadkich i figuruje na regionalnych czerwonych listach gatunków zagrożonych wymarciem.
Sezon wytwarzania owocników rozpoczyna się wczesnym latem, nierzadko już w czerwcu, i trwa zazwyczaj do września lub początku października. Warunkiem koniecznym do owocnikowania są wysokie temperatury powietrza połączone z przelotnymi opadami deszczu, dlatego w latach chłodnych i deszczowych gatunek ten może w ogóle nie wydać owocników.
Źródła
- AMINT, własne kolekcje autorów S.Rocchi/M.Biraghi/P.Curti/F.Sotgiu
- NaturalisBiodiversityCenter, InteractiveGuide to Mushrooms100106
- Jean-Michel Hanss/TaxinoHan, Fiche macro21
- Dyderski M.K. et al. 2020, Biological Flora of the British Isles: Quercus rubra, Journal of Ecology 108(3), DOI 10.1111/1365-2745.13375
- Nedelev P. 2025, Manatarka, Amanita lividopallescens, autorskie obserwacje i atlas
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Jadalny — źródło oznaczenia
Materiał: po obróbce
Loredana Battisti — Amanita lividopallescens, Monaco Nature Encyclopedia, 9.02.2019. · Species account Amanita lividopallescens; Commestibilità: Commestibile dopo cottura. Author assessment, not an experimentally established treatment protocol.
- Spożycie na surowo
- Trujący
Materiał: surowy
Vincent Danel (red.), Université Grenoble Alpes / SFMU — Champignons toxiques crus ou peu cuits, rewizja grudzień 2019. · Section Champignons toxiques crus ou peu cuits; explicit list item Amanite pale livide (Amanita lividopallescens). Raw assessment only; no treatment protocol or experimental result.
123pilze — Amanita lividopallescens, Geschmack, aktualizacja 1.04.2025. · Species entry Geschmack: Mild, roh unbekömmlich (giftig). Specific raw-state assessment; broader section-level statements not used as sole support.
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
Źródłowa ocena jadalności dotyczy materiału po obróbce.
Loredana Battisti — Amanita lividopallescens, Monaco Nature Encyclopedia, 9.02.2019. · Species account Amanita lividopallescens; Commestibilità: Commestibile dopo cottura. Author assessment, not an experimentally established treatment protocol.
Wynika z potwierdzonej toksyczności materiału surowego.
Vincent Danel (red.), Université Grenoble Alpes / SFMU — Champignons toxiques crus ou peu cuits, rewizja grudzień 2019. · Section Champignons toxiques crus ou peu cuits; explicit list item Amanite pale livide (Amanita lividopallescens). Raw assessment only; no treatment protocol or experimental result.
123pilze — Amanita lividopallescens, Geschmack, aktualizacja 1.04.2025. · Species entry Geschmack: Mild, roh unbekömmlich (giftig). Specific raw-state assessment; broader section-level statements not used as sole support.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Amanita lividopallescens (Gillet) Bigeard & Guillemin
Prawidłowa nazwa naukowa taksonu to Amanita lividopallescens (Gillet) Bigeard & Guillemin, wprowadzona w 1913 roku w randze gatunku w obrębie rodziny muchomorowatych (Amanitaceae) i sekcji Vaginatae rodzaju Amanita. Bazonim stanowi Amanita vaginata var. lividopallescens Gillet z 1888 roku. W bazie NCBI takson zarejestrowano pod numerem TaxID 2014974 z powiązaniem do epitypu TO: MC121009.
[22] [25] [27]Historyczny zakres nazw i ujęć gatunku
Analiza cech morfologicznych oraz sekwencjonowanie regionu nrITS przeprowadzone przez Vizziniego i współpracowników w 2016 roku sprecyzowały zakres taksonu poprzez wyznaczenie epitypu z Korsyki we Francji. W tym ujęciu A. stenospora została uznana za formę barwną A. lividopallescens pozbawioną odrębnej wartości taksonomicznej.
[27]Badania filogenetyczne Vargi i współpracowników z 2024 roku wykazały, że część kolekcji oznaczanych tradycyjnie jako „lividopallescens” w rzeczywistości reprezentuje siostrzaną linię rozwojową opisaną jako Amanita sublividopallescens, przez co dawne oznaczenia wyłącznie makroskopowe wymagają weryfikacji molekularnej.
[26]Badania lektotypu A. malleata w ujęciu Marcela Bona wykazały odmienność zaledwie jednej zasady w sekwencji ITS względem epitypu A. lividopallescens, co dało podstawę do zaproponowania kombinacji Amanita lividopallescens f. malleata (Piane ex Bon) Hanss dla formy o specyficznej strukturze osłony.
[20]Metody i granice wnioskowania z badań
Profile biochemiczne wykazane w testach laboratoryjnych opisują skład ekstraktów danej próby i nie stanowią dowodu działania leczniczego w żywieniu człowieka.
[23]- Zakres ujęcia taksonomicznego
Independent source reports under Amanita lividopallescens and its historical morphological complex. IF114489 current name and Vizzini2016 epitype are separately anchored; older Italian atlas/individual material, Naturalis description, French sources and Sleman-Tahir2025 experiment are not reidentified or pooled with the modern epitype. Varga2024 sister species sublividopallescens and different malleata/tigrina concepts retain source scope.
[22] [27] [26] [25] [4]
Ekologia i rozmieszczenie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w parkach lub w lasach liściastych.
W zakresie źródła (koncepcja taksonu: „Amanita lividopallescens (Boud.) Kühner & Romagn., BGF0002816; oznaczenie morfologiczne BG, 2018”) grzyb może występować w parkach.[15] [24] [36] - Podłoże
- W zakresie źródła (koncepcja taksonu: „Amanita lividopallescens (Boud.) Kühner & Romagn., BGF0002816; oznaczenie morfologiczne BG, 2018”) bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.[36]
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest bardzo rzadki. [36]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Podstawki
- Długość sterygmy podstawki
- Długość sterygmy podstawki może wynosić od 8 do 10 mikrometrów. [38]
- Liczba zarodników na jednej podstawce
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi od 2 do 4. [38]
- Długość podstawki
- Długość podstawki może wynosić od 55 do 65 mikrometrów. [38]
- Szerokość podstawki
- Szerokość podstawki może wynosić od 13 do 20 mikrometrów. [38]
Pozostałe cechy laboratoryjne
- Długość komórki ostrza blaszki
- Komórka ostrza blaszki może mieć długość od 30 do 55 mikrometrów. [38]
- Kształt innych komórek ostrza blaszki
- Część komórek ostrza blaszki ma kształt kulisto-trzonkowaty. [38]
- Szerokość komórki ostrza blaszki
- Komórka ostrza blaszki może mieć szerokość od 25 do 30 mikrometrów. [38]
- Płodność ostrza blaszek
- Ostrze blaszki jest płodne. [20]
- Typy komórek w osłonie całkowitej
- U podstawy trzonu: w osłonie całkowitej przeważają strzępki nitkowate. [38]
- Kształt komórki osłony całkowitej
- U podstawy trzonu komórka osłony może mieć kształt kulisty lub wrzecionowaty. [38]
Skórka kapelusza
Zarodniki
- Średni iloraz długości i szerokości zarodnika
- W kolekcji Stefana Rocchiego z Umbrii (październik 2014): Średni iloraz długości i szerokości zarodnika wynosi 1,2 [29], a w kolekcji Massima Biraghiego z Pumenengo w Lombardii (czerwiec 2016): wynosi 1,04. [29]
- Obecność wyrostka wnęki bazydiospory
- Stwierdzono obecność wyrostka wnęki bazydiospory. [38]
- Położenie wyrostka wnęki bazydiospory
- Dziobek zarodnika jest położony bocznie. [38]
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1 do 1,5. [48] [38]
Trama hymenoforu
- Typ tramy hymenoforu
- Trama hymenoforu jest bilateralna — dwustronna. [38]
Materiał i metody badań
Opis cech — źródło i zakres
Materiał: Źródłowy opis atlasowy Naturalis, konto A. lividopallescens; brak podanej kolekcji i metody oceny zapachu.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Ocena jakościowa autora atlasu, nie instrumentalny pomiar zapachu.
[42]Materiał: Stefano Rocchi, Umbria, czerwiec 2015, własny opis AMINT.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Opis autora zachowano, nie stanowi zalecenia próbowania surowego grzyba.
[29]Dane mikroskopowe — źródło i ograniczenia
Materiał: Massimo Biraghi, Pumenengo, Lombardia, czerwiec 2016, AMINT. Qm=1,04; średnie osie 11×10 µm nie są granicami zakresu.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Nie podano liczby zmierzonych zarodników. Średnia nie wyznacza min–max.
[29]Materiał: Stefano Rocchi, Umbria, październik 2014, AMINT. Qm=1,2; zarodniki 10,2–13,4×8,7–11,2 µm zapisano już w bazie, nie skopiowano ponownie zakresów.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Nie podano liczby zmierzonych zarodników. Średnia nie wyznacza min–max.
[29]- Masa badanego owocnika
- Średnia masa świeżego owocnika w badanym materiale wynosi 58,54 grama. Błąd standardowy średniej wynosi 1,01 grama. n = 5 (powtórzenia podane w źródle; morfometria).[40]
Badanie składu i aktywności — materiał i ograniczenia
Materiał: oznaczony przez Sleman i Tahira jako A. lividopallescens, Zewe, Irak, luty 2024, sekwencjaPQ686317. Nie potwierdzono porównania z epitypem i A. sublividopallescens.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Ograniczenia: Aktywność laboratoryjna nie dowodzi skuteczności klinicznej lub bezpieczeństwa spożycia. Pozostałe średnie±SE i równoważniki na świeżą masę zachowano dokładnie w dokumentacji, bez zmiany na SD, zakres lub jednostkę suchej masy. GC-MS podaje względne pola pików i przypisania biblioteczne, nie potwierdzone stężenie toksyny w owocniku.
[40]Archiwalny opis siedliska
Grzyb ektomikoryzowy, zasiedlający ciepłolubne lasy liściaste, aleje i zadrzewienia parkowe, zwłaszcza w sąsiedztwie starych dębów na glebach gliniastych i wapiennych.
[21]Archiwalny opis siedliska
W Europie Zachodniej zbiory notowano od wczesnego lata po późną jesień – od czerwca do listopada – w lasach dębowych i mieszanych.
[24]- Wyniki źródłowe — Liczba zarodników na jednej podstawce
- Materiał badania: Jean-Michel Hanss, s.54: własny opis JMH2015002 / FR2016821 / MN490679, Petigny, Belgia, 8.09.2015, 300 m n.p.m., las iglasto-dębowy na podłożu łupkowym. Sekwencja tego okazu jest wymieniona w Varga i in.2024, tabela1 s.17 i w kladzie A.lividopallescens na ryc.3 s.7, obok epitypu. Wykonano odczyt publikowanych wyników, nie nową własną analizę sekwencji. N, odczynników i przygotowania poszczególnych preparatów nie podano w tym koncie. Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 2. [38]
Materiał badania: Jean-Michel Hanss, s.54: własny opis JMH2015002 / FR2016821 / MN490679, Petigny, Belgia, 8.09.2015, 300 m n.p.m., las iglasto-dębowy na podłożu łupkowym. Sekwencja tego okazu jest wymieniona w Varga i in.2024, tabela1 s.17 i w kladzie A.lividopallescens na ryc.3 s.7, obok epitypu. Wykonano odczyt publikowanych wyników, nie nową własną analizę sekwencji. N, odczynników i przygotowania poszczególnych preparatów nie podano w tym koncie. Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [38] - Wyniki źródłowe — Długość zarodnika
- 10,2–13,4 µm [15]
10,5–13,8 µm [45]
Materiał badania: AMINT, Massimo Biraghi, Pumenengo, Lombardia, czerwiec 2016, przy dębie szypułkowym. Spore in media 11 x 10 µm; Q medio 1,04. Nie podano N i nie potwierdzono oznaczenia DNA. Właściwa średnia Q jest już zapisana w poprzedniej rewizji. Średnia długość zarodnika w badanym materiale wynosi 11 mikrometrów. [30]
9–13 µm [38] - Wyniki źródłowe — Iloraz długości i szerokości zarodnika
- 1,2–1,5 [48]
1–1,04 [48]
1–1,2 [48] [38]
1–1,3 [48]
1,15–1,3 [48]
1,2–1,4 [48]
1,2–1,3 [48]
1–1,1 [48] - Wyniki źródłowe — Szerokość zarodnika
- 8–12 µm [38]
Materiał badania: AMINT, Massimo Biraghi, Pumenengo, Lombardia, czerwiec 2016, przy dębie szypułkowym. Spore in media 11 x 10 µm; Q medio 1,04. Nie podano N i nie potwierdzono oznaczenia DNA. Właściwa średnia Q jest już zapisana w poprzedniej rewizji. Średnia szerokość zarodnika w badanym materiale wynosi 10 mikrometrów. [30]
7,8–10,8 µm [45]
8,7–11,2 µm [15]
Metody i zapisy źródłowe — Jean-Michel Hanss, s.54: własny opis JMH2015002 / FR2016821 / MN490679, Petigny, Belgia, 8.09.2015, 300 m n.p.m., las iglasto-dębowy na podłożu łupkowym. Sekwencja tego okazu jest wymieniona w Varga i in.2024, tabela1 s.17 i w kladzie A.lividopallescens na ryc.3 s.7, obok epitypu. Wykonano odczyt publikowanych wyników, nie nową własną analizę sekwencji. N, odczynników i przygotowania poszczególnych preparatów nie podano w tym koncie.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Hyphes filamenteuses imbriquées: przeplatające się strzępki.” [38]
Długość sterygmy podstawki — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Stérigmates de 8–10 µm: długość sterygm, nie szerokość podstawki.” [38]
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Basides bisporiques ou tétrasporiques, ces dernières majoritaires. Wariant dwuzarodnikowy; bez dopisanej częstości procentowej.” [38]
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Basides bisporiques ou tétrasporiques, ces dernières majoritaires. Wariant zwykle czterozarodnikowy; bez dopisanej częstości procentowej.” [38]
Położenie wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Apicule ... déporté sur le côté: boczne położenie, nie długość ani kąt osi.” [38]
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Apicule nettement déporté sur le côté: jawna obecność apikulusa.” [38]
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Basides: 55–65 × 13–20 µm.” [38]
Długość komórki ostrza blaszki; Szerokość komórki ostrza blaszki — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Cellules marginales visibles 30–55 × 25–30 µm. Dotyczy komórek widocznych; pozostałe są trudne do obserwacji w żelu.” [38]
Kształt innych komórek ostrza blaszki — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Cellules marginales sphéropédonculées à ampulacées. Część sferopedunkulowana; alternatywny kształt ampuliformny nie ma obecnie opcji i pozostaje w dokumentacji.” [38]
Typ tramy hymenoforu — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. S.54–56: wyodrębniony hymenopod i stopniowo rozchodzące się łańcuchy; przypis2 wprost wskazuje wynikową symetrię bilateralną. Nie dopisano podtypu Boletus.” [38]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Revêtement piléique: ixocutis; struktura cutis i obecność zżelatynizowania osobno.” [38]
Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Spores sphériques ou ovoïdes 9–13 × 8–12 µm; Q 1–1,2. Zakresy tego jednego okazu, nie średnie.” [38]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Spores sphériques ou ovoïdes. Własny wariant kształtu, bez przeniesionego kwalifikatora.” [38]
Typy komórek w osłonie całkowitej — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Volve composée très majoritairement d’hyphes filamenteuses imbriquées. Osobno zapisano podstawowy składnik i przeważający udział, wyłącznie dla pochwy.” [38]
Kształt komórki osłony całkowitej — zapis źródłowy: „Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s.54, okaz JMH2015002, Petigny (Belgia), 8.09.2015, leg. Jacques Nicolas; ITS MN490679. Quelques articles renflés, sphériques ou d’aspect fusiforme. Dotyczy nielicznych rozrośniętych elementów pochwy, nie wszystkich strzępek.” [38]
Metody i zapisy źródłowe — Hanss i Moreau, BSMF133(1–2), opublikowane2020,s.106: kontrast płodnego ostrza A.lividopallescens ze sterylnym A.albogrisescens. Jest to opis syntetyczny autorów, bez przypisania wyniku do niepodanego okazu.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Płodność ostrza blaszek — zapis źródłowy: „Hanss i Moreau2020,s.106: A.lividopallescens ... arête fertile. Nie wyprowadzono stąd bezwarunkowego braku wszystkich komórek brzeżnych.” [20]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Rocchi AMINT October2014,source-identified historical lividopallescens,unrevised under2024split,spore print in Melzer1000x", {}, null, null]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; pierwsza oś: 10,2–13,4×8,7–11,2µm,Qm1,2,opisglobose.” [15]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; druga oś: 10,2–13,4×8,7–11,2µm,Qm1,2,opisglobose.” [15]
Metody i zapisy źródłowe — Patrice Tanchaud, septembre2018, dwustronicowe konto z MycoCharentes. Odczyt tekstu PDF przez WWW; bez potwierdzenia N, odczynnika i kodu voucher. Atlasowy zakres zarodników 10,5–13,8×7,8–10,8µm, nie wynik porównania DNA z epitypem.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Tanchaud2018: spores10,5–13,8×7,8–10,8µm.” [45]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Tanchaud2018: le plus souvent elliptiques; nie nadano częstości wszystkim kształtom.” [45]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Tanchaud2018: parfois subglobuleuses; przybliżenie i czasami należą wyłącznie do tego wariantu.” [45]
Metody i zapisy źródłowe — AMINT, Massimo Biraghi, Pumenengo, Lombardia, czerwiec 2016, przy dębie szypułkowym. Spore in media 11 x 10 µm; Q medio 1,04. Nie podano N i nie potwierdzono oznaczenia DNA. Właściwa średnia Q jest już zapisana w poprzedniej rewizji.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Biraghi 2016: Spore in media 11 x 10 µm. Średnia osi, nie obserwowane minimum i maksimum.” [30]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-44309 (JV03-384). Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-44309 (JV03-384). Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1–1.1.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-44309 (JV03-384). Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-55054. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-55054. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.2–1.3.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: DKC-F-55054. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: EETU106813. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: EETU106813. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.15–1.3.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: EETU106813. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO LP220611. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO LP220611. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1–1.3.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO LP220611. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: M-0200751, E.Ludwig3735, holotyp var.globosispora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: M-0200751, E.Ludwig3735, holotyp var.globosispora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1–1.04.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: M-0200751, E.Ludwig3735, holotyp var.globosispora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC121009, epityp. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC121009, epityp. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.2–1.4.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC121009, epityp. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC93231, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC93231, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1–1.2.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC93231, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC200903, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC200903, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.2–1.4.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: TO MC200903, subfraudulenta. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: IB19990945, holotyp stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: IB19990945, holotyp stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.2–1.5.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: IB19990945, holotyp stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC99041, stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC99041, stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Q=1.2–1.4.” [48]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vizzini i in.2016, Phytotaxa280(1), tabela2,s.15: GC99041, stenospora. Odczyt pełnotekstowego autorskiego depozytu przez narzędzie WWW; oryginalny PDF niedostępnyHTTP403. Zachowano odrębną kolekcję i nie dopisano długości, szerokości, N ani medium dla tego wiersza. Kształt źródłowy, cecha i określenie osobno.” [48]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Rocchi AMINT October2014,source-reported globose despiteQm1.2,not own geometric or epitype identification", {}, null, null]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Autor2014mówi globose przyQm1,2; nie wybrano fikcyjnie idealnej kuli.” [15]
Nazwy i współczesne granice gatunku
Nazwa polska: Muchomor szaropłowy jest nazwą zaproponowaną w czekliście Wojewody (2003, s.47) i nadal używaną w polskim opracowaniu GRej. Zachowano tę nazwę jako główną. Dawna nazwa serwisowa nie staje się niezależnie potwierdzonym synonimem tylko wskutek wcześniejszego użycia w serwisie.
Nazwa naukowa i epityp: Właściwa nazwa to Amanita lividopallescens (Gillet) Bigeard & Guillemin. Vizzini i współautorzy (2016) wiążą ją z bazonimem Gilleta z 1888 r. oraz kombinacją gatunkową z 1913 r. Wskazali epityp TO MC121009 zebrany 12 października 2009 r. w Bastii na Korsyce, pod Quercus cerris i Castanea sativa; sekwencja ITS ma numer KX834245. Epityp stabilizuje znaczenie nazwy, nie oznacza ponownego oznaczenia dawnych zbiorów.
Zakres synonimii: Rewizja z 2016 r. wiąże z tym gatunkiem m.in. typy A. stenospora i odmiany globosispora oraz materiał A. subfraudulenta. A. oblongospora pozostaje tam propozycją możliwej zgodności: typu nie zbadano, a krótką sekwencję wyłączono z ostatecznego drzewa. Hanss i Moreau (publikacja 2020) omawiają mieszany materiał typu A. malleata i wydzielają formę malleata. Nie skopiowano do rekordu dowolnych opisów wszystkich tak nazywanych grzybów.
Rozdzielenie podobnych gatunków: W pracy Vargi i współautorów (2024) spośród 13 węgierskich kolekcji oznaczonych pierwotnie morfologicznie jako A. lividopallescens tylko 3 należały do kladu epitypu, a 10 do bliskiego A. sublividopallescens. Wykorzystano dane morfologiczne i cztery loci. Dlatego dawne dane atlasowe, fotografie oraz iracki materiał chemiczny zachowują oznaczenie i ograniczenia własnego źródła; nie przedstawiono ich jako ponownie potwierdzonych molekularnie.
[49] [44] [48] [20] [46]Polska: znaleziska i owocnikowanie
Czeklista historyczna: Wojewoda (2003, s.47) wymienia Lasy Łochowskie koło Wyszkowa, las sosnowy, wzrost na ziemi i miesiące czerwiec–wrzesień. Konto poprzedza jednak znakiem zapytania; zestawiając ekologię z innym opracowaniem, dopuszcza możliwość pomylenia z A. fulva. Zapis miesięcy zachowano jako jawny wynik historycznej polskiej czeklisty, z tym ograniczeniem w dokumentacji. Nie podmieniono go terminem z innego kraju.
Nowszy materiał polski: Gierczyk, Ślusarczyk, Szczepkowski i Kujawa (2019, s.11; PDF s.9) opisują kilkadziesiąt owocników znalezionych 11 września 2018 r. w Parku Pałacowym w Białowieży, w zadrzewieniu parkowym o charakterze grądu, na ziemi. Zbiór wykonał Tomasz Ślusarczyk, oznaczył Błażej Gierczyk; voucher BGF0002816. Potwierdzono opublikowane morfologiczne stwierdzenie w Polsce. Publikacja nie dokumentuje porównania tego zbioru z wydzielonym później A. sublividopallescens.
Co wynika z daty i częstości: Jedna data wrześniowa nie tworzy całego sezonu. Ocena bardzo rzadkiego notowania w Polsce pochodzi z podsumowania autorów pracy z 2019 r.; nie jest liczbą stanowisk ustaloną nową inwentaryzacją. Bibliografia GRej odsyła też do Domańskiego 1997 i 2001 oraz opracowania wystaw BPN z 2023 r. Te pozycje rozpoznano bibliograficznie; nie zadeklarowano odczytu niedostępnych pełnych tekstów.
[49] [36] [43]Różne obserwacje makroskopowe i ich pochodzenie
Odrębne kolekcje włoskie: W AMINT Stefano Rocchi opisuje materiał z Umbrii z czerwca 2015 r.: częściowo ściągalną skórkę do dwóch trzecich, szerokie blaszki i brak resztek osłony na kapeluszu. Źródło nie określa podstawy ułamka; nie dopisano promienia ani powierzchni. Massimo Biraghi opisuje z Lombardii w czerwcu 2016 r. duże błoniaste łatki i pochwę kruchą u dojrzałych owocników. Są to różne kolekcje, więc obecność i nieobecność łatek nie tworzą wymyślonej kolejności rozwoju.
Pierścień, strefa i zapach: Manatarka podaje brak pierścienia i biały wysyp zarodników; autor zaznacza brak sekwencjonowania swoich bułgarskich zbiorów. Naturalis opisuje u podstawy trzonu strefę przypominającą pierścień, co nie oznacza obecności prawdziwego pierścienia. Zapach Naturalis jest słaby i nieprzyjemny, a według Manatarki przyjemny. Zachowano odrębność źródeł; brakującej opcji nieprzyjemnego zapachu nie zastąpiono innym znaczeniem.
[29] [42] [41]Zarodniki: zakresy, kształt i średnie
Materiał i metoda: Vizzini i współautorzy (2016) przedstawiają w tabeli 2 osobne wiersze dla różnych okazów, w tym epitypu TO MC121009 i typów stenospora oraz globosispora. Odczytano autorski pełnotekstowy depozyt przez narzędzie WWW; bezpośredni PDF zwracał HTTP 403. W pracy używano mikroskopii świetlnej i różnych mediów. Nie przypisano każdemu wierszowi domyślnie jednego odczynnika lub niepodanej liczby pomiarów.
Wynik: W zapisie źródłowym wartości Q poszczególnych okazów rozciągają się od 1 do 1,5; epityp ma Q 1,2–1,4. Kształty obejmują kulisty, niemal kulisty, szeroko elipsoidalny, elipsoidalny i niemal walcowaty, lecz konkretne możliwości należą do własnych wierszy i materiałów. Każdy zachowano jako odrębne badanie. Nie obliczono długości lub szerokości z samego Q i nie dopisano gatunkowi wartości należących do sąsiedniego A. simulans.
Inne opisy: Tanchaud (2018) podaje 10,5–13,8×7,8–10,8 µm, najczęściej kształt elipsoidalny, czasem niemal kulisty. Ten atlasowy odczyt nie dokumentuje molekularnego oznaczenia ani liczebności próby. Rocchi dla materiału z 2014 r. podaje 10,2–13,4×8,7–11,2 µm i średnie Q 1,2; zakres był już zapisany wcześniej. Biraghi podaje średnie 11×10 µm i Q 1,04. Średnich osi nie zamieniono w min–max, a określenia niemal, szeroko i czasem zapisano przy własnej wartości.
[48] [47] [45] [29]Mikroanatomia osłony i ostrza blaszki
Dwie warstwy pochwy: Hanss w swoim opisie mikroskopowym wyróżnia główną warstwę pochwy ze strzępkami równoległymi do trzonu oraz znaczną warstwę zżelatynizowaną, stosunkowo oporną na barwienie czerwienią Kongo, ze strzępkami ułożonymi w różnych kierunkach. W warstwie głównej opisuje walcowate człony fizaloidalne, przeważnie akrofizalidy. Dokumentuje obraz przy 400×. Nie podał, że warstwa główna jest warstwą zewnętrzną lub wewnętrzną: nie dopisano takiego położenia.
Granice danych: Biraghi w AMINT opisuje w osłonie strzępki z domieszką komórek niemal kulistych i gruszkowatych; podstawki określa jako znacznie dłuższe niż 60 µm. Brakującą opcję gruszkowatego kształtu i jego kwalifikatora oraz ścisłą nierówność zachowano do rozszerzenia modelu. Nie wpisano 60 jako zaobserwowanego minimum. Płodne ostrze w syntezie Hanssa i Moreau (2020, s.106) nie oznacza bezwarunkowego braku komórek brzeżnych we wszystkich kolekcjach; Vizzini i współautorzy wykazują zmienność tej cechy.
[37] [29] [20] [48]Irackie badanie składu: materiał, metody i wynik
Materiał i identyfikacja: Sleman i Tahir (2025) badają owocniki oznaczone jako A. lividopallescens, zebrane w lutym 2024 r. w Zewe w Iraku; podają sekwencję PQ686317. Materiał przechowywano w 4 °C i rozdrabniano po zamrożeniu ciekłym azotem. Nie wykazano w odczytanej publikacji porównania z epitypem i A. sublividopallescens; dane odnoszą się do badanego oznaczenia autorów.
Pomiary i błąd standardowy: Dla cech morfologicznych podano średnie z 5 powtórzeń: masa 58,54±1,01 g, długość trzonu 10,46±0,76 cm i dwie średnice kapelusza 7,07±0,51 oraz 6,77±0,37 cm. Określenie vertical diameter nie oznacza wysokości kapelusza. Wyniki biochemiczne mają 3 powtórzenia, a ± oznacza SE, błąd standardowy. Nie są to granice zakresu, odchylenie standardowe ani pomiary pojedynczego owocnika.
Dokładne wartości biochemiczne: Tabela 3 podaje na gram świeżej masy: fenole 142,61±1,09 µg równoważnika kwasu galusowego; DPPH 398,07±2,72 µg równoważnika Trolox; flawonoidy 35,60±1,23 µg równoważnika kwercetyny; białko 4,70±0,53 mg; rozpuszczalne cukry 0,79±0,06 µg równoważnika glukozy. Woda stanowi 92,61±1,72%, a sucha masa 7,39±0,52%. Równoważnik testu nie jest tożsamy z masą danego związku w grzybie. Zachowano pełne wartości w dokumentacji; nie zmieniono podstawy na suchą masę.
Metody i ograniczenia: Dla oznaczeń ekstraktowano 0,1 g świeżego materiału w 1 ml 80% metanolu. Białko oznaczano metodą Lowry’ego; suchą masę po suszeniu w 55±1 °C do stałej masy. Autorzy odsyłają do wcześniejszych metod oznaczeń fenoli, flawonoidów, DPPH i cukrów. Nie dopisano niepodanej nazwy szczegółowej reakcji analitycznej. Aktywność wobec rodnika DPPH w warunkach testu nie dowodzi działania leczniczego u człowieka ani bezpieczeństwa spożycia.
[40]GC-MS: przypisania biblioteczne i ich ograniczenia
Sposób odczytu: Badanie Sleman i Tahira wykorzystuje GC-MS Agilent 7890B/5977 i bibliotekę NIST 2005. Tabela 4 podaje względne udziały pików: kwas 9-oktadekenowy 16,56%, ester metylowy kwasu 13-oktadekenowego 11,15%, ergosterol 14,62%, ester metylowy kwasu heksadekanowego 10,13%. Dla dwóch pierwszych nazw nie dopisano niepodanej konfiguracji cis/trans ani nie zastąpiono ich automatycznie kwasem oleinowym.
Identyfikacja i bezpieczeństwo: Autorzy podają także biblioteczne przypisania Conhydrin 1,43% i 6,8-dodekadien-1-ol(6Z, 8E) 3,36%. Względne pole piku nie jest stężeniem w owocniku, a trafienie w bibliotekę nie zastępuje potwierdzenia wzorcem. Nie wyprowadzono z tych liczb dawki toksycznej, klasyfikacji klinicznej ani zalecenia spożycia. Zachowano oryginalne nazwy oraz niepewność identyfikacji.
[40]Zastosowania, jadalność i droga dowodu
Badanie przeciwbakteryjne: Erjavec i współautorzy (2016, Plant Disease 100:453–464) wymieniają dwa ekstrakty A. lividopallescens z wynikiem No inhibition wobec Ralstonia solanacearum NIB Z 30(NCPPB 4156). Odczyt obejmuje tabelę 1 i fragment metody wydawcy; pełny PDF był niedostępny. Wynik porównywano ze wzrostem kontroli przez pomiar A 595. Oznacza to brak aktywności według kryterium autorów w tym doświadczeniu, nie brak wszystkich możliwych działań gatunku.
Oceny jadalności: Pole Yes? w tabeli Erjavec jest oceną przejętą z klucza, nie wynikiem karmienia lub badania toksykologicznego. Ghobad-Nejhad i współautorzy (2022) podają sprzeczne oceny jadalności szerokiego A. lividopallescens agg.; autorzy wyjaśniają ich literaturowe pochodzenie. W kolumnie aktywności mają ND, czyli nie oznaczono. Gatunku nie ma wśród 24 taksonów zbadanych tam testem ABTS. Nie zapisano ND jako ujemnego wyniku.
Zakres poszukiwań: Sprawdzono zastosowania techniczne, zielarskie, tradycyjne, przyprawowe, barwierskie, uprawowe i patentowe pod nazwą gatunku oraz jego źródłowymi synonimami. Uzyskano opisane badania ekstraktów i składu. Nie odnaleziono potwierdzenia wdrożonego zastosowania tego gatunku ani gatunkowego badania bezpieczeństwa spożycia współczesnego wąskiego taksonu. To wynik tego przeglądu, nie dowód nieistnienia takich danych.
[35] [39] [40]Uzupełnienie: badany okaz z Petigny
Materiał i identyfikacja: Jean-Michel Hanss opisuje własne badanie okazu JMH2015002, zebranego przez Jacques’a Nicolasa 8 września 2015 r. w Petigny w Belgii, na wysokości 300 m, w lesie iglasto-dębowym na podłożu łupkowym. Podaje identyfikator sekwencjonowania FR2016821 i numer ITS MN490679. Odczytano cały czterostronicowy PDF, a pomiary sprawdzono również na obrazie strony 54. Plik nie podaje wprost roku wydania; rok zbioru nie został użyty jako rok publikacji.
Późniejsze sprawdzenie tożsamości: Varga i współautorzy (2024) wymieniają JMH2015002 / MN490679 w tabeli 1 na stronie 17. Na rycinie 3 na stronie 7 okaz znajduje się w kladzie A. lividopallescens, wraz z epitypem TO MC121009, a nie w odrębnym kladzie A. sublividopallescens. Jest to odczyt opublikowanej analizy; nie wykonano nowego własnego dopasowania sekwencji. Nie przeniesiono tej zgodności na inne dawne zbiory oznaczane podobną nazwą.
Metoda i zakres wyniku: Opis zawiera makroskopię, mikroskopię oraz numer sekwencji, lecz nie określa przy poszczególnych pomiarach odczynnika, powiększenia, liczby mierzonych komórek ani przygotowania preparatu. Tych danych nie dopisano. Zakresy podstawek, zarodników, sterygm i widocznych komórek ostrza zachowują własny materiał. Dwu- i czterozarodnikowe podstawki są osobnymi wariantami; częstszy wariant czterozarodnikowy zachowuje własne określenie, bez wymyślonego procentu.
Budowa tkanek: Skórka kapelusza jest opisana jako ixocutis z przeplatających się strzępek. W zapisie rozdzielono podstawową strukturę cutis od obecności zżelatynizowania. Pochwę tworzą przeważnie strzępki nitkowate, z nielicznymi rozdętymi elementami kulistymi lub wrzecionowatymi. Opis hymenopodu i objaśnienie na stronie 56 wskazują bilateralną symetrię tramy; nie przypisano obcego podtypu. Komórki ostrza mogą być trudne do zobaczenia w stężałym żelu — niewidoczność nie została zapisana jako nieobecność.
Dane wymagające dalszych opcji: W źródle są także ampuliformne komórki ostrza, podhymenium grubości około 25 µm bez oznaczenia punktu wst-near/wst-far, oleiste strzępki w skórce do 600 µm długości oraz niski i szeroki garbek. Odpowiednie dodatkowe określenia i konteksty zgłoszono do modelu. Garbek zapisano jako podstawową cechę, lecz nie zamieniono niskiego na mały ani szerokiego na płaski. Nie wymuszono niepodanego punktu pomiaru podhymenium.
[38] [46]Uzupełnienie: średnie i zapach we wcześniejszych źródłach
Średnie osi zarodników: W opisie Massima Biraghiego z Pumenengo w Lombardii z czerwca 2016 r. AMINT podaje średnie wymiary zarodników 11 × 10 µm oraz średnie Q 1,04. Aktualny model pozwolił zapisać średnią długość i szerokość z osobnym określeniem statystycznym. Wartości te nie zwiększają zakresu skrajnych pomiarów. Autor nie podał liczby zarodników i nie wykazano porównania tej kolekcji z epitypem za pomocą DNA.
Niewyczuwalny zapach: Stefano Rocchi w opisie z Umbrii z czerwca 2015 r. podaje brak zapachu. Zapisano to jako jawną ocenę obecności zapachu, niezależną od słabego zapachu Naturalis i przyjemnego zapachu w innym opracowaniu. Są to różne opisy i materiały; nie nadano wszystkim owocnikom jednego wspólnego stanu.
Pozostałe ograniczenia: Błąd standardowy SE z irackiego badania zapisano obecnie przy pomiarze masy w tej karcie. Dawny przegląd wymieniał także ścisłą dolną granicę ponad 60 µm dla podstawek w AMINT, warunkowe 40–50 mm pochwy w Manatarce i brakującą opcję nieprzyjemnego zapachu. Wyniki źródłowe pozostają w dokumentacji. Nowy niezależny pomiar pochwy 40 mm z Petigny nie rozwiązuje warunkowości opisu bułgarskiego.
[30]Warunkowe oceny jadalności i toksyczności — zakres źródeł
Materiał surowy: Opracowanie toksykologiczne SFMU, przygotowane pod kierunkiem Vincenta Danela (Université Grenoble Alpes, rewizja grudzień 2019), wymienia wprost Amanita lividopallescens w grupie grzybów trujących na surowo lub po niedostatecznej obróbce. Zapis na surowo dotyczy tego warunku. To klasyfikacja opracowania, bez przedstawionego badania chemicznego lub klinicznego tego taksonu, dawki i liczby zatruć. Konto gatunku 123 pilze także określa surowy materiał jako trujący. Nie przeniesiono oceny z innego muchomora ani z samego opisu smaku.
Ocena po obróbce: Loredana Battisti w koncie gatunku Monaco Nature Encyclopedia podaje jadalność po obróbce cieplnej. Zachowano ją jako odrębną ocenę autora wyłącznie dla tak przygotowanego materiału. Źródło nie podaje czasu, dawki, ilości, gatunkowego zweryfikowanego protokołu ani wyniku badania bezpieczeństwa. Cottura oznacza obróbkę cieplną, nie wyłącznie gotowanie w wodzie; nie dopisano takiego wymogu. Ta ocena nie ustala jadalności materiału surowego.
Tożsamość i droga dowodu: Wykorzystane konta nazywają A. lividopallescens; są to oceny atlasowe lub profesjonalne opracowanie toksykologiczne, bez potwierdzenia oznaczeń przez DNA i porównania z epitypem. Tabela Ghobad-Nejhad i in. (2022) dotyczy A. lividopallescens agg. i nie jest tu podstawą tagów wąskiego taksonu. Strona Plantea opisuje surowy materiał jako szkodliwy i odsyła ogólnie do książek Pace (1981) oraz Božac (1989); nie odczytano ich wskazanych stron, więc łańcuch kończy się na stronie. Powtórzenia internetowe nie są liczone jako niezależne wyniki badania.
[12] [9] [10] [39] [11]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Polska: Białowieża, BPN, Park Pałacowy, 11.09.2018, leg.T.Ślusarczyk, det.B.Gierczyk, BGF0002816.
Zakres odczytu: Pełny tekst.
Data przeglądu: 19.10.2026.
Ograniczenia: Potwierdzono publikację polskiego znaleziska w ujęciu autora. Nie wykazano ponownego oznaczenia DNA ani porównania z A. sublividopallescens wydzielonym później. Pojedyncza data nie wyznacza sezonu; nie zamieniono 11 września na zakres miesięcy.
[36]Materiał: Źródłowe oznaczenie z Białowieskiego Parku Narodowego. Nie zadeklarowano nowej identyfikacji DNA ani rozstrzygnięcia późniejszych segregatów kompleksu.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 21.10.2026.
Ograniczenia: Źródłowe oznaczenie i zakres pojęcia zachowano. Nie zadeklarowano nowego badania okazów ani odczytu wszystkich publikacji cytowanych przez źródło.
[36]Zakres opracowania
Przed ukończeniem rekord wymaga uzupełnienia lub rozliczenia.
- Poszukiwanie regionów występowania wymaga rozliczenia.
Podstawa prawna i zakres oceny
Wyniki analityczne
Najważniejsze substancje i ich działanie
Materiał badań chemicznych
Materiał badawczy z Azji powiązano z profilem sekwencyjnym PQ686317, testując jego skład w zestawieniu z innymi dzikimi grzybami.
[23]Wyniki analiz biochemicznych
Świeża masa owocników zawierała średnio 92,61 ± 1,72% wody i 7,39 ± 0,52% suchej masy; w wyciągach oznaczono obecność fenoli (142,61 µg GAE/g), flawonoidów (35,60 µg QE/g) oraz białka (4,70 mg/g).
[23]Metody analiz biochemicznych
W badaniach laboratoryjnych świeżych owocników oznaczano zawartość białka (ekstrakcja w roztworze NaOH), wolnych cukrów oraz związków fenolowych w wyciągach metanolowych.
[23]Przypisania związków w chromatografii
W analizach chromatograficznych GC-MS lotnych frakcji zidentyfikowano jako główne składowe kwas 9-oktadecenowy (16,56%), ergosterol (14,62%) oraz estry kwasów tłuszczowych.
[23]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Polska | Białowieski Park Narodowy | VI–IX |
|
Źródła
- Scheda descrittiva: Amanita lividopallescens (także [16])
- Varga et al. 2024 — różnorodność i linie filogenetyczne w Amanita sect. Vaginatae (także [46])
- W2-LIVIDOPALLESCENS-NAMES
- 123pilze — Amanita lividopallescens, Geschmack, aktualizacja 1.04.2025.
- Loredana Battisti — Amanita lividopallescens, Monaco Nature Encyclopedia, 9.02.2019.
- Plantea — Blijeda ovojnjača (Amanita lividopallescens), Upotreba i Literatura.
- Vincent Danel (red.), Université Grenoble Alpes / SFMU — Champignons toxiques crus ou peu cuits, rewizja grudzień 2019.
- AMINT, własne kolekcje autorów S.Rocchi/M.Biraghi/P.Curti/F.Sotgiu (także [29], [30])
- Minister Środowiska, Dz.U. 2014 poz. 1408, rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
- Minister Zdrowia, Dz.U. 2026 poz. 258, tekst jednolity rozporządzenia dotyczącego grzybów dopuszczonych do obrotu
- Hanss J.-M., Moreau P.-A., BSMF133(1–2): 67–141, tom datowany 2017, Une révision des amanites vaginées en Europe1
- NaturalisBiodiversityCenter, InteractiveGuide to Mushrooms100106 (także [42])
- NCBITaxonomy2014974
- Sleman K.M., Tahir N.A. 2025, JKSUS37, DOI 10.25259/JKSUS_423_2025 (także [40])
- Jean-Michel Hanss/TaxinoHan, Fiche macro21
- Jean-Michel Hanss/TaxinoHan, Fiche micro21 (także [37])
- Varga i in. 2024, MycolProgress23:38, DOI 10.1007/s11557-024-01974-0
- Vizzini i in. 2016, Phytotaxa280(1): 1–22, DOI 10.11646/phytotaxa.280.1.1
- Nr 28 — aktualne polskie wykazy prawne 19.10.2026
- ELI, stan aktu ochrony grzybów DU 2014/1408
- ELI, tekst jednolity wykazu handlu DU 2026/258
- ELI, stan aktu podstawowego wykazu handlu DU 2011/672
- Erjavec et al. 2016, Plant Disease100:453–464, DOI 10.1094/PDIS-08-14-0812-RE
- Gierczyk B. i in. 2019, XXIV Wystawa Grzybów Puszczy Białowieskiej, Przegląd Przyrodniczy30(2)
- Jean-Michel Hanss, Notes sur Amanita lividopallescens, s. 53–56; okaz JMH2015002. PDF bez jawnego roku wydania; nie utożsamiono roku zbioru 2015 z publikacją.
- Ghobad-Nejhad, Antonín, Moghaddam i Langer (2022), Front.Microbiol.13:1015440, DOI 10.3389/fmicb.2022.1015440
- Nedelev P. 2025, Manatarka, Amanita lividopallescens, autorskie obserwacje i atlas
- Snowarski, GRej, projekt bibliografii, pozycje 1510/3757/2719/3794
- GRej, Snowarski/Soboń, Amanita lividopallescens, polska bibliografia i obserwacje
- Patrice Tanchaud 2018, fiche2379, Amanita lividopallescens
- Vizzini et al. 2016, Phytotaxa280:1–22, Materials and methods (także [48])
- Wojewoda 2003, Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski