Атрутны
Вызначце месцазнаходжанне, каб убачыць даныя для свайго рэгіёна.












Мухамор шышкападобны (Amanita strobiliformis) — магутны і рэдкі базідыяльны грыб з роду Мухамор. Вылучаецца вельмі буйнымі памерамі, белай або серабрыстай афарбоўкай і тоўстымі, пірамідальнымі бародаўкамі-лускавінкамі на шапцы, якія нагадваюць лускі хваёвай шышкі. Часта ахоўваецца як рэдкі цеплалюбны від.
Распазнаванне, асяроддзе пражывання і найважнейшыя адрозненні.
Грыбнік
Будова пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела: Шапка, ножка.
Шапка
- Форма капялюшыка
- Форма капялюшыка: паўшарападобны.
Форма капялюшыка: выпуклы.
Форма капялюшыка: плоскі.
у маладых пладовых цел: Форма капялюшыка: паўшарападобны. - Рэльеф паверхні капялюшыка
- Рэльеф паверхні капялюшыка: бародаўчатая.
- Колер капялюшыка
- Колер капялюшыка: белаватая.
Колер капялюшыка: шэра-жоўты.
Колер капялюшыка: белы.
Колер капялюшыка: шэраваты. - Профіль краю капялюшыка
- Профіль краю капялюшыка: востры.
- Рэльеф паверхні краю капялюшыка
- Рэльеф паверхні краю капялюшыка: баразнаваты.
Рэльеф паверхні краю капялюшыка: гладкі. - Рэшткі пакрывала па краі
- Рэшткі пакрывала па краі: са звіслымі рэшткамі покрыва.
Рэшткі пакрывала па краі: з рэшткамі покрыва. - Дыяметр капялюшыка
- Дыяметр капялюшыка складае 50–250 mm.
- Цэнтр капялюшыка
- Цэнтр капялюшыка: плоскі.
у спелых пладовых цел: Цэнтр капялюшыка: Уціснуты. - Аддзяляльнасць скуркі капялюшыка
- Аддзяляльнасць скуркі капялюшыка: аддзяляецца.
- Наяўнасць рэшткаў пакрывала на шапцы
- Наяўнасць рэшткаў пакрывала на шапцы: наяўны.
Ніз шапкі
- Тып гіменафора
- Тып гіменафора: пласцінкі.
Пласцінкі каля ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі: прырослы да ножкі (пласцінкі).
у спелых пладовых цел: Прымацаванне гіменафора да ножкі: вольны ад ножкі (пласцінкі).
у спелых пладовых цел: Прымацаванне гіменафора да ножкі: вольны ад ножкі (пласцінкі).
- Колер гіменафора
- Колер гіменафора: белы.
Колер гіменафора: жаўтаваты. - Макраскапічная будова вольнага краю пласцінак
- Макраскапічная будова вольнага краю пласцінак: шматкаватая.
- Адлегласць паміж пласцінкамі
- Адлегласць паміж пласцінкамі: густа размешчаныя.
Адлегласць паміж пласцінкамі: густа размешчаныя.
Ножка і аснова
- Форма ножкі
- Форма ножкі: цыліндрычны.
- Аснова ножкі
- Аснова ножкі: клубнепадобны.
Аснова ножкі: булавападобная.
Аснова ножкі: верацёнападобны.
Аснова ножкі: рэпападобная.
Аснова ножкі: цыліндрычная.
Аснова ножкі: кораняпадобна падоўжаная. - Колер ножкі
- Колер ножкі: белы.
у ніжняй частцы ножкі: Колер ножкі: шэраваты.
у ніжняй частцы ножкі: Колер ножкі: вохрыста-карычневы. - Покрыва паверхні ножкі
- Покрыва паверхні ножкі: валакністая.
Покрыва паверхні ножкі: шматкаватая. - Унутраная будова ножкі
- Унутраная будова ножкі: суцэльны.
- Кансістэнцыя ножкі
- Кансістэнцыя ножкі: цвёрды.
- Афарбоўка паверхні ножкі пасля пашкоджання
- Афарбоўка паверхні ножкі пасля пашкоджання: карычневы (паверхня ножкі).
- Даўжыня ножкі
- Даўжыня ножкі: 60–250 mm.
- Дыяметр ножкі
- Дыяметр ножкі: 15–40 mm.
- Вольва
- Вольва: адсутны (мяшкападобная вольва).
Кольца
- Наяўнасць кольца
- Наяўнасць кольца: наяўны.
Наяўнасць кольца: наяўны. - Форма кольца
- Форма кольца: звісаючы.
- Становішча кольца
- Становішча кольца: верхавінны.
- Трываласць кольца
- Трываласць кольца: знікаючы.
Трываласць кольца: знікаючы. - Колер кольца
- Колер кольца: белы.
- Рэльеф паверхні кольца
- Рэльеф паверхні кольца: паласатая (верхняя паверхня кольца).
- Апісальная таўшчыня кольца
- Апісальная таўшчыня кольца: тоўсты.
Бульба
- Даўжыня клубня пры аснове ножкі
- Даўжыня клубня пры аснове ножкі: да 80 mm.
- Шырыня клубня каля асновы ножкі
- Шырыня клубня каля асновы ножкі: да 50 mm.
- Абрыс краю кольца
- Абрыс краю кольца: разарваны.
- Каржакаватасць ножкі
- Каржакаватасць ножкі: крэпкі.
- Становішча ножкі адносна субстрату
- Становішча ножкі адносна субстрату: часткова заглыблены.
Пакрывала каля асновы
- Будова покрыва каля асновы ножкі
- Будова покрыва каля асновы ножкі: палосы.
Будова покрыва каля асновы ножкі: валікі.
Мякаць
- Колер мякаці
- Колер мякаці: белы.
- Шчыльнасць мякаці
- Шчыльнасць мякаці: цвёрды.
- Смак мякаці
- Смак мякаці: слабы.
- Пах мякаці
- у маладых пладовых цел: Пах мякаці: слабы.
Пах мякаці: невыразны (мякаць).
Дзе і калі расце
- Месцапражыванне
- у цёплых месцах росту: Месцапражыванне: лісцевы лес.
у цёплых месцах росту: Месцапражыванне: змешаны лес.
у цёплых месцах росту: Месцапражыванне: парк.
Месцапражыванне: парк. - Субстрат
- Субстрат: глеба.
- Характар росту пладовых цел
- Характар росту пладовых цел: паасобку.
Характар росту пладовых цел: невялікімі групамі. - Частата знаходак
- Частата знаходак: нячасты.
- Перыяд плоданашэння
- Пладовыя целы з’яўляюцца з чэрвеня да жніўня.
Пладовыя целы з’яўляюцца з чэрвеня да кастрычніка. - Арэал распаўсюджання
- Арэал распаўсюджання: пацверджана.
Ядомасць і кулінарыя
- Ядомасць
- Атрутны
Права
- Ахова
- У Польшчы від не падлягае відавой ахове.
- Гандаль
- У Польшчы від не дапушчаны да гандлю або вытворчасці грыбной прадукцыі.
З чым можна паблытаць
FAQ
Ці з'яўляецца мухамор шышкападобны ядомым грыбам?
Не, грыб лічыцца неядомым і небяспечным для спажывання з-за рызыкі атручвання.
Чаму гэты від атрымаў такую назву?
Буйныя лускавінкі на шапцы робяць яго падобным да хваёвай шышкі.
На якіх глебах расце гэты грыб?
Грыб расце выключна на цёплых, багатых карбанатамі вапнавых глебах.
З якімі небяспечнымі грыбамі яго можна паблытаць?
Яго можна паблытаць са смяротна атрутным белым або смярдзючым мухаморам.
З якімі дрэвамі від часцей утварае мікарызу?
Пераважна з дубам, букам, ліпай і еўрапейскім каштанам.
Ці з'яўляецца гэты від рэдкім?
Так, у многіх краінах Еўропы ён ахоўваецца і занесены ў Чырвоныя кнігі.
Якога колеру пладовыя целы гэтага мухамора?
Пладовыя целы маюць белы, крэмавы або светла-серабрысты колер.
У які час года расце мухамор шышкападобны?
Сезон плоданашэння доўжыцца з чэрвеня па кастрычнік.
Як выкарыстоўвалі гэты грыб у побыце?
Яго настой часам выкарыстоўвалі як сродак для знішчэння насякомых.
Ці можна збіраць гэты від у дзікай прыродзе?
Збор катэгарычна не рэкамендуецца з прычыны рэдкасці і небяспекі віду.
Аматар
Назвы і гісторыя
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Muchomor szyszkowaty
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Amanita strobiliformis
- Pozostałe nazwy
- bedłka muchomor biały, muchomor samotny, bedłka samotna
Назіранні дома
Адбітак спораў
- Патрэбныя матэрыялы
- свежая, спелая шапка, аркуш паперы, шклянка або місачка, вада
- Час
- 2–24 h
- Выкананне
- Пакладзі шапку ніжнім бокам на паперу.
- Дадай кроплю вады наверх і накрый.
- Праз 2–24 гадзін падніміце шапку і агледзьце асадак.
Што шукаць
- Колер споравага адбітка
- Колер споравага адбітка: белы.
Пад мікраскопам
- Патрэбныя матэрыялы
- светлавы мікраскоп, прадметнае і покрыўнае шкельцы, іголка, вада, споры з адбітка
- Выкананне
- Перанясі іголкай крыху адбітка на шкельца.
- Дадай кроплю вады, накрый шкельцам і разгледзь споры.
Што шукаць
- Форма споры
- Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: шырокаэліпсоідны. Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. Форма споры: адваротнаяйкападобны. Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: падоўжана-эліпсоідны.
- Паверхня споры
- Паверхня споры: гладкі. Паверхня споры: гладкі.
- Памеры споры
- Даўжыня 8–16 µm, шырыня 4,4–10,8 µm.
Памеры параўноўвай пасля каліброўкі шкалы мікраскопа.
Экалогія і распаўсюджанне
- Рэакцыя глебы
- Рэакцыя глебы: шчолачны.
- Агульная цяжкасць глебы
- Агульная цяжкасць глебы: цяжкая.
- Вапнавасць глебы
- Вапнавасць глебы: вапнавы.
- Урадлівасць глебы
- Урадлівасць глебы: урадлівая.
- Вільготнасць глебы
- Вільготнасць глебы: Вільготная.
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: бук.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: дуб.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: ліпа.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: бяроза.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: Fagus sylvatica.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: Quercus robur.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: Tilia cordata.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: Fraxinus excelsior.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: Malus. - Хвойныя дрэвы ў наваколлі
- Хвойныя дрэвы ў наваколлі: Pseudotsuga menziesii.
- Кусты ў наваколлі
- Кусты ў наваколлі: Corylus avellana.
Кусты ў наваколлі: Pinus mugo. - Расліны травянога яруса паблізу
- Расліны травянога яруса паблізу: Aegopodium podagraria.
Расліны травянога яруса паблізу: Alliaria petiolata.
Расліны травянога яруса паблізу: Geranium robertianum.
Расліны травянога яруса паблізу: Geum urbanum.
Расліны травянога яруса паблізу: Dactylis glomerata.
Расліны травянога яруса паблізу: Veronica chamaedrys. - Мікарызныя партнёры
- Агульная сувязь віду: Мікарызныя партнёры: Fagus (агульны пералік партнёраў).
Агульная сувязь віду: Мікарызныя партнёры: Quercus (агульны пералік партнёраў). - Тып жыўлення
- Тып жыўлення: эктамікарызны.
Некулінарнае прымяненне
Гістарычна мухамор шышкападобны, дзякуючы свайму эфектнаму выгляду і масіўнасці, знаходзіў абмежаванае прымяненне ў народных абрадавых і дэкаратыўных традыцыях. У некаторых сельскіх раёнах Цэнтральнай Еўропы высушаныя пладовыя целы альбо іх буйныя шапкі з цвёрдымі бародаўкамі выкарыстоўваліся ў якасці прыродных абярэгаў, якія размяшчалі каля ўваходу ў жыллё для адпужвання нячыстай сілы і нядобрага вока.
Акрамя таго, у традыцыйных гаспадарчых практыках спецыфічны пах і рэчывы пладовых цел гэтага віду часам выкарыстоўваліся ў якасці натуральнага інсектыцыднага сродку: кавалачкі грыба замочвалі ў вадзе або сыроватцы і выстаўлялі ў памяшканнях для барацьбы з мухамі і іншымі насякомымі, падобна да выкарыстання чырвонага мухамора. У сучаснасці некулінарнае значэнне грыба звязана выключна з прыродаахоўнай і экалагічнай сферай, дзе ён выступае важным біяіндыкатарам захаванасці непарушаных вапнавых шыракалістых лясоў.
Гісторыя і культура
Мухамор шышкападобны заўсёды прыцягваў увагу даследчыкаў і аматараў прыроды дзякуючы сваёй манументальнай і экзатычнай прыгажосці. Яго навуковая назва адсылае да падабенства рэшткаў агульнага пакрывала на шапцы з лускавінкамі шышкі іглічных дрэў. У еўрапейскай мікалагічнай літаратуры XVIII–XIX стагоддзяў гэты від часта ілюстраваўся як адзін з самых эфектных прадстаўнікоў роду Мухамор, увасабляючы веліч і адначасова небяспеку лясной флоры.
У народнай культуры і лясных павер'ях рэгіёнаў Паўднёвай і Цэнтральнай Еўропы з-за свайго незвычайнага беласнежнага выгляду і «каменнай» фактуры шапкі гэты грыб часам надзяляўся містычнымі ўласцівасцямі, лічыўся вартаўніком падземных скарбаў альбо знакам старажытных лясных духаў. З-за рэдкасці яго знаходка ў лесе ўспрымалася грыбнікамі як значная падзея. У наш час у шэрагу еўрапейскіх дзяржаў мухамор шышкападобны ўключаны ў нацыянальныя Чырвоныя кнігі і служыць сімвалам аховы рэдкіх кальцэфільных лясных супольнасцей.
Ядомасць і бяспека
Мухамор шышкападобны ў большасці сучасных мікалагічных крыніц разглядаецца як неядомы або патэнцыйна небяспечны від. Нягледзячы на тое, што некаторыя гістарычныя крыніцы паказвалі яго як умоўна-ядомы пасля адварвання, спажываць яго катэгарычна не рэкамендуецца. Галоўная небяспека заключаецца ў высокай рызыцы фатальнай памылкі: пладовыя целы маюць моцнае знешняе падабенства са смяротна атрутнымі белымі мухаморамі, такімі як мухамор смярдзючы і белыя формы бледнай паганкі.
Акрамя таго, пладовыя целы мухамора шышкападобнага могуць утрымліваць вар'іруючыя канцэнтрацыі таксічных злучэнняў ізаксазолавага шэрагу, падобных да тых, што ёсць у мухаморы пантэрным, якія выклікаюць нейратааксічны сіндром з галюцынацыямі, сутаргамі і парушэннем свядомасці. Таксама гэты від валодае здольнасцю акумуляваць цяжкія металы са структуры вапнавых глеб. Ва ўсіх еўрапейскіх краінах збор грыба забаронены альбо настойліва не рэкамендуецца як з меркаванняў бяспекі, так і з-за яго рэдкасці.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Мухамор шышкападобны распаўсюджаны пераважна ў Цэнтральнай і Паўднёвай Еўропе, а таксама ў асобных цеплых рэгіёнах Азіі. Гэта цеплалюбны від, які лічыцца рэдкім на паўночнай мяжы свайго арэала. Грыб утварае мікарызу пераважна з лісцевымі пародамі дрэў, такімі як дуб (Quercus), бук (Fagus), ліпа (Tilia) і каштан (Castanea), хоць зрэдку можа сустракацца і паблізу хвоі. Яго тыповымі біятопамі з'яўляюцца светлыя шыракалістыя лясы, лесастэпы, старыя паркі і дубровы.
Грыб вельмі патрабавальны да глебавых умоў: ён расце выключна на сухіх, багатых карбанатамі вапнавых глебах, у сувязі з чым мае выразны кальцэфіtrustны характар. Сезон плоданашэння пачынаецца ў чэрвені і цягнецца да верасня або пачатку кастрычніка, пры гэтым аптымальным перыядам з'яўляецца канец лета. Пладовыя целы з'яўляюцца паасобку або невялікімі групамі па некалькі асобнікаў, прычым у засушлівыя гады від можа зусім не фарміраваць надземных пладовых цел.
Даследчык
Ядомасць і кулінарыя
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Ядомасць
- Атрутны — źródło oznaczenia
Oceny źródeł są rozbieżne: polski atlas przywołuje ocenę „trujący”, austriackie towarzystwo mykologiczne podaje „jadalny”.
GRej: Amanita strobiliformis · Ядомасць / польскі атлас прыводзіць ацэнку Ваяводы 2003: атрутны; астатнія крыніцы разыходзяцца
- Ядомасць
- Ядомы
essbar
Źródło bez opisu bibliograficznego · Amanita strobiliformis радок
Навуковыя назвы і таксанамія
- Цяперашняя навуковая назва
Amanita strobiliformis
- Ранейшыя навуковыя назвы
- Agaricus strobiliformis Paulet ex Vittad.
Amanita solitaria f.strobiliformis (Paulet ex Vittad.) Cetto
Amanita solitaria var.strobiliformis (Paulet ex Vittad.) Costantin et L.M.Dufour
Armillaria strobiliformis (Paulet ex Vittad.) Locq.
Hypophyllum strobiliforme (Paulet ex Vittad.) Paulet
Lepidella strobiliformis (Paulet ex Vittad.) E.J.Gilbert & Kühner[20] [24] [33]
Навуковыя назвы і таксанамія
Мухамор шышкаваты належыць да сямейства мухаморавых (Amanitaceae). У Index Fungorum фігуруе пад назвай Amanita strobiliformis (Paulet ex Vittad.) Bertill., апублікаванай у 1866 годзе. Базанімам віду з'яўляецца Agaricus strobiliformis Paulet ex Vittad. з 1835 года.
Навуковыя назвы і таксанамія
У старэйшай мікалагічнай літаратуры гэты таксон часам класіфікаваўся як Amanita solitaria f. strobiliformis, Amanita solitaria var. strobiliformis, Armillaria strobiliformis і Hypophyllum strobiliforme. У частцы даўнейшых еўрапейскіх прац ужывалася назва Amanita solitaria, пад якой, аднак, у навейшых даследаваннях разумеецца асобны таксон, які атаясамліваецца з мухаморам вожыкаватым (Amanita echinocephala).
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Amanita strobiliformis sensu rekordu IF153038
[24]
Экалогія і распаўсюджанне
- Частата знаходак
- Польшча: Частата знаходак: нячасты. [23]
Лабараторная дыягностыка
Dane ustrukturyzowane
Базідыі
Пражкі
Астатнія лабараторныя прыкметы
- Форма іншых клетак ляза пласцінкі
- Форма іншых клетак ляза пласцінкі: булавападобны. [34]
Скурка шапкі
Споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,53 (сярэдняе значэнне). [45]
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры: наяўны. [45]
- Колер спор пад мікраскопам
- Колер спор пад мікраскопам: гіялінавы. [23]
Колер спор пад мікраскопам: гіялінавы. [34]
Колер спор пад мікраскопам: жаўтаваты. [34]
Колер спор пад мікраскопам: гіялінавы. [45] - Змесціва споры
- Змесціва споры: зярністая. [45]
- Даўжыня споры
- Даўжыня споры: 10–14,5 µm. [20]
Даўжыня споры: 10–14,5 µm. [34]
Даўжыня споры: 10–13 µm. [28]
Даўжыня споры: 9–14 µm. [25]
Даўжыня споры: 8–16 µm. [45]
Даўжыня споры: 10–12 µm. [23] - Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,25–2,07. [45]
Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,34–1,63 (дыяпазон сярэдніх значэнняў для збораў). [45]
Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,4–1,6 (дыяпазон сярэдніх значэнняў для збораў). [34]
Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,3–1,8. [34] - Форма споры
- Форма споры: эліпсоідны. [23]
Форма споры: шырокаэліпсоідны. [23]
Форма споры: эліпсоідны. [34]
Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. [34]
Форма споры: адваротнаяйкападобны. [34]
Форма споры: эліпсоідны. [45]
Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. [45]
Трама гіменафора
- Тып трамы гіменафора
- Тып трамы гіменафора: білатэральная. [34]
Матэрыял і метады даследаванняў
Мікраскапічныя даныя — крыніца і абмежаванні
Матэрыял: RET&CRC, уласныя назіранні базідыяспор, зыходны composite[50/3/3].
Ахоп прачытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: L'=11.4 µm і W'=7.5 µm застаюцца сярэднімі, без выдавання за крайнія інтэрвалы восей.
Archiwalny opis siedliska
Na Łotwie grzyb występuje rzadko w parkach i alejach na siedliskach antropogenicznych, głównie w rejonie Siguldy i w Semigalii.
[25]W monitorowanych populacjach w Siguldzie owocniki pojawiały się w przedziale od lipca do października.
[27]- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Даўжыня споры
- 10–12 µm [23]
10–14,5 µm [20]
10–13 µm [28]
9–14 µm [25]
10–13,5 µm (skrajnie do 14,5 µm) [34]
8,8–14,3 µm (skrajnie 8–16 µm) [45] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- 1,3–1,8 [34]
Średnie ilorazy długości i szerokości zarodników z badanych kolekcji mogą wynosić od 1,4 do 1,6. [34]
Średnie ilorazy długości i szerokości zarodników z badanych kolekcji mogą wynosić od 1,34 do 1,63. [45]
1,28–1,87 (skrajnie 1,25–2,07) [45] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня споры
- 8–9 µm [28]
7–9,5 µm [20]
7–8,5 µm (skrajnie do 9,5 µm) [34]
6,4–8,9 µm (skrajnie 4,4–10,8 µm) [45]
7–9 µm [25]
7,5–9 µm [23]
Metody i zapisy źródłowe — Bas1969 s.519–522: europejskie kolekcje A.strobiliformis wymienione na s.520, opis i ryc.303–305. Źródłowy zapis pomiarowy[110/13]; nie dopisano liczebności innych komórek, medium ani krajuPL. Około20 dalszych zbiorów porównano z opisem, co nie oznacza20 nowych prób pomiarowych.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: interwoven hyphae; brak nazwy cutis w tym źródle.” [34]
Liczba zarodników na jednej podstawce; Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: basidia50–65×10–14µm,4-spored,clampless.” [34]
Kształt innych komórek ostrza blaszki — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: marginal tissue made up of ellipsoid,piriform,and clavate cells. Zapisana maczugowata możliwość; pozostałe kształty i wymiary są w dokumentacji. Nie utożsamiono tych komórek z cheilocystydami.” [34]
Typ tramy hymenoforu — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: trama of gills bilateral.” [34]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: pileipellis interwoven hyphae2–7µm wide.” [34]
Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: distinctly gelatinized near surface; cel to wyłącznie strzępki przy powierzchni.” [34]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: colourless or somewhat yellowish. Barwa w mikroskopie, nie barwa wysypu.” [34]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: refractive-guttulate contents; obecność kropel, bez identyfikacji chemicznej oleju.” [34]
Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: spores10–13.5(–14.5)×7–8.5(–9.5)µm; Q1.3–1.8; nie wyznaczono Q z nieparowanych granic.” [34]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: averages1.4–1.6. Zakres średnich, nie min–max wszystkich zarodników.” [34]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: ellipsoid to elongate,sometimes obovoid. Częstotliwość ostatniej formy pozostaje przy źródle, nie rozszerza pozostałych kształtów.” [34]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 s.520: thin-walled.” [34]
Metody i zapisy źródłowe — RET iCRC: wyłącznie composite of data from all material revised byRET&CRC,[50/3/3]. To autorskie obserwacje udostępnione w koncie taksonu, odrębne od cytowanej monografii Basa. Źródło nie wskazujeN dla innych komórek ani medium. BORE41 iBORE42 to niedojrzały materiał, co autorzy wyraźnie zastrzegają.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „RET&CRC: apiculus sublateral,cylindric; obecność wyrostka, bez nadania niepodanej długości.” [45]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „RET&CRC: hyaline,colorless.” [45]
Zawartość zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: contents multiguttulate to granular; ziarnista możliwość, nie ornamentacja powierzchni.” [45]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: contents multiguttulate to granular; liczne krople bez potwierdzenia ich składu.” [45]
Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC composite[50/3/3]: (8–)8.8–14.3(–16)×(4.4–)6.4–8.9(–10.8)µm; Q(1.25–)1.28–1.87(–2.07).” [45]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: zakres średnich Q1.34–1.63; odrębny od zakresu obserwowanychQ.” [45]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: ellipsoid to occasionally elongate. Kwalifikator occasionally dotyczy tylko wydłużonej możliwości i pozostaje w opisie źródła.” [45]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: smooth.” [45]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „RET&CRC: thin-walled.” [45]
Metody i zapisy źródłowe — GRej / Atlas grzybów Polski: Amanita strobiliformis
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; pierwsza oś: 10–12×7,5–9µm.” [23]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Szerokoelipsoidalne/eliptyczne.” [23]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Gładkie.” [23]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Pełny źródłowy pomiar długość × szerokość; druga oś: 10–12×7,5–9µm.” [23]
Metody i zapisy źródłowe — Věra Svobodová, BOTANY.cz: A.strobiliformis
Metody i zapisy źródłowe — Inita Dāniele, Diāna Meiere, Edgars Mūkins: Latvijas Sarkanā grāmata, ocena 2023
Назвы і ідэнтычнасць таксона
Польская назва: Ваявода (2003) дакументуе назву «muchomor szyszkowaty» і гістарычныя «bedłka muchomor biały», «muchomor samotny» і «bedłka samotna», спасылаючыся адпаведна на Юндзіла (1830), Блоньскага (1890) і Халхоўскага (1898). Прачытаны ўліковы запіс у чэк-лісце; даўнейшыя першадрукі не атрыманы. Гістарычныя назвы маюць, такім чынам, пацвярджэнне ўжывання ў наменклатурнай працы, а не дэкларацыю ўласнага прачытання з XIX стагоддзя.
Навуковыя назвы: Бас (1969), на падставе даследаваных еўрапейскіх калекцый, прымае Amanita strobiliformis і разглядае Amanita pellita як той самы від. Дакументуе камбінацыі Lepidella strobiliformis і Armillaria strobiliformis. Назва Amanita solitaria ўжывалася ў розных значэннях: яе выкарыстанне часткай еўрапейскіх аўтараў для гэтага віду з'яўляецца памылкова прыменнай назвай, а не ўніверсальным сінонімам. З гэтым запісам не аб'ядноўваліся ні мухамор вожыкаваты, ні японскі A. ibotengutake.
Мікраскапія: еўрапейская манаграфія Баса
Матэрыял: Прачытаны ўліковы запіс A. strobiliformis на старонках 519–522 манаграфіі 1969 года і малюнкі 303–305. Апісанне грунтуецца на пералічаных еўрапейскіх калекцыях; аўтар таксама параўнаў каля 20 далейшых збораў. Запіс [110/13] каля спор захаваны ў дакументацыі. Гэтыя колькасці не прыпісваліся базідыям або клеткам края і не пераймалася апісанне суседняга A. cinereopannosa.
Вынікі: Споры маюць 10–13,5(–14,5) × 7–8,5(–9,5) µm; Q складае 1,3–1,8, а прыведзены дыяпазон сярэдніх — 1,4–1,6. Яны ад эліпсоідных да падоўжаных, часам адваротнаяйкападобныя, танкасценныя і амілоідныя; змесціва змяшчае рэфракцыйныя кроплі. Базідыі маюць 50–65 × 10–14 µm і чатыры споры. Тканка края змяшчае эліпсоідныя, грушападобныя і булавападобныя клеткі, каля 15–40 × 12–20 µm, якія лёгка сплюшчваюцца; аўтар не называе іх хейлацыстыдамі.
Тканкі і ўмовы: Трама пласцінак білатэральная. Змяшчае рассеяныя ўздутыя канцавыя клеткі, у спелых пладовых цел да 100 × 50 µm. Гіфы скуркі маюць 2–7 µm у шырыню і пераплеценую структуру; каля паверхні выразна пагружаныя ў гель. Іх брудна-жаўтлявая афарбоўка адносіцца да шчолачнага раствору, які не быў названы. Рэшткі пакрывала на шапцы змяшчаюць разгалінаваныя гіфы 3–10 µm і шматлікія ўздутыя клеткі. Трама ножкі мае буйныя падоўжныя канцавыя клеткі да 350 × 35 µm і нешматлікія алейныя гіфы. Адсутнасць спражак каля базідый і іх неназіранне ў даследаваных тканках маюць розныя вобласці дзеяння.
Мікраскапія: уласныя назіранні Туласа і Радрыгес Кайсэда
Асобныя вынікі: Уліковы запіс Amanitaceae адрознівае цытаванае апісанне Баса ад уласнай серыі RET і CRC. Для ўласнага збору [50/3/3] прыведзена (8–)8,8–14,3(–16) × (4,4–)6,4–8,9(–10,8) µm і Q (1,25–)1,28–1,87(–2,07). Дыяпазон сярэдніх Q складае 1,34–1,63, а сукупнае сярэдняе Q′ 1,53. Сярэднія L′ 11,4 µm і W′ 7,5 µm застаюцца сярэднімі; іх не ператваралі ў межы восяў. Аўтары апісваюць спляскванне або ўвагнутасць адаксіяльнага боку, часам звужэнне да верхавіны і цыліндрычны, падбакавы адростак рубчыка.
Абмежаванні: Старонка дае аўтарскія назіранні і спіс калекцый, але не прыводзіць поўнай методыкі для кожнай прыкметы. Аўтары выразна адзначаюць няспеласць збораў BORE 41 і BORE 42; у другім яны не знайшлі спелых базідый, а ў першым знайшлі дзесяць спор. Няспеласць матэрыялу не ператваралі ва ўмову кожнай апісанай споры, а таксама не капіявалі цытаваныя лічбы Баса як другое незалежнае даследаванне.
Польшча: распаўсюджанне і плоданашэнне
Доўгатэрміновае даследаванне: Фрыдрых (2013) прадстаўляе назіранні з Дэндралагічнага саду ў Шчэціне, якія праводзіліся ў 1997–2012 гадах. Усяго палічана 347 пладовых цел у дванаццаці кропках аднаго буйнога месцазнаходжання. Самае ранняе назіранне прыпала на 13 чэрвеня, а самае позняе — на 7 кастрычніка. Для польскіх месцазнаходжанняў аўтар прыводзіць дыяпазон чэрвень–кастрычнік; гэта аснова месяцаў на картцы, без замены іх замежнымі тэрмінамі.
Лакальныя вынікі: У ліпені адзначана 53%, а ў жніўні — 30% пладовых цел. Ад развіцця зачатку да пачатку засыхання або адмірання праходзіла звычайна сем дзён, у названым дыяпазоне ад шасці да дзевяці; у сухі перыяд назіралася таксама развіццё працягласцю да дванаццаці дзён. Каля 16% пладовых цел раслі парамі. Слімакі пашкодзілі 56, а людзі — 52 пладовыя целы. Гэта вынікі для гэтага месцазнаходжання і перыяду, без абагульнення на ўсю Польшчу.
Размеркаванне: Праца апісвае пяць новых месцазнаходжанняў 2007–2011 гадоў і супастаўляе 22 тады вядомых месцазнаходжанняў у 19 квадратах ATPOL. Гэтыя лічбы азначаюць стан публікацыі 2013 года, а не актуальны поўны рэестр. Аўтар адрознівае гістарычнае паведамленне з Эльблонга, асобнік якога недаступны, ад уласных назіранняў. Прысутнасць віду ў Польшчы мае задакументаваную палявую аснову.
Асяроддзе пражывання і расліны: межы назіранняў
Дрэвастой і покрыва: Фрыдрых адзначыў месцазнаходжанні ў парках, дэндралагічных садах і букавых лясах. Сярод іншага, ён пералічвае бук лясны, дуб звычайны, ліпу драбналістую, ясень звычайны і псеўдатсугу Мензіса. Першае месцазнаходжанне мела разнастайнае травяністае покрыва, якое ўключала снітку, часночнік звычайны, герань смярдзючую, гравілат гарадскі, грабніцу зборную і крынічнік дуброўны. Прыведзены таксама іншыя дакладна названыя расліны. Іх прысутнасць у дрэвастоі або жывым покрыве не з'яўляецца самастойным доказам мікарызы з кожным з гэтых таксонаў.
Глеба і ўздзеянне: Шчэцінскія месцазнаходжанні размяшчаюцца на антрапагенных глебах, багатых на кальцый. Прыведзены дыяпазон pH KCl 7,0–7,3 адсылае да асобнага даследавання глеб, а не да новага вызначэння ў гэтай працы. Яго не замянялі на новае ўласнае вымярэнне. Асобны запіс Баса паказвае на цяжкія вапнавыя глебы. Польскі атлас апісвае таксама вільготныя, урадлівыя месцы і шчолачныя глебы; гэта адзнакі атласа, а не сумесны глебавы эксперымент. Кошанне і знішчэнне пладовых цел сапраўды назіраліся.
Серабро і селен: першасныя вызначэнні
Матэрыял і метад: Баровічка і суаўтары (2007) даследавалі 26 сучасных узораў A. strobiliformis з дзевяці месцазнаходжанняў і адзін гербарны матэрыял, асобна ад іншых мухамораў. Яны ўжывалі інструментальны нейтронна-актывацыйны аналіз, а асобныя ўзоры праверылі метадам ICP-MS. Вынікі адносяцца да сухой масы; іх не перапісвалі як свежую масу або харчовыя рэкамендацыі.
Вынікі і абмежаванні: У табліцы 1 узоры A. strobiliformis маюць 8,50–1253 мг Ag/кг сухой масы і 6,52–36,8 мг Se/кг сухой масы. Дыяпазон вызначаны выключна з 27 радкоў гэтага віду, з захаваннем асобных узораў, дат і месцаў. Агульная інфармацыя пра тыповыя 200–700 мг Ag/кг ахоплівае два віды і не з'яўляецца поўным дыяпазонам гэтага запісу. Разыходжанне часткі вынікаў ICP-MS і нейтроннага аналізу аўтары звязвалі з выпадзеннем у асадак хларыду серабра. Высокая акумуляцыя не з'яўляецца доказам гаспадарчага здабывання серабра, эфектыўнай рэмедыяцыі або бяспекі спажывання.
Серабро: залежнасць выніку ад аналітычнага метаду
Параўнанне метадаў: Сынкава і Баровічка (2025) параўналі вызначэнні аднаго архіўнага ўзору A. strobiliformis B-1513. Для дзесяці паўтораў кароткага нейтроннага аналізу яны атрымалі 736 ± 6 мг Ag/кг сухой масы, а доўгага — 714 ± 9 мг/кг. Пасля мінералізацыі азотнай кіслатой вынік HR-ICP-MS складаў 26,2 ± 8 мг/кг; пасля мінералізацыі сумессю салянай і азотнай кіслот — 9,42 ± 19 мг/кг. Гэта розныя працэдуры для аднаго і таго ж узору, а не мін.–макс. утрымання серабра для віду.
Значэнне: Выпадзенне цяжкарастваральнага AgCl у асадак можа моцна заніжаць вынік вызначэння. Яго наяўнасць пацверджана электроннай мікраскапіяй і рэнтгенаўскай дыфракцыяй. Правільнае вымярэнне эталоннага матэрыялу само па сабе не гарантавала дакладнасці для гэтай грыбной матрыцы. Колькасць аналітычных паўтораў, тып нявызначанасці і працэдуры захаваны асобна ад колькасці пладовых цел. Праца развівае метад вымярэння, без пацвярджэння лячэбнага прымянення.
Механізмы звязвання і транспарту металаў
Металатыянеіны: Асабава і суаўтары (2011) даследавалі маладыя пладовыя целы з Прагі-Клічава, калекцыйны ўзор PRM 857486 і культуры грыбніцы. Пладовыя целы змяшчалі 500–550 мг Ag/кг сухой масы. Храматаграфічныя аналізы і мас-спектраметрыя выявілі металатыянеіны; тры ізаформы AsMT1 a, AsMT1 b і AsMT1 c маюць па 34 амінакіслотных астаткаў. У пладовым целе знойдзены комплекс Ag–AsMT1 a. Прамы запіс HTML быў недаступны; матэрыял, метады і вынікі былі прачытаныя ў поўным тэксце праз інструмент WWW і захавана адзначаная нататка чытання.
Транспарцёры: Бенеш і суаўтары (2018) ахарактарызавалі AsCRD1 і AsCCC2, адпаведна 1097 і 978 амінакіслотных астаткаў. Функцыю вывучалі таксама пасля экспрэсіі ў дражджах Saccharomyces cerevisiae: вынік, атрыманы ў дражджах, не прыпісваўся ўсяму пладоваму целу. У грыбніцы A. strobiliformis уздзеянне 5 µM медзі або серабра асацыявалася з павелічэннем колькасці транскрыптаў AsCRD1, адпаведна ў 8,7- і 4,5-разовым памеры. Пры 50 µM серабра радыяльны рост быў абмежаваны прыкладна на 70%. Карычневыя зоны калоній назіраліся, але тлумачэнне іх афарбоўкі меланінам застаецца інтэрпрэтацыяй аўтараў. Гэта клетачныя і культуральныя вынікі, без клінічнага ці палявога ўкаранення.
Поліцукрыдныя экстракты: азнаямленне з рэзюмэ даследавання
Вынікі in vitro: Караман і суаўтары: інтэрнэт-публікацыя 2018, том часопіса 2019 года. У рэзюмэ паведамляецца пра прысутнасць α- і β-глюканаў у экстракце PSH. Для звязвання гідраксільных радыкалаў паведамлялася IC50 11,86 ± 0,59 µg/ml, а пасля ачысткі — 7,27 ± 0,31 µg/ml. Вынік аднаўлення іонаў жалеза складаў адпаведна 174,11 ± 8,70 і 197,68 ± 9,47 мг эквіваленту аскарбінавай кіслаты/г сухой масы. Актыўнасць у дачыненні да ацэтылхалінэстэразы даследавалі in solid; названыя масы 10 і 0,1 µg не з'яўляюцца працэнтам інгібіравання ферменту.
Узровень вывучэння: Прачытаныя рэзюмэ і метаданыя, без поўнага апісання метадаў, даных пра ўзор і дадатку. Значэнне ± не пазначалася як стандартнае адхіленне без тлумачэння аўтара. Даступнае апісанне дысертацыі Янюшавіч 2017 года паказвае на ранейшую больш шырокую праграму даследаванняў экстрактаў, але поўны файл дысертацыі быў недаступны. Гэтыя публікацыі не прызнаваліся незалежным паўторам аднаго і таго ж выніку. Актыўнасць экстракта не даказвае лячэбнага дзеяння, эфектыўнасці для чалавека або бяспекі спажывання пладовага цела.
Ядомасць, паведамленне пра атручэнне і старыя назвы
Розныя падставы ацэнак: Ваявода (2003) вызначае від як атрутны; польскі атлас прыводзіць гэтую ацэнку і адзначае супярэчлівыя звесткі пра ядомасць. Гэта ацэнкі з даведнікаў, без указання канкрэтнага таксікалагічнага даследавання пры гэтым сцвярджэнні. Справаздача BfR за 2010 год адзначае атрыманне паведамлення, якое ўключае A. strobiliformis. Фрагмент не прыводзіць сімптомаў, колькасці, спосабу прыгатавання, вызначанага асобніка або пацверджанага механізму. Адзінкавае паведамленне не разгортвалася ў характарыстыку сіндрому атручэння.
Японскае ўжыванне назвы: Такэмота і суаўтары (1964) апісалі вылучэнне ібатэнавай кіслаты з грыба, які ў Японіі называюць ibotengutake і запісваюць як A. strobiliformis. Ода і суаўтары (2002) вылучылі A. ibotengutake; прачытанае рэзюмэ звязвае гэтую народную назву з новым, атрутным відам. Адно толькі супадзенне гістарычнай назвы не выкарыстоўвалася для прыпісвання хімічных вынікаў з Японіі еўрапейскаму A. strobiliformis. Не атрыманы поўны тэкст працы Оды і паўторнае вызначэнне матэрыялу 1964 года. Гэта абмежаванне супастаўлення, без сцвярджэння пра аналітычную адсутнасць таксінаў.
Прымяненні: даследаванне, патэнт і рэальная практыка
Абсяг пошуку: Былі вывучаныя тэхнічныя, зёлкавыя, лячэбныя, прыпраўныя, фарбавальныя і традыцыйныя прымяненні. Пацверджаны даследаванні акумуляцыі металаў і актыўнасці экстрактаў, без доказаў зацверджанага лекавага сродку або палявога ўкаранення рэмедыяцыі. Не знойдзена дакументацыі пра спецыфічную зёлкавую ці фарбавальную практыку для еўрапейскага віду. Вынік пошуку не прадстаўляўся як доказ таго, што такой практыкі ніколі не існавала.
Патэнт на прыправу: Патэнт US3466175A 1969 года згадвае гістарычнае A. strobiliformis як крыніцу ібатэнавай кіслаты і спасылаецца на японскія працы Такэмота. Ён з'яўляецца дакументам патэнтнай прапановы адносна інгрэдыентаў прыпраў, а не доказам продажу, ухвалення ці харчовай бяспекі. З прычыны праблемы ідэнтычнасці японскага матэрыялу гэта не разглядалася як пацверджанае кулінарнае прымяненне еўрапейскага віду, і інструкцыі па выкарыстанні не даваліся.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Polska; Szczecin 1997–2012 oraz 5 nowych stanowisk 2007–2011.
Абсяг чытання: Поўны тэкст.
Дата агляду: 18.10.2026.
Абмежаванні: 22 — гэта колькасць, вядомая ў 2013 годзе, а не актуальны поўны спіс; адсутнасць ДНК не выдаецца за малекулярнае пацвярджэнне.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Pierwotna obserwacja autora atlasu w Kotlinie Kłodzkiej.
Абсяг чытання: Фрагменты крыніц.
Прачытаны фрагмент крыніцы; поўны тэкст і метады не правяраліся.
Дата прагляду: 21.10.2026.
Абмежаванні: Крынічнае вызначэнне і абсяг паняцця захаваны. Не дэкларавалася новае даследаванне ўзораў або чытанне ўсіх публікацый, цытаваных крыніцай.
Абсяг распрацоўкі
Патрабаваныя праверкі ўрэгуляваны.
Прававая аснова і абсяг ацэнкі
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Від вызначаецца выбітнай здольнасцю да біяакумуляцыі серабра (Ag). У аналітычных даследаваннях у пладовых целах вызначаліся канцэнтрацыі парадку 200–700 мг Ag/кг сухой масы, а максімальныя значэнні дасягалі 1253 мг/кг на глебах, якія змяшчаюць усяго 1 мг Ag/кг.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У віду ідэнтыфікаваны спецыфічныя ізаформы металатыянеінаў (бялкоў, якія звязваюць металы), пазначаныя як AsMT1a, AsMT1b і AsMT1c, якія складаюцца з 34 амінакіслот і адказваюць за звязванне серабра ў тканках грыба.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У лабараторных тэстах на культурах дражджэй экспрэсія бялку AsMT1 забяспечвала абарону ад таксічнага дзеяння кадмію і медзі, а культываваны міцэлій A. strobiliformis, падвергнуты дзеянню іонаў серабра, дэманстраваў 17-кратны рост узроўню мРНК гэтага пептыду.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У метадычных даследаваннях узораў гэтага віду было паказана, што розныя метады мінералізацыі і спектраметрыі (INAA, ICP-OES, HR-ICP-MS) даюць розныя вынікі вызначэння серабра з-за хімічных з'яў, якія адбываюцца падчас растварэння ўзораў.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У працэсе мінералізацыі азотнай кіслатой серабро, якое змяшчаецца ў пладовых целах, часткова асаджаецца ў выглядзе нерастваральнага хларыду серабра (AgCl), што можа заніжаць вынікі аналізаў у метадах, якія патрабуюць растварэння.
Экалагічныя даследаванні
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Mykoweb вызначае Amanita strobiliformis як від, які сустракаецца нячаста і з'яўляецца мікарызным сімбіёнтам лісцевых дрэў, перш за ўсё букаў і дубоў. Захаваны фрагмент не паказвае краіны ці больш дакладнай вобласці гэтай ацэнкі. Таму вызначэнне частаты застаецца прывязаным да абсягу гэтай крыніцы; Чэхію не выводзілі з мовы сайта і не атаясамлівалі нячастае сустраканне з прававой аховай.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскае атласнае апісанне Amanita strobiliformis пералічвае цёплыя, вільготныя і ўрадлівыя месцазнаходжанні ў лісцевых і мяшаных лясах, а таксама парках, на шчолачных глебах. Звычайна паказвае букі, але таксама адзначае плодавыя целы пад культываванай горнай хвояй. Інфармацыя пра вырошчванне тычыцца спадарожнай расліны, а не культывацыі грыба ці пацвярджэння мікарызнага гаспадара. Сезон «летам» запісаны асобна з відавочным пералікам зацверджанага календара на VI–VIII.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Утварэнне пладовых цел | Крыніцы |
|---|---|---|---|
| Польшча | Клодзкая катлавіна | VI–X |
|
Крыніцы
- AG-METHOD-2025
- FRIEDRICH-2013
- MT-2011
- Mykoweb.cz: Amanita strobiliformis
- BfR, Cases of Poisoning Reported by Physicians 2010
- Borovička J., Řanda Z., Jelínek E., Kotrba P., Dunn C.E. 2007; Mycological Research111:1339–1344; DOI 10.1016/j.mycres.2007.08.015 (także [30])
- Věra Svobodová, BOTANY.cz: A.strobiliformis
- Minister Środowiska, Dz.U. 2014 poz. 1408, rozporządzenie w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
- Minister Zdrowia, Dz.U. 2026 poz. 258, tekst jednolity rozporządzenia dotyczącego grzybów dopuszczonych do obrotu
- GRej / Atlas grzybów Polski: Amanita strobiliformis
- Index Fungorum record153038
- Inita Dāniele, Diāna Meiere, Edgars Mūkins: Latvijas Sarkanā grāmata, ocena 2023
- E.Mūkins i obserwatorzy, senes.lv: datowane stanowiska A.strobiliformis
- src-stuttgart 2020
- Nr 22 — aktualne polskie wykazy prawne 18.10.2026
- Synková and Borovička 2025, silver determination methods comparison
- Karaman etal 2019 primary abstract and bibliographic metadata via EuropePMC
- Bas 1969, Morphology and subdivision of Amanita; account A.strobiliformis pp519–523 (także [34])
- Official API current protection status
- Official API current consolidated trade status
- Official API parent regulation with current consolidated version link
- Snowarski, Polish atlas and GRej observations
- Oda etal 2002, A.ibotengutake distinct species, abstract
- US3466175A, historical seasoning patent, not evidence of safe European species use
- Janjušević 2017, primary thesis repository record
- Takemoto etal 1964, historical name use in Japan; do not equate with European taxon
- Two P1B-1-ATPases of Amanita strobiliformis 2018, primary paper
- Tulloss, Amanitaceae taxonomic account: original observations distinguished from Bas 1969
- Wojewoda 2003, Polish checklist and historical Polish names