Przejdź do treści
JakiToGrzyb

Muchomor czerwieniejący

Amanita rubescens

Jadalny
Jadalny
Wymaga obróbki
Wymaga obróbki
Na surowo trujący
Na surowo trujący

Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.

Muchomor czerwieniejący (Amanita rubescens) to pospolity w polskich lasach grzyb z rodziny muchomorowatych. Charakteryzuje się kapeluszem o barwie od cielistej po czerwonobrązową oraz miąższem, który pod wpływem uszkodzenia i kontaktu z powietrzem powoli zmienia kolor na różowawy lub winnoczerwony. Jest to gatunek jadalny, lecz wymagający bezwzględnej i starannej obróbki cieplnej ze względu na obecność nietrwałych termicznie toksyn w stanie surowym.

Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.

Grzybiarz

Budowa owocnika

Typ budowy
Owocnik ma kapelusz i trzon.

Kapelusz

Kształt
Kapelusz może mieć kształt wypukły; u młodych owocników może mieć kształt półkulisty lub niemal kulisty; u starych owocników może mieć kształt płaski.
Powierzchnia
Powierzchnia kapelusza może być sucha lub lśniąca.
Ukształtowanie powierzchni
Powierzchnia kapelusza jest brodawkowata.
Kolor
Kapelusz może być czerwonobrązowy lub jasnobrązowy, a u młodych owocników może być cielisty lub bladoróżowy.
Obrys brzegu
U starych owocników obrys brzegu jest falisty.
Ukształtowanie powierzchni brzegu
Brzeg kapelusza może być gładki.
U starych owocników brzeg kapelusza może być bruzdkowany.
Średnica
Kapelusz może mieć średnicę od 50 do 250 milimetrów.
Obecność resztek osłony na kapeluszu
Stwierdzono obecność resztek osłony na kapeluszu.
Barwa resztek osłony na kapeluszu
Resztki osłony na kapeluszu mogą być różowobrązowe, białawe lub czerwonawe.
Postać resztek osłony na kapeluszu
Resztki osłony na kapeluszu mają postać łatek.

Spód kapelusza

Typ
Hymenofor ma budowę blaszkową.

Blaszki przy trzonie

Połączenie z trzonem
Blaszki mogą być wolne od trzonu lub przyrośnięte do trzonu.
Barwa
Hymenofor może być biały lub różowy.
Barwa blaszek po uszkodzeniu
Po uszkodzeniu lub nacisku barwa blaszek jest czerwonobrązowa.
Rozstaw
Blaszki są gęste.

Trzon i podstawa

Kształt
Trzon jest walcowaty.
Podstawa
Podstawa trzonu jest bulwiasta.
Kolor
Trzon może być biały, różowawy lub żółtawy.
Góra trzonu może być biała.
Dół trzonu może być czerwonawy lub czerwonobrązowy.
Ukształtowanie powierzchni
Powierzchnia trzonu jest gładka.
Pokrycie powierzchni
Powierzchnia trzonu może mieć drobne łuseczki; może być owłosiona.
Wnętrze
Trzon może być wypełniony luźnym miąższem lub pusty; u młodych owocników — pełny.
Długość
Trzon może mieć długość od 60 do 180 milimetrów.
Grubość
Trzon może mieć grubość od 10 do 50 milimetrów.
Pochwa
Stwierdzono brak workowatej pochwy.

Pierścień

Obecność
Pierścień występuje u tego gatunku.
Forma
Pierścień jest zwisający.
Budowa
Pierścień jest błoniasty.
Położenie
Pierścień jest położony w górnej części trzonu.
Trwałość
Pierścień jest trwały.
Barwa
Pierścień może być biały, białawy lub żółtawy.
Rzeźba powierzchni
Górna powierzchnia pierścienia jest prążkowana.
Ruchomość
Pierścień jest nieruchomy.

Osłona u podstawy

Budowa
Osłona u podstawy trzonu ma postać wałeczków.

Miąższ

Barwa
Miąższ jest biały.
Smak
Smak miąższu jest przyjemny.
Zmiana koloru
Po uszkodzeniu barwa miąższu jest różowawa.
Zapach
Zapach miąższu może być grzybowy, a przy tym przyjemny; może być niewyróżniający się.

Gdzie i kiedy rośnie

Siedlisko
Grzyb może występować w lasach liściastych, w lasach mieszanych, w lasach iglastych lub w parkach.
Podłoże
Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.
Sposób wyrastania
Owocniki mogą wyrastać pojedynczo lub w grupach.
Częstość
Gatunek jest bardzo pospolity.
Owocnikowanie
Owocniki mogą pojawiać się od czerwca do listopada.
Obszar występowania
Potwierdzono występowanie w Polsce.

Jadalność i kuchnia

Jadalność
Jadalny
Wymagana obróbka
Wymaga obróbki
Spożycie na surowo
Na surowo trujący

Prawo

Ochrona
W Polsce nie figuruje w wykazie gatunków grzybów objętych ochroną.
Handel
W Polsce nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.

Z czym można pomylić

1 / 4

FAQ

Czy muchomor czerwonawy jest grzybem jadalnym?

Tak, jest to grzyb jadalny i smaczny, lecz zdatny do spożycia wyłącznie po dokładnym ugotowaniu, usmażeniu lub upieczeniu. W stanie surowym jest trujący.

Dlaczego nie wolno spożywać tego grzyba na surowo?

Surowy miąższ zawiera szkodliwe substancje niszczące czerwone krwinki. Związki te ulegają całkowitemu rozkładowi dopiero pod wpływem wysokiej temperatury.

Skąd pochodzi nazwa muchomora czerwonawego?

Nazwa gatunkowa nawiązuje do charakterystycznej cechy grzyba: jego białawy miąższ w miejscach uszkodzenia, zgniecenia lub przekrojenia powoli czerwienieje.

Jak długo należy poddawać ten gatunek obróbce termicznej?

Obróbka termiczna powinna trwać co najmniej kilkanaście minut, tak aby cały miąższ w grubej warstwie został równomiernie i dokładnie ogrzany w wysokiej temperaturze.

W jakich lasach najczęściej rośnie muchomor czerwonawy?

Można go spotkać w lasach liściastych, iglastych i mieszanych. Rośnie m.in. pod sosnami, świerkami, dębami, bukami oraz brzozami, na różnorodnych glebach.

W jakich miesiącach występuje ten gatunek w Polsce?

Owocniki pojawiają się zazwyczaj od czerwca do października lub listopada, a szczyt ich występowania przypada na późne lato i wczesną jesień.

Jaki smak ma odpowiednio przyrządzony muchomor czerwonawy?

Prawidłowo przygotowany odznacza się delikatnym, subtelnym, lekko orzechowym i słodkawym smakiem oraz zwartą, mięsistą konsystencją miąższu.

Jakie tradycyjne nazwy ludowe nosił ten grzyb w Polsce?

W polskim folklorze określano go m.in. jako perłówkę, bedłkę czerwonawą lub muchomora czerwieniejącego. W Czechach nazywany bywa „masák”.

Do czego pozakulinarnie wykorzystuje się muchomora czerwonawego?

Wykorzystuje się go w rzemieślniczym barwieniu wełny na odcienie beżu i brązu oraz jako materiał dydaktyczny na wystawach i kursach grzyboznawczych.

Dlaczego w krajach anglosaskich grzyb ten jest rzadko zbierany?

W kulturze anglosaskiej dominuje ostrożność wobec rodzaju Amanita, przez co tradycja zbierania nawet jadalnych muchomorów nie rozwinęła się szerzej.