Атрутны
Вызначце месцазнаходжанне, каб убачыць даныя для свайго рэгіёна.










Stropharia caerulea — невялікі шапкавы грыб з характэрнай блакітна-зялёнай ці бірузовай афарбоўкай слізістай шапкі, якая па меры сталення выцвітае да жаўтлява-вохрыстага або крэмавага адцення. Шапка пакрыта далікатнымі белымі лускавінкамі па краі, пласцінкі спачатку светлыя, пазней становяцца карычняватымі з фіялетавым адлівам. Ножка тонкая, аднаго колеру з шапкай, з хутка знікаючай пярсцёнкападобнай зонай. Грыб належыць да сямейства Strophariaceae і сустракаецца ў лясах і парках.
Распазнаванне, асяроддзе пражывання і найважнейшыя адрозненні.
Грыбнік
Будова пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела: Шапка, ножка.
- Шнуры грыбніцы ля асновы пладовага цела
- Шнуры грыбніцы ля асновы пладовага цела: наяўны.
- Афарбоўка міцэлію каля асновы пладовага цела
- Афарбоўка міцэлію каля асновы пладовага цела: белаватая.
Шапка
- Форма капялюшыка
- у маладых пладовых цел: Форма капялюшыка: выпуклы.
у спелых пладовых цел: Форма капялюшыка: плоскі.
у маладых пладовых цел: Форма капялюшыка: звонападобны.
у старых пладовых цел: Форма капялюшыка: выпуклы.
у маладых пладовых цел: Форма капялюшыка: паўшарападобны.
у спелых пладовых цел: Форма капялюшыка: выпуклы. - Рэльеф паверхні капялюшыка
- Рэльеф паверхні капялюшыка: гладкі.
- Покрыва капялюшыка
- Покрыва капялюшыка: шматкаватая (на краі капялюшыка, белае покрыва, знікаючы).
- Ліпкасць і слізістасць капялюшыка
- Ліпкасць і слізістасць капялюшыка: ліпкі.
у мокрым стане: Ліпкасць і слізістасць капялюшыка: ліпкі.
у маладых пладовых цел: Ліпкасць і слізістасць капялюшыка: слізісты. - Колер капялюшыка
- у маладых пладовых цел: Колер капялюшыка: сіне-зялёны.
у спелых пладовых цел: Колер капялюшыка: бледна-вохрысты.
у спелых пладовых цел: Колер капялюшыка: бледна-жоўты.
у спелых пладовых цел: Колер капялюшыка: жоўта-зялёны.
Колер капялюшыка: сіне-зялёны.
Колер капялюшыка: сіні.
Колер капялюшыка: вохрысты.
у сухім стане, у старых пладовых цел: Колер капялюшыка: бледна-карычневы. - Размяшчэнне краю
- Размяшчэнне краю: падгорнуты ўнутр.
- Рэшткі пакрывала па краі
- у маладых пладовых цел: Рэшткі пакрывала па краі: са звіслымі рэшткамі покрыва.
Рэшткі пакрывала па краі: са звіслымі рэшткамі покрыва. - Дыяметр капялюшыка
- у спелых пладовых цел: Дыяметр капялюшыка складае 20–80 mm.
Дыяметр капялюшыка складае 25–120 mm. - Цэнтр капялюшыка
- Цэнтр капялюшыка: з выразным гарбком.
- Кірунак змены колеру галоўкі з узростам
- Кірунак змены колеру галоўкі з узростам: святлее (ад маладога да спелага пладовага цела).
- Аддзяляльнасць скуркі капялюшыка
- Аддзяляльнасць скуркі капялюшыка: аддзяляецца.
- Устойлівасць плёнкі скуркі шапкі да пашкоджання
- Устойлівасць плёнкі скуркі шапкі да пашкоджання: крохкая.
- Якасная таўшчыня плёнкі скуркі шапкі
- Якасная таўшчыня плёнкі скуркі шапкі: тонкі.
- Наяўнасць рэшткаў пакрывала на шапцы
- Наяўнасць рэшткаў пакрывала на шапцы: наяўны.
Ніз шапкі
- Тып гіменафора
- Тып гіменафора: пласцінкі.
Пласцінкі каля ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі: прырослы да ножкі (пласцінкі).
- Профіль гіменафора каля ножкі
- Профіль гіменафора каля ножкі: выемчаты каля ножкі (пласцінкі).
- Агульны профіль пласцінкі
- Агульны профіль пласцінкі: брухаты (пласцінкі).
- Колер гіменафора
- Колер гіменафора: шэры.
Колер гіменафора: пурпурна-карычневы.
Колер гіменафора: Сіне-зялёны.
у спелых пладовых цел: Колер гіменафора: карычневы. - Макраскапічная будова вольнага краю пласцінак
- Макраскапічная будова вольнага краю пласцінак: суцэльныя, з гладкім абрысам.
- Суадносіны афарбоўкі краю і паверхні пласцінкі
- Суадносіны афарбоўкі краю і паверхні пласцінкі: таго ж колеру, што і паверхня пласцінкі.
- Адлегласць паміж пласцінкамі
- Адлегласць паміж пласцінкамі: густа размешчаныя.
- Наяўнасць кароткіх пласцінак
- Наяўнасць кароткіх пласцінак: наяўны.
Ножка і аснова
- Форма ножкі
- Форма ножкі: цыліндрычны.
- Аснова ножкі
- Аснова ножкі: патоўшчаная.
- Колер ножкі
- Колер ножкі: Сіне-зялёны.
над кольцам: Колер ножкі: белаватая.
пад кольцам: Колер ножкі: Сіне-зялёны.
над кольцам: Колер ножкі: белаватая.
пад кольцам: Колер ножкі: Сіне-зялёны. - Покрыва паверхні ножкі
- пад кольцам: Покрыва паверхні ножкі: лускаватая (белае покрыва).
пад кольцам: Покрыва паверхні ножкі: шматкаватая (белаватае покрыва). - Бляск паверхні ножкі
- Бляск паверхні ножкі: бліскучы.
- Колер арнаментацыі ножкі
- Колер арнаментацыі ножкі: белаватая.
- Унутраная будова ножкі
- Унутраная будова ножкі: суцэльны.
Унутраная будова ножкі: пусты ўнутры. - Кансістэнцыя ножкі
- Кансістэнцыя ножкі: жорсткі.
Кансістэнцыя ножкі: крохкі. - Даўжыня ножкі
- Даўжыня ножкі: 20–100 mm.
- Дыяметр ножкі
- Дыяметр ножкі: 2–12 mm.
Кольца
- Наяўнасць кольца
- Наяўнасць кольца: наяўны.
Наяўнасць кольца: наяўны.
Наяўнасць кольца: наяўны. - Трываласць кольца
- Трываласць кольца: знікаючы.
- Устойлівасць мякаці ножкі да пералому або разрыву
- Устойлівасць мякаці ножкі да пералому або разрыву: крохкі.
Мякаць
- Колер мякаці
- Колер мякаці: белы.
- Устойлівасць мякаці да пералому або разрыву
- Устойлівасць мякаці да пералому або разрыву: крохкі.
- Пах мякаці
- Пах мякаці: грыбны.
Пах мякаці: невыразны (мякаць). - Выразнасць смаку мякаці
- Выразнасць смаку мякаці: невыразны.
- Ацэнка прыемнасці смаку мякаці
- Ацэнка прыемнасці смаку мякаці: прыемны.
Дзе і калі расце
- Месцапражыванне
- Месцапражыванне: лісцевы лес.
Месцапражыванне: змешаны лес.
Месцапражыванне: паша.
Месцапражыванне: парк.
Месцапражыванне: луг. - Субстрат
- Субстрат: глеба.
Субстрат: падсцілка. - Характар росту пладовых цел
- Характар росту пладовых цел: невялікімі групамі.
- Частата знаходак
- Перыяд плоданашэння
- Пладовыя целы з’яўляюцца з верасня да лістапада.
- Арэал распаўсюджання
Ядомасць і кулінарыя
- Ядомасць
- Атрутны
Права
- Гандаль
- Від не ўключаны ў польскі пералік грыбоў, дапушчаных да абароту.
- Ахова
- У Польшчы від не падлягае відавой ахове.
З чым можна паблытаць
FAQ
Ці з'яўляецца Stropharia caerulea смяротна атрутным грыбам?
Не, грыб не смяротны, але можа выклікаць страўнікава-кішачныя разлады пры недастатковай апрацоўцы або спажыванні ў сырым выглядзе.
Чаму шапка грыба з часам мяняе колер?
Пад уздзеяннем сонечных прамянёў і з узростам пігмент у слізістай абалонцы разбураецца, і шапка становіцца жаўтлява-крэмавай.
Дзе часцей за ўсё можна знайсці гэты від?
У лясах, гарадскіх парках і садах на багатай перагноем глебе, лясным ападзе ці драўняных шчэпках.
У які час года сустракаецца Stropharia caerulea?
Асноўны перыяд плоданашэння прыпадае на канец лета і восень — з жніўня па лістапад.
Ці мае мякаць грыба прыемны пах?
Не, мякаць мае слабы, нявыразны земляны або злёгку рэдзечны пах.
Ці трэба здымаць скурку з шапкі пры падрыхтоўцы?
Так, слізістую скурку абавязкова здымаюць, бо яна горкая і цяжка пераварваецца.
Ці выкарыстоўваецца грыб у народнай медыцыне?
Задакументаваных звестак пра медыцынскае прымяненне гэтага віду няма.
Ці фарбуе гэты грыб тканіну ў ярка-сіні колер?
Не, натуральныя фарбавальнікі з яго даюць зеленавата-бурыя ці шэрыя адценні, а не чысты сіні колер.
З якімі дрэвамі грыб утварае сімбіёз?
Ён з'яўляецца сапратрофам і не ўтварае строгай мікарызы, развіваючыся на адмерлай арганіцы.
Ці папулярны гэты від сярод еўрапейскіх грыбнікоў?
Не, у большасці краін Еўропы яго ігнаруюць з-за нізкіх смакавых якасцей і падазронага выгляду.
Аматар
Назвы і гісторыя
- Obowiązująca nazwa krajowa
- pierścieniak niebieskawy
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Stropharia caerulea
- Inne nazwy krajowe
- pierścieniak modry
- Dawne nazwy krajowe
- łysiczka niebieskawa
Назіранні дома
Адбітак спораў
- Патрэбныя матэрыялы
- свежая, спелая шапка, аркуш паперы, шклянка або місачка, вада
- Час
- 2–24 h
- Выкананне
- Пакладзі шапку ніжнім бокам на паперу.
- Дадай кроплю вады наверх і накрый.
- Праз 2–24 гадзін падніміце шапку і агледзьце асадак.
Што шукаць
- Колер споравага адбітка
- Колер споравага адбітка: карычневы. Колер споравага адбітка: чорны.
- Адценне споравага адбітка
- Адценне споравага адбітка: пурпурава-чорны. Адценне споравага адбітка: пурпурна-карычневы.
Пад мікраскопам
- Патрэбныя матэрыялы
- светлавы мікраскоп, прадметнае і покрыўнае шкельцы, іголка, вада, споры з адбітка
- Выкананне
- Перанясі іголкай крыху адбітка на шкельца.
- Дадай кроплю вады, накрый шкельцам і разгледзь споры.
Што шукаць
- Форма споры
- Форма споры: падоўжана-яйкападобны. Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: яйкападобны.
- Паверхня споры
- Паверхня споры: гладкі.
- Памеры споры
- Даўжыня 6,8–12,5 µm, шырыня 4,1–6 µm.
Памеры параўноўвай пасля каліброўкі шкалы мікраскопа.
Экалогія і распаўсюджанне
- Рэакцыя глебы
- Рэакцыя глебы: шчолачны.
- Урадлівасць глебы
- Урадлівасць глебы: урадлівая.
- Змест гумусу
- Змест гумусу: багатая на перагной.
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: бук.
- Хвойныя дрэвы ў наваколлі
- Хвойныя дрэвы ў наваколлі: сасна.
- Расліны травянога яруса паблізу
- Расліны травянога яруса паблізу: Urtica dioica.
- Тып жыўлення
- Тып жыўлення: сапратрофны.
Некулінарнае прымяненне
Некулінарнае практычнае прымяненне Stropharia caerulea абмежаванае, аднак від мае пэўную гісторыю выкарыстання ў якасці крыніцы прыроднага пігменту. У дробных рамёствах і кустарнай вытворчасці пігменты з капелюшоў спелых пладовых цел часам тэставаліся для афарбоўвання воўны, шоўку або паперы ў зеленавата-бурыя і шэра-аліўкавыя тоны. Таксама ў мікалагічнай адукацыі і батанічнай выставачнай дзейнасці гэты від традыцыйна служыць яркім наглядным экспанатам для дэманстрацыі пігментацыі пладовых цел і мікалагічнай разнастайнасці ў лясных экасістэмах. У некаторых лабараторных дэманстрацыях грыб знаходзіў прымяненне як паказальны аб’ект для вывучэння ўплыву вільготнасці і ўзросту на разбурэнне вонкавых пігментаў шапкі. Прымянення ў традыцыйнай медыцыне або ў якасці перавязачнага сродку ў дакументаваных крыніцах не зафіксавана.
Гісторыя і культура
Дзякуючы свайму незвычайнаму блакітна-зялёнаму колеру, грыбы гэтага роду здаўна выклікалі насцярожанасць або містычнае захапленне ў еўрапейскім фальклоры. У народных уяўленнях яркі сіні колер часта асацыяваўся з атрутнасцю, чараўніцтвам або тагасветнымі сіламі, таму ў сялянскіх грамадах такія грыбы лічыліся «ведзьмінымі». У навуковай літаратуры від доўгі час атаясамліваўся са сваяцкай сіне-зялёнай страфарыяй (Stropharia aeruginosa) і толькі ў канцы XX стагоддзя быў дакладна вылучаны ў асобны таксон брытанскім міколагам Роем Уотлінгам, што выклікала значныя дыскусіі сярод еўрапейскіх біёлагаў. У сучаснай прыродазнаўчай эстэтыцы і мастацкай фатаграфіі грыб набыў статус сімвала незвычайнай прыгажосці ляснога мікрасвету. Яго маляўнічы выгляд часта выкарыстоўваецца ў ілюстрацыях казак для стварэння атмасферы таямнічага лесу.
Ядомасць і бяспека
У розных краінах статус ядомасці Stropharia caerulea ацэньваецца неаднолькава: у большасці еўрапейскіх даведнікаў грыб пазначаецца як неядомы або малакаштоўны з-за пасрэднага смаку, непрыемнага паху сырасці і вадзяністай кансістэнцыі мякаці. У некаторых усходнееўрапейскіх крыніцах ён лічыцца ўмоўна-ядомым, аднак нідзе не мае кулінарнага прызнання. Ужыванне ў сырым выглядзе катэгарычна забароненае, бо грыб змяшчае цяжказасваяльныя рэчывы, здольныя выклікаць страўнікава-кішачныя разлады рознай ступені цяжкасці. Калі грыб рыхтуюць да спажывання, патрабуецца працяглае адварванне з абавязковым выдаленнем слізістай скуркі з шапкі, пасля чаго варны адвар неабходна цалкам зліць. Нават пасля гэтага грыб не набывае прыемнага смаку, застаючыся прэсным або з лёгкай гаркатой. У традыцыйнай кулінарыі краін Заходняй Еўропы яго амаль не спажываюць, аддаючы перавагу пазбяганню гэтага віду з меркаванняў харчовай бяспекі.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Stropharia caerulea шырока распаўсюджаная ў умераным кліматычным поясе Еўропы, а таксама ў шэрагу рэгіёнаў Азіі і Паўночнай Амерыкі. Гэты від расце ў шыракалістых, мяшаных і радзей іглічных лясах, а таксама на ўзлесках, у паркавых зонах, прыдарожных палосах, садах і на пашах. Асноўным субстратам для яго з'яўляецца глеба, багатая на раслінныя рэшткі, шчыльны слой ліставога ці іглічнага ападу, а таксама згнілая драўніна і шчэпкі. Ён часта селіцца на ўгноеных участках і багатых перагноем глебах. Спецыфічнай строгай сувязі з пэўнымі пародамі дрэў грыб не мае, аднак часта назіраецца побач з дубам, букам, бярозай ці елкай дзякуючы багатай падсцілцы. Сезон плоданашэння ў Цэнтральнай і Усходняй Еўропе цягнецца з канца лета да позняй восені, з пікам у верасні і кастрычніку. Ва ўмовах больш мяккага атлантычнага або міжземнаморскага клімату адзінкавыя асобнікі могуць сустракацца нават у снежні. Ва ўсходніх кантынентальных рэгіёнах вегетацыйны перыяд заканчваецца хутчэй з прыходам першых устойлівых замаразкаў.
Крыніцы
- atlas_stropharia_caerulea
- fn_stropharia_caerulea
- kreisel 1979
- retained-33133310d3cdf9dd
- Marek Snowarski, Stropharia caerulea — ocena atlasowa i bibliografia [134]
Даследчык
Ядомасць і кулінарыя
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Ядомасць
- Атрутны — źródło oznaczenia
Oceny źródeł są rozbieżne: polski atlas podaje jadalność po usunięciu skórki, austriackie towarzystwo mykologiczne klasyfikuje gatunek jako trujący.
Źródło bez opisu bibliograficznego · Stropharia caerulea радок / атрутны
- Ядомасць
- Ядомы
jadalny po usunięciu śluzowatej skórki; skórka może drażnić przewód pokarmowy
Marek Snowarski, Stropharia caerulea — ocena atlasowa i bibliografia [134] · ядомыя ці атрутныя?
Навуковыя назвы і таксанамія
- Цяперашняя навуковая назва
Stropharia caerulea
Навуковыя назвы і таксанамія
Таксанамічнае становішча віду ў мікалагічнай сістэматыцы грунтуецца на дыягназе Ханса Крайзеля (Hanns Kreisel), апублікаваным у 1979 годзе (Beihefte zur Sydowia 8: 229), дзе від быў фармальна апісаны як Stropharia caerulea Kreisel. Галатып сабраны 17 верасня 1972 года на тэрыторыі Германіі. У базе Index Fungorum (запіс 324292) гэтая назва фігуруе як актуальная (current name), а від аднесены да сямейства строфарыевых (Strophariaceae).
Навуковыя назвы і таксанамія
Этымалогія родавай і відавой назвы, якая прыводзіцца ў літаратуры сэрвісам First Nature, паходзіць з класічнай грэчаскай мовы і латыні: элемент strophos азначае пояс або павязку і адсылае да наяўнасці кольца на ножцы, тады як відавы эпітэт caerulea азначае блакітны ці сіні колер, што адносіцца да характэрнай афарбоўкі маладых пладовых цел.
Навуковыя назвы і таксанамія
Аўстрыйскі спіс мікалагічнага таварыства прыводзіць назвы Psilocybe caerulea і Stropharia cyanea пры гэтым таксоне. Запіс Stropharia cyanea sensu Tuomikoski et al., non Bolton захаваны як кантэкст памылковага прымянення назвы, без вымушанай таксанамічнай тоеснасці. Blauer Träuschling і Graublauer Träuschling запісаны як звычайныя нямецкамоўныя назвы з задакументаваным месцам ужывання, без прысваення афіцыйнага або рэгіянальнага статусу.
Экалогія і распаўсюджанне
- Частата знаходак
- Нідэрланды: Частата знаходак: звычайны. [11]
Лабараторная дыягностыка
Dane ustrukturyzowane
Базідыі
Пражкі
- Спражкі
- Спражкі: наяўны. [9]
Гіменіяльныя цыстыды
- Форма вяршыні гіменіяльнай цыстыды
- Форма вяршыні гіменіяльнай цыстыды: з верхавінным вырастам. [9]
- Выгляд змесціва гіменіяльнай цыстыды
- Выгляд змесціва гіменіяльнай цыстыды: алеісты. [10]
- Колер змесціва гіменіяльнай цыстыды
- Колер змесціва гіменіяльнай цыстыды: зеленаваты. [10]
- Даўжыня гіменіяльнай цыстыды
- Даўжыня гіменіяльнай цыстыды: 37,2–55,5 µm. [27]
- Форма гіменіяльнай цыстыды
- Форма гіменіяльнай цыстыды: верацёнападобны. [9]
Форма гіменіяльнай цыстыды: верацёнападобны. [9]
Форма гіменіяльнай цыстыды: мехападобная. [10] - Шырыня гіменіяльнай цыстыды
- Шырыня гіменіяльнай цыстыды: 10,7–15,3 µm. [27]
Астатнія лабараторныя прыкметы
Скурка шапкі
Споры
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры: наяўны. [27]
- Колер спор пад мікраскопам
- Колер спор пад мікраскопам: светла-карычневы. [9]
Колер спор пад мікраскопам: шэра-жоўты. [2] - Наяўнасць парасткавай поры
- Наяўнасць парасткавай поры: адсутны. [7]
Наяўнасць парасткавай поры: наяўны. [10]
Наяўнасць парасткавай поры: наяўны. [27] - Кроплі ўнутры споры
- Кроплі ўнутры споры: наяўны. [27]
- Даўжыня споры
- Даўжыня споры: 7,3–10,5 µm. [27]
Даўжыня споры: 7–9,5 µm. [7]
Даўжыня споры: 6,8–12,5 µm. [9]
Даўжыня споры: 7–9 µm. [2]
Даўжыня споры: 7–8,1 µm. [10] - Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,58–1,83. [10]
Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,4–2,3. [27] - Форма споры
- Форма споры: падоўжана-яйкападобны. [9]
Форма споры: эліпсоідны. [7]
Форма споры: яйкападобны. [7] - Паверхня споры
- Паверхня споры: гладкі. [9]
- Таўшчыня сценкі споры
- Таўшчыня сценкі споры: таўстасценны. [2]
Матэрыял і метады даследаванняў
- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Колькасць спор на базідыі
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [27] [9]
- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Даўжыня споры
- Materiał badania: Demetrio Merino Alcántara, Pirineos 2014-3, Micobotánica-Jaén X(3), 2015, PDF s. 218–221. Materiał JA-CUSSTA 8453, Francja, Akwitania, Urdós, Sansanet, 1236 m, na ziemi wśród mchów w buczynie, 8.10.2014; podpis zdjęć ma 20141007 i nie został użyty do zmiany daty kolekcji. Basidia N=7; zarodniki N=90; chryzocystydy N=11. Typowe zakresy zarodników 8,1–9,4 × 4,7–5,5 µm, skrajne 7,3–10,5 × 4,4–6,0 µm; Q typowo 1,5–1,9, skrajnie 1,4–2,3. Średnie 8,6 × 5,1 µm i Qe=1,7. Podstawki 27,2–28,7 × 7,41–8,0 µm, średnio 28,1 × 7,8 µm. Chryzocystydy typowo 37,9–43,5 × 10,74–14,1 µm, skrajnie 37,2–55,5 × 10,7–15,3 µm. Osobne liczebności nie stają się liczbą sterygm. 7,3–10,5 µm [27]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 7–9,5 µm [7]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 7–8,1 µm [10]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 6,8–11 µm (skrajnie do 12,5 µm) [9]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 7–9 µm [2] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 1,58–1,83 [10]
Materiał badania: Demetrio Merino Alcántara, Pirineos 2014-3, Micobotánica-Jaén X(3), 2015, PDF s. 218–221. Materiał JA-CUSSTA 8453, Francja, Akwitania, Urdós, Sansanet, 1236 m, na ziemi wśród mchów w buczynie, 8.10.2014; podpis zdjęć ma 20141007 i nie został użyty do zmiany daty kolekcji. Basidia N=7; zarodniki N=90; chryzocystydy N=11. Typowe zakresy zarodników 8,1–9,4 × 4,7–5,5 µm, skrajne 7,3–10,5 × 4,4–6,0 µm; Q typowo 1,5–1,9, skrajnie 1,4–2,3. Średnie 8,6 × 5,1 µm i Qe=1,7. Podstawki 27,2–28,7 × 7,41–8,0 µm, średnio 28,1 × 7,8 µm. Chryzocystydy typowo 37,9–43,5 × 10,74–14,1 µm, skrajnie 37,2–55,5 × 10,7–15,3 µm. Osobne liczebności nie stają się liczbą sterygm. 1,4–2,3 [27] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня споры
- Materiał badania: Demetrio Merino Alcántara, Pirineos 2014-3, Micobotánica-Jaén X(3), 2015, PDF s. 218–221. Materiał JA-CUSSTA 8453, Francja, Akwitania, Urdós, Sansanet, 1236 m, na ziemi wśród mchów w buczynie, 8.10.2014; podpis zdjęć ma 20141007 i nie został użyty do zmiany daty kolekcji. Basidia N=7; zarodniki N=90; chryzocystydy N=11. Typowe zakresy zarodników 8,1–9,4 × 4,7–5,5 µm, skrajne 7,3–10,5 × 4,4–6,0 µm; Q typowo 1,5–1,9, skrajnie 1,4–2,3. Średnie 8,6 × 5,1 µm i Qe=1,7. Podstawki 27,2–28,7 × 7,41–8,0 µm, średnio 28,1 × 7,8 µm. Chryzocystydy typowo 37,9–43,5 × 10,74–14,1 µm, skrajnie 37,2–55,5 × 10,7–15,3 µm. Osobne liczebności nie stają się liczbą sterygm. 4,4–6 µm [27]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 4,5–6 µm [2] [7]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 4,4–5,5 µm [9]
Materiał badania: Independent source report, not a merged collection or population. 4,1–4,8 µm [10]
Metody i zapisy źródłowe — Independent source report, not a merged collection or population.
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Podstawki czterozarodnikowe.” [9]
Kształt innych komórek ostrza blaszki — zapis źródłowy: „Inne maczugowate włoski/komórki ostrza bywają zmieszane z cheilochryzocystydami.” [9]
Liczebność chryzocystyd — zapis źródłowy: „Liczne pleurochryzocystydy, bez N lub przeniesienia na inne populacje.” [9]
Obecność chryzocystyd — zapis źródłowy: „Źródłowo nazwane cheilochryzocystydy.” [9]
Obecność chryzocystyd — zapis źródłowy: „Źródłowo nazwane pleurochryzocystydy.” [9]
Kształt szczytu cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Pleurochryzocystydy z wyrostkiem.” [9]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Wrzecionowate cheilochryzocystydy.” [9]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Wrzecionowate pleurochryzocystydy.” [9]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Jasnobrązowe w mikroskopie; nie utożsamiać z barwą wysypu.” [9]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Długość 6.8–11 µm, sporadycznie do 12.5 µm.” [9]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Podłużnie jajowate zarodniki.” [9]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki gładkie.” [9]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „spore_width: 4.4–5.5 µm.” [9]
Rozdęcie strzępek tramy — zapis źródłowy: „Strzępki tramy mniej lub bardziej rozdęte; bez średnicy lub progu.” [9]
Metody i zapisy źródłowe — Demetrio Merino Alcántara, Pirineos 2014-3, Micobotánica-Jaén X(3), 2015, PDF s. 218–221. Materiał JA-CUSSTA 8453, Francja, Akwitania, Urdós, Sansanet, 1236 m, na ziemi wśród mchów w buczynie, 8.10.2014; podpis zdjęć ma 20141007 i nie został użyty do zmiany daty kolekcji. Basidia N=7; zarodniki N=90; chryzocystydy N=11. Typowe zakresy zarodników 8,1–9,4 × 4,7–5,5 µm, skrajne 7,3–10,5 × 4,4–6,0 µm; Q typowo 1,5–1,9, skrajnie 1,4–2,3. Średnie 8,6 × 5,1 µm i Qe=1,7. Podstawki 27,2–28,7 × 7,41–8,0 µm, średnio 28,1 × 7,8 µm. Chryzocystydy typowo 37,9–43,5 × 10,74–14,1 µm, skrajnie 37,2–55,5 × 10,7–15,3 µm. Osobne liczebności nie stają się liczbą sterygm.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: rojo congo SDS. Opis metody w źródle: Podpisy fotografii podstawek i zarodników na s. 219: rojo congo SDS, 600×; nie przypisano automatycznie medium i powiększenia pozostałym elementom.
Liczba zarodników na jednej podstawce; Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „PDF s. 219, JA-CUSSTA 8453: Basidios ... tetraspóricos ... 27,2–28,7 × 7,41–8,0 µm; N=7.” [27]
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „PDF s. 219: apiculadas; bez dopowiadania położenia wyrostka.” [27]
Długość cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „PDF s. 219: Crisocistidios (37,2–)37,9–43,5(–55,5) × (10,7–)10,74–14,1(–15,3) µm; N=11. Pełny min–max z zachowaniem typowego zakresu i nieustalonego położenia.” [27]
Obecność pory rostkowej — zapis źródłowy: „PDF s. 219: con poro germinativo apical.” [27]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „PDF s. 219: gutuladas; skład kropli niepodany.” [27]
Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „PDF s. 219: (7,3–)8,1–9,4(–10,5) × (4,4–)4,7–5,5(–6,0) µm; Q=(1,4–)1,5–1,9(–2,3), N=90. Pełny źródłowy min–max; typowe granice i średnie pozostają osobno.” [27]
Metody i zapisy źródłowe — La Valle del Metauro, karta Stropharia caerulea opracowana 16.05.2019, miejsce występowania: Monti del Furlo. Własny gatunkowy opis mikroskopowy w karcie; materiał bez numeru okazu, liczebności i podanego powiększenia. Clavati odnosi się do podstawek, nie do cystyd.
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Microscopia: Basidi clavati, tetrasporici.” [28]
Metody i zapisy źródłowe — Independent source report, not a merged collection or population.
Wygląd zawartości cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Oleisty wygląd zawartości, nie chemiczna identyfikacja lipidów.” [10]
Barwa zawartości cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Źródłowo zielonkawa zawartość, bez podanego medium.” [10]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Flaschenförmig, utriform — źródłowo utriformiczne cheilocystydy; nie dopisano długiej szyjki.” [10]
Obecność pory rostkowej — zapis źródłowy: „T.Flammer, Mycopedia12202: wyraźny por kiełkowy w jego obserwacji; strona dostępna wyłącznie jako indeksowany tekst.” [10]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Mycopedia:7,0–8,1µm, średnia7,6µm,22zarodniki z jednej obserwacji.” [10]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Mycopedia:Q1,58–1,83, średnieQ1,7,22zarodniki; nie obliczano nowej średniej z ilorazu średnich osi.” [10]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Mycopedia:4,1–4,8µm, średnia4,5µm,22zarodniki.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Françoise Féréol, karta Stropharia caerulea, listopad 2020, PDF s. 2–5. Własne fotografie mikroskopowe autora; numer kolekcji i miejsce pobrania niepodane. S. caerulea rozpoznano na podstawie zgodnej barwy ostrza, obfitych chryzocystyd i nietrwałego pierścienia. Nie wykorzystano obok opisanego S. aeruginosa jako badanego gatunku.
Inkrustacja strzępek skórki — zapis źródłowy: „PDF s. 5: partiellement incrustées par un pigment pariétal ... pigment épipariétal incrusté sous forme de granules.” [29]
Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej — zapis źródłowy: „PDF s. 5: hyphes ... noyées dans la viscosité.” [29]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „PDF s. 5: avec extrémités clavées; komórki końcowe strzępek skórki kapelusza.” [29]
Metody i zapisy źródłowe — Independent source report, not a merged collection or population.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Atlas: zarodniki szarożółte w mikroskopii.” [2]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Atlas: długość7–9µm.” [2]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Atlas i oryginalna obserwacja Mycopedia: grube ściany zarodników.” [2]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Atlas: szerokość4,5–6µm.” [2]
Metody i zapisy źródłowe — Independent source report, not a merged collection or population.
Obecność pory rostkowej — zapis źródłowy: „FN i atlas opisują brak poru kiełkowego; to źródłowy wariant, a nie rozstrzygnięcie biologicznej sprzeczności.” [7]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „FN: długość7–9,5µm.” [7]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „FN: elipsoidalne do jajowatych; atlas: elipsoidalne.” [7]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „FN: szerokość4,5–6µm.” [7]
Ядомасць — ацэнкі атласаў і шлях да крыніц
Снаварскі і Герхардт: Снаварскі пры ацэнцы ядомасці пасля зняцця слізістай скуркі адсылае зноскай [134] да Герхардта (2006). У абодвух правераных выданнях Герхардта — ад 2006 і 2023 г., на с. 326 — пры Stropharia caerulea пазначана «Ядомы; глядзі наверсе». Адсылка вядзе да рэкамендацыі зняць скурку, якая знаходзіцца вышэй. Пры гэтай ацэнцы няма зноскі на хімічны аналіз, харчовы эксперымент ці апісанне атручэння. Правераныя ўводзіны, тлумачэнні і дадаткі не паказалі канкрэтнага даследавання, якое б абгрунтоўвала гэтую ацэнку.
Іншыя ацэнкі: Маркус Флюк у Jaki to grzyb?, с. 303, апісвае строфарыю блакітную (S. caerulea) як неядомую, без указання таксіну або эксперыменту. Аўстрыйскае мікалагічнае таварыства пазначае від як атрутны; у арыгінальнай табліцы палі тыпу таксіну і дадатковага абгрунтавання пустыя. Гэта ацэнкі аўтараў публікацый, а не прадстаўленыя тут вынікі даследаванняў бяспекі спажывання.
Таксанамічны абсяг: Лексікон Грунертаў на с. 129 ацэньвае ядомасць Stropharia aeruginosa; S. caerulea (= cyanea) згадвае пры магчымых памылках. Ацэнку ядомасці першага віду не пераносілі на другі. Сама па сабе падобнасць або гістарычнае аб'яднанне назваў не замяняе доказу для пэўнага віду.
Ядомасць — агляды і абмежаванні іх асновы
Агляд Лі і суаўтараў: Зводка, якая суправаджае агляд Лі і суаўтараў (2021), радок 2434, адносіць S. caerulea да катэгорыі E1 на падставе адной крыніцы: Gerhardt (2001), Der grosse BLV Pilzführer für unterwegs. Гэта сапраўдная станоўчая ацэнка ядомасці, заснаваная на атласе. Правераныя польскія выданні гэтага аўтара таксама ацэньваюць від як ядомы, але не ўтрымліваюць пры запісе спасылкі на даследаванне. Не выяўлена, што агляд і Снаварскі прадстаўляюць незалежны вопыт.
First Nature і нардычны даклад: First Nature не раіць выкарыстоўваць у кулінарыі, спасылаючыся на паведамленні пра псіхаактыўныя рэчывы і недамаганні, выкліканыя некаторымі Stropharia. Цытаваны даклад Андэрсана, Крысцінсана і Гры змяшчае аналізы іншых відаў гэтага роду; у яго зводцы няма S. caerulea. Такім чынам, гэта не хімічны аналіз дадзенага віду і не апісанне канкрэтнага атручэння ім.
Астатнія працы: La Valle del Metauro дае ацэнку «неядомы». Атлас AUSL Bologna паказвае на магчымы страўнікава-кішачны або псіхатропны сіндром. У гэтых фрагментах не прадстаўлена дакладна вызначанага клінічнага выпадку ці выдзялення таксіну. Магчымасць, указаная аўтарамі, не была пераўтворана ў пацверджанае дзеянне віду.
Больш раннія хімічныя паведамленні — нявырашаны абсяг
Бібліяграфічны след: Пад ранейшай назвай Stropharia cyanea агляд Саморыні ад 1989 г. прыводзіць адзінкавы станоўчы вынік на псілацыбін і наступныя вынікі, якія яго не пацвердзілі, паказваючы на Марго і Уотлінга (1981), DOI 10.1016/S 0007-1536(81)80077-0. Даступны рэферат гэтай першаснай працы не дазваляе праверыць табліцу, ідэнтычнасць матэрыялу і метад для гэтага запісу. Поўны арыгінал не быў атрыманы. Згадка не запісана як пацвярджэнне наяўнасці псілацыбіну ў S. caerulea.
Выснова: Правераныя атласы не паказалі іншага даследавання, якое б канчаткова вызначала ядомасць ці таксічнасць. Даступныя хімічныя аналізы таксама не з'яўляюцца выпрабаваннямі бяспекі спажывання. Пытанне застаецца неадназначным; вынікі і супрацьлеглыя ацэнкі захаваны з крыніцамі.
Мікраскапія — захаваныя матэрыялы і разыходжанні крыніц
Мерына (2015): Апісанне і фатаграфіі датычацца калекцыі JA-CUSSTA 8453 з Сансанета ў Францыі. Прыведзены асобныя вымярэнні 90 спор, 7 базідый і 11 хрызацыстыд. Аўтар апісвае апікальную парасткавую пору, тады як іншыя працы адзначаюць яе адсутнасць або адсутнасць выразнай поры. Вынікі асобных калекцый застаюцца асобнымі.
Ферэоль (2020) і La Valle del Metauro (2019): Ферэоль апісвае светлавую мікраскапію, у тым ліку прэпараты ў аміячным конга чырвоным і ў вадзе, без нумара калекцыі; ён адзначае тонкую сценку споры, у адрозненне ад папярэдніх прац. La Valle del Metauro апісвае булавападобныя чатырохспоравыя базідыі без указання колькасці вымярэнняў. Гэтыя адрозненні не прыпісваліся па змаўчанні ўзросту ці вільготнасці.
Ядомасць і бяспека
Ядомасць персцяняка сіняватага застаецца нявырашанай. Даступныя даследаванні не вырашаюць бяспекі яго спажывання. Аўтары прац падаюць разбежныя ацэнкі: ад ядомага пасля зняцця скуркі да неядомага або атрутнага.
Ланцужок цытаванняў і незалежнасць доказаў
Правераны ланцужок: Снаварскі → зноска [134] → Герхардт (2006), с. 326 → пры ацэнцы ядомасці адсутнічае ўказанае даследаванне або апісанне эксперыменту.
Статус тэзы: Да першаснага доказу не дайшлі. Ядомасць пасля зняцця скуркі застаецца непацверджанай даследаваннямі ў правераным ланцужку крыніц. Пацверджана толькі тое, што Герхардт сапраўды прыводзіць такую ацэнку. Не выяўлена, што ацэнка ілжывая або што аўтар не меў уласнага вопыту.
Незалежнасць: Ацэнка, паўтораная за Герхардтам Снаварскім, не з'яўляецца другім незалежным пацверджаннем. Залежныя цытаванні захаваны як адзін ланцужок. Выснова датычыцца гэтай тэзы і правераных фрагментаў, а не дакладнасці ўсіх звестак у кнізе.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Polskie kolekcje autora atlasu; nie przypisano obcego sezonu Polsce.
Абсяг чытання: Фрагменты крыніц.
Прачытаны фрагмент крыніцы; поўны тэкст і метады не правяраліся.
Дата прагляду: 21.10.2026.
Абмежаванні: Крынічнае вызначэнне і абсяг паняцця захаваны. Не дэкларавалася новае даследаванне ўзораў або чытанне ўсіх публікацый, цытаваных крыніцай.
Абсяг распрацоўкі
Патрабаваныя праверкі ўрэгуляваны.
Прававая аснова і абсяг ацэнкі
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У біяхімічнай і хематаксанамічнай літаратуры від Stropharia caerulea быў прадметам даследаванняў на прадмет магчымай наяўнасці індальных алкалоідаў. У працы даследчай групы: Borovička, Oborník, Stříbrný, Noordeloos, Parra Sánchez, Gryndler (2015), апублікаванай у часопісе Persoonia (34: 1–9, DOI: 10.3767/003158515X685283, артыкул пад назвай Phylogenetic and chemical studies in the potential psychotropic species complex of Psilocybe atrobrunnea with taxonomic and nomenclatural notes), адзінкавы экзэмпляр Stropharia caerulea (гербарны ваўчар PRM 921876) быў уключаны ў аналіз у якасці адмоўнага кантролю (Table 2).
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Аналітычная працэдура ўключала ачышчаныя, ліяфілізаваныя пладовыя целы. Пробу 10 мг здробненай сухой біямасы экстрагавалі ў 0,5 мл метанолу ва ўльтрагукавой ванне на працягу 30 хвілін, пасля чаго атрыманы экстракт аналізавалі метадам газавай храматаграфіі, спалучанай з мас-спектраметрыяй (GC-MS). У даследаванай кантрольнай пробе PRM 921876 не выяўлена наяўнасці псілацыну або псілацыбіну. Аўтары публікацыі адначасова адзначылі, што немагчыма было правесці колькаснае вызначэнне ўтрымання псілацыну і псілацыбіну ў біямасе з-за наяўнасці ўсяго некалькіх мікраграмаў эталонных рэчываў. Гэтае абмежаванне датычылася даступнасці аналітычных стандартаў і не тоеснае адсутнасці вызначэння мяжы выяўлення метаду.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Гэты вынік адносіцца выключна да адзінкавага даследаванага гербарнага экзэмпляра і не дае падстаў для фармулявання абагульненых высноў аб поўнай адсутнасці дзеючых рэчываў у папуляцыях гэтага віду, гарантыі таксікалагічнай бяспекі ці для прысваення якіх-небудзь рэкрэацыйных тэгаў. Даследаванні культуры, апісаныя ў гэтай жа працы (рост пры тэмпературы 25°C на працягу 4 тыдняў у 8 колбах), датычыліся відаў Psilocybe atrobrunnea і Psilocybe serbica, а не Stropharia caerulea.
Псілацыбін і псілацын — Borovička і суаўтары (2015)
Матэрыял: Даследавана калекцыя Stropharia caerulea PRM 921876, выкарыстаная як адмоўны кантроль. Пладовыя целы ачысцілі, замарозілі пасля збору і ліяфілізавалі.
Метад і вынік: Пробу ў 10 міліграмаў сухога парашкападобнага матэрыялу экстрагавалі ў 0,5 мілілітра метанолу на працягу 30 хвілін ва ўльтрагукавой ванне. Пасля дэрыватызацыі выканалі газавую храматаграфію з мас-спектраметрыяй. У адмоўных кантролях, у тым ліку ў гэтай калекцыі, не выявілі псілацыбіну ці псілацыну; у станоўчых кантролях злучэнні былі выяўлены.
Абмежаванні: Вынік датычыцца пазначанага матэрыялу і двух злучэнняў. Ён не з'яўляецца даследаваннем бяспекі спажывання, не выключае іншых таксінаў і не пацвярджае адсутнасці ўсіх псіхаактыўных рэчываў ва ўсім відзе. Аўтары не вызначылі колькасна злучэнні праз абмежаваную колькасць эталонаў. Культывацыі іншых Psilocybe з гэтай працы не датычацца S. caerulea.
Аналітычныя вынікі
Элементны склад — Atasoy і Yıldız (2022)
Матэрыял і метад: Матэрыял AKATA 7397 сабралі 25 кастрычніка 2020 г. у Аздаваі ў Турцыі і вызначылі ў Анкарскім універсітэце. Пробы сушылі пры 105 градусах Цэльсія на працягу 24 гадзін, мінералізавалі азотнай кіслатой і перакісам вадароду, а элементы вызначалі атамнай абсорбцыяй. Тры паўторы адносяцца да аналітычнага вызначэння пробы.
Вынікі: У міліграмах на кілаграм сухой масы, як сярэдняе ± стандартнае адхіленне, прыведзена: жалеза 50,2 ± 0,3; хром 13,1 ± 2,5; цынк 138,6 ± 1,2; свінец 20,4 ± 4,8; селен 1,08 ± 0,01.
Абмежаванні: Вынікі апісваюць гэтую калекцыю і акумуляцыю металаў, звязаную з навакольным асяроддзем. Яны не ідэнтыфікуюць уласны таксін віду і не пацвярджаюць бяспеку пасля зняцця скуркі. Пазнака «неядомы» ў табліцы 1 паходзіць з атласа Філіпса (2013), а не з гэтага эксперыменту. Заяўленае ў тэксце RSD ніжэй за 10 працэнтаў не супадае з усімі сярэднімі і адхіленнямі ў табліцы; захаваны арыгінальныя значэнні.
Экалагічныя даследаванні
Дакументаваныя даследчыя прымяненні і тэхнічныя прапановы
Раскладанне матэрыі — Донелі і Бодзі (1997): Ізалят S. caerulea з пладовага цела, знойдзенага сярод крапівы ў Вялікабрытаніі, выкарыстоўвалі для эксперыментаў на букавай драўніне і карэнішчах крапівы. Даследавалі развіццё міцэліяльнай сеткі і атрыманне рэсурсаў. Гэта выкарыстанне віду ў якасці эксперыментальнай мадэлі, без прадэманстраванага ўкаранення ачысткі забруджанай глебы.
Рост на пабочных прадуктах морквы — Юрых і суаўтары (2025): Від уключылі ў скрынінг росту міцэлію на субстратах з аранжавай і чорнай морквы. Праз 14 дзён зафіксавалі адпаведна 1,5 ± 0,5 і 1,2 ± 0,5 сантыметра. Далейшую аптымізацыю бялку і прадуктаў праводзілі для Pleurotus djamor; гэтыя вынікі не прыпісваліся строфарыі. Сам па сабе рост не пацвярджае бяспекі харчавання.
Патэнт Стэйметса (2004): Заяўка US20040211721A1 пералічвае S. caerulea сярод прапанаваных грыбоў для мікафільтрацыі і мікарэмедыяцыі. У правераным фрагменце не прадстаўлена эксперыменту, які б пацвярджаў эфектыўнасць гэтага віду, ці ўкаранення. Гэта захавана як тэхнічная прапанова, асобная ад пацверджанага прымянення.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
У сваю чаргу брытанскія крыніцы (First Nature) вызначаюць від як сапратроф, які развіваецца на рэштках траў і ліставым подсціле на пашах і ўзлесках. У кліматычных умовах Вялікабрытаніі і Ірландыі рэгулярнае плоданашэнне прыпадае на перыяд з ліпеня па кастрычнік (месяцы 7–10), тады як у Паўднёвай Еўропе можа расцягвацца нават на тры месяцы даўжэй.
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Утварэнне пладовых цел | Крыніцы |
|---|---|---|---|
| Вялікабрытанія | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VII–X |
|
| Ірландыя | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VII–X |
|
| Польшча | Ніжняя Сілезія — абсяг названы крыніцай | IX–XI |
|
Крыніцы
- archive-stropharia-caerulea-profile
- atlas_stropharia_caerulea
- Ewald Gerhardt (2006), Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik, Klub dla Ciebie, s. 326; ISBN 83-7404-513-2
- Ewald Gerhardt (2023), Grzyby. Wielki ilustrowany przewodnik, Molpharma, s. 326
- Markus Flück, Jaki to grzyb?, Delta W-Z, przekład H. Terpińskiej-Ostrowskiej; oryginał 1995, s. 303
- Helmut i Renate Grünert, Grzyby. Leksykon przyrodniczy, Świat Książki, przekład i adaptacja J. Kozłowskiej, s. 129
- fn_stropharia_caerulea
- kpng6
- kreisel 1979
- mycopedia_stropharia_caerulea
- NDFF Verspreidingsatlas — Stropharia caerulea
- src-eli-protection-2014
- src-eli-trade-2026
- Muhammet Atasoy, Dilek Yıldız (2022), Evaluation of Trace Metal Contents in Mushroom Samples from Azdavay District, Kastamonu, Turkey, Mugla Journal of Science and Technology 8(1): 76–80
- Österreichische Mykologische Gesellschaft, Speisewert von Pilzen
- AUSL Bologna, Atlante dei funghi velenosi, s. 304
- Borovička i in. (2015), Persoonia 34:1–9, DOI 10.3767/003158515X685283
- Juhrich i in. (2025), Journal of Agricultural and Food Chemistry 73:33156–33166, DOI 10.1021/acs.jafc.5c11223
- Donnelly, Boddy (1997), Resource acquisition by the mycelial-cord-former Stropharia caerulea: effect of resource quantity and quality, FEMS Microbiology Ecology 23:195–205
- Pat O’Reilly, First Nature, Stropharia caerulea
- w10-nr7-legal-verification
- Li i in. (2021), zestawienie jadalności, wiersz 2434; DOI 10.1111/1541-4337.12708
- Demetrio Merino Alcántara (2015), Micobotánica-Jaén X(3), s. 218–221
- La Valle del Metauro (2019), Stropharia caerulea
- Françoise Féréol (2020), Stropharia caerulea, Mycocharentes
- Christer Andersson, Jakob Kristinsson, Jørn Gry, TemaNord 2008:606, wyd. 2009; ISBN 978-92-893-1836-5
- ÖMG, oryginalna tabela Speisewert, 29.07.2020, wiersz 1670
- Paul Stamets, zgłoszenie patentowe US20040211721A1 (2004)
- w10-nr7-protection-eli
- w10-nr7-protection-pl 2014
- Marek Snowarski, Stropharia caerulea — ocena atlasowa i bibliografia [134] (także [37])
- Marek Snowarski, bibliografia atlasu, pozycja [134], PBL984
- Przegląd dowodów jadalności i toksyczności, 17.10.2026
- w10-nr7-trade-eli 2026
- w10-nr7-trade-pl 2026
- w2-culture7-name-readback