Атрутны
Вызначце месцазнаходжанне, каб убачыць даныя для свайго рэгіёна.










Міцэна чыстая (Mycena pura) — невялікі шапкавы грыб сямейства Mycenaceae, які вылучаецца разнастайнасцю адценняў шапкі, выразным радыскавым пахам і наяўнасцю таксінаў. Сустракаецца ў лясах умеранага пояса паўночнага паўшар'я.
Распазнаванне, асяроддзе пражывання і найважнейшыя адрозненні.
Грыбнік
Будова пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела: Шапка.
Тып будовы пладовага цела: ножка. - Афарбоўка міцэлію каля асновы пладовага цела
- Афарбоўка міцэлію каля асновы пладовага цела: белаватая.
Шапка
- Форма капялюшыка
- Форма капялюшыка: звонападобны.
Форма капялюшыка: выпуклы.
Форма капялюшыка: плоскі.
Форма капялюшыка: канічны.
Форма капялюшыка: выпуклы (сплясканы профіль). - Рэльеф паверхні капялюшыка
- Рэльеф паверхні капялюшыка: гладкі.
- Покрыва капялюшыка
- Покрыва капялюшыка: голая.
- Бляск паверхні капялюшыка
- у мокрым стане: Бляск паверхні капялюшыка: бліскучы.
у сухім стане: Бляск паверхні капялюшыка: матавы. - Колер капялюшыка
- Колер капялюшыка: вінны.
Колер капялюшыка: шэра-фіялетавая.
у маладых пладовых цел: Колер капялюшыка: ліловы.
у маладых пладовых цел: Колер капялюшыка: пурпурны.
Колер капялюшыка: белаватая.
Колер капялюшыка: жаўтаваты.
Колер капялюшыка: чырванаваты.
у сухім стане: Колер капялюшыка: белаватая.
Колер капялюшыка: ружова-карычневы.
Колер капялюшыка: бледна-ружовы.
Колер капялюшыка: белы.
Колер капялюшыка: жоўты.
Колер капялюшыка: сіні.
Колер капялюшыка: шэры.
Колер капялюшыка: фіялетавы.
Колер капялюшыка: ліловы. - Абрыс краю капялюшыка
- Абрыс краю капялюшыка: хвалісты.
- Рэльеф паверхні краю капялюшыка
- у мокрым стане: Рэльеф паверхні краю капялюшыка: празрыста-паласаты.
- Дыяметр капялюшыка
- Дыяметр капялюшыка складае 10–60 mm.
- Цэнтр капялюшыка
- Цэнтр капялюшыка: з выразным гарбком.
Цэнтр капялюшыка: Уціснуты. - Гіграфаннасць шапкі
- Гіграфаннасць шапкі: гіграфанны.
Ніз шапкі
- Тып гіменафора
- Тып гіменафора: пласцінкі.
Пласцінкі каля ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі: прырослы да ножкі (пласцінкі).
- Профіль гіменафора каля ножкі
- Профіль гіменафора каля ножкі: выемчаты каля ножкі (пласцінкі).
- Нызыходжанне гіменафора па ножцы
- Нызыходжанне гіменафора па ножцы: сыходны зубчыкам (пласцінкі).
- Колер гіменафора
- Колер гіменафора: белаватая.
Колер гіменафора: бледна-ружовы.
Колер гіменафора: фіялетавы. - Колькасць поўных пласцінак
- Колькасць поўных пласцінак: 20–40.
- Ступень анастамозаў пласцінак
- Ступень анастамозаў пласцінак: наяўны.
- Адлегласць паміж пласцінкамі
- Адлегласць паміж пласцінкамі: рэдка размешчаныя.
Адлегласць паміж пласцінкамі: блізка размешчаныя.
Адлегласць паміж пласцінкамі: даволі рэдка размешчаныя. - Катэгорыя шырыні пласцінак
- Катэгорыя шырыні пласцінак: шырокае.
Ножка і аснова
- Форма ножкі
- Форма ножкі: цыліндрычны.
Форма ножкі: спляшчаны. - Аснова ножкі
- Аснова ножкі: цыліндрычная.
Аснова ножкі: патоўшчаная. - Колер ножкі
- Колер ножкі: белаватая.
Колер ножкі: шэра-фіялетавая.
Колер ножкі: Ружовая.
Колер ножкі: фіялетавы.
Колер ножкі: пурпуравая. - Рэльеф паверхні ножкі
- Рэльеф паверхні ножкі: гладкі.
- Покрыва паверхні ножкі
- Покрыва паверхні ножкі: голая.
Покрыва паверхні ножкі: апушаная.
у верхняй частцы ножкі: Покрыва паверхні ножкі: мучністы (белае покрыва).
у верхняй частцы ножкі: Покрыва паверхні ножкі: мучністы.
у ніжняй частцы ножкі: Покрыва паверхні ножкі: голая.
у ніжняй частцы ножкі: Покрыва паверхні ножкі: апушаная (белаватае покрыва).
Покрыва паверхні ножкі: валакністая.
у маладых пладовых цел, у ніжняй частцы ножкі: Покрыва паверхні ножкі: Лямцавая (белае покрыва). - Унутраная будова ножкі
- Унутраная будова ножкі: пусты ўнутры.
- Даўжыня ножкі
- Даўжыня ножкі: 30–100 mm.
- Дыяметр ножкі
- Дыяметр ножкі: 2–8 mm.
- Устойлівасць мякаці ножкі да пералому або разрыву
- Устойлівасць мякаці ножкі да пералому або разрыву: крохкі.
Устойлівасць мякаці ножкі да пералому або разрыву: устойлівы да пералому або разрыву. - Выгіб ножкі
- Выгіб ножкі: прамы.
Выгіб ножкі: выгнуты.
Мякаць
- Колер мякаці
- Колер мякаці: шэраваты.
Колер мякаці: белаватая. - Устойлівасць мякаці да пералому або разрыву
- Устойлівасць мякаці да пералому або разрыву: крохкі.
- Пах мякаці
- Пах мякаці: як у радыскі.
Пах мякаці: як у радыскі, моцны.
Пах мякаці: адсутны. - Катэгорыя таўшчыні мякаці
- Катэгорыя таўшчыні мякаці: тонкі (мякаць капялюшыка).
Катэгорыя таўшчыні мякаці: тонкі.
Дзе і калі расце
- Месцапражыванне
- Месцапражыванне: хвойны лес.
Месцапражыванне: лісцевы лес. - Субстрат
- Субстрат: падсцілка.
Субстрат: глеба. - Характар росту пладовых цел
- Характар росту пладовых цел: невялікімі групамі.
Характар росту пладовых цел: паасобку.
Характар росту пладовых цел: групамі.
Характар росту пладовых цел: пучкамі.
Характар росту пладовых цел: рассеяныя групы. - Перыяд плоданашэння
- Пладовыя целы з’яўляюцца з ліпеня да кастрычніка.
Пладовыя целы з’яўляюцца часам у маі. - Арэал распаўсюджання
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Ядомасць і кулінарыя
- Ядомасць
- Атрутны
Права
- Ахова
- У Польшчы від не падлягае відавой ахове.
- Гандаль
- У Польшчы від не дапушчаны да гандлю або вытворчасці грыбной прадукцыі.
З чым можна паблытаць
Mycena rosea
Найважнейшыя адрозненні
Міцэна ружовая (Mycena rosea) адрозніваецца звычайна буйнейшымі, больш масіўнымі пладовымі целамі з больш раўнамерна чыста-ружовай шапкай, пазбаўленай блакітнаватых і фіялетавых адценняў, якія сустракаюцца ў Mycena pura. Яе ножка бывае больш выразна пашыранай каля асновы. Адрозненні ў мікраскапічнай будове паміж гэтымі таксонамі нязначныя і няпэўныя, з-за чаго сама па сабе афарбоўка не заўсёды дазваляе зрабіць адназначную выснову.
Marasmius oreades
Найважнейшыя адрозненні
Лугавы апенька (Marasmius oreades) адрозніваецца іншым колерам і будовай шапкі, значна больш рэдкімі пласцінкамі іншай структуры, больш пругкай, цвёрдай ножкай і поўнай адсутнасцю паху рэдзькі.
FAQ
Ці можна ўжываць міцэну чыстую пасля адварвання?
Не, грыб утрымлівае мускарын, які не разбураецца пры тэрмічнай апрацоўцы і выклікае атручэнне.
Які пах характэрны для гэтага віду?
Міцэна чыстая мае выразны, рэзкі пах і прысмак свежай сырой рэдзькі.
У якіх лясах часцей за ўсё расце міцэна чыстая?
Яна сустракаецца ў іглічных, лісцевых і мяшаных лясах на падсцілцы з лісця або ігліцы.
Ці свеціцца гэты від у цемры?
Не, на адрозненне ад некаторых трапічных міцэн, міцэна чыстая не валодае біялюмінесцэнцыяй.
Якога колеру бывае шапка міцэны чыстай?
Афарбоўка вельмі зменлівая: ад ружовай і бэзавай да фіялетавай, шэра-ліловай або белаватай.
Калі пачынаецца сезон з'яўлення пладовых цел?
Пладовыя целы з'яўляюцца з канца чэрвеня ці ліпеня і растуць да першых замаразкаў у лістападзе.
Ці расце міцэна чыстая на жывых ствалах дрэў?
Не, яна расце на глебе, ліставым і іглічным ападзе альбо моцна струхлелай драўніне.
Ці ўжываюць гэты грыб у традыцыйнай кулінарыі якіх-небудзь краін?
Не, з-за ядавітасці і наяўнасці мускарыну гэты від не выкарыстоўваецца ў ежу ні ў адной краіне.
Ці выкарыстоўваюць міцэну чыстую для афарбоўкі тканін?
Так, грыб знаходзіць прымяненне ў рамесным фарбаванні воўны і шоўку ў бэжавыя і шэрыя тоны.
Ці з'яўляецца гэты від рэдкім у Беларусі і Еўропе?
Не, гэта вельмі распаўсюджаны і звычайны лясны від ва ўмераных шыротах.
Аматар
Назвы і гісторыя
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Mycena pura
Назіранні дома
Адбітак спораў
- Патрэбныя матэрыялы
- свежая, спелая шапка, аркуш паперы, шклянка або місачка, вада
- Час
- 2–24 h
- Выкананне
- Пакладзі шапку ніжнім бокам на паперу.
- Дадай кроплю вады наверх і накрый.
- Праз 2–24 гадзін падніміце шапку і агледзьце асадак.
Што шукаць
- Колер споравага адбітка
- Колер споравага адбітка: белы.
Пад мікраскопам
- Патрэбныя матэрыялы
- светлавы мікраскоп, прадметнае і покрыўнае шкельцы, іголка, вада, споры з адбітка
- Выкананне
- Перанясі іголкай крыху адбітка на шкельца.
- Дадай кроплю вады, накрый шкельцам і разгледзь споры.
Што шукаць
- Форма споры
- Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: цыліндрычны. Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. Форма споры: цыліндрычны (амаль).
- Паверхня споры
- Паверхня споры: гладкі. Паверхня споры: гладкі. Паверхня споры: гладкі. Паверхня споры: гладкі.
- Памеры споры
- Даўжыня 5–10 µm, шырыня 2,5–5,2 µm.
Памеры параўноўвай пасля каліброўкі шкалы мікраскопа.
Экалогія і распаўсюджанне
- Тып жыўлення
- Тып жыўлення: сапратрофны.
Некулінарнае прымяненне
Міцэна чыстая знайшла прымяненне ў народных і рамесных традыцыях як прыродная сыравіна для афарбоўвання натуральных валокнаў. Дзякуючы наяўнасці ўстойлівых пігментаў пладовыя целы міцэны выкарыстоўваліся тэкстыльнымі майстрамі і рамеснікамі для фарбавання воўны і шоўку. У залежнасці ад тыпу пратравы і кіслотнасці асяроддзя афарбоўванне дазваляе атрымліваць мяккія шэра-бэжавыя, попельныя, ружавата-бурыя і зеленавата-аліўкавыя тоны на тканінах і пражы.
Акрамя таго, пладовыя целы віду гістарычна выкарыстоўваліся ў якасці дэкаратыўнага матэрыялу пры стварэнні фларыстычных кампазіцый, сезонных экспазіцый і мікалагічных гербарыяў у навучальных установах. У некаторых лакальных рытуальных і магічных практыках Цэнтральнай Еўропы высушаныя пладовыя целы служылі сімвалічным абярэгам або кампанентам ахоўных травяных мяшэчкаў, закліканых адганяць шкодных насякомых і засцерагаць жыллё ад нячыстай сілы дзякуючы спецыфічнаму паху.
Гісторыя і культура
У мікалагічнай літаратуры і культурнай гісторыі міцэна чыстая займае важнае месца як адзін з класічных аб'ектаў ранніх навуковых батанічных апісанняў Еўропы канца XVIII стагоддзя. Грыб упершыню быў задакументаваны і ўключаны ў ілюстраваныя батанічныя атласы выбітнымі навукоўцамі эпохі Асветніцтва, такімі як П'ер Бюльяр і пазней Эліяс Фрыс, дзе ён служыў узорам мікалагічнай зменлівасці афарбоўкі.
У еўрапейскім фальклоры і традыцыйных народных уяўленнях дробныя далікатныя міцэны часта звязвалі з міфалагічнымі істотамі лесу — эльфамі, гномамі або ляснымі духамі. Праз сваю здольнасць з'яўляцца раптоўна шматлікімі коламі ці шчыльнымі россыпамі на мохавых палянах яны фігуравалі ў паданнях як сляды начных карагодаў казачных істот. У шэрагу рэгіёнаў Цэнтральнай і Паўночнай Еўропы з-за характэрнага рэзкага радыскавага паху гэты від асацыяваўся з падземным светам і прыроднай засцярогай чалавека ад нябачнай небяспекі, закладзенай у лясным раслінным свеце.
Ядомасць і бяспека
Міцэна чыстая адносіцца да неядомых і ядавітых грыбоў. Яна ўтрымлівае таксічны алкалоід мускарын, а таксама іншыя спецыфічныя злучэнні, здольныя выклікаць сур'ёзнае харчовае атручэнне і парушэнні працы цэнтральнай нервовай сістэмы. Сімптомы інтаксікацыі ўключаюць павышанае слінаадлучэнне, потлівасць, млоснасць, ваніты, парушэнні зроку, зніжэнне артэрыяльнага ціску і спазмы ў жываце, якія праяўляюцца неўзабаве пасля ўжывання.
Ніякія віды кулінарнай ці тэрмічнай апрацоўкі, у тым ліку шматразовае адварванне са зліваннем адвару, вымочванне, засальванне або сушка, не робяць гэты грыб бяспечным. Мускарын устойлівы да высокіх тэмператур і не разбураецца падчас варкі ці запякання. У кулінарных культурах свету гэты від не выкарыстоўваецца з-за даказанай таксічнасці і характэрнага непрыемнага прысмаку і паху рэдзькі. Ужыванне міцэны чыстай у ежу катэгарычна забаронена ва ўсіх рэгіёнах яе росту, і ніякага бяспечнага ўзроўню спажывання для чалавека не існуе.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Міцэна чыстая шырока распаўсюджана ва ўмеранай і барэальнай зонах Паўночнага паўшар'я, уключаючы лясы Еўропы, Паўночнай Азіі і Паўночнай Амерыкі, а таксама зафіксавана ў асобных рэгіёнах Паўднёвага паўшар'я. Від расце ў іглічных, мяшаных і шыракалістых лясах, аддаючы перавагу ўрадлівым або сярэднеўвільготненым глебам з багатым слоем ліставога або іглічнага ападу. Грыб фармуе пладовыя целы непасрэдна на лясной падсцілцы, гнілой драўніне, паўразбураных пнях і галінках, часцей за ўсё пад дубам, букам, грабам, елкай і хвояй.
Сезон актыўнага плоданашэння пачынаецца ў канцы чэрвеня або ў ліпені і працягваецца да лістапада, аж да надыходу ўстойлівых восеньскіх замаразкаў. Пік з'яўлення прыпадае на перыяд з канца жніўня да кастрычніка. У паўночных і горных раёнах сезон звычайна карацейшы і завяршаецца ўжо ў пачатку кастрычніка з-за ранніх халадоў, у той час як у рэгіёнах з мяккім марскім ці міжземнаморскім кліматам адзінкавыя пладовыя целы можна назіраць нават у снежні і студзені. Грыб расце як адзінкава, так і значнымі групамі або невялікімі пучкамі на падсцілцы.
Даследчык
Ядомасць і кулінарыя
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Ядомасць
- Атрутны — źródło oznaczenia
Česká mykologická společnost. Mycena pura — helmovka ředkvičková. Myko atlas. · Кулінарнае выкарыстанне: аўтар крыніцы апісвае від як слабаатрутны; не з'яўляецца сцвярджэннем аб вызначэнні сабранага ўзору.
Навуковыя назвы і таксанамія
- Цяперашняя навуковая назва
Mycena pura
Навуковыя назвы і таксанамія
Міцэна чыстая (Mycena pura (Pers.) P. Kumm.) у польскай і чэшскай мікалагічнай літаратуры, а таксама ў базе NCBI адносіцца да сямейства міцэнавых (Mycenaceae). У базе NCBI адзначаны год камбінацыі 1871 і базыёнім Agaricus purus Pers. 1794. Ранейшае прыпісванне таксона да радовачных (Tricholomataceae), якое прысутнічае між іншым у трактоўцы Куо 2010 года, вынікала з іншага, традыцыйнага сямейнага падзелу агарыкальных.
Навуковыя назвы і таксанамія
Наменклатурная камбінацыя Prunulus purus (Pers.) Murrill 1916 з'яўляецца ў чэшскай літаратуры і ў сістэматычным дрэве Species Fungorum каля роду Prunulus са статусам сіноніма. Публікацыя 2026 года ўжывае назву Prunulus purus, спасылаючыся на перанос секцыі Calodontes. У атласным падыходзе захоўваецца традыцыйная назва Mycena pura, пакідаючы пытанне канчатковай родавай прыналежнасці адкрытым.
Навуковыя назвы і таксанамія
У мікалагічнай літаратуры да сінонімаў міцэны чыстай адносяць у тым ліку: Agaricus ianthinus Fr. 1821, Agaricus pseudopurus Cooke 1882, Agaricus purpureus Bolton 1788, Agaricus purpureus Pers. 1801, Agaricus purus Pers. 1794, Mycena ianthina (Fr.) P. Kumm. 1871, Mycena pseudopura (Cooke) Sacc. 1887, Mycena pura f. pura (Pers.) P. Kumm. 1871, Mycenula pura (Pers.) P. Karst. 1889, Poromycena pseudopura (Cooke) Singer 1945, а таксама Prunulus purus (Pers.) Murrill 1916.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Філагенетычныя даследаванні Harder і суаўтараў 2013 года над матэрыялам Mycena pura з Еўропы і Паўночнай Амерыкі выявілі наяўнасць 11 асобных эвалюцыйных ліній. Разам з шасцю раней апісанымі відамі секцыі і трыма лініямі з Эквадора выдзелена агулам 20 філагенетычныя адзінкі. Для многіх з гэтых ліній не выяўлена выразных марфалагічных, экалагічных або феналагічных адрозненняў, што робіць плодавыя целы, якія прадстаўляюць гэтыя лініі, неадрознымі ў палявых умовах.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
У малекулярнай рэвізіі 2013 года даследавана 45 калекцый унутранай групы з прымяненнем секвенавання рэгіёна ITS і генаў, якія кадуюць фактар элангацыі 1α (tEF) і субадзінку РНК-палімеразы II (RPB1), з выкарыстаннем Mycena rubromarginata у якасці вонкавай групы. Секвенаванне клонаў пацвердзіла высокую гамагеннасць паслядоўнасцей у асобных ізалятаў.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Характарыстыка локусаў, выкарыстаных у філагенетычным аналізе комплексу Mycena pura:
- Локус ITS: 45 паслядоўнасцей унутранай групы, 645 пазіцый у выраўноўванні, даўжыня паслядоўнасці 593–616 п.н., 156 пераменных пазіцый, 83 інфарматыўных для парсімоніі пазіцый.
- Локус tEF: 45 паслядоўнасцей, 423 пазіцыі ў выраўноўванні, даўжыня паслядоўнасці 404–412 п.н., 150 пераменных пазіцый, 86 інфарматыўных пазіцый.
- Локус RPB1: 45 паслядоўнасцей, 492 пазіцыі ў выраўноўванні, даўжыня паслядоўнасці 475–482 п.н., 102 пераменныя пазіцыі, 46 інфарматыўных пазіцый.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Філагенетычныя дрэвы будаваліся з выкарыстаннем метадаў максімальнай праўдападобнасці ў праграме RAxML з мадэллю эвалюцыі GTRGAMMA і бутстрэп-тэстам (1000 паўтораў). Для распазнавання міжвідавых меж ужывалі генеалагічную ўзгодненасць распазнавання філагенетычных відаў (GCPSR), прадэманстраваўшы ўзгодненасць тапалогіі дрэў для маркераў, якія кадуюць бялкі (tEF і RPB1).
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Тэст ILD паказаў істотную няўзгодненасць паміж дрэвам ITS і дрэвамі бялковых генаў (p = 0,001) пры поўнай узгодненасці паміж tEF і RPB1 (p = 0,49). Варыябельнасць ITS у межах асобных ліній складала 0–3,7%, а паміж лініямі — 0,4–8,8%. Стандартны парог у 3% розніцы паслядоўнасцей ITS аб'ядноўваў эвалюцыйна адасобленыя лініі ў адзіныя OTU, што паказвае на недастатковасць аднаго толькі маркера ITS для надзейнага падзелу відаў у межах гэтай групы.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Экалагічныя даследаванні каранёвай ДНК грунтаваліся на ампліфікацыі рэгіёна ITS2 з выкарыстаннем праймераў ITS7A і ITS4 і секвенаванні паводле тэхналогіі 454 GS FLX Titanium на пробах, выдзеленых з эктамікарызных канчаткаў, вычышчаных пад стэрэаскапічным мікраскопам.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Біяінфарматычная апрацоўка сырых прачытанняў праводзілася ў пакетах QIIME і VSEARCH з ужываннем якаснай фільтрацыі Phred 25, кластарызацыі OTU пры 97% падабенства паслядоўнасцей і стварэннем варыянтаў паслядоўнасцей ампліконаў (ASV) з дапамогай алгарытму UNOISE з парогам дакладнасці таксанамічнага прызначэння ≥ 0,95.
Абсяг таксона і абмежаванні вызначэння
Рэферэнтны набор паслядоўнасцей для роду Mycena уключаў 576 паслядоўнасцей, якія прадстаўляюць 136 відаў, у тым ліку эталонную паслядоўнасць Mycena pura EU517504 даўжынёй 628 п.н. Аналіз пацвердзіў, што вызначэнне прыналежнасці экалагічных каранёвых узораў да канкрэтных ліній комплексу сутыкаецца з абмежаваннямі, абумоўленымі нізкім разрозненнем стандартнага штрыхкода ITS.
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Wpis Mycena pura (Pers.) P.Kumm. zgodny z dokładnym zaakceptowanym dopasowaniem GBIF2527219 i Index Fungorum188082. Zachowano osobno zakresy atlasów i badań kompleksu. Mycena rosea pozostaje odrębnym wpisem; wyników rodzaju Mycena nie przeniesiono na ten gatunek, a historycznej kombinacji Prunulus purus nie uznano za aktualną bez potwierdzenia.
[5] [19]
Prunulus purus — камбінацыя і трактоўкі рэестраў
Дата і аснова назвы: Prunulus purus (Pers.) Murrill з'яўляецца камбінацыяй, апублікаванай у 1916 годзе, заснаванай на Agaricus purus Pers. (1794). Ван і інш. (2026) выкарыстоўваюць яе ў табліцы 2, ключы і дыскусіі; яны не публікуюць для яе новага акта, ідэнтыфікатара або вызначэння тыпу.
Рэестры: Species Fungorum і звязаны з ім выгляд Index Fungorum 503491 падаюць у якасці актуальнай назвы Mycena pura (Pers.) P. Kumm. MycoBank 503491 падае Prunulus purus і Mycena pura як гаматыпічны сінонім. У MycoBank пазнака Unchecked датычыцца прагляду запісу, а асобны наменклатурны статус гучыць як Legitimate. Гэта не тры незалежныя таксанамічныя рашэнні.
Параўнальны матэрыял і тып: У табліцы 2 Ван прысутнічаюць P. cf. purus VIII (CBH402, Данія) і P. purus (IS10/11/2000, ЗША). Ніводзін радок не пазначаны як тып. Запіс базыёніма 144144 паказвае тыпіфікацыю як непазначаную. Новыя кітайскія калекцыі іншых відаў і іх метады не прыпісаны гэтым радкам ці дыяпазонам ключа P. purus.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Захаванае прачытанне ČMS выкарыстоўвае назву Mycena pura (Pers.) P. Kumm. 1871 і сямейства Mycenaceae. Гэта запіс наменклатуры, ужытай атласам. Ён не з'яўляецца асобным прачытаннем праталога ці тыпу і не азначае прыняцця новых меж віду ў комплексе.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Аронсен прыводзіць восем форм, якія вылучаў Маас Гестэранус, і даследаванне Хардэра ад 2010 г., у якім каляровыя разнавіднасці M. pura не атрымалі пацвярджэння як асобныя віды, хоць і былі выяўлены розныя клады. M. diosma і M. rosea былі асобнымі ў гэтым аналізе. Гэта справаздача атласа аб даследаванні 2010 г.; яна не замяняе пазнейшую філагенетыку трох локусаў 2013 г. і не надае новага статусу ўсім каляровым формам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка ČMS выкарыстоўвае Mycena pura (Pers.) P. Kumm. 1871, сямейства Mycenaceae і чэшскую назву helmovka ředkvičková. Сінонімы, прынятыя атласам, застаюцца зводкай крыніцы, без незалежнай праверкі праталогаў і тыпаў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Хардэр і суаўтары (2013) параўналі ITS, tEF і RPB1. Матэрыял ахопліваў 46 пладовых целаў разам з outgroup, а табліца выраўноўвання — 45 паслядоўнасцей ingroup. Было вылучана 11 ліній комплексу M. pura у Еўропе і Паўночнай Амерыцы, а таксама тры эквадорскія; 20 ліній усяго аналізу ўключаюць таксама шэсць іншых названых відаў. ITS мог як аб'ядноўваць розныя лініі, так і раздзяляць адну, таму польскія экзэмпляры не адносіліся да ліній I–XI на падставе афарбоўкі ці толькі атласнай назвы.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: У аналізе Хардэра 2023 параўноўваліся рэферэнтныя паслядоўнасці Mycena з GenBank і UNITE; частка публічных вызначэнняў была прызнана памылковай. Спасылка M. pura EU517504 дазваляла мапаваць ITS1 і ITS2. Вынікі датычацца матэрыялу, вызначанага аўтарамі, і выкарыстанай рэферэнтнай базы, без аўтаматычнай рэвізіі назваў усіх атласных пладовых цел.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Куа ў снежні 2010 г. апісваў паўночнаамерыканскае шырокае разуменне Mycena pura і прадказваў яго падзел даследаваннямі ДНК. Ружовыя экзэмпляры часам называліся M. rosea. Гістарычны загаловак Tricholomataceae і шырокае выкарыстанне назвы застаюцца асаблівасцю гэтай крыніцы; яны не змяняюць актуальнага сямейства карткі і не пацвярджаюць тоеснасці ўсіх ружовых экзэмпляраў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка з Куа 2010 захоўвае шырокае выкарыстанне назвы Mycena pura для паўночнаамерыканскага матэрыялу і даўніх ружовых форм, якія называліся M. rosea. Таксанамічны абсяг гэтай карткі з'яўляецца гістарычным; яго не выкарыстоўвалі як доказ бягучай сінаніміі або ідэнтыфікацыі ўсіх форм у комплексе.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: NCBI Taxonomy у захаваным чытанні taxid 153505 прыводзіць Mycena pura, базіёнім Agaricus purus Pers.1794, сямейства Mycenaceae і англійскую назву lilac bonnet. NCBI папярэджвае, што не з'яўляецца наменклатурным аўтарытэтам. Чытанне дакументуе выкарыстанне назвы рэестрам паслядоўнасцей; яно не з'яўляецца чытаннем пратолага ці тыпавога матэрыялу.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нямецкая ацэнка Rote-Liste-Zentrum датычыцца дакладна Mycena pura var. pura і выкарыстоўвае назву Rettich-Helmling. Абсяг разнавіднасці захаваны; яго не пашыралі на ўсе таксоны, якія вылучаюцца з комплексу pura, ці на любую нямецкую звычайную назву.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскі атлас Снаварскага ўжывае назву Mycena pura, grzybówka fioletowawa або grzybówka czysta, і сямейства Mycenaceae. Белыя асобіны апісвае як f. alba з няпэўнай сістэматычнай значнасцю. Супастаўленне назваў і бібліяграфіі з'яўляецца пазіцыяй атласа, без новага прыняцця рангу для кожнай каляровай формы.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Поўны захаваны HTML атласа ўжывае Mycena pura, grzybówka fioletowawa і grzybówka czysta; пры белай f. alba адзначае няпэўную сістэматычную значнасць. Картка адрознівае ўласнае апісанне ад ацэнак, працытаваных у бібліяграфіі. Змененая дата старонкі і дата генерацыі HTML не выкарыстоўваліся як дата збору.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: У прачытаным дрэве Species Fungorum для роду Prunulus радок Prunulus purus (Pers.) Murrill 1916 мае статус Synonym і сямейства Mycenaceae, у той час як частка новых таксонаў з 2025–2026 гг. мае статус Accepted. Мэтавы запіс 503491 не адкрываўся. Сам радок дрэва не вырашае accepted name гэтага запісу ані спрэчкі з сучаснай публікацыяй.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: У даступных фрагментах Ванга і суаўтараў (2026), Journal of Fungi 12(3):172, выкарыстана назва Prunulus purus і прыведзена змена, якая датычыцца Calodontes з 2025 г. Не прачытана поўная публікацыя ані цытаваная праца з 2025 г. Назва захавана як выкарыстанне ў крыніцы, якое патрабуе кантролю наменклатуры; метадаў новых кітайскіх таксонаў не прыпісалі M. pura і не змянілі аўтаматычна актыўны ID віду.
Лабараторная дыягностыка
Dane ustrukturyzowane
Базідыі
Каўлацыстыды
- Даўжыня каўлацыстыд
- Даўжыня каўлацыстыд: 25–72 µm. [17]
- Наяўнасць каўлацыстыд
- Наяўнасць каўлацыстыд: наяўны. [17]
- Форма каўлацыстыд
- Форма каўлацыстыд: верацёнападобны. [17]
Форма каўлацыстыд: булавападобны. [17]
Форма каўлацыстыд: цыліндрычны (амаль). [17] - Шырыня каўлацыстыд
- Шырыня каўлацыстыд: 9–15 µm. [17]
Гіменіяльныя цыстыды
- Паверхня гіменіяльнай цыстыды
- Паверхня гіменіяльнай цыстыды: гладкі. [17]
- Арганізацыя хейлацыстыд
- Арганізацыя хейлацыстыд: паласа. [17]
- Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 40–70 µm. [24]
- Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 10–20 µm. [24]
- Форма вяршыні гіменіяльнай цыстыды
- Форма вяршыні гіменіяльнай цыстыды: закруглены. [17]
- Даўжыня гіменіяльнай цыстыды
- Даўжыня гіменіяльнай цыстыды: 25–75 µm. [17]
- Форма гіменіяльнай цыстыды
- Форма гіменіяльнай цыстыды: верацёнападобны. [17]
Форма гіменіяльнай цыстыды: булавападобны. [17]
Форма гіменіяльнай цыстыды: цыліндрычны (амаль). [17] - Шырыня гіменіяльнай цыстыды
- Шырыня гіменіяльнай цыстыды: 11–18 µm. [17]
Астатнія лабараторныя прыкметы
- Шырыня гіфаў кары ножкі
- Шырыня гіфаў кары ножкі: 2–4 µm. [17]
Скурка шапкі
- Шырыня элементаў скуркі капялюшыка
- Шырыня элементаў скуркі капялюшыка: 2–5 µm. [17]
Споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,7 (прыблізнае значэнне, сярэдняе значэнне). [17]
- Колер спор пад мікраскопам
- Колер спор пад мікраскопам: гіялінавы. [27]
- Даўжыня споры
- Даўжыня споры: 6–9,5 µm. [9]
Даўжыня споры: 5–8,5 µm. [27]
Даўжыня споры: 6–9,5 µm. [17]
Даўжыня споры: 6–10 µm. [24]
Даўжыня споры: 6–8 µm. [19] - Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,4–2,1. [17]
- Форма споры
- Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. [27]
Форма споры: эліпсоідны. [19]
Форма споры: цыліндрычны. [19]
Форма споры: падоўжана-эліпсоідны. [24]
Форма споры: цыліндрычны (амаль). [24]
Матэрыял і метады даследаванняў
Мікраскапічныя даныя — крыніца і абмежаванні
Матэрыял: Апісаныя ў крыніцы споры Mycena pura; апрача сярэдняга Q не пазначана колькасць выбаркі ці дакументацыйнага асобніка.
Абсяг прачытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Сярэдняе прыблізнае пададзена аўтарам крыніцы; яно не вылічвалася з незалежна апісаных меж дыяпазону.
Ізатопны аналіз — метад
Ізатопныя даследаванні грыбнога матэрыялу праводзіліся на ўзорах, высушаных пры 70°C на працягу 12–36 гадзін, гамагенізаваных і прааналізаваных у цынавых капсулах на элементарным аналізатары Costech ECS4010, злучаным з мас-спектрометрам DELTAplusXP. Вымярэнні ўключалі ізатопныя суадносіны δ¹³C і δ¹⁵N, а таксама працэнтнае ўтрыманне вугляроду і азоту, калібраваныя паводле міжнародных стандартаў VPDB і AIR.
Параўнанне ізатопных крыніц — абмежаванні
У экалагічнай літаратуры, прысвечанай каранёвым сувязям Mycena, адзначаны разыходжанні адносна вызначэння даследаваных бяроз (Betula pendula у таблічных зводках супраць Betula pubescens у метадычным апісанні) і адзінак ізатопных велічынь (пазначэнне % у тэксце ў параўнанні з праміле ‰ на графіках), што абумоўлена адрозненнямі запісу ў першакрыніцах.
- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Колькасць спор на базідыі
- Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [24] [19] [17]
- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Даўжыня споры
- 6–9,5 µm [17]
5–8,5 µm [27]
6–10 µm [24]
Materiał badania: Klucz Wang i in. (2026), terminalny wynik P. purus w punkcie 12; M. pura według powiązania homotypicznego. Wiersz P. roseus kończy się oddzielnie w punkcie 10. 6–9,5 µm [9]
6–8 µm [19] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня споры
- Materiał badania: Klucz Wang i in. (2026), terminalny wynik P. purus w punkcie 12; M. pura według powiązania homotypicznego. Wiersz P. roseus kończy się oddzielnie w punkcie 10. 4–5,2 µm [9]
2,5–4 µm [27]
4–5,2 µm [17]
3,5–5 µm [19]
3–4 µm [24]
Metody i zapisy źródłowe — Opis zarodników w atlasie specjalistycznym dla północnej Europy; źródło nie wskazuje mierzonej kolekcji ani okazu.
Powierzchnia cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Cheilocystidia smooth.” [17]
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Basidia 4-spored.” [17]
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Basidia 27–30 × 6–8 µm.” [17]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Basidia clavate.” [17]
Długość kaulocystyd; Obecność kaulocystyd; Szerokość kaulocystyd — zapis źródłowy: „Caulocystidia 25–72 × 9–15 µm.” [17]
Kształt kaulocystyd — zapis źródłowy: „Caulocystidia fusiform, clavate to subcylindrical.” [17]
Organizacja cheilocystyd — zapis źródłowy: „Cheilocystidia forming a sterile band.” [17]
Kształt szczytu cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Cheilocystidia apically broadly rounded.” [17]
Długość cystydy hymenialnej; Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Cheilocystidia 25–75 × 11–18 µm.” [17]
Kształt cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Cheilocystidia fusiform, clavate, subcylindrical.” [17]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Hyphae of the pileipellis 2–5 µm wide.” [17]
Obecność pleurocystyd — zapis źródłowy: „Pleurocystidia similar.” [17]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores 6–9.5 x 4–5.2 µm.” [17]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Q 1.4–2.1.” [17]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Spores smooth.” [17]
Szerokość strzępek kory trzonu — zapis źródłowy: „Hyphae of the cortical layer of the stipe 2–4 µm wide.” [17]
Metody i zapisy źródłowe — Mikroskopowy opis atlasowy; określonego okazu ani kolekcji nie wskazano.
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Bazidie jsou 4výtrusé.” [19]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spory 6–8 × 3,5–5 µm.” [19]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy jsou elipsoidní až válcovité. ” [19]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy hladké.” [19]
Metody i zapisy źródłowe — Północnoamerykański atlasowy opis zarodników; pięć identyfikatorów okazów Herb. Kuo wymieniono na stronie, ale nie powiązano ich z tymi wymiarami.
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Basidia 4-spored.” [24]
Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych; Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Cheilo- and pleurocystidia 40–70 × 10–20 µm; joint source range.” [24]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Spores 6–10 x 3–4 µ.” [24]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Spores long-elliptical or nearly cylindrical.” [24]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Spores smooth.” [24]
Metody i zapisy źródłowe — Klucz Wang i in. (2026), terminalny wynik P. purus w punkcie 12; M. pura według powiązania homotypicznego. Wiersz P. roseus kończy się oddzielnie w punkcie 10.
Pochodzenie materiału: Lokalizacji dwóch porównawczych sekwencji z tabeli 2 nie przypisano pomiarom klucza.
Obecność pleurocystyd — zapis źródłowy: „Pleurocystidia present.” [9]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „basidiospores 6–9.5 × 4–5.2 μm.” [9]
Metody i zapisy źródłowe — Mikroskopowy opis atlasowy grzybówki czystej; konkretny okaz/kolekcja niepowiązane z podanym zakresem zarodników.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Zarodniki bezbarwne.” [27]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki 5–8,5 × 2,5–4 µm.” [27]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki wydłużone, elipsoidalne.” [27]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki gładkie.” [27]
Поўнае счытванне даследаванняў комплексу M. pura
Матэрыял і маркеры: Harder і інш. (2013) параўналі ITS, tEF і RPB1. Поўны артыкул і тры афіцыйныя дадаткі ахопліваюць дрэвы генаў, даныя 46 калекцый, іх прыкметы і кластары OTU. Лініі I–XI ахопліваюць 26 радкоў калекцый; спіс не змяшчае польскага матэрыялу.
Чытанне табліцы 3: На старонцы 770 запісаны індэксы гамаплазіі са знакам ±. Для ITS1 значэнне складае 0,304744 ± 0,064488, а для ITS2 0,723595 ± 0,234375. Астатнія тры радкі і выява арыгінальнай табліцы захаваны пры крыніцы. Табліца не вызначае другі лік як SD або SE; яму не нададзена такога значэння.
Абсяг супастаўлення: Гэта лініі комплексу, вызначаныя ў даследаванні, а не гатовыя адпаведнікі цяперашняга намінальнага запісу. Лінія V разглядалася як M. luteovariegata. Уласцівасці асобных узораў, краін і кластараў OTU захаваны пры іх крынічных пазнаках; яны не пераносіліся ў агульныя прыкметы M. pura.
Значэнні вызначальніка Wang: Споры і наяўнасць плеўрацыстыд апісаны ў тэрмінальным пункце 12 вызначальніка P. purus. Гэта не радок P. cf. purus VIII з табліцы паслядоўнасцей. Вызначальнік не прыпісвае гэтым значэнням канкрэтнага ўзору ці прэпарата; на іх не распаўсюджваліся метады новых кітайскіх калекцый.
Атласнае параўнанне Арансена
Назіранне аўтара атласа: Арансен у параўнанні, заснаваным на ўласным досведзе, апісвае Mycena rosea як больш масіўную, з больш-менш аднастайна ружовай афарбоўкай і пашыранай асновай ножкі ў супастаўленні з M. pura. Захавана прыпісванне гэтага назірання аўтару; гэта не з'яўляецца новым рашэннем наконт меж відаў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскае прачытанне атласа Mycena pura апісвае дзве выбраныя калекцыі: каляровую з Лодзінскага ваяводства, Радамшчанскага павета, і f. alba з Качаўскага перадгор'я. Падрабязнасці лакалізацыі і асоб у гэтым прачытанні не захаваны. M. rosea параўналі як больш масіўную, звычайна светла-ружовую і з больш выразным гарбком, а M. pelianthina выдзелілі больш цёмным краем пласцінак. Форма alba мае няпэўнае сістэматычнае значэнне. Шапка апісана як звычайна без гарбка або са слабым гарбком; гэтае азначэнне не датычыцца ножкі.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Прачытанне ČMS ад 28 кастрычніка 2026 г. адзначае часты тупы гарбок пасярэдзіне шапкі і магчымасць зблытаць атрутных прадстаўнікоў групы Mycena pura з Laccaria amethystea. Гэта трактоўка чэшскага атласа, аддзеленая ад польскага апісання звычайна слабога гарбка ці яго адсутнасці. Яна не з'яўляецца ідэнтыфікацыяй канкрэтнага фотаздымка ці пераносам прыкметы шапкі на ножку.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Аронсен апісвае ножку Mycena pura як цвёрдую, тады як польскі і чэшскі атласы вызначаюць яе як ломкую. У мікраскапічнай нататцы захаваны споры 6–9,5 × 4–5,2 µm, Q 1,4–2,1, у сярэднім каля 1,7; базідыі 27–30 × 6–8 µm, хейлацыстыды 25–75 × 11–18 µm і каўлацыстыды 25–72 × 9–15 µm. Адсутнічаюць колькасць і ўказанне на адзінкавую пробу. Памеры застаюцца данымі паўночнаеўрапейскага атласа, а не адной новай палявой пробай.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Аронсен адрознівае M. diosma па больш цёмных, ад карычнева-фіялетавых да фіялетавых пласцінках і саладкаватым паху з ноткай драўлянай скрынкі для сігар, які пры пашкоджанні пераходзіць у рэдзькавы. M. dura апісвае як густакупістую, з цёмнай маладой шапкай, белай цвёрдай ножкай і неаднастайным краем пласцінак. Для M. sororia ён прыводзіць адрозненні ў афарбоўцы і буйнейшыя споры, але лічыць гэту назву nomen dubium для далейшых даследаванняў. Параўнанні застаюцца за аўтарствам аўтара атласа.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка ČMS паведамляе пра шапку 20–60 мм, ножку 30–80 × 3–8 мм і споры 6–8 × 3,5–5 µm. Пласцінкі апісаны як рэдкія, шырокія, выемчатыя або з зубцом. Гэта асобныя дыяпазоны атласа, без указання колькасці вымярэнняў і асяроддзя; яны не аб'ядноўваліся з дыяпазонамі Аронсена ці польскага атласа.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Картка ČMS пералічвае тры загалоўкі знаходак Mycena pura: 0066-2020-0227 і 0066-2020-0228 ад 25 кастрычніка 2020 г. у Сярэднечэшскім краі і 0066-2020-0194 ад 17 кастрычніка 2020 г. ва Усцецкім краі. Гэта загалоўкі з нумарам, датай і рэгіёнам, без поўных метрык асобных экзэмпляраў. Картка разглядае памылковыя вызначэнні ў групе M. pura, у тым ліку з лакавіцай; запісы не з'яўляюцца малекулярнай рэвізіяй вызначэнняў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Гэты захаваны кантэйнер аб'ядноўвае фрагменты працы Хардэра пра карані 2023 г., запісы выяўлення крыніц і фрагменты філагенетыкі 2013 г. Ён не з'яўляецца адным поўным артыкулам 2013 г. Пералічаныя коды, дрэвы, ізатопы і ўзоры захаваны пры адпаведнай працы, без аб'яднання матэрыялу абодвух даследаванняў ці прыпісвання метадаў аднаго артыкула другому.
Абсяг змешанага архіва
Высновы крыніцы: Ілюстрацыі і подпісы ў захаваных выніках пошуку паходзяць з розных публікацый. Ізатопныя родавыя графікі не з'яўляюцца вымярэннямі ўсіх відаў Mycena, а фрагменты дрэва комплексу pura не з'яўляюцца новым польскім назіраннем. Запіс захоўвае дакладны кантэйнер і аўтарства асобных прац замест таго, каб апісваць яго як арыгінальны PDF.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: У прачытаных фрагментах Хардэра захаваны коды аналізаваных матэрыялаў, у тым ліку CBH367, CBH371, CBH166 і CBH358, а таксама розніца паміж узгодненымі дрэвамі tEF/RPB1 і няўзгодненымі вынікамі ITS. У старым выпісе табліцы 3 знак паміж значэннямі быў пашкоджаны. Цяперашняе прачытанне поўнага PDF візуальна пацвердзіла ±; тып нявызначанасці не дадумваўся. M. luteovariegata і яе тыпавы матэрыял застаюцца параўнальным таксонам, а не вымярэннем M. pura. Захаваны фрагменты і знойдзены поўны PDF як розныя артэфакты адной і той жа працы, а не незалежныя даследаванні.
Прачытаная табліца індэксаў гамаплазіі
Высновы крыніцы: У поўным PDF Хардэра 2013 табліца 3 на старонцы 770 змяшчае індэксы гамаплазіі: ITS1 0,304744 ± 0,064488; ITS2 0,723595 ± 0,234375; інтроны tEF 0,290758 ± 0,0463272; экзоны tEF 0,410317 ± 0,0993787; першы інтрон RPB1 0,054876 ± 0,0083381. Знак ± пацверджаны на выяве табліцы, без назвы другога параметра SD ці SE, які ў табліцы не вызначаны. Гэтыя даныя апісваюць аналіз маркераў, а не памеры спор.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Хардэр 2013 паказвае абмежаванні ідэнтыфікацыі комплексу Mycena pura толькі паводле афарбоўкі і маркера ITS. Апісанне новага M. luteovariegata, яго жоўтай афарбоўкі і вымярэнняў не з'яўляецца апісаннем M. pura. Памеры, прыведзеныя для іншага таксона, не былі дададзены да прыкмет віду гэтай карткі.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Хардэр 2023 спалучае аналіз паслядоўнасцей з каранёў з ізатопнымі вымярэннямі асобна сабраных пладовых цел. Пладовыя целы, лісце і ўзоры глебы сушылі 12–36 гадзін пры 70°C і аналізавалі сістэмай Costech ECS 4010/DELTAplusXP адносна VPDB і AIR. Матэрыял ахопліваў нарвежскія месцазнаходжанні, у тым ліку Finse і Vettakollåsen, а таксама Gribskov у Даніі. Два зборы, вызначаныя як M. pura, з Finse мелі профілі, блізкія да мікарызных грыбоў; самі па сабе ізатопы не паказваюць канкрэтнага партнёра ці ўзаемнага абмену рэчывамі.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка Хардэра 2023 захоўвае асобна ўзоры каранёў і пладовых цел, выкарыстаныя для ізатопнага аналізу з 2015–2016 гг. Дэтэкцыя M. pura, якая перавышае 10%, датычылася аднаго Bistorta vivipara, у той час як два зборы пладовых цел з Finse мелі ізатопны профіль, блізкі да мікарызных. Гэта два віды матэрыялу; іх не аб'ядноўвалі ў адну даказаную сімбіятычную пару.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Куа пералічвае гербарныя зборы 08170306, 10300401, 11050402, 10120903 і 09241101, без іх дакладных месцаў у тэксце старонкі. Для шырокага комплексу ён прыводзіць споры слаба ці ўмерана амілоідныя, часам неамілоідныя пасля выспявання, і KOH адмоўны альбо зялёна-жоўты на шапачцы. Ён не прыводзіць канцэнтрацыі KOH або адназначнага рэагенту на амілоіднасць. Разыходжанне з амілоіднымі спорамі Арансена застаецца прыпісаным крыніцам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка Куа прыводзіць пяць гербарных калекцый, разгледжаных на старонцы, але без дакладных месцаў і колькасці вымярэнняў. Для комплексу захаваны споры 6–10 × 3–4 µm, слабая ці ўмераная амілоіднасць або адсутнасць амілоіднасці пасля выспявання, а таксама KOH адмоўны альбо зялёна-жоўты на шапачцы. Канцэнтрацыя KOH і рэагент для спробы на амілоіднасць застаюцца непададзенымі; вынікі не аб'ядноўваліся з паўночнаеўрапейскай мікраскапіяй Арансена.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нататка атласа захоўвае два выбраныя зборы Mycena pura, а таксама дыяпазоны шапачкі 10–50(60) мм, ножкі 30–70 × 2–5 мм і спор 5–8,5 × 2,5–4 µm. Не прыведзены аб'ём выбаркі і асяроддзе мікраметрыі, а схаваны рэестр GRej не прачытаны. Памеры і выбраныя вызначэнні не становяцца незалежнай рэвізіяй экзэмпляраў або поўным спісам месцазнаходжанняў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Дзве выбраныя калекцыі ў поўным атласе — гэта janow.190929-JN-19-09-128, каляровая форма з гміны Радомска ў Радамшчанскім павеце, і jsb.161019-19102016-8JS, f. alba з Качаўскага перадгор'я. Атлас параўноўвае M. rosea як буйнейшую і больш ружовую, M. pelianthina па цямнейшым краі пласцінак, а таксама паказвае на памылкі з лакавіцамі і выцвілымі негніючнікамі. Захаваны зыходныя вызначэнні і лакалізацыі, без незалежнай таксанамічнай рэвізіі гэтых збораў.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Aronsen апісвае пласцінкі часам сыходнымі кароткім зубчыкам, а ў старэйшых пладовых цел злучанымі папярочна з дарсальнага боку; іх край выпуклы і таго ж колеру. Споры характарызуе як pip-shaped, гладкія і амілоідныя. Трама пласцінак набывае ў рэактыве Мельцэра карычнева-вінную афарбоўку; гэта не апісанне рэакцыі спор ці цыстыд. Пражкі паказвае ва ўсіх тканках. Гэта профіль атласнага апісання, без аднясення ўзору да канкрэтнай краіны.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Kuo апісвае сумесна хейлацыстыды і плеўрацыстыды: ад рэдкіх і рассеяных да шматлікіх, памерамі 40–70 × 10–20 µm, верацёнападобна-ўздутых, шырокаверацёнападобных або мяшкападобных. Гэта агульнае апісанне абодвух тыпаў цыстыд у шырокім атласным разуменні; яно не падзелена на дзве незалежныя серыі вымярэнняў ці на нацыянальныя профілі матэрыялу.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: ČMS апісвае мякаць як тонкую, вадзяністую і крохкую. У тым жа апісанні як пах, так і смак выразна рэдзькавыя. Вадзяністасць не атаясамлена з жэлацінавасцю, а смак не перанесены ў поле паху.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскае апісанне паказвае, што вільготная шапка прасвечвальна-паласатая ад краю да 1/3. Гэта ахоп аптычнага эфекту пры пэўнай вільготнасці, а не глыбіня ці даўжыня фізічных барознак.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Ogólny opis występowania gatunku i sezonu w Czechach oraz trzy datowane znaleziska w atlasie ČMS. Dat pojedynczych zbiorów nie uznano za zwykły sezon.
Абсяг прачытання: Поўны тэкст.
Дата прагляду: 28.10.2026.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Dwa znaleziska atlasu ČMS z kraju środkowoczeskiego z 25 października 2020 roku; identyfikatory 0066-2020-0227 i 0066-2020-0228.
Абсяг прачытання: Поўны тэкст.
Дата прагляду: 28.10.2026.
Абсяг распрацоўкі
Патрабаваныя праверкі ўрэгуляваны.
Прававая аснова і абсяг ацэнкі
Правілы для лакацыі: Польшча
Аснова інфармацыі аб ахове
Правераныя назвы не сустракаюцца ў пераліках відавой аховы грыбоў з гэтага акта.
Аснова інфармацыі аб гандлі
Правераных назваў віду і яго камбінацый не знойдзена ў дадатку 1 пераліку, які дазваляе грыбы да абароту або вытворчасці перапрацаваных прадуктаў. Выснова абмежавана гэтым пералікам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Не выяўлена віду ці правераных камбінацый: Mycena pura, Prunulus purus, Agaricus purus, grzybówka czysta, grzybówka fioletowawa, у поўных пераліках макрагрыбоў строгай і частковай аховы. Гэта не вызначае агульнага права збору. Чырвоны спіс і відавая ахова — асобныя рэчы. Не правяраліся ўмовы канкрэтнай мясцовасці ці заканадаўства іншых краін. Захаваная нататка прачытання спасылаецца на той самы акт, арыгінальны PDF якога застаецца ў базе; яна не з'яўляецца незалежнай прававой падставай.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Від або правераныя камбінацыі не знойдзены ва ўсіх 72 пазіцыях дадатку № 1. Ядомасць або ўнясенне іншага віду не з'яўляецца станоўчай падставай для абароту гэтага таксону. Гэта прадметная аснова і агульныя патрабаванні акта, без доказу атэстацыі дадзенай партыі, паўнамоцтваў прадаўца або выканання ўсіх умоў. Захаваная нататка з прачытання адносіцца да таго ж акта, арыгінальны PDF якога застаецца ў базе; яна не з'яўляецца незалежнай прававой падставай.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Картка Rote-Liste-Zentrum перадае ацэнку Дэмрыха і суаўтараў ад 2016 г.: Mycena pura var. pura у Германіі знаходзіцца па-за пагрозай і вельмі распаўсюджаная, з абодвума стабільнымі трэндамі; нацыянальная адказнасць не ацэньвалася. Чырвоны спіс з'яўляецца ацэнкай пагрозы, а не прадпісаннем аб ахове відаў, дазволам на збор або новым маніторынгам ад 2026 г.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У даследаваннях Stadelmann, Müller і Eugster 1976 года Mycena pura была аднесена да групы грыбоў, якія змяшчаюць невялікую колькасць стэрэаізамераў мускарыну, у колькасці да 2 мг на 100 г сухой масы. У даследаваным тады ўзоры не адзначана прысутнасці epi-allo-мускарыну.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У 1997 годзе Becker, Erkel, Anke і Sterner выдзелілі з міцэліяльнай культуры Mycena pura пурахінонавую кіслату (нарылудаланасесквітэрпенавую кіслату). Гэтае злучэнне ў канцэнтрацыі 380 µM індукавала дыферэнцыяцыю 30–40% клетак лініі лейкозу чалавека HL-60, а ў меншай ступені таксама клетак лініі U-937. З міцэлію выдзелілі таксама страбілурын D.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Бекер і суаўтары (1997) у прачытаным абстракце апісваюць пураквінонавую кіслату, выдзеленую з культуры міцэлію Mycena pura. Пры 380 µM была атрымана дыферэнцыяцыя 30–40% клетак HL-60, а эфект для U-937 быў меншым. Таксама была выдзелена страбілурын D. У захаваным абстракце не пазначаны штам, час экспазіцыі, колькасць і поўныя метады; гэта вынік для злучэння і клеткавых ліній, без прыпісвання клінічнай эфектыўнасці пладовым целам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Анатацыя Штадэльмана і суаўтараў (1976) пералічвае Mycena pura сярод таксонаў з малымі колькасцямі стэрэамерных мускарынаў. Мяжа ≤2 мг/100 г сухой масы прыведзена для групы даследаваных грыбоў, а не як вынік асобнай пробы M. pura; таму яе не прыпісалі віду як канцэнтрацыю ці бяспечную дозу. Адсутнасць выяўлення epi-allo таксама мае ахоп даследаванай групы. Поўных метадаў, ваўчара і колькасці ў захаванай анатацыі няма.
Аналітычныя вынікі
Асобныя зыходныя аналітычныя вынікі
Дыяпазон ізатопных і каранёвых вынікаў
Высновы крыніцы: Каранёвы вынік M. pura, які перавышае 10%, датычыўся адной асобіны Bistorta vivipara. Праца не вызначала непасрэдна, ці кожнае даследаванае ізатопна пладовае цела было свабоднажывучым, ці звязаным з раслінай. Непаслядоўнасць назвы Betula pendula ў табліцах і B. pubescens у тэксце застаецца відавочнай. Адсутнасць непасрэднага назірання пэўнай мікарызы не пераўтваралі ў доказ яе адсутнасці.
Абмежаванні вымярэння і ідэнтыфікацыі
Высновы крыніцы: Нататка захоўвае разыходжанне паміж знакам % у ізатопным тэксце і ‰ на восі рысунка 4, а таксама розніцу назваў бярозы ў табліцах і метадах. Адсутнасць прачытання дадаткаў і адсутнасць непасрэднага назірання канкрэтнага каранёвага партнёра не былі заменены здагадкай. Даныя ўзораў і якаснае параўнанне ізатопаў захаваны ў межах гэтай працы.
Экалагічныя даследаванні
Ізатопныя профілі роду Mycena
У статыстычных мадэлях, якія аналізуюць ізатопны склад макрагрыбоў, род Mycena і геаграфічная лакалізацыя тлумачылі адпаведна 48% і 8,1% варыябельнасці для δ¹⁵N (R² = 0,56) і 51,4% і 11,7% варыябельнасці для δ¹³C (R² = 0,66). Гэтыя мадэлі адлюстроўваюць дыферэнцыяцыю трафічных профіляў у межах папуляцый падсцілкавых грыбоў.
Выяўленне ў каранях у даследаванні Хардэра
Ахоп выніку і абмежаванне: Хардэр і суаўтары паведамілі для матэрыялу, вызначанага ў працы як Mycena pura, пра выяўленне ў пробах каранёў адной асобіны Bistorta vivipara з доляй, якая перавышае 10%. У гэтым даследаванні гэта не быў часты вынік у пробах каранёў. Аўтары не маглі непасрэдна вызначыць, ці было кожнае пладовае цела, выкарыстанае ў ізатопным аналізе, вольнажывучым або звязаным з раслінай. Вынік не запісваўся як пацверджаная мікарыза ці агульны спіс гаспадароў M. pura.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскі атлас прыводзіць для Mycena pura подсціл лісцевых і хвойных лясоў, а таксама месцы па-за лесам, звычайна па некалькі пладовых целаў разам. Перыяд запісаны „ад (мая) ліпеня да кастрычніка”, з больш частым з'яўленнем ад позняга лета да позняй восені. Май у крыніцы вылучаны дужкамі, а якаснае „часцей” не стварае асобнага лікавага піку багацця. Дзве выбраныя калекцыі не вызначаюць сезон або колькасць папуляцыі.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Аронсен апісвае Mycena pura як рассеяную ў лісцевым гумусе і на ігліцы, у лісцевых, хвойных лясах, а таксама на больш адкрытых верасоўніках. Паведамляе пра лета–восень і звычайную сустракальнасць у рэгіёне, ахопленым атласам. Гэта абсяг паўночнаеўрапейскай працы; ён не замяняўся на польскія месяцы, а верас не разглядаўся як даказаны мікарызны партнёр.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: ČMS у захаваным прачытанні паказвае для Чэхіі сезон ліпень–лістапад і вельмі частае сустраканне Mycena pura. Гэта ацэнка атласа для Чэхіі; яна не змяняе сезон Польшчы і не з'яўляецца колькасцю ідэнтыфікаваных месцазнаходжанняў. Тры асобныя паведамленні пра знаходкі не чыталіся ў гэтай нататцы.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Фрагмент, які тычыцца Хардэра 2023, паказвае матэрыялы з такіх месцаў, як Фінсэ, і аддзяляе ізатопны профіль пладовых целаў ад дэтэкцыі паслядоўнасцей у каранях. Гэтыя даныя не пацвярджаюць, што кожны пералічаны гаспадар утрымліваў Mycena pura ці што выбранае пладовае цела расло ў мікарызе. Фрагменты пра комплекс 2013 г. застаюцца асобным таксанамічным і геаграфічным дыяпазонам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Абсяг даследавання Хардэра ахоплівае матэрыял комплексу Mycena pura з Еўропы і Паўночнай Амерыкі, а таксама асобныя эквадорскія лініі. Гэта вызначаныя ў крыніцы і секвенаваныя калекцыі шырокага комплексу. Іх не атаясамлівалі ўсе з еўрапейскім відам у вузкім разуменні і не пераносілі экалогію жоўтай, муравой M. luteovariegata на M. pura.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Ізатопныя пробы Хардэра 2023 паходзяць з некалькіх розных месцаў у Нарвегіі і Даніі, з асобнымі ўзорамі раслін і глебы. M. pura у Gribskov і Finse не мела аднастайнага профілю. У тэксце значэнні ізатопаў запісаны са знакам %, а восі графіка пазначаны ‰; гэтае разыходжанне не выраўноўвалі ў лічбавых даных. З яе не дадавалі новай агульнай перавагі да месцапражывання віду.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Даследаванне Хардэра 2023 ахоплівае паслядоўнасці роду Mycena ў каранях дзесяці даследаваных раслін, але радавы вынік не прыпісваўся цалкам M. pura. Для M. pura адзначаны адзін выразны вынік Bistorta vivipara. Ізатопны матэрыял з Нарвегіі і Даніі не пацвярджае аўтаматычна прысутнасці M. pura ва ўсіх каранях, месцазнаходжаннях або мікарызнай сувязі з кожным пералічаным дрэвам.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Паўночнаамерыканская картка Куа ад 2010 г. апісвае раскладанне подсцілу, пераважна пад хвойнымі, а таксама лісцевымі дрэвамі, і сустракальнасць ад вясны да восені, у Каліфорніі таксама зімой. Інфармацыя застаецца пры шырокім комплексе, які выкарыстоўваецца аўтарам. Яна не замяняе польскага сезона і не даказвае, што ўсе гэтыя зборы належаць да сучаснага еўрапейскага M. pura sensu stricto.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Нямецкая ацэнка ад 2016 г. вызначае Mycena pura var. pura як вельмі распаўсюджаную і захоўвае стабільныя трэнды. Гэта якасная нацыянальная ацэнка для пазначанага таксона, без спіса каардынат або колькасці месцазнаходжанняў. Яна не пераносілася на частату ў Польшчы і не разглядалася як новае назіранне з дня чытання старонкі.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Польскі атлас вызначае Mycena pura як распаўсюджаную, якая сустракаецца на подсціле і звычайна па некалькі разам, у лісцевых і хвойных лясах, а таксама па-за лесам. Захаваныя два выбраныя зборы з'яўляюцца прыкладамі, выкарыстанымі аўтарам; яны не вызначаюць арэал усяго віду ці колькасць папуляцыі. Гэта прачытанне атласа, аддзеленае ад нацыянальных ацэнак іншых краін.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: У загалоўках знаходак атласа ČMS пералічаны Сярэднечэшскі край і Усцецкі край у Чэхіі. Захаваныя нумары і даты гэтых збораў прыведзены ў асобнай дакументацыі матэрыялу. Рэгіёны не заменены іншымі геаграфічнымі ідэнтыфікатарамі; асобныя знаходкі не вызначаюць поўнага сезона Чэхіі.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Від развіваецца на апалым лісці, ігліцы і перагноі ў лісцевых, хвойных і мяшаных лясах. Плодавыя целы вырастаюць паасобку, рассеяна, групамі або невялікімі пучкамі. Сустракаецца таксама на ўзлесках, у зарасніках, а ва ўмовах паўночнай Еўропы таксама на адкрытых верасовішчах. Як сапратроф раскладае раслінныя рэшткі ў лясным подсціле, не выяўляючы цеснай мікарызнай сувязі з адным відам дрэва.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Ва ўмовах Цэнтральнай Еўропы міцэна чыстая з'яўляецца звычайным грыбам. У Польшчы асноўны перыяд плоданашэння доўжыцца з ліпеня па кастрычнік (са спарадычнымі знаходкамі, адзначанымі з мая), з найбольшай частатой з'яўлення ад позняга лета да позняй восені. У Чэхіі плодавыя целы сустракаюцца з ліпеня па лістапад. У Паўночнай Еўропе з'яўляецца летам і восенню, тады як у Паўночнай Амерыцы сустракаецца ад вясны да восені, а ў рэгіёнах з больш мяккім кліматам, такіх як Каліфорнія, таксама і ў зімовыя месяцы.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Польскія гербарныя калекцыі дакументуюць прысутнасць віду м.інш. у раёне Кудлатай Вёскі ў Радамшчанскім павеце (збор Яцэка Навіцкага 2019 г.) і ў наваколлі Пшэзьдзедзы на Качаўскім перадгор'і (збор Яцэка Сабоня, вызначаны Блажэем Герчыкам як белая адмена f. alba). З тэрыторыі Чэхіі задакументаваны м.інш. мясцазнаходжанні з кастрычніка 2020 года ў Сярэднечэшскім і Усцецкім краях.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
У даследаваннях мікабіёму каранёў арктычных і барэальных раслін 2023 года паслядоўнасці грыбоў з роду Mycena былі выяўлены ў каранях дзевяці з дзесяці прааналізаваных відаў раслін. Паслядоўнасці, якія адпавядаюць Mycena pura, складалі больш за 10% счытванняў у адзінкавай пробе каранёў драсёну жывароднага (Bistorta vivipara). Дакладнае высвятленне эндафітных узаемаадносін і ступені каланізацыі ўнутраных тканак каранёў патрабуе далейшых прамых мікраскапічных даследаванняў і ўнутрыклетачнай візуалізацыі.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Зводка экалагічнага секвенавання каранёў раслін з даследаванняў па экалогіі грыбоў роду Mycena:
- Рэгіён ITS1: Bistorta vivipara (519 пробаў, 803 649 счытванняў OTU, 908 621 счытванняў ASV); Dryas octopetala (22 пробы, 39 880 счытванняў OTU, 43 286 счытванняў ASV); Salix polaris (20 пробаў, 30 069 счытванняў OTU, 33 141 счытванняў ASV).
- Рэгіён ITS2: Arctostaphylos alpina (10 пробаў, 59 829 счытванняў OTU, 61 703 счытванні ASV); Arctostaphylos uva-ursi (76 пробаў, 241 418 счытванняў OTU, 247 091 счытванняў ASV); Betula nana (8 пробаў, 49 927 счытванняў OTU, 51 182 счытванні ASV); Betula pendula / pubescens (81 пробаў, 90 214 счытванняў OTU, 93 429 счытванняў ASV); Pinus sylvestris (41 пробаў, 212 577 счытванняў OTU, 219 124 счытванні ASV); Salix herbacea (7 пробаў, 25 298 счытванняў OTU, 25 497 счытванняў ASV); Cassiope tetragona (15 пробаў, 313 627 счытванняў OTU, 385 763 счытванні ASV).
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
У экалагічных аналізах выяўлена агулам 1193 OTU і 2272 ASV у рэгіёне ITS1 і 1032 OTU і 1559 ASV у рэгіёне ITS2 для ўсіх прадстаўленых грыбоў. Сам род Mycena быў прадстаўлены 20 OTU у ITS1 і 21 OTU у ITS2. Доля паслядоўнасцей гэтых грыбоў у асобных раслін-гаспадароў была вельмі зменлівай — у хвоі звычайнай (Pinus sylvestris) яна была мінімальнай, што пацвярджае адсутнасць вузкай спецыялізацыі да гаспадара.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Прааналізаваны каранёвы матэрыял для рэгіёна ITS1 уключаў м.інш. узоры Bistorta vivipara з пласкагор'я Finse ў Нарвегіі (59 узораў з ліпеня 2008 г. і 51 з ліпеня 2011 г.), 146 узораў са Шпіцбергена (Svalbard) са жніўня 2009–2010 гг., узоры B. vivipara, Dryas octopetala і Salix polaris з Blomsterdalen з ліпеня 2011 г., а таксама калекцыі з Шатландыі, Аўстрыі, Ісландыі і вострава Jan Mayen з гадоў 2008–2014.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Зборы каранёў, прааналізаваныя на рэгіён ITS2, уключалі пробы хвоі звычайнай з Шатландыі (ліпень–верасень 2011 г.), Cassiope tetragona з даліны Эндален на Шпіцбергене (жнівень 2013 г.), а таксама пробы мучанніц, бярозы карлікавай, вярбы травяністай і бярозы з Шатландыі (у дакументацыі пазначанай як Betula pendula або Betula pubescens), адабраныя ў 2008–2012 гадах.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Аналіз сігнатур стабільных ізатопаў у Mycena pura паказаў адрозненні ў залежнасці ад паходжання пробаў. Узоры з раёна Фінсэ вызначаліся істотна вышэйшымі значэннямі δ¹⁵N у параўнанні з іншымі міцэнамі (p < 0,0001) і крыху вышэйшымі значэннямі δ¹³C (p = 0,02), тады як матэрыялы са Шпіцбергена і Ветаколена дэманстравалі тыповы сапратрофны профіль. У сваю чаргу ўзоры з лесу Грыбскаў у Даніі паводле ізатопнага складу набліжаліся да эктамікарызных грыбоў. Значэнні δ¹⁵N для M. pura вагаліся ад 1,7 да 12,6 (у публікацыі падаюцца ў % або ‰), што паказвае на трафічную пластычнасць віду.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Лабараторныя эксперыменты з міцэліяльнай культурай Mycena pura (штам Finse1) паказалі магчымасць двухбаковага абмену элементамі з каранёвымі структурамі — у тым ліку пераносу радыёізатопа ³²P у раслінныя тканкі і зваротнага паглынання вугляроду ¹⁴C. Гэта з'ява інтэрпрэтуецца як праява здольнасці сапратрофных міцэн да факультатыўнага засялення састарэлых каранёвых зон ва ўмовах парушэння або бедных месцапражыванняў.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Феналогія плоданашэння Mycena pura паводле асобных геаграфічных рэгіёнаў:
- Польшча: спарадычна ў маі, рэгулярна з ліпеня па кастрычнік (найбольш багата ад позняга лета да позняй восені).
- Чэхія: з ліпеня па лістапад.
- Паўночная Еўропа: летнія і асеннія месяцы.
- Паўночная Амерыка: ад вясны да восені, а ў цяплейшых кліматычных зонах (напрыклад, Каліфорнія) таксама зімой.
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Утварэнне пладовых цел | Крыніцы |
|---|---|---|---|
| Чэхія | Сярэднечэшскі край | VII–XI |
|
| Польшча | Лодзьскае ваяводства | V, VII–X |
|
Крыніцы
- mycena_pura.close58.46.exact-results
- Harder et al. 2013, Fungal Biology117:764–775, DOI 10.1016/j.funbio.2013.09.004
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów. Dz.U. 2014 poz. 1408.
- Wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów — tekst jednolity. Dz.U. 2026 poz. 258.
- GBIF Backbone Taxonomy — dokładne dopasowanie Mycena pura, identyfikator 2527219.
- Marek Snowarski — Mycena pura. Odczyt atlasu grzyby.pl z 28 października 2026 r.
- Przegląd polskich wykazów prawnych pod kątem Mycena pura i jej nazw.
- Česká mykologická společnost — zachowany odczyt strony Mycena pura.
- Opracowanie pełnych źródeł Harder 2013 i Wang 2026 oraz rejestrów nazw.
- Harder (2013) — pełny odczyt artykułu, tabel i dodatków.
- Harder i in. (2013), oficjalny dodatek mmc1.
- Harder i in. (2013), oficjalny dodatek mmc2.
- Harder i in. (2013), oficjalny dodatek mmc3.
- Index Fungorum i MycoBank503491 — rzeczywisty odczyt Chrome 30.10.2026.
- Species Fungorum, Agaricus purus Pers., rekord 144144.
- Species Fungorum, rekord 503491 — Prunulus purus (Pers.) Murrill (1916), Current name Mycena pura.
- Arne Aronsen. Mycena pura. The Mycenas of Northern Europe.
- U. Becker, G. Erkel, T. Anke, O. Sterner 1997. Puraquinonic acid, a new inducer of differentiation of mammalian cells from Mycena pura (Pers. ex Fr.) Kumm. Natural Product Letters 9(3): 229–236. DOI 10.1080/10575639708048319
- Česká mykologická společnost. Mycena pura — helmovka ředkvičková. Myko atlas.
- Rozporządzenie Ministra Środowiska 9.10.2014; Dz.U. 2014 poz. 1408
- Tekst jednolity rozporządzenia Ministra Zdrowia; Dz.U. 2026 poz. 258
- Christoffer Bugge Harder et al. 2023. Mycena species can be opportunist-generalist plant root invaders. Environmental Microbiology 25:1875–1893. DOI 10.1111/1462-2920.16398
- Michael Kuo (2010). Mycena pura. MushroomExpert.Com.
- NCBI Taxonomy, Mycena pura (Pers.) P. Kumm. 1871, taxid 153505
- Rote-Liste-Zentrum, Mycena pura var. pura, Rettich-Helmling, ocena Dämmrich et al. 2016
- Marek Snowarski. Mycena pura — grzybówka fioletowawa. Atlas grzybów Polski, grzyby.pl.
- Species Fungorum, Prunulus, TreeOfLife, GenusRecordID 18371, odczyt 06.10.2026
- René J. Stadelmann, E. Müller, C. H. Eugster 1976. Über die Verbreitung der stereomeren Muscarine innerhalb der Ordnung der Agaricales. Helvetica Chimica Acta 59(7): 2432–2436, 03.11.1976. DOI 10.1002/hlca.19760590718
- Rui Wang et al. 2026, Journal of Fungi 12(3): 172, DOI 10.3390/jof12030172, opracowanie Prunulus