Przejdź do treści
JakiToGrzyb

Piestrzyca zatokowata

Helvella lacunosa

Jadalny
JadalnyOcena autora źródła.
Wymaga obróbki
Wymaga obróbkiOcena autora źródła.

Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.

Osobliwy grzyb workowy o apotecjum złożonym z ciemnej, nieregularnie siodłowatej główki o szerokości 3–6 cm oraz jasnoszarego, silnie żebrowanego trzonu. Górna, płodna powierzchnia główki jest czarna lub ciemnoszara, gładka do pofałdowanej, a jej brzeg przyrasta w kilku punktach do trzonu. Dolna strona jest sterylna, gładka, ciemnoszara. Trzon mierzy 4–15 cm długości i 1,5–3 cm grubości, jest białawy do popielatego, komorowaty i pusty w środku, pokryty głębokimi podłużnymi bruzdami i łączącymi się ostrymi żebrami. Miąższ białawy, cienki, chrząstkowaty i kruchy, o słabym zapachu. Rośnie od lata do jesieni na nagiej glebie w lasach liściastych, parkach i przy leśnych drogach. Na surowo powoduje zaburzenia żołądkowe.

Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.

Grzybiarz

Budowa owocnika

Typ budowy
Owocnik ma kapelusz i trzon.
Wysokość owocnika
Owocnik może mieć wysokość od 50 do 120 milimetrów.

Kapelusz

Ułożenie brzegu
U dojrzałych owocników brzeg kapelusza jest zagięty w dół.
Połączenie brzegu z trzonem
U dojrzałych owocników brzeg kapelusza jest przyrośnięty punktowo.
Średnica
Kapelusz może mieć średnicę od 20 do 70 milimetrów.
Wysokość
Kapelusz może mieć wysokość od 20 do 45 milimetrów.

Spód kapelusza

Typ
Hymenofor ma budowę gładką.
Barwa
Hymenofor jest czarny.

Trzon i podstawa

Kolor
Trzon może być białawy lub szarawy.
Ukształtowanie powierzchni
Powierzchnia trzonu jest żeberkowana i dołkowana.
Pokrycie powierzchni
Powierzchnia trzonu jest naga.
Wnętrze
Trzon może być komorowaty lub pusty.
Długość
Trzon może mieć długość od 30 do 150 milimetrów.
Grubość
Trzon może mieć grubość od 10 do 60 milimetrów.

Miąższ

Barwa
Miąższ może być białawy lub szarawy.

Gdzie i kiedy rośnie

Siedlisko
Grzyb może występować w lasach liściastych lub na przydrożach.
Podłoże
Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.
Sposób wyrastania
Owocniki mogą wyrastać pojedynczo lub w grupach.
Owocnikowanie
Owocniki mogą pojawiać się od marca do listopada.
Obszar występowania
Potwierdzono występowanie w Polsce.

Jadalność i kuchnia

Jadalność
Jadalny
Wymagana obróbka
Wymaga obróbki

Z czym można pomylić

FAQ

Czy piestrzyca zatokowata jest grzybem jadalnym?

Oceny są podzielone: atlasy takie jak grzyby.pl czy ČMS (sensu lato) podają ją jako jadalną, jednak inne źródła przestrzegają przed ryzykiem obecności gyromitryny i odradzają spożycie.

Jak wygląda kapelusz piestrzycy zatokowatej?

Kapelusz jest siodłowato zgięty, pofałdowany, z nieregularnymi klapami o barwie od szaropopielatej, przez ciemnobrązową, aż po czarną.

Czym charakteryzuje się jej trzon?

Trzon jest szary do czarniawego, charakterystycznie żebrowany, wzdłużnie bruzdowany, a w przekroju komorowaty i pusty.

Gdzie najczęściej występuje piestrzyca zatokowata?

Rośnie na ziemi w lasach liściastych i iglastych, przy leśnych ścieżkach, w parkach, często na glebach piaszczystych lub wilgotnych.

Kiedy owocuje piestrzyca zatokowata?

Owocniki wyrastają przeważnie od lata do późnej jesieni (od lipca do listopada), sporadycznie także wiosną.

Czym różni się piestrzyca zatokowata od piestrzycy kędzierzawej?

Różni się przede wszystkim ubarwieniem: zatokowata ma kapelusz i trzon szary do czarnego, a kędzierzawa jest kremowobiała lub bladożółta.

Jakie są objawy ewentualnego zatrucia tym grzybem?

W razie spożycia toksyn mogą wystąpić mdłości, wymioty i bóle brzucha, a w cięższych zatruciach gyromitryną uszkodzenie wątroby. Oceny atlasowe nie wykluczają takiego ryzyka.

Jaką konsystencję ma miąższ piestrzycy zatokowatej?

Miąższ jest cienki, kruchy, elastyczno-woskowaty, szarawy, bez wyraźnego smaku i o neutralnym zapachu.

Do jakiej grupy systematycznej należy piestrzyca zatokowata?

Należy do rodziny piestrzycowatych (Helvellaceae) i typu workowców (Ascomycota), w którym zarodniki powstają wewnątrz worków.

Jaką funkcję ekologiczną pełni piestrzyca zatokowata?

Według ČMS jest to gatunek prawdopodobnie mikoryzowy, tworzący relacje z drzewami, choć w literaturze bywa również klasyfikowany jako saprotrof rozkładający ściółkę.