Атрутны
Вызначце месцазнаходжанне, каб убачыць даныя для свайго рэгіёна.











Свінуха тонкая (Paxillus involutus) — пласціністы шапкавы грыб з сямейства свінухавых з карычнева-аліўкавым капялюшыкам з загорнутым лямцавым краем. Мякаць шчыльная, жоўтая, пры пашкоджанні бурэе. Раней лічыўся ўмоўна-ядомым, але цяпер прызнаны небяспечным атрутным грыбам, здольным выклікаць цяжкія аутоіммунныя парушэнні ў арганізме чалавека пры паўторным ужыванні.
Распазнаванне, асяроддзе пражывання і найважнейшыя адрозненні.
Грыбнік
Будова пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела
- Тып будовы пладовага цела: Шапка, ножка.
Шапка
- Форма капялюшыка
- у маладых пладовых цел: Форма капялюшыка: выпуклы.
у спелых пладовых цел: Форма капялюшыка: увагнуты.
у спелых пладовых цел: Форма капялюшыка: плоскі.
у спелых пладовых цел: Форма капялюшыка: лейкападобны. - Рэльеф паверхні капялюшыка
- у старых пладовых цел: Рэльеф паверхні капялюшыка: гладкі.
у маладых пладовых цел: Рэльеф паверхні капялюшыка: гарбкаватая. - Покрыва капялюшыка
- у сухім стане: Покрыва капялюшыка: замшавая.
у маладых пладовых цел: Покрыва капялюшыка: лямцаватая.
у спелых пладовых цел: Покрыва капялюшыка: валакністая.
у спелых пладовых цел: Покрыва капялюшыка: лускаватая. - Бляск паверхні капялюшыка
- у мокрым стане: Бляск паверхні капялюшыка: бліскучы.
у сухім стане: Бляск паверхні капялюшыка: матавы. - Ліпкасць і слізістасць капялюшыка
- у мокрым стане: Ліпкасць і слізістасць капялюшыка: ліпкі.
падчас высыхання: Ліпкасць і слізістасць капялюшыка: ліпкі. - Колер капялюшыка
- Колер капялюшыка: палевы.
Колер капялюшыка: шэра-карычневы.
у спелых пладовых цел: Колер капялюшыка: каштанавы.
у маладых пладовых цел: Колер капялюшыка: вохрысты.
Колер капялюшыка: вохрыста-карычневы.
Колер капялюшыка: аліўкавай.
Колер капялюшыка: іржава-карычневы.
Колер капялюшыка: белаватая. - Размяшчэнне краю
- Размяшчэнне краю: падгорнуты ўнутр.
- Рэльеф паверхні краю капялюшыка
- Рэльеф паверхні краю капялюшыка: баразнаваты.
- Пакрыццё краю
- у маладых пладовых цел: Пакрыццё краю: валісціністы.
- Дыяметр капялюшыка
- Дыяметр капялюшыка складае 40–120 mm.
у спелых пладовых цел: Дыяметр капялюшыка складае 50–120 mm. - Цэнтр капялюшыка
- Цэнтр капялюшыка: Уціснуты.
Цэнтр капялюшыка: Уціснуты і з выразным гарбком.
Ніз шапкі
- Тып гіменафора
- Тып гіменафора: пласцінкі.
Пласцінкі каля ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі
- Прымацаванне гіменафора да ножкі: прырослы да ножкі (пласцінкі).
Прымацаванне гіменафора да ножкі: прырослы да ножкі (пласцінкі).
- Нызыходжанне гіменафора па ножцы
- Нызыходжанне гіменафора па ножцы: сыходны (пласцінкі).
Нызыходжанне гіменафора па ножцы: сыходны (пласцінкі). - Аддзяляльнасць гіменафора ад капялюшыка
- Аддзяляльнасць гіменафора ад капялюшыка: аддзяляецца (пласцінкі).
- Колер гіменафора
- у спелых пладовых цел: Колер гіменафора: карычневы.
у маладых пладовых цел: Колер гіменафора: бледна-вохрысты.
Колер гіменафора: бледна-жоўты. - Ступень анастамозаў пласцінак
- у месцы прымыканьня пласцінак да ножкі: Ступень анастамозаў пласцінак: адсутны.
у месцы прымыканьня пласцінак да ножкі: Ступень анастамозаў пласцінак: слабыя. - Разгалінаванне пласцінак
- Разгалінаванне пласцінак: раздвоеныя.
- Афарбоўка пласцінак пасля пашкоджання
- Афарбоўка пласцінак пасля пашкоджання: чырвона-карычневы (пласцінкі).
Афарбоўка пласцінак пасля пашкоджання: іржава-карычневы (пласцінкі). - Дыферэнцыяцыя даўжыні пласцінак
- Дыферэнцыяцыя даўжыні пласцінак: неаднолькавыя.
- Адлегласць паміж пласцінкамі
- Адлегласць паміж пласцінкамі: густа размешчаныя.
Адлегласць паміж пласцінкамі: густа размешчаныя.
Ножка і аснова
- Форма ножкі
- Форма ножкі: цыліндрычны.
- Аснова ножкі
- Аснова ножкі: цыліндрычная.
Аснова ножкі: звужаецца. - Колер ножкі
- у маладых пладовых цел: Колер ножкі: светла-вохрысты.
у спелых пладовых цел: Колер ножкі: каштанава-карычневая. - Рэльеф паверхні ножкі
- Рэльеф паверхні ножкі: гладкі.
- Покрыва паверхні ножкі
- Покрыва паверхні ножкі: апушаная.
- Афарбоўка паверхні ножкі пасля пашкоджання
- Афарбоўка паверхні ножкі пасля пашкоджання: каштанава-карычневая (паверхня ножкі).
- Даўжыня ножкі
- Даўжыня ножкі: 40–120 mm.
- Дыяметр ножкі
- Дыяметр ножкі: 8–18 mm.
- Выгіб ножкі
- Выгіб ножкі: выгнуты.
- Якасная адносная даўжыня ножкі
- Якасная адносная даўжыня ножкі: кароткі.
- Каржакаватасць ножкі
- Каржакаватасць ножкі: крэпкі.
Мякаць
- Колер мякаці
- Колер мякаці: бледна-жоўты.
Колер мякаці: жаўтаваты. - Шчыльнасць мякаці
- Шчыльнасць мякаці: шчыльны.
- Смак мякаці
- Смак мякаці: кіслы.
- Колер мякаці пасля пашкоджання
- Колер мякаці пасля пашкоджання: чырвона-карычневы (мякаць ножкі).
Колер мякаці пасля пашкоджання: шафранава-жоўтая (мякаць капялюшыка). - Пах мякаці
- Пах мякаці: фруктовы, моцны.
Пах мякаці: невыразны (мякаць). - Катэгорыя таўшчыні мякаці
- Катэгорыя таўшчыні мякаці: тоўсты.
- Выдзяленне млечнага соку
- Выдзяленне млечнага соку: не выдзяляе млечнага соку.
Дзе і калі расце
- Месцапражыванне
- Месцапражыванне: лісцевы лес.
Месцапражыванне: хвойны лес.
Месцапражыванне: парк. - Субстрат
- Субстрат: глеба.
- Характар росту пладовых цел
- Характар росту пладовых цел: групамі.
Характар росту пладовых цел: зрослыя пладовыя целы. - Частата знаходак
- Частата знаходак: звычайны.
- Перыяд плоданашэння
- Пладовыя целы з’яўляюцца з чэрвеня да лістапада.
- Арэал распаўсюджання
Ядомасць і кулінарыя
- Ядомасць
- Атрутны
Права
- Ахова
- У Польшчы від не падлягае відавой ахове.
- Гандаль
- У Польшчы від не дапушчаны да гандлю або вытворчасці грыбной прадукцыі.
FAQ
Ці з'яўляецца свінуха тонкая бяспечным грыбам?
Не, яна афіцыйна прызнана смяротна небяспечным атрутным грыбам.
Ці знішчаецца яд свінухі пры варэнні?
Не, антыген не разбураецца ні пры варэнні, ні пры сушэнні.
У чым заключаецца падступнасць таксічнасці свінухі?
Таксін назапашваецца ў арганізме паступова, выклікаючы раптоўны гемоліз.
З якімі дрэвамі часцей за ўсё расце свінуха?
Яна ўтварае мікарызу з бярозамі, елкамі, хвоямі і дубамі.
У які перыяд года можна сустрэць гэты від?
Пладаносіць з чэрвеня да позняй восені, да першых замаразкаў.
Ці выкарыстоўваюць свінуху для афарбоўкі тканін?
Так, грыб дае якасныя карычневыя, аліўкавыя і бронзавыя адценні воўны.
Які нямецкі навуковец загінуў пасля ўжывання свінухі?
Вядомы міколаг Юліус Шэфер памёр у 1944 годзе ад атручвання ёю.
Якія народныя назвы мае свінуха тонкая?
У народзе яе нярэдка называюць кабылкай, свінухай або таўстухай.
Дзе распаўсюджана свінуха тонкая?
Ва ўмераных шыротах Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі.
Ці дазволены продаж свінухі на рынках у Еўропе?
Не, продаж і нарыхтоўка свінухі строга забароненыя.
Аматар
Назвы і гісторыя
- Obowiązująca nazwa krajowa
- krowiak podwinięty
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Paxillus involutus
- Inne nazwy krajowe
- olszówka, krowia morda, krowia myza, krowia papla, krówski pysk, wola morda, świnka, olchówka, podolchówka, podolszówka, podwulcha, krowiak, krówka, krowia gęba
Назіранні дома
- Колер споравага адбітка пасля апрацоўкі
- Колер споравага адбітка пасля апрацоўкі: пасля захоўвання споравы парашок набыў вохрыста-карычневы колер пры параўнанні чатырох відаў, сярод якіх Paxillus involutus.
Адбітак спораў
- Патрэбныя матэрыялы
- свежая, спелая шапка, аркуш паперы, шклянка або місачка, вада
- Час
- 2–24 h
- Выкананне
- Пакладзі шапку ніжнім бокам на паперу.
- Дадай кроплю вады наверх і накрый.
- Праз 2–24 гадзін падніміце шапку і агледзьце асадак.
Што шукаць
- Колер споравага адбітка
- Колер споравага адбітка: карычневы. Колер споравага адбітка: жоўты.
- Адценне споравага адбітка
- Адценне споравага адбітка: сіенавы. Адценне споравага адбітка: вохрысты.
Пад мікраскопам
- Патрэбныя матэрыялы
- светлавы мікраскоп, прадметнае і покрыўнае шкельцы, іголка, вада, споры з адбітка
- Выкананне
- Перанясі іголкай крыху адбітка на шкельца.
- Дадай кроплю вады, накрый шкельцам і разгледзь споры.
Што шукаць
- Форма споры
- Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: эліпсоідны. Форма споры: яйкападобны. Форма споры: міндалепадобны.
- Паверхня споры
- Паверхня споры: гладкі.
- Памеры споры
- Даўжыня 6,4–10,6 µm, шырыня 4,3–6 µm.
Памеры параўноўвай пасля каліброўкі шкалы мікраскопа.
Экалогія і распаўсюджанне
- Рэакцыя глебы
- Рэакцыя глебы: кіслы.
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі
- Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: бяроза.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: вольха.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: дуб.
Лісцевыя дрэвы ў наваколлі: бук. - Хвойныя дрэвы ў наваколлі
- Хвойныя дрэвы ў наваколлі: сасна.
Хвойныя дрэвы ў наваколлі: елка.
Хвойныя дрэвы ў наваколлі: піхта. - Тып жыўлення
- Тып жыўлення: эктамікарызны.
Некулінарнае прымяненне
Свінуха тонкая знаходзіць практычнае некулінарнае ўжыванне як эфектыўны прыродны фарбавальнік для тканін, воўны і шоўку. З пладовых целаў у залежнасці ад пратруты атрымліваюць устойлівыя прыгожыя адценні ад залаціста-карычневага да цёмна-бронзавага, аліўкавага і амаль чорнага колеру. Акрамя гэтага, у дэкаратыўным мастацтве і рамястве сухія шапкі грыба часам выкарыстоўвалі для стварэння кампазіцый з сухацветаў і дэкаратыўных пано. У даўніну споравы парашок свінухі ўжываўся некаторымі рамеснікамі як натуральны пігмент для таніравання драўляных вырабаў і афарбоўвання паперы.
Гісторыя і культура
Гісторыя даследавання свінухі тонкай цесна звязана з развіццём таксікалогіі і зменай поглядаў на бяспеку грыбоў. Доўгі час у народнай культуры Усходняй Еўропы яна разглядалася як масавы грыб другога ці трэцяга гатунку, вядомы пад мясцовымі назвамі свінуха, кабылка ці таўстуха. Паваротным момантам у еўрапейскай мікалогіі стала загадкавая смерць нямецкага міколага Юліуса Шэфера ў 1944 годзе пасля ўжывання гэтых грыбоў, што прывяло да перагляду яе статусу. У літаратуры і фальклоры свінуха часта выступала сімвалам падступнасці прыроды, паказваючы, што даўнія звычаі часам патрабуюць карэкціроўкі пад уздзеяннем навуковых адкрыццяў.
Ядомасць і бяспека
Свінуха тонкая афіцыйна класіфікуецца як небяспечны атрутны грыб. Раней яе спажывалі пасля адварвання, аднак сучасная мікалогія даказала наяўнасць антыгена, які выклікае разбурэнне эрытрацытаў у выніку алергічнай рэакцыі. Таксічны эфект кумулятыўны: антыцелы могуць назапашвацца гадамі без сімптомаў, пасля чаго чарговае ўжыванне прыводзіць да вострага гемолізу, нырачнай недастатковасці і нават смерці. Ніякая тэрмічная апрацоўка, шматразовае вымочванне ці сушэнне не разбураюць небяспечны антыген. У большасці еўрапейскіх краін збор і продаж свінухі забароненыя заканадаўча, хаця ў асобных сельскіх рэгіёнах па інэрцыі захоўваецца традыцыя яе спажывання.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Свінуха тонкая шырока распаўсюджана ва ўмераным кліматычным поясе Паўночнага паўшар’я: па ўсёй лясной зоне Еўропы, Азіі і Паўночнай Амерыкі, а таксама інтрадукавана ў некаторыя рэгіёны Паўднёвага паўшар’я. Грыб утварае мікарызу з рознымі хвойнымі і лісцевымі пародамі дрэў, часцей за ўсё з бярозай, дубам, елкай і хвояй. Ён непатрабавальны да глебы і часта сустракаецца на мохавых купінах, торфе, гнілой драўніне, у хмызняках, гарадскіх парках і садах. Сезон плоданашэння працяглы: пачынаецца ў чэрвені і цягнецца да першых замаразкаў у кастрычніку ці лістападзе. Масавае з’яўленне звычайна прыпадае на канец лета і пачатак восені.
Даследчык
Ядомасць і кулінарыя
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Ядомасць
- Атрутны — źródło oznaczenia
Stöver i in.2019, Fatal Immunohaemolysis, Diagnostics9:130 · Stöver2019, Introduction/PDF2: аўтарская класіфікацыя dangerously poisonous, асноўны статус trujący; ацэнка аўтара, асобная ад доказу прычыннасці канкрэтных смерцяў.
- Ядомасць
- Смяротна атрутны
Określenie w źródle: czasem
Paweł Zarzyński, Grzyby polskich lasów, CILP, Warszawa2021, ISBN978-83-65659-43-9 · Zarzyński2021, druk217/PDF215: сучасная ацэнка śmiertelnie trujący. Ацэнка атласа аддзеленая ад прачытаных паведамленняў klinicznych1982/1986/2019.
Pierwotne doniesienia kliniczne: PubMed 3784443,7105997,2000656; metadane 4059740,5105189 · PMID7105997: першаснае апісанне смяротнага выпадку пасля ўжывання P.involutus; прачытаны абстракт. Гістарычнае вызначэнне, без малекулярнага падзелу комплексу.
Stöver i in.2019, Fatal Immunohaemolysis, Diagnostics9:130 · Stöver2019, поўны тэкст §4–5/PDF10–11: вельмі рэдкі сіндром, які пагражае жыццю, магчымасць смерці; крыніца кваліфікатара czasem пры deadly, без лікавай рызыкі.
Навуковыя назвы і таксанамія
- Цяперашняя навуковая назва
Paxillus involutus
- Ранейшыя навуковыя назвы
- Agaricus adscendibus
Agaricus contiguus
Agaricus involutus
Agaricus involutus var. stillans
Agaricus involutus var. terrestris
Agaricus involutus var. truncigenus
Agaricus involutus β truncigenus
Omphalia involuta
Omphalia involuta var. truncigena
Paxillus involutus f. eburneus
Paxillus involutus f. subrubicundulus
Paxillus involutus var. leptopus
Paxillus involutus var. simplex
Paxillus leptopus
Rhymovis involuta
Ruthea involuta
Tapinia involuta[28]
Навуковыя назвы і таксанамія
Свінуха тонкая была фармальна апісана ў 1783 годзе Аўгустам Іаганам Георгам Карлам Бачам пад назвай Agaricus involutus Batsch (Elench. fung.: 39, 1783), якая з'яўляецца базіёнімам гэтага таксону. У 1838 годзе Эліяс Магнус Фрыс перанёс гэты від у род Paxillus, утварыўшы наменклатурную камбінацыю Paxillus involutus (Batsch) Fr., апублікаваную ў працы Epicrisis Systematis Mycologici: 317 (1838) [1836–1838].
Навуковыя назвы і таксанамія
У міжнароднай наменклатурнай базе Index Fungorum запіс з ідэнтыфікатарам RecordID 229635 мае назву базіёніма: Agaricus involutus Batsch, у той час як поле актуальнай назвы (Current name) паказвае наменклатурную камбінацыю Paxillus involutus (Batsch) Fr. 1838 года. У гэтым запісе зарэгістраваны эпітып MB 191172, вызначаны ў рэвізійнай працы Jargeat і інш. 2014 года з-за адсутнасці захаванага арыгінальнага экзэмпляра Бача. У полі сістэматычнага становішча запісу базіёніма ў Index Fungorum пазначана прыналежнасць да Agaricaceae / Agaricales; гэта не з'яўляецца пацвярджэннем сямейства Paxillaceae. Сучасная прыналежнасць свінухі тонкай да сямейства Paxillaceae Lotsy у парадку баравіковых (Boletales) вынікае з найноўшых філагенетычных даследаванняў.
Навуковыя назвы і таксанамія
Рэвізійныя даследаванні еўрапейскіх свінух, апублікаваныя Jargeat і інш. (2014), паказалі, што таксон, які традыцыйна вызначаўся як Paxillus involutus, уяўляе сабой у Еўропе комплекс як мінімум чатырох асобных крыптычных відаў. Гэта даследаванне грунтавалася на аналізе паслядоўнасцей трох генетычных маркераў (ITS, tef1-α, gpd) для выбаркі з 47 калекцый з 24 месцазнаходжанняў у Францыі і Італіі, дапоўненай данымі з базы GenBank. У межах гэтай рэвізіі:
Навуковыя назвы і таксанамія
- Вызначаны Paxillus involutus sensu stricto (для якога выдзелены згаданы эпітып);
Навуковыя назвы і таксанамія
- Апісаны як новы, чацвёрты еўрапейскі від Paxillus cuprinus Jargeat, Gryta, Chaumeton & Vizzini, які характарызуецца медным адценнем шапкі ў старэйшых асобнікаў, яйцападобна-міндалепадобнымі спорамі з верхавінным звужэннем і ростам пад дрэвамі з сямейства бярозавых (Betulaceae) у адкрытых месцапражываннях умеранай зоны;
Навуковыя назвы і таксанамія
- Пацверджана самастойнасць Paxillus obscurisporus C. Hahn;
Навуковыя назвы і таксанамія
- Пацверджана самастойнасць Paxillus ammoniavirescens Contu & Dessì.
Навуковыя назвы і таксанамія
Даўнейшыя еўрапейскія паведамленні і зборы, вызначаныя як Paxillus involutus, могуць адносіцца да шырока разуменага комплексу sensu lato; іх аднясенне да асобных відаў патрабуе асобнай верыфікацыі. Абсяг даследаванняў Jargeat і інш. (2014) ахопліваў французскія і італьянскія калекцыі; ён не з'яўляўся інвентарызацыяй мікабіёму Польшчы і доказам прысутнасці ўсіх чатырох таксонаў на тэрыторыі Польшчы.
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Paxillus involutus (Batsch) Fr., gatunek w ujęciu Jargeat i in.2014. Epityp, sekwencjonowana f.eburneus i poszczególne badania zachowują własną identyfikację; tradycyjne polskie atlasy, stare kolekcje i przypadki kliniczne odnoszą się do historycznego szerszego P.involutus i nie otrzymują wstecznej identyfikacji DNA. P.cuprinus, P.ammoniavirescens i P.obscurisporus pozostają odrębne.
[4] [5] [20] [33] [15] [28] [10]
Экалогія і распаўсюджанне
Лабараторная дыягностыка
Dane ustrukturyzowane
Базідыі
Каўлацыстыды
- Размяшчэнне каўлацыстыд
- Размяшчэнне каўлацыстыд: рассеяныя. [18]
Пражкі
- Спражкі
- Спражкі: наяўны. [10]
Гіменіяльныя цыстыды
- Аптычны выгляд гіменіяльных цыстыд
- Аптычны выгляд гіменіяльных цыстыд: гіялінавы. [18]
- Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 43–88 µm. [10]
Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 50–73 µm. [10] - Форма сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- Форма сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: амаль цыліндрычныя або верацёнападобны. [10]
- Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 8–15 µm. [10]
Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд: 9–14 µm. [10] - Колькасць цыстыд у пазначаным месцы
- Колькасць цыстыд у пазначаным месцы: частыя. [10]
Колькасць цыстыд у пазначаным месцы: нячасты. [10] - Даўжыня гіменіяльнай цыстыды
- Даўжыня гіменіяльнай цыстыды: 38,1–105,5 µm. [18]
- Шырыня гіменіяльнай цыстыды
- Шырыня гіменіяльнай цыстыды: 8–20,3 µm. [18]
Астатнія лабараторныя прыкметы
Скурка шапкі
- Шырыня элементаў скуркі капялюшыка
- Шырыня элементаў скуркі капялюшыка: 4,8–7 µm. [10]
Шырыня элементаў скуркі капялюшыка: 5,1–8,4 µm. [10] - Будова скуркі капялюшыка
- Будова скуркі капялюшыка: куціс. [10]
Будова скуркі капялюшыка: трыхадэрм. [10] - Форма верхавіны канцавой клеткі скуркі шапкі
- Форма верхавіны канцавой клеткі скуркі шапкі: закруглены. [18]
- Даўжыня канцавой клеткі скуркі шапкі
- Даўжыня канцавой клеткі скуркі шапкі: да 166 µm. [18]
- Форма канцавой клеткі скуркі шапкі
- Форма канцавой клеткі скуркі шапкі: цыліндрычны. [18]
- Шырыня канцавой клеткі скуркі шапкі
- Шырыня канцавой клеткі скуркі шапкі: 2,5–9 µm. [18]
Рэакцыі з рэактывамі
Паслядоўнасці ДНК
- Паслядоўнасць
PI; ITS; KF261368; B121140.1
- Паслядоўнасць
PI; tef; KF261507; B121140.1
- Паслядоўнасць
PI; gpd; KF261441; B121140.1
Споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Сярэднія суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,6 (стандартнае адхіленне: 0,16, сярэдняе значэнне). [18] [30]
- Медыяна суадносін даўжыні і шырыні споры
- Медыяна суадносін даўжыні і шырыні споры: 1,52 (колькасць узораў: 34, узор з крыніцы Can12.1_B121140 / TL127-0001, медыяна). [10] [30]
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры
- Наяўнасць прыдатка рубчыка базідыяспоры: наяўны. [18]
- Перацяжка верхавіны базідыяспоры
- Перацяжка верхавіны базідыяспоры: наяўны. [10]
- Колер спор пад мікраскопам
- Колер спор пад мікраскопам: саламяна-жоўтая. [18]
Колер спор пад мікраскопам: саламяна-жоўтая. [18] - Даўжыня споры
- Даўжыня споры: 7,5–9 µm. [3]
Даўжыня споры: 6,4–10,6 µm. [10]
Даўжыня споры: 6,9–13 µm. [18]
Даўжыня споры: 6,4–9,8 µm. [10] - Наяўнасць ліпідных цельцаў
- Наяўнасць ліпідных цельцаў: наяўны. [18]
- Суадносіны даўжыні і шырыні споры
- Суадносіны даўжыні і шырыні споры: 1,32–1,98. [10]
- Форма споры
- Форма споры: эліпсоідны. [3]
Форма споры: эліпсоідны. [10]
Форма споры: яйкападобны. [10]
Форма споры: міндалепадобны. [10]
Форма споры: яйкападобны. [18]
Форма споры: міндалепадобны. [18]
Форма споры: эліпсоідны (шырокі). [18]
Форма споры: яйкападобны (амаль). [18] - Дарсальнае паглыбленне каля верхавіны базідыяспоры
- Дарсальнае паглыбленне каля верхавіны базідыяспоры: наяўны. [10]
- Таўшчыня сценкі споры
- Таўшчыня сценкі споры: 0,5–0,7 µm. [18]
Матэрыял і метады даследаванняў
Мікраскапічныя даныя — крыніца і абмежаванні
Матэрыял: P.involutus f.eburneus: 249 спор, 7 пробаў з 7 італьянскіх калекцый; большасць са споравых адбіткаў, астатнія з гіменафора спелых пладовых цел.
Абсяг чытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Сярэдняе L/W і SD прыведзены аўтарам, а не разлічаны з незалежных крайніх значэнняў. Сярэдняе 1,60 гэтай пробы не аб'ядноўвалася з медыянай 1,52 эпітыпу Jargeat 2014.
Мікраскапічныя даныя — крыніца і абмежаванні
Матэрыял: Эпітып Can 12.1_B121140/TL127-0001, Cantaous, Францыя, з-пад Picea abies, 17.11.2012.
Абсяг чытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Медыяна суадносін даўжыні і шырыні не з'яўляецца сярэднім. N34 адносіцца да гэтай пробы спор, без пашырэння на іншыя вымярэнні.
Чыстая культура міцэлію
- Назіранне выдзяленняў калоніі
- Назіранне выдзяленняў калоніі: не назіралася (кроплі, карычневыя). [10] [30]
- Дыяметр калоніі
- Дыяметр калоніі: 3,71 cm (колькасць узораў: 40, абмежаваны рост, неўдакладненая мера роскіду, пазначаная як ±, прыведзенае значэнне пасля знака ±: 0,93, прыведзенае значэнне). [10] [30]
- Доля актыўнасці ў даследаванай фракцыі культуры
- Доля актыўнасці ў даследаванай фракцыі культуры: 97 % (доля агульнай актыўнасці аднаўлення жалеза(III), фільтрат культуры, адносна агульнай актыўнасці, вымеранай у тым жа доследзе, прыведзенае значэнне). [27] [30]
Доля актыўнасці ў даследаванай фракцыі культуры: 3 % (доля агульнай актыўнасці аднаўлення жалеза(III), міцэлій, адносна агульнай актыўнасці, вымеранай у тым жа доследзе, прыведзенае значэнне). [27] [30]
Біятэхналагічныя эксперыменты
- Вынік біятэхналагічнага эксперыменту
- Вынік біятэхналагічнага эксперыменту: аднаўленне (жалеза(III), лабараторны эксперымент, актыўнасць выяўлена, фільтрат культуры MH7). [27] [30]
Вынік біятэхналагічнага эксперыменту: аднаўленне (жалеза(III), лабараторны эксперымент, актыўнасць выяўлена, міцэлій з культуры MH7). [27] [30]
Вынік біятэхналагічнага эксперыменту: аднаўленне (жалеза(III), лабараторны эксперымент, ва ўмовах тэсту актыўнасць не выяўлена, фільтрат кантролю MMN праз 7 дзён). [27] [30]
Чыстая культура міцэлію — Shah і інш. (2015)
Матэрыял: Shah 2015, штам ATCC200175: 7 дзён інкубацыі экстракту кукурузнага компасту пры 18°C і ў цемры, асобны кантроль MMN; фільтрат і міцэлій даследаваліся асобна.
Абсяг чытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Поўнае чытанне метадаў і вынікаў. Ідэнтыфікацыя штаму звязваецца з кладамPIў табліцы 2 Jargeat 2014. Доля актыўнасці не з'яўляецца працэнтным складам масы. Рэдукцыю Fe(III) не атаясамлівалі з асобным тэстам радыкалаў, які патрабуе H2O2/FeCl 3, ані з гемолізам чалавека.
Даследаванне складу і актыўнасці — матэрыял і абмежаванні
Матэрыял: Метанольны экстракт дзікарослых пладовых цел з Сербіі, Petrović і інш.2024/2025 DOI10.1080/01480545.2024.2412776.
Абсяг чытання: Абстракт.
Абмежаванні: Прачытаны толькі абстракт, без ваўчарнага матэрыялу/ДНК, поўных пратаколаў або назваў ліній клетак кішачніка. Даследаванні in vitro: не пацвярджаюць бяспеку ўжывання, дзеянне леку ані клінічную эфектыўнасць.
Даследаванне складу і актыўнасці — Shah і інш. (2015)
Матэрыял: Інвалюцін, выдзелены з фільтрату MH7 штаму ATCC200175, HPLC/HRMS/NMR.
Абсяг чытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Ідэнтычнасць малой дыарылцыклапентэнонавай малекулы не з'яўляецца ідэнтыфікацыяй бялковага клінічнага антыгена. Іншы штам, асяроддзе, час або пладовае цела не атрымлівае аўтаматычна той самы вынік.
Даследаванне складу і актыўнасці — Прачытаныя абстракты PubMed: 8817815
Матэрыял: Habtemariam 1996, PMID8817815: экстракты свежых пладовых цел, лініі L929, RAW264.7, HeLa і EAhy 926.
Абсяг чытання: Абстракт.
Абмежаванні: Прачытаны абстракт. Адсутнічаюць малекулярная рэвізія гістарычнага вызначэння, канцэнтрацыі, прыпісаныя кожнай асобнай лініі, або адноўлены поўны метад. Дыяпазон панэлі не з'яўляецца чатырма ідэнтычнымі вынікамі. 37°Cна працягу 4 г і ноч пры pH0,5 не з'яўляюцца варэннем.
Даследаванне складу і актыўнасці — Прачытаныя абстракты PubMed: 8817815
Матэрыял: Lv, анлайн 2021/выпуск 2022, PMID33949256: пара энантыямераўα-пірону 1 a/1 b. Поўная назва ў абстракце: (E)-5-(4-methoxy-2-oxo-2H-pyran-6-yl)pent-4-en-1-yl 2-hydroxypropanoate.
Абсяг чытання: Абстракт.
Абмежаванні: Прачытаны толькі абстракт; без поўнага пратакола і вызначэння DPPH як непазначанага віду радыкальнага тэсту. Захавана ±2,26/±3,74 і±2,84/±3,19 паводле крыніцы без аўтаматычнага наймення іх SD або прыпісвання крайніх значэнняў кожнаму энантыямеру.
Даследаванне складу і актыўнасці — Прачытаныя абстракты PubMed: 8817815
Матэрыял: Lv 2021, PMID34004479: выдзеленыя з пладовых цел злучэнні furanopaxinA–F (1–6), deoxybisinvolutone(7), coumarinvol(8). Структуры даследаваліся з дапамогай HR-ESI-MS і NMR.
Абсяг чытання: Абстракт.
Абмежаванні: Прачытаны толькі абстракт; без крытэрыяў ДНК, нумара ўзору, поўнага пратакола і суаднясення канцоў IC50 з кожным злучэннем. Значэнні ±1,68 і±1,47 пры межах застаюцца як у арыгінале і дакументацыі. Абстракт не называе іх SD, таму яны не пазначаны як стандартныя адхіленні. Даследаванне in vitro, без высноў аб лячэнні людзей або бяспецы пладовага цела.
- Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Колькасць спор на базідыі
- Materiał badania: Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini2011: jasna forma P. involutus f. eburneus, 7 kolekcji z jednego włoskiego stanowiska, holotyp TO BP05, ITS JN673368. Jargeat2014 tabela2 i filogeneza potwierdzają klad P. involutus s.s. Cech formy nie opisują automatycznie każdego typowego owocnika. Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 2. [18]
Materiał badania: Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini2011: jasna forma P. involutus f. eburneus, 7 kolekcji z jednego włoskiego stanowiska, holotyp TO BP05, ITS JN673368. Jargeat2014 tabela2 i filogeneza potwierdzają klad P. involutus s.s. Cech formy nie opisują automatycznie każdego typowego owocnika. Liczba zarodników na jednej podstawce wynosi 4. [18] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Даўжыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- 50–73 µm [10]
48–86 µm (skrajnie 43–88 µm) [10] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня сумесна апісаных гіменіяльных цыстыд
- 9–14 µm (skrajnie 8–15 µm) [10]
9–14 µm [10] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня элементаў скуркі капялюшыка
- 5,2–8,2 µm (skrajnie 5,1–8,4 µm) [10]
4,8–7 µm [10] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Даўжыня споры
- 6,9–8,8 µm (skrajnie 6,4–9,8 µm) [10]
7,5–9 µm [3]
Materiał badania: Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini2011: jasna forma P. involutus f. eburneus, 7 kolekcji z jednego włoskiego stanowiska, holotyp TO BP05, ITS JN673368. Jargeat2014 tabela2 i filogeneza potwierdzają klad P. involutus s.s. Cech formy nie opisują automatycznie każdego typowego owocnika. Materiał suszony, ponownie nawodniony (przygotowanie opisano w Metodach): 6,9–13 µm [18]
6,9–9,2 µm (skrajnie 6,4–10,6 µm) [10] - Вынікі, пададзеныя ў крыніцах — Шырыня споры
- 4,5–5,6 µm (skrajnie 4,3–6,0 µm) [10]
5–6 µm [3]
Materiał badania: Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini2011: jasna forma P. involutus f. eburneus, 7 kolekcji z jednego włoskiego stanowiska, holotyp TO BP05, ITS JN673368. Jargeat2014 tabela2 i filogeneza potwierdzają klad P. involutus s.s. Cech formy nie opisują automatycznie każdego typowego owocnika. Materiał suszony, ponownie nawodniony (przygotowanie opisano w Metodach): 4,4–6,1 µm [18]
4,7–5,4 µm (skrajnie 4,6–5,6 µm) [10]
Metody i zapisy źródłowe — Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini2011: jasna forma P. involutus f. eburneus, 7 kolekcji z jednego włoskiego stanowiska, holotyp TO BP05, ITS JN673368. Jargeat2014 tabela2 i filogeneza potwierdzają klad P. involutus s.s. Cech formy nie opisują automatycznie każdego typowego owocnika.
Stan materiału: ponownie nawodniony.
Pochodzenie materiału: Caldara di Manziana, Lacjum, Włochy.
Identyfikacja kropli: lipidowa (potwierdzona).
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: Czerwień Kongo w roztworze amoniakalnym. Opis metody w źródle: Ręczne skrawki suszonego materiału po uwodnieniu. Obserwacja elementów hymenium oraz pomiar zarodników i końcowych komórek skórki; nie podano niezmierzonego powiększenia.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: woda. Opis metody w źródle: Barwa zarodników w źródłowo wskazanym medium.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: KOH. Stężenie: 5%. Opis metody w źródle: Barwa i pigment po obserwacji w 5% KOH; nie wynik makroreakcji20–30%KOH.
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: przeważają podstawki4-zarodnikowe, stwierdzono również2-zarodnikowe; częstość pozostaje w dokumentacji własnej wartości.” [18]
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: short apiculus; wyrostek hilarowy bazydiospory, nie apikule askospory.” [18]
Długość podstawki — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: (32,0)35,0–53,9(64,0)µm, n46; długość podstawki.” [18]
Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: (7,0)7,5–14,9(15,7)µm, n46; szerokość podstawki. Trzeci zakres3,0–8,5µm pozostaje przy źródle bez zgadywania miary.” [18]
Układ kaulocystyd — zapis źródłowy: „druk551/PDF5: rozproszone kaulocystydy w warstwie na szczycie trzonu; nie przejęto liczbowych wymiarów cystyd hymenialnych.” [18]
Kształt wierzchołka komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „druk551/PDF5: zaokrąglony szczyt końcowej komórki skórki.” [18]
Długość komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „druk551/PDF5: komórki końcowe skórki do166µm; brak potwierdzonej dolnej granicy.” [18]
Kształt komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „druk551/PDF5: końcowe komórki cylindryczne.” [18]
Szerokość komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „druk551/PDF5: (2,5)3–7,5(9)µm; skrajne granice zachowane w głównym zakresie.” [18]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: straw-yellow w wodzie; źródłowa obserwacja w nazwanym medium, bez udawania kompletnego odrębnego testu chemicznego i bez scalenia z roztworem jodu.” [18]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: straw-yellow w 5%KOH; źródłowa obserwacja w nazwanym medium, bez udawania kompletnego odrębnego testu chemicznego i bez scalenia z roztworem jodu.” [18]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: długość zarodników (6,9)8,7±0,90(13,0)µm; n249, 7 prób z 7 kolekcji. Zakres min–max nie zastępuje średniej lub SD.” [18]
Obecność ciał lipidowych — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: oil drop — treść lipidowa nazwana przez autorów.” [18]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: ovoid to amygdaliform in face view. Zachowano widok od czoła; obrys szeroki w widoku bocznym pozostaje osobno, bez łącznego nowego kodu.” [18]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: broadly elliptical in side view; podstawowy kształt elipsoidalny, szerokość broad i widok boczny osobno.” [18]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: subovoid in side view; kształt jajowaty i osobny kwalifikator przybliżenia, wyłącznie własnej wartości.” [18]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: gładkie zarodniki w mikroskopii świetlnej; nie wynik SEM.” [18]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: ściana umiarkowanie gruba, 0,5–0,7µm; grubość liczbowa zamiast bezwarunkowego epitetu.” [18]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „druk550/PDF4: szerokość zarodników (4,4)5,4±0,34(6,1)µm; n249, 7 prób z 7 kolekcji. Skrajności źródłowe zachowane.” [18]
Metody i zapisy źródłowe — Siedem włoskich kolekcji P. involutus f. eburneus z Caldara di Manziana; holotyp TO BP05. Opis cheilocystyd i odrębnie pleurocystyd z wyraźnym wskazaniem podobnej barwy.
Stan materiału: ponownie nawodniony.
Pochodzenie materiału: Caldara di Manziana, Lacjum, Włochy.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: woda. Opis metody w źródle: Opis barwy komórek w wodzie; materiał suszony, uwodniony zgodnie z metodami pracy. Nie podano powiększenia, czasu obserwacji ani pełnych parametrów preparatu.
Metoda źródłowa. Technika: mikroskopia świetlna (LM). Medium: Czerwień Kongo w roztworze amoniakalnym. Opis metody w źródle: Metody pracy, druk547/PDF1: uwodniony materiał suszony, ręczne skrawki. Wymiary elementów hymenium w źródłowym preparacie; bez podanego powiększenia lub czasu odczytu.
Wygląd optyczny cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Cheilocystidia hyaline to yellow-ochre in water; pleurocystidia similar in shape, colour and size (druk550–551/PDF4–5). Wspólna możliwość hialinowego wyglądu, nie informacja o barwie zawartości.” [18]
Długość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Gelardi2011, druk550/PDF4: cheilocystidia (38.1) 48.5–96.1 (105.5) µm, n=43. Min–max zachowuje skrajności; zakres zwykły i n pozostają w dokumentacji. Wynik dotyczy cheilocystyd, nie przeniesiono n43 na podobnie opisane pleurocystydy.” [18]
Szerokość cystydy hymenialnej — zapis źródłowy: „Gelardi2011, druk550/PDF4: cheilocystidia (8.0) 8.2–19.7 (20.3) µm, n=43. Min–max zachowuje skrajności; zakres zwykły i n pozostają w dokumentacji. Wynik dotyczy cheilocystyd, nie przeniesiono n43 na podobnie opisane pleurocystydy.” [18]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Paxillus involutus s.s. sensu Jargeat et al.2014, separated European lineage", {}, null, null]
Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Jargeat Table5: hymenial_cystidia_length; cystydy ostrza i powierzchni liczone łącznie, bez dzielenia jednej próby między typy. Table5 source extremes retained separately; joint cystidia N48 is one research sample, not two axis samples.” [10]
Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Jargeat Table5: hymenial_cystidia_width; cystydy ostrza i powierzchni liczone łącznie, bez dzielenia jednej próby między typy. Table5 source extremes retained separately; joint cystidia N48 is one research sample, not two axis samples.” [10]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Explicit pileipellis hyphae, not terminal cells; Table5 N68, source extremes separate, not joint-cystidia N48.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Paxillus involutus s.s. sensu Jargeat et al.2014, separated European lineage", {"altitude_m": 590, "country_code": "FR", "date": "2012-11-17", "epitype": "TL127-0001", "locality": "Cantaous, Hautes-Pyr\u00e9n\u00e9es", "nearby_tree": "Picea abies", "voucher": "Can12.1_B121140"}, null, null]
Długość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Jargeat epityp: hymenial_cystidia_length.” [10]
Kształt wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Mostly subcylindrical to fusiform hymenial cystidia, joint cheilo-/pleuro treatment; no independent N for shape.” [10]
Szerokość wspólnie opisanych cystyd hymenialnych — zapis źródłowy: „Jargeat epityp: hymenial_cystidia_width.” [10]
Obfitość cystyd — zapis źródłowy: „Epitype treatment explicitly cheilocystidia frequent; no transfer to the other location or numerical frequency.” [10]
Obfitość cystyd — zapis źródłowy: „Epitype treatment explicitly pleurocystidia uncommon; no transfer to the other location or numerical frequency.” [10]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Explicit pileipellis hyphae, not terminal cells; Exact epitype range, no N inferred.” [10]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Jargeat: cutis do trichodermu, tylko słabo żelatynizowana.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Jargeat2014 microscopic comparison of rhizomorph superficial hyphae in molecularly assigned P.involutus; no explicit root assay, collection or mycorrhizal structure.
Mikrokryształki na strzępkach ryzomorf — zapis źródłowy: „Superficial rhizomorph hyphae finely dotted by microcrystals; generic crystals do not identify chemical composition.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Source epitype treatment: rhizomorphs present. Exact site on stipe/base and mycorrhizal parent not stated.
Obecność ryzomorf — zapis źródłowy: „Rhizomorphs present in the epitype stipe description; no basal-site or root association inferred.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Epitype Can12.1_B121140/TL127-0001, published spores from spore print; apical constriction rare and quite indistinct. No new count or prevalence calculated.
Przewężenie szczytu bazydiospory — zapis źródłowy: „Epitype: apical constriction rare and quite indistinct, not universal absence.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Makrocechy i mikroskopowe zakresy w tradycyjnym uj\u0119ciu; ograniczenie kompleksu wed\u0142ug Jargeat 2014. Nie przejmujemy przestarza\u0142ych twierdze\u0144 toksykologicznych.", {}, null, null]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „spore_length: 7.5–9 µm.” [3]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki elipsoidalne w tradycyjnym profilu autora.” [3]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Zarodniki gładkie.” [3]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „spore_width: 5–6 µm.” [3]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Paxillus involutus s.s. sensu Jargeat et al.2014, separated European lineage", {}, 5, 239]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat Table5: spore_length dla239 zarodników z5 okazów; zachowano zakres główny i skrajności.” [10]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat Table5: Q(1,32)1,39–1,80(1,98),n239. Mediana epitypu1,52,n34; mediana nie jest zakresem.” [10]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat: zarodniki jajowato-migdałowate, w diagnozie epitypu eliptyczne do migdałowatych.” [10]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat Table5: spore_width dla239 zarodników z5 okazów; zachowano zakres główny i skrajności.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Exact source material and scope: ["Paxillus involutus s.s. sensu Jargeat et al.2014, separated European lineage", {"altitude_m": 590, "country_code": "FR", "date": "2012-11-17", "epitype": "TL127-0001", "locality": "Cantaous, Hautes-Pyr\u00e9n\u00e9es", "nearby_tree": "Picea abies", "voucher": "Can12.1_B121140"}, 1, 34]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat epityp: spore_length z34 zarodników, osobno od łącznej próby.” [10]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Jargeat epityp: spore_width z34 zarodników, osobno od łącznej próby.” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Jargeat2014 P.involutus aggregate spore comparison. Some spores have dorsal depression near apex like P.cuprinus; species-level material, not epitype-only observation.
Zagłębienie grzbietowe przy szczycie bazydiospory — zapis źródłowy: „Sometimes the same dorsal depression near the apex as described for P.cuprinus; not suprahilar depression.” [10]
Назвы і межы ідэнтыфікацыі
Асноўная назва: Асноўнай назвай застаецца krowiak podwinięty. Выкарыстанне гэтай назвы і яе сувязь з назвай olszówka пацвярджаюць польскія публікацыі Дзяржаўных лясоў (Lasy Państwowe) і WSJP PAN. Слоўнік дакументуе моўнае ўжыванне; яго кароткае азначэнне не замяняе таксікалагічнай ацэнкі.
Народныя назвы: Зажыньскі (Zarzyński) пералічвае сяр. інш. olchówka, podolchówka, podolszówka, podwulcha, krowiak, krówka, krowia gęba, krowia morda, krowia myza, krowia papla, krówski pysk, wola morda і świnka. Ранейшы непацверджаны podwiniak не быў прызнаны слушным аліясам толькі таму, што сустракаўся на сайце.
Этнаграфічная крыніца: Рэфероўска-Хадак (2015) супастаўляе ўласны выбар студэнцкіх анкет з 2011 г. і больш раннія працы. У частцы, якая тычыцца свінухі, уласныя апытанні пацвярджаюць назвы wardoch і wardzioch у Камароўцы Падляскай, krowiak у Згежы і Яблані, а таксама mszak у Бжозаве. Астатнія лакалізацыі і гістарычныя формы аўтарка звязвае з канкрэтнымі цытаванымі даследаваннямі. Мясцовыя назвы не з'яўляюцца новымі відамі, а фіксацыя назвы не даказвае бяспечнасці спажывання.
Наменклатура: Species Fungorum паказвае Paxillus involutus (Batsch) Fr. і базіёнім Agaricus involutus Batsch з 1783 г., разам з гістарычнымі камбінацыямі і назвамі ніжэйшага рангу. Спіс сінонімаў з'яўляецца меркаваннем гэтай базы; паўторная рэвізія тыпаў не праводзілася. Нямецкая назва Kahler Krempling мае незалежнае пацвярджэнне DGfM у яе апрацоўцы, якая адносіцца да комплексу P. involutus agg.
Сучаснае апісанне віду і параўнальны матэрыял
Матэрыял: Jargeat і суаўтары (2014) даследавалі 47 калекцый з 24 французскіх і італьянскіх месцазнаходжанняў. Аналізы ITS, tef 1 a і gpd падзялілі чатыры еўрапейскія віды комплексу. Эпітып P. involutus Can 12.1_B121140 / TL127-0001 паходзіць з Cantaous у Францыі, з-пад елак, ад 17 лістапада 2012 г. Больш старыя атласы і медыцынскія паведамленні захоўваюць уласны, больш шырокі абсяг вызначэння.
Мікраскапія: Споры бралі з высыпаў і вымяралі ў вадзе; даўжыня не ўключала хілярнага адростка. Іншыя прыкметы даследавалі ва ўвільготненым матэрыяле з конга чырвоным у аміячным растворы, а цыстыды таксама ў KOH. Для P. involutus табліца 5 уключае 239 спор, 48 вымярэнняў цыстыд і 68 вымярэнняў шырыні гіф скуркі. Эпітып мае ўласную выбарку з 34 спор. Краявыя і паверхневыя цыстыды не разглядаліся як дзве незалежныя копіі аб'яднанага вымярэння.
Абсяг назіранняў і статыстыка: Апісанне эпітыпу паведамляе пра моцны фруктовы пах. Прыкмета тычыцца апісанага матэрыялу; залежнасць інтэнсіўнасці паху ад узросту не вызначалася. Q=1,52 эпітыпу з'яўляецца медыянай, а не сярэднім значэннем.
Светлая форма: матэрыял, метады і межы абагульнення
Ідэнтыфікацыя: Gelardi і суаўтары (2011) апісалі форму eburneus па сямі калекцыях з Caldara di Manziana ў Лацыа. Галатып TO BP05 сабраны 27 лістапада 2010 г.; паслядоўнасць ITS JN673368 трапіла ў клад P. involutus. Пазнейшы аналіз Jargeat і суаўтараў захоўвае яе ў тым жа вузкім відзе. Светлая афарбоўка гэтай формы не з'яўляецца прыкметай кожнай свінухі і не была аўтаматычна прыпісана польскім месцазнаходжанням.
Падрыхтоўка і вымярэнні: Макраскапічнае апісанне грунтавалася на свежых пладовых целах. Мікраскапію праводзілі на зрэзах высушанага, паўторна завільготненага матэрыялу. Элементы гіменія і клеткі скуркі назіралі ў конга чырвоным у аміячным растворы; афарбоўку ў вадзе і 5% KOH захавалі асобна. Базідыі і іх дзве восі не атаясамліваліся са стэрыгмамі. Памеры асноўнага радка ахопліваюць поўны пацверджаны мінімум і максімум; звычайныя межы, крайнасці і колькасці застаюцца пры крыніцы.
Дыяпазоны і лікі: У гэтай выбарцы базідыі мелі даўжыню 32–64 мкм і шырыню 7–15,7 мкм; крыніца прыводзіць унутраныя інтэрвалы 35–53,9 і 7,5–14,9 мкм, n=46. Пераважалі чатырохспоравыя базідыі, адзначаны таксама двухспоравыя. Лікі 2 і 4 з'яўляюцца асобнымі варыянтамі, а не доказам трохспоравай базідыі. Сценка спор мела таўшчыню 0,5–0,7 мкм. Канцавыя клеткі скуркі дасягалі 166 мкм у даўжыню; іх шырыня складала 2,5–9 мкм.
Змесціва і рэакцыі: Аўтары выявілі алейныя кроплі: звычайна адну цэнтральную, рэдка дзве ці тры ў спелых клетках. Наяўнасць ліпідаў запісана ў спецыяльным полі. Яна не дублявалася агульнымі гутуламі. Адмоўную рэакцыю спор з рэактывам Мельцэра захавалі асобна ад выразнай метахрамазіі ў крэзілавым сінім. Форма і метад бакавога і франтальнага выгляду застаюцца як у арыгінале, без утварэння адзінага безумоўнага спіса.
Іншыя дакладныя даныя: У матэрыяле апісана здымная скурка, мякаць пругкая, пазней мяккая ў шапцы і больш валакністая ў ножцы, рассеяныя каўлацыстыды каля вяршыні ножкі, а таксама крышталікі на канцах цыстыд у вадзе, якія знікаюць у шчолачных растворах. Гіфы скуркі становяцца жэлатынізаванымі пры вільгаці і змяняюць размяшчэнне. Гэтыя ўласцівасці не пераносіліся на іншы орган, рэактыў ці ўзрост. Назіранні тычацца выключна гэтай светлай формы і італьянскага матэрыялу; яны не з'яўляюцца апісаннем кожнага тыповага пладовага цела.
Крынічная дакументацыя
Высновы крыніцы: Райт і суаўтары (2005) выкарысталі лабараторны штам Paxillus involutus ATCC 200175. Грыбніцу вырошчвалі на асяроддзі MMN і сістэме цэлафан–агар; мікарызу з бярозай атрымлівалі на працягу чатырох тыдняў, а затым расліны пераносілі ў гаршкі з чатырма дыскамі грыбніцы. Ідэнтыфікатар ATCC апісвае культуру, выкарыстаную ў эксперыменце. Ён не з'яўляецца нумарам дзікага гербарнага ўзору і не пацвярджае дзікага месцазнаходжання ў краіне правядзення эксперыменту.
Верыфікацыя распаўсюджання — абсяг і абмежаванні
Матэрыял: Źródłowa polska kolekcja; nie wykonano nowej identyfikacji segregatów kompleksu.
Абсяг чытання: Фрагменты крыніц.
Прачытаны фрагмент крыніцы; поўны тэкст і метады не правяраліся.
Дата прагляду: 21.10.2026.
Абмежаванні: Крынічнае вызначэнне і абсяг паняцця захаваны. Не дэкларавалася новае даследаванне ўзораў або чытанне ўсіх публікацый, цытаваных крыніцай.
Чыстая культура міцэлію — матэрыял і абмежаванні
Матэрыял: Дзесяць секвенаваных ізалятаў P.involutus з пладовых цел; поўнае і беднае асяроддзе MP, 4–5 часак на ізалят.
Абсяг прачытання: Поўны тэкст.
Абмежаванні: Апісанне прыводзіць зводку 40 вымярэнняў без аднясення ўсёй колькасці асобна да абодвух асяроддзяў. Зыходны ± не названы стандартным адхіленнем. Адсутнасць карычневых кропель у выніках і больш агульны подпіс пад мал.6 застаюцца разыходжаннем; прычына не была вызначана.
Чыстая культура міцэлію — пратакол вынікаў
Умовы культывавання: Пры тэмпературы 24 градусаў Цэльсія, у цемры, на 35-ы дзень культывавання. Вынікі ў гэтых умовах:
У даследаванай культуры не назіралася карычневых кропель выдзяленняў.
Дыяметр калоніі складае 3,71 сантыметра (у крыніцы: ±0,93 сантыметра; від статыстыкі не пазначаны); рост апісаны як абмежаваны.
Умовы культывавання: На поўным асяроддзі MP, пры тэмпературы 24 градусаў Цэльсія, у цемры, на 35-ы дзень культывавання. Вынікі ў гэтых умовах:
Пігмент, які выдзяляецца, карычневы.
Абсяг распрацоўкі
Патрабаваныя праверкі ўрэгуляваны.
Прававая аснова і абсяг ацэнкі
Аналітычныя вынікі
Склад і лабараторная актыўнасць
- Выяўленыя фенольныя злучэнні
- Выяўленыя фенольныя злучэнні: элагавая кіслата, 5-O-каваілхінная кіслата і ізаарыенцін. [22] [30]
- Актыўнасць даследаванага экстракту
- Актыўнасць даследаванага экстракту: антыаксідантная актыўнасць. [22] [30]
Актыўнасць даследаванага экстракту: цытатаксічнасць у дачыненні да клетак (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, ва ўмовах тэсту актыўнасць не выяўлена). [26] [30]
Актыўнасць даследаванага экстракту: цытатаксічнасць у дачыненні да клетак (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, актыўнасць выяўлена). [26] [30]
Актыўнасць даследаванага экстракту: цытатаксічнасць у дачыненні да клетак (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, актыўнасць выяўлена). [26] [30] - Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле
- Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 1 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 2 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 3 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 4 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 5 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 6 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 7 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, ачышчанае злучэнне 8 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, энантыямер α-пірону 1a (Lv і інш., 2022)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, энантыямер α-пірону 1b (Lv і інш., 2022)). [26] [30]
Вынік выяўлення кампанента ў матэрыяле: выяўлена (ачышчанае злучэнне, ідэнтыфікаваны ў крыніцы, інвалуцін з даследавання Shah і інш.). [27] [30] - Канцэнтрацыя IC50 у пазначаным тэсце
- Канцэнтрацыя IC50 у пазначаным тэсце: 14,65–47,55 µM (IC50, α-глюказідаза, набор ачышчаных злучэнняў, злучэнні 5–8 (Lv і інш., 2021), прыведзенае значэнне). [26] [30]
Канцэнтрацыя IC50 у пазначаным тэсце: 125–250 µg/ml (IC50, панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, экстракт, этылацэтатная фракцыя са свежых пладовых цел (Habtemariam, 1996), прыведзенае значэнне). [26] [30]
Канцэнтрацыя IC50 у пазначаным тэсце: 10,39–20,43 µg/ml (IC50, тэст нейтралізацыі радыкалаў без пазначанага метаду, набор ачышчаных злучэнняў, энантыямеры α-пірону 1a і 1b (Lv і інш., 2022), прыведзенае значэнне). [26] [30]
Канцэнтрацыя IC50 у пазначаным тэсце: 25,66–26,82 µg/ml (IC50, тыразіназа, набор ачышчаных злучэнняў, энантыямеры α-пірону 1a і 1b (Lv і інш., 2022), прыведзенае значэнне). [26] [30] - Змяненне жыццяздольнасці клетак у даследаванні
- Змяненне жыццяздольнасці клетак у даследаванні: 30–45 % (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, канцэнтрацыя даследаванага экстракту: 1 mg/ml, крыніца не адносіць межы дыяпазону да асобных клетачных ліній, экстракт, зніжэнне, бутанольная фракцыя са свежых пладовых цел (Habtemariam, 1996), прыведзенае значэнне). [26] [30]
- Канцэнтрацыя экспазіцыі даследаванага матэрыялу
- Канцэнтрацыя экспазіцыі даследаванага матэрыялу: 15,6–1000 µg/ml (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, экстракт, водная фракцыя са свежых пладовых цел (Habtemariam, 1996), прыведзенае значэнне). [26] [30]
Канцэнтрацыя экспазіцыі даследаванага матэрыялу: 1 mg/ml (панэль клетачных ліній: L929, RAW264.7, HeLa, EAhy926, экстракт, бутанольная фракцыя са свежых пладовых цел (Habtemariam, 1996), прыведзенае значэнне). [26] [30]
Актыўнасць выдзеленых злучэнняў
- Актыўнасць выдзеленага злучэння
- Актыўнасць выдзеленага злучэння: інгібіраванне ферменту (α-глюказідаза, набор ачышчаных злучэнняў, злучэнні 5–8 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Актыўнасць выдзеленага злучэння: павелічэнне спажывання глюкозы (мадэль інсулінарэзістэнтнасці, HepG2, набор ачышчаных злучэнняў, злучэнні 5–8 (Lv і інш., 2021)). [26] [30]
Актыўнасць выдзеленага злучэння: нейтралізацыя свабодных радыкалаў (набор ачышчаных злучэнняў, энантыямеры α-пірону 1a і 1b (Lv і інш., 2022)). [26] [30]
Актыўнасць выдзеленага злучэння: інгібіраванне ферменту (тыразіназа, набор ачышчаных злучэнняў, энантыямеры α-пірону 1a і 1b (Lv і інш., 2022)). [26] [30]
Экстракты і выдзеленыя злучэнні: рэальны этап даследаванняў
Экстракты і клеткі: Habtemariam (1996) даследаваў экстракты свежых пладовых цел на лініях L929, RAW264.7, HeLa і EAhy 926. У рэфераце водны экстракт не змяняў жыццяздольнасці ў паказаным дыяпазоне, а бутанольная і этылацэтатная фракцыі дзейнічалі інакш. Для апошняй пазначана IC50 125–250 µg/ml. Кожная мяжа не была прыпісана адной непазначанай лініі. Інкубацыя на працягу чатырох гадзін пры 37°C і ноч пры pH0,5 не з'яўляюцца даследаваннем варкі. Выснова аўтара пра магчымы ўдзел у гемолізе застаецца гіпотэзай, а не ідэнтыфікацыяй антыгена.
Сербскі матэрыял: Petrović і суаўтары, публікацыя анлайн 2024 і выданне 2025, даследавалі метанольны экстракт дзікарослых пладовых цел з Сербіі. У рэфераце пералічваюцца элагавая кіслата, 5-O-кафеоілхінавая кіслата і ізаарыентын, а таксама антыаксідантнае, антыбактэрыйнае, антыбіяплёначнае дзеянне, генатаксічнасць і моцны гемоліз у тэстах. Апісваецца таксама выбарчая цытатаксічнасць у дачыненні да клетак тоўстай кішкі. Ідэнтыфікатар узору, верыфікацыя ДНК і назвы гэтых ліній не прыводзяцца. Быў прачытаны толькі рэферат, што застаецца відавочным абмежаваннем.
Інгібітары ферментаў: Lv і суаўтары (2021) апісалі злучэнні furanopaxin A–F, deoxybisinvolutone і coumarinvol. Злучэнні 5–8 інгібіравалі α-глюказідазу і павялічвалі спажыванне глюкозы ў мадэлі інсулінарэзістэнтных клетак HepG2. Яшчэ адна праца, анлайн 2021, выдадзеная 2022, даследавала энантыямеры α-пірону на прадмет звязвання радыкалаў і інгібіравання тыразіназы. Гэта ачышчаныя злучэнні і вынікі in vitro; яны не з'яўляюцца даследаваннем лячэння дыябету ў людзей або бяспекі спажывання пладовых цел.
Абсяг ідэнтыфікацыі і колькасці: Поўныя тэксты гэтых трох хімічных даследаванняў не чыталіся. Па рэфераце не ўзнаўляліся пратакол, адсутныя крытэрыі, поўная панэль мішэняў і базавая маса для ўсіх канцэнтрацый. Узровень прачытання і лічбы захаваны ў зыходнай дакументацыі. Літаратура пра матэрыял, названы P. involutus sensu lato, не становіцца аўтаматычна доказам датычна сучаснага вузкага віду. У гэтым аглядзе не знойдзена пацвярджэння клінічнай эфектыўнасці або бяспечнага прымянення ў травалячэнні.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У біяхімічных і фізіялагічных даследаваннях Paxillus involutus быў ідэнтыфікаваны інвалюцін (англ. involutin), які з'яўляецца злучэннем з групы дыярылцыклапентэнонаў. Shah і інш. (2015) ахарактарызавалі інвалюцін з дапамогай мас-спектраметрыі (MS) і ядзернага магнітнага рэзанансу (NMR). Гэты эксперымент тычыўся выдзялення інвалюціну грыбніцай P. involutus падчас лабараторнага культывавання на выцяжцы з кукурузнага кампосту; гэтае злучэнне не было выяўлена падчас росту грыбніцы на мінеральным асяроддзі. Прадстаўленая літаратура не дакументуе вылучэння інвалюціну з пладовых цел свінухі тонкай у межах гэтага эксперыменту.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Ва ўмовах in vitro інвалюцін выявіў моцныя аднаўленчыя ўласцівасці ў дачыненні да іонаў жалеза (аднаўленне Fe3+ да Fe2+) і ў прысутнасці перакісу вадароду (H2O2) запускаў неферментатыўную рэакцыю Фентана. Гэта з'ява адыгрывае ролю ў экафізіялогіі грыба, удзельнічаючы ў пазаклеткавым расшчапленні арганічнага рэчыва ў культуры. У працы Shah і інш. (2020) у часопісе Microorganisms даследаваліся метабаліты, што аднаўляюць жалеза(III), якія выдзяляюцца пазаклеткава пры засваенні азоту з бялкоў; была паказана прысутнасць пяці метабалітаў з аднаўленчай актыўнасцю, а аналізы NMR пацвердзілі прысутнасць інвалюціну.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Даследаванні Shah (2015, 2020) не пацвярджаюць, што інвалюцін з'яўляецца прычынай сіндрому Paxillus; яны тычыліся фізіялогіі грыбніцы. У сваю чаргу адсутнасць пацверджання ролі інвалюціну ў клінічнай таксікалогіі не з'яўляецца эксперыментальным выключэннем усіх магчымых злучэнняў. Stöver і інш. (2019) пазначылі, што на момант публікацыі таксін, адказны за сіндром Paxillus, не быў хімічна ідэнтыфікаваны.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
У лабараторным даследаванні Habtemariam (1996) вывучаў цытатаксічнасць сырых экстрактаў з Paxillus involutus на мышыных (L929, RAW 264.7) і чалавечых (HeLa, EAhy926) клеткавых лініях. Былі атрыманы наступныя вынікі:
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
- Водны экстракт у канцэнтрацыях 15,6–1000 µg/ml не ўплываў на жыццяздольнасць клетак;
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
- Бутанольны экстракт у канцэнтрацыі 1 mg/ml выклікаў зніжэнне жыццяздольнасці клетак на 30–45%;
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
- Экстракт этылацэтату дэманстраваў значэнне IC50 у дыяпазоне 125–250 µg/ml.
Найважнейшыя рэчывы і іх дзеянне
Цытатаксічную стабільнасць экстрактаў у даследаванні Habtemariam правяралі ў лабараторных умовах: падчас 4-гадзіннай інкубацыі пры тэмпературы 37°C і пасля інкубацыі на працягу ночы ў асяроддзі з pH 0,5. Гэтыя вынікі не з'яўляюцца доказам універсальнай нейтралізацыі або стабільнасці пры прыгатаванні ежы, не прадстаўляюць даследаванняў пры прыёме ўнутр і не з'яўляюцца хімічнай ідэнтыфікацыяй фактара, адказнага за клінічны гемоліз у людзей.
Атручэнні: сіла доказаў прычыннай сувязі
Што паказана ў 1982 годзе: У 49-гадовага мужчыны пасля паўторнага спажывання свінухі ўзніклі гемоліз, шок і арганная недастатковасць; ён памёр праз 3,5 дня. Ускрыццё выявіла парушэнні згусання крыві, а сыроватка змяшчала IgG, які рэагаваў з экстрактам грыба. Гэта клінічныя і імуналагічныя перадумовы, якія выходзяць за межы простай паслядоўнасці падзей. Аднак прачытаны толькі рэферат: ён не дазваляе самастойна праверыць усе кантролі, спецыфічнасць рэакцыі або выключэнне іншых прычын. Гэта не прачытанне поўнага доказу таго, што выключна свінуха выклікала смерць.
1986: цяжкае атручэнне з выжываннем: Апісанне 37-гадовага пацыента датычылася цяжкага гемолізу і зварачальнай нырачнай недастатковасці пасля спажывання, паводле аўтараў, дастаткова звараных свінух. Выяўлены спецыфічныя IgG супраць мембранных часціц грыба; ход спроб пацвярджаў механізм імунных комплексаў. Пацыент перажыў лячэнне. Гэта дадатковая перадумова механізму цяжкага атручэння, а не чарговая смерць. Паляпшэнне пасля выдалення комплексаў з плазмы само па сабе не даказвае спецыфічнасці прычыны. Ацэнка абмежаваная рэфератам.
2019: два смяротныя выпадкі і нявысветленая прычыннасць: У абодвух выпадках пацверджана прысутнасць свінухі ў матэрыяле са стравы або страўніка, а таксама часавая сувязь з сімптомамі. У першага пацыента, аднак, было выяўлена аўтаантыцела анты-e; пасля яго элюцыі тэст з экстрактам грыба быў адмоўным. У другой пацыенткі тэст таксама быў адмоўным, прысутнічаў хранічны HCV і паражэнне печані, а страва змяшчала таксама іншыя грыбы. Поўнае ўскрыццё другой асобы не прызначалася. Аўтары палічылі дыягназ свінухавага сіндрому сумнеўным у святле альтэрнатыўных прычын гемолізу. Яны не паказалі адназначна, што грыб быў прычынай абодвух смяротных выпадкаў; яны таксама пакінулі гіпотэзу аб большай схільнасці гэтых пацыентаў.
Незалежныя справаздачы 2020 і 2021: China CDC прыпісала P. involutus па дзве падзеі з двума хворымі і адной смерцю ў 2020 годзе ва Унутранай Манголіі і ў 2021 годзе ў Тыбеце. У 2020 годзе шэсць чалавек елі грыбы, а захварэлі двое; гэта не супярэчлівыя лічбы шасці і двух пацыентаў. Справаздачы даюць чарговыя, асобныя эпідэміялагічныя назіранні. Аднак у прачытаных фрагментах яны не даюць поўнай індывідуальнай дыягностыкі, якая дазваляе незалежна выключыць усе іншыя прычыны. Яны не даказваюць адной унікальнай смерці і не вызначаюць рызыкі для аднаго прыёму ежы.
Ацэнка сілы высновы: Агульны матэрыял падтрымлівае рэальную пагрозу цяжкага атручэння і магчымасць смяротнага зыходу. Прычыннасць двух смяротных выпадкаў, апісаных у 2019 годзе, застаецца нявырашанай; ранейшыя імуналагічныя вынікі мацнейшыя за само часавае супадзенне, але поўныя старыя працы не былі правераны. Невядомы антыген сам па сабе не абвяргае прычыннасці, а рэдкасць падзеі не выключае цяжкіх наступстваў. Не вызначаны ні лікавая імавернасць, ні адзін пацверджаны таксін. Гістарычныя еўрапейскія вызначэнні малекулярна не падзяляюць сучасны комплекс; чужыя віды роду не прыпісаны гэтаму запісу.
Як чытаць пазначэнне ядомасці: Пазначэнне «ядавіты, часам смяротна ядавіты» захоўвае інфармацыю пра магчымы цяжкі вынік без сцвярджэння, што кожная апісаная смерць мела адназначна даказаную прычыну. «Часам» не з'яўляецца працэнтам рызыкі або паказчыкам частаты сустракальнасці грыба. Ацэнка атласа застаецца ацэнкай аўтара, а клінічныя вынікі патрабуюць асобнага аналізу матэрыялу, дыягностыкі і абмежаванняў. Рэдкі перабег не з'яўляецца гарантыяй бяспекі спажывання.
Крынічны шлях: антыген, інвалютын і даўнія ацэнкі
Правераныя спасылкі: Stöver і інш. (2019) спасылаецца на Schmidt (1971), Winkelmann і інш. (1982) і Winkelmann і інш. (1986) як на ранейшую аснову імуналагічнай мадэлі, а на Lefèvre (1982) адносна тэсту гемаглютынацыі. Прачытаны поўны тэкст Stöver і рэфераты абедзвюх прац Winkelmann. Для Schmidt (1971) і Flammer (1985) прачытаны толькі метаданыя PubMed; чытанне адсутнага рэферата або поўнага тэксту не імітавалася. Спасылка на Lefèvre праверана ў бібліяграфіі Stöver, без прачытання самой працы.
Разыходжанне кампіляцыі: Польскі атлас 2021 называе інвалютын антыгенным бялком і прыводзіць гіпотэзу кумуляцыі. Пры гэтым фрагменце ён не паказвае першаснага эксперыменту, які меў бы даказаць гэтыя тэзісы. Першасная праца Shah і інш. (2015) ідэнтыфікуе інвалютын як маленькую дыарылцыклапентэнонавую малекулу з рэдокс-актыўнасцю, а не бялок. Гэта даследаванне не атаясамлівае яго з антыгенам клінічнага свінухавага сіндрому. Разыходжанне захавана без пераносу сцвярджэння атласа ў поле таксіну.
Экалагічныя даследаванні
Чыстая культура і экалагічная роля вылучаных злучэнняў
Культуры сучаснага віду: Jargeat і інш. (2014) атрымаў дзесяць ізалятаў P. involutus з пладовых цел і параўноўваў поўнае і беднае асяроддзе MP. Пасля 35 дзён пры 24°C і ў цемры апісаны абмежаваны рост, 3,71 ±0,93 cm, n=40, а таксама ўтварэнне пігменту на багатым асяроддзі. Аўтары не прыпісалі гэтую лічбу асобна кожнаму асяроддзю, нявызначанасць таксама не названа аўтаматычна стандартным адхіленнем. Адсутнасць карычневых кропель у апісанні вынікаў супярэчыць больш агульнаму подпісу пад ілюстрацыяй; розніца не была прыпісана прыдуманаму ўзросту.
Інвалютын: Shah і інш. (2015) даследаваў штам ATCC200175 і фільтрат культуры на кампостным экстракце. Яго ідэнтыфікацыю з лініяй P. involutus можна прасачыць таксама ў табліцы 2 Jargeat і інш. (2014). Аўтары ідэнтыфікавалі інвалютын з дапамогай храматаграфічных метадаў, мас-спектраметрыі і ЯМР. Рэдукцыя Fe(III) адбывалася ў даследаванай сістэме вылучаных метабалітаў; пераважная большасць актыўнасці знаходзілася ў фільтраце, а не ў біямасе. Утварэнне радыкалаў у асобным тэсце патрабавала таксама перакісу вадароду і жалеза.
Кантролі і межы: Адсутнасць актыўнасці ў кантрольным асяроддзі MMN тычыцца апісанага штаму, часу і ўмоў. Гэта не з'яўляецца доказам адсутнасці метабаліту ва ўсіх пладовых целах. Даследаванне экалагічнага распаду арганічнага рэчыва не было даследаваннем гемолізу ў пацыентаў або распрацоўкай лекаў. Вынікі іншых відаў, якія параўноўваліся ў працы, не пераносіліся.
Дакументаванае тэхнічнае і даследчае прымяненне
Фарбаванне воўны: Yerniyazova і Kuragina апісалі ў працы, пазначанай 2021, уласны досвед фарбавання воўны грыбным матэрыялам з Валгаградскай вобласці. Сярод даследаваных відаў асобна фігуруюць P. involutus і Tapinella atrotomentosa. Для свінухі аўтары атрымалі ружаватыя бежавыя, светла-карычневыя і зеленавата-карычневыя адценні ў залежнасці ад выкарыстанай алюмініевай, меднай або жалезнай пратравы. Гэта пацверджаны тэхнічны вопыт, без дэманстрацыі прамысловага ўкаранення.
Ідэнтыфікацыя і абмежаванні: Аўтары апісваюць марфалагічнае і мікраскапічнае вызначэнне на аснове вызначальнікаў, без малекулярнага падзелу комплексу P. involutus і без нумара ўзору пры гэтым выніку. Агульная дэкларацыя экалагічнай бяспекі фарбавальнікаў у артыкуле не з'яўляецца відавым таксікалагічным даследаваннем. Яна не прымалася ў якасці медыцынскай ацэнкі матэрыялу або адходаў.
Мадэль сімбіёзу: Lukešová і суаўтары (2015) выкарысталі штам PIN-5 у якасці станоўчага эктамікарызнага кантролю ў эксперыменце з бярозай павіслай. Праз шэсць месяцаў яны выявілі гіфальны чахол і сетку Гарціга ў каранях усіх інакуляваных бяроз. Табліца 1 падае пладовае цела з Чэхіі і адсутнасць нумара паслядоўнасці; вынік мае ўласны абсяг вызначэння. Уласцівасці даследаваных побач эндафітаў не пераносіліся на свінуху, а эксперыментальны сімбіёз не прадстаўлены як спіс раслін, якія атачаюць натуральнае пладовае цела.
Польскі сезон і актуальныя заканадаўчыя спісы
Плоданашэнне: Польская публікацыя CILP ад 2018 паказвае ліпень–кастрычнік; атлас Zarzyński ад 2021 мае каляндар чэрвень–лістапад. Абодва вынікі захаваны як атласныя даныя традыцыйнага разумення віду. Яны прыведзены ў месяцах і датычацца польскай распрацоўкі. Італьянскае апісанне формы eburneus і асобныя даты збору не выкарыстоўваліся для падаўжэння польскага сезона.
Заканадаўства: Поўныя актуальныя спісы правераны ў арыгіналах ELI. Свінуха не фігуруе ў спісах аховы з Dz.U.2014 poz.1408 альбо ў спісе допуску да абароту з Dz.U.2026 poz.258. Юрыдычны вынік не з'яўляецца ацэнкай бяспекі спажывання ці агульным дазволам на збор у любым месцы. Białokrowiak trójbarwny (Leucopaxillus compactus), згаданы ў спісе частковай аховы, належыць да іншага роду.
Асяроддзе пражывання і распаўсюджанне
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
З экалагічнага пункту гледжання свінуха тонкая з'яўляецца мікарызным грыбам. Публікацыя Дзяржаўных лясоў дакументуе яе рост у вільготных хвойных і лісцевых лясах, а таксама ў парках, у сувязі з бярозай, алешынай, хвояй, елкай і дубам.
Асяроддзе пражывання, рэгіён і пара года
Даследаванні Jargeat і інш. (2014) грунтаваліся на ўзорах з 24 месцазнаходжанняў у Францыі і ў Італіі, ілюструючы экалагічную разнастайнасць комплексу ў Заходняй і Паўднёвай Еўропе, а не лакальны арэал у Польшчы.
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Утварэнне пладовых цел | Крыніцы |
|---|---|---|---|
| Вялікабрытанія | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VII–X |
|
| Ірландыя | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VII–X |
|
| Польшча | Ніжняя Сілезія — абсяг названы крыніцай | VI–XI |
|
Матэрыялы
Гербарныя калекцыі
- B121140.1
FR; Cantaous, Hautes-Pyrénées; 2012-11-17; J-P Chaumeton
[10]
Крыніцы
- Wright et al. 2005, Spatial patterns of gene expression in the extramatrical mycelium and mycorrhizal root tips formed by the ectomycorrhizal fungus Paxillus involutus in association with birch (Betula pendula) seedlings in soil microcosms
- archive-paxillus-involutus-profile
- Pat O’Reilly, Paxillus involutus — opis terenowy
- GIS, Bezpieczne grzybobranie — Krowiak podwinięty
- Jargeat i in. (2014), The Paxillus involutus complex in Europe, Fungal Biology 118:12–31 (także [10])
- Pierwotny zapis źródłowy — P0: paxillus_involutus
- src-eli-protection-2014
- src-eli-trade-2026
- src-lasy-safe
- Li i współautorzy (2021) — Mushroom Poisoning Outbreaks — China, 2020
- Li i współautorzy (2022) — Mushroom Poisoning Outbreaks — China, 2021
- Pierwotne doniesienia kliniczne: PubMed 3784443,7105997,2000656; metadane 4059740,5105189
- DGfM, Vergiftungssyndrome, aktualizacja 22.01.2023 — Paxillus-Syndrom
- Yerniyazova i Kuragina, Natural dyeing with mushrooms and plants growing in the Volgograd region, Irrigated Agriculture4(35): 45–47, DOI 10.35809/2618-8279-2021-4-6
- Referowska-Chodak 2015, Ludowe nazwy grzybów w Polsce, Studia i Materiały CEPL 44/3:218–238
- Gelardi, Segneri, Ercole i Vizzini (2011) — A new white form of Paxillus involutus from Italy
- Paweł Zarzyński, Grzyby polskich lasów, CILP, Warszawa 2021, ISBN978-83-65659-43-9
- Krowiak podwinięty — weryfikacja polskich wykazów 18.10.2026
- Petrović i in., online 2024, wydanie 2025, DOI 10.1080/01480545.2024.2412776 — repozytorium autorów, abstrakt
- Lukešová i in. 2015, The Potential of Dark Septate Endophytes... PLOS ONE 10:e0124752
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
- Ochrona gatunkowa grzybów, Dz.U. 2014 poz. 1408
- Odczytane abstrakty PubMed: 8817815, 26431968, 39412001, 34004479, 33949256, 24433674
- Shah i in. 2015, Involutin Is an Fe3+ Reductant Secreted by the Ectomycorrhizal Fungus Paxillus involutus during Fenton-Based Decomposition of Organic Matter
- Species Fungorum, current Paxillus involutus and synonyms, RecordID 191172
- Stöver i in. 2019, Fatal Immunohaemolysis, Diagnostics9:130
- Krowiak podwinięty — zestawienie źródłowych wyników badań
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych, środków spożywczych zawierających grzyby oraz uprawnień klasyfikatora grzybów i grzyboznawcy
- Jednolity wykaz grzybów dopuszczonych do obrotu, Dz.U. 2026 poz. 258
- Wielki słownik języka polskiego PAN, krowiak podwinięty