Jadalny
Wymaga obróbki
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.










Lejkówka okazała (Infundibulicybe geotropa) to okazały grzyb kapeluszowy osiągający imponujące rozmiary. Wyróżnia się lejkowatym kapeluszem z wyraźnym garbkiem pośrodku, kremowo-ochrową barwą oraz gęstymi, zbiegającymi blaszkami. Wydziela charakterystyczny, słodkawy zapach przypominający migdały. Wytwarza potężne, mięsiste owocniki, które często rosną w spektakularnych czarcich kołach na skrajach lasów i łąkach. Jest to ceniony grzyb jadalny, chętnie zbierany zwłaszcza w południowej Europie.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt lejkowaty; u młodych owocników — wypukły lub półkulisty.
- Powierzchnia
- W wilgotnych warunkach powierzchnia kapelusza może być matowa, a w suchych warunkach może być lśniąca.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest gładka.
- Pokrycie
- Powierzchnia kapelusza może być oprószona.
- Kolor
- Kapelusz może być bladoochrowy, beżowy, cielisty, białawy, żółtawy, ochrowobrązowy lub kremowy.
- Ułożenie brzegu
- Brzeg kapelusza może być zagięty do wewnątrz, a u młodych owocników może być podwinięty.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 50 do 300 milimetrów.
- Środek
- Na środku kapelusza występuje mały garbek.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę blaszkową.
Blaszki przy trzonie
- Połączenie z trzonem
- Blaszki są przyrośnięte do trzonu.
- Zbieganie hymenoforu po trzonie
- Blaszki zbiegają po trzonie.
- Naturalna barwa powierzchni blaszki
- Powierzchnia blaszki może być w kolorze kości słoniowej lub biaława, a u młodych owocników może być biaława lub biała.
- Zróżnicowanie długości blaszek
- Blaszki mają nierówne długości.
- Rozstaw
- Blaszki są gęste.
- Grubość blaszek
- Blaszki są cienkie.
- Szerokość
- Wysokość blaszek może wynosić od 3 do 10 milimetrów.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon może mieć kształt cylindryczno-maczugowaty lub zwężający się ku górze.
- Podstawa
- Podstawa trzonu jest zgrubiała.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest włóknista.
- Wnętrze
- Trzon jest pełny.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 50 do 300 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 10 do 60 milimetrów.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ może być biały, białawy lub kremowy.
- Twardość i zwartość
- Miąższ może być zwarty lub twardy.
- Smak
- Smak miąższu może być słodki, niewyróżniający się lub łagodny.
- Typ konsystencji miąższu
- Miąższ może być mięsisty, a u młodych owocników może być chrząstkowaty.
- Zapach
- Zapach miąższu może być słodkawy i gorzkomigdałowy; może być silny, słodkawy; może być silny, lawendowy lub gorzkomigdałowy; może być kwiatowy, a przy tym przyjemny; może być owocowy.
- Grubość
- Miąższ w środkowej części kapelusza może być gruby.
Miąższ przy brzegu kapelusza może być cienki.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w lasach liściastych, w lasach mieszanych, w zaroślach, w parkach, na łąkach lub na pastwiskach.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba lub ściółka.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać w grupach, szeregami lub kręgami.
- Częstość
- Gatunek jest niezbyt częsty.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od września do października.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Jadalny
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie figuruje w wykazie gatunków grzybów objętych ochroną.
- Handel
- W Polsce nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.
FAQ
Czy lejkówka okazała jest grzybem jadalnym?
Tak, jest to ceniony grzyb jadalny o zwartym miąższu, jednak wymaga bezwzględnej i dokładnej obróbki termicznej przed spożyciem.
Czy lejkówkę okazałą można jeść na surowo?
Nie, surowe owocniki mogą wywołać dotkliwe dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Grzyb ten zawsze wymaga wcześniejszego ugotowania lub podduszenia.
Jak pachnie Infundibulicybe geotropa?
Gatunek ten ma intensywny, charakterystyczny i przyjemny zapach, który przypomina gorzkie migdały, anyż lub słodkie nuty kwiatowe.
Dlaczego zazwyczaj odrzuca się trzony starszych owocników?
Trzony dorosłych okazów stają się twarde, silnie włókniste i ciężkostrawne, dlatego do celów spożywczych zaleca się używać tylko kapeluszy.
Na jakich glebach najczęściej rośnie ten gatunek?
Preferuje podłoża o odczynie zasadowym lub obojętnym, zasobne w węglan wapnia, takie jak rędziny, gleby gliniaste i wapienne.
W jakich miesiącach przypada sezon na lejkówkę okazałą?
W Europie Środkowej owocniki pojawiają się głównie od września do listopada (niekiedy już od sierpnia), natomiast w klimacie śródziemnomorskim sezon trwa do stycznia.
W jaki sposób rosną owocniki tego gatunku w terenie?
Zazwyczaj wyrastają gromadnie w postaci długich szeregów, łuków lub okazałych czarcich kół osiągających niekiedy kilkadziesiąt metrów.
Do jakich celów pozakulinarnych bywa wykorzystywany ten grzyb?
Susz stosuje się jako naturalny odświeżacz zapachowy do szaf, w mykodiarstwie do barwienia wełny oraz w modelarstwie muzealnym.
W jakim kraju lejkówka okazała cieszy się największą renomą tradycyjną?
We Włoszech, gdzie pod lokalnymi nazwami (np. cimballo) jest tradycyjnie celebrowana podczas dorocznych świąt i festynów grzybowych.
Czy lejkówka okazała występuje w lasach iglastych?
Może tam sporadycznie występować, jednak zdecydowanie preferuje ciepłe lasy liściaste, dąbrowy, buczyny oraz leśne polany i murawy.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Lejkówka okazała
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Infundibulicybe geotropa
- Inne nazwy krajowe
- Lejkogłówka okazała, Lejkówka ziemnozwrotna
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę białą.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt szeroko elipsoidalny, niemal kulisty, kulisty lub niemal łezkowaty.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 6 do 9,5 mikrometra i szerokość od 5 do 7,5 mikrometra.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Wapienność gleby
- Występuje na glebie wapiennej.
- Żyzność gleby
- Preferuje gleby żyzne.
- Wilgotność gleby
- Preferuje gleby wilgotne.
Zastosowania pozakulinarne
Infundibulicybe geotropa znajduje konkretne zastosowania pozakulinarne w rzemiośle tradycyjnym, gospodarstwie domowym oraz bioindykacji:
- Barwiarstwo naturalne: Owocniki tego gatunku, zarówno świeże, jak i suszone, są wykorzystywane w mykodiarstwie do barwienia włókien naturalnych, zwłaszcza wełny i jedwabiu. W połączeniu z zaprawami ałunowymi lub żelazistymi pozwalają uzyskać trwałą paletę stonowanych barw – od kremowych i piaskowych odcieni beżu, po ciepłe brązy i oliwkową szarość.
- Tradycyjne odświeżacze i zapachy: Ze względu na intensywny, trwały zapach przypominający gorzkie migdały, suszone owocniki bywają używane jako naturalny komponent mieszanek zapachowych (potpourri). W wiejskich gospodarstwach domowych suszone kapelusze umieszczano w płóciennych woreczkach w szafach jako środek odświeżający tkaniny i odstraszający szkodniki odzieżowe.
- Bioindykacja środowiskowa: Stabilne, wieloletnie czarcie koła tego gatunku służą w ochronie przyrody jako wskaźnik ciągłości ekologicznej siedlisk oraz braku degradacji chemicznej gleb na murawach nawapiennych i w starych lasach.
- Wystawiennictwo przyrodnicze: Ze względu na okazałe gabaryty i zachowywanie formy po wysuszeniu owocniki służą do tworzenia trwałych modeli edukacyjnych na ekspozycjach mykologicznych.
Historia i kultura
Infundibulicybe geotropa zajmuje szczególne miejsce w europejskim folklorze i historii mykologii. Kluczowym motywem kulturowym związanym z tym gatunkiem jest tworzenie imponujących, wielometrowych czarcich kół. W tradycyjnych wierzeniach ludowych wielu regionów Europy kręgi te tłumaczono działaniem sił nadnaturalnych – tańcami czarownic, obecnością leśnych duchów lub uderzeniami piorunów, co utrwaliło w folklorze aurę niezwykłości wokół tych okazałych grzybów.
W piśmiennictwie naukowym gatunek opisał formalnie w 1792 roku francuski botanik Jean Baptiste Bulliard pod nazwą Agaricus geotropus. W XIX wieku został włączony do rodzaju Clitocybe, co rejestry mykologiczne wiążą z publikacją Luciena Quéleta z 1872 roku (choć w tradycji taksonomicznej odnotowywano też ujęcie Eliasa Friesa), natomiast w 2003 roku fiński mykolog Harri Harmaja ustanowił dla niego rodzaj Infundibulicybe.
Najbogatsze tradycje związane z tym grzybem przetrwały we Włoszech, gdzie funkcjonuje on pod nazwami regionalnymi, m.in. ordinale, cimballo czy cardonello. W Toskanii, Umbrii i Lacjum jest ważnym symbolem jesieni – na jego cześć organizuje się lokalne festyny (sagre), gromadzące całe społeczności, a wiedza o stałych miejscach jego owocnikowania uchodzi za pilnie strzeżoną tajemnicę przekazywaną z pokolenia na pokolenie.
Jadalność i bezpieczeństwo
Infundibulicybe geotropa jest cenionym grzybem jadalnym, uważanym w wielu regionach za znakomity przysmak. Bezpieczne spożycie wymaga bezwzględnego poddania owocników obróbce termicznej. Zjedzenie owocników surowych lub niedostatecznie dogotowanych może wywołać dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Wymagane jest dokładne obgotowanie lub odpowiednio długie duszenie.
Do spożycia nadają się głównie okazy młode i sprężyste. Wraz z wiekiem trzony stają się silnie włókniste, zdrewniałe i ciężkostrawne, dlatego powszechną praktyką jest ich odcinanie i odrzucanie, pozostawiając jedynie mięsiste kapelusze. Starsze owocniki cechują się ponadto zbyt intensywnym, mdłym zapachem.
Miąższ ma łagodny, słodkawy smak oraz specyficzny, trwały aromat kojarzony z migdałami i nutami kwiatowymi. Tradycje kulinarne wykazują wyraźne różnice geograficzne. W Europie Środkowo-Wschodniej ze względu na rzadkość gatunek ten jest zbierany sporadycznie i mało znany kulinarnie. Natomiast w krajach śródziemnomorskich, zwłaszcza we Włoszech i Francji, cieszy się renomą grzyba wykwintnego, regularnie dopuszczanego do obrotu targowego i wysoko cenionego za zachowanie jędrności po ugotowaniu.
Siedlisko i występowanie
Infundibulicybe geotropa występuje w strefie umiarkowanej półkuli północnej, przede wszystkim w Europie oraz w części Azji. W Europie Środkowej, w tym w Polsce, jest gatunkiem rzadziej spotykanym, natomiast w basenie Morza Śródziemnego – m.in. we Włoszech, Hiszpanii i Grecji – występuje znacznie częściej i lokalnie bywa bardzo pospolity.
Gatunek ten zasiedla przede wszystkim ciepłe, prześwietlone lasy liściaste i mieszane, zwłaszcza dąbrowy, buczyny oraz lasy grabowe. Rośnie także na ich obrzeżach, leśnych polanach, w zaroślach śródpolnych oraz na trawiastych murawach i pastwiskach przylegających do lasów. Wymaga podłoża zasobnego w substancje odżywcze, ze szczególnym upodobaniem do gleb wapiennych, rędzin oraz gliniastych o odczynie obojętnym lub zasadowym.
Owocniki pojawiają się późnym latem i jesienią. W klimacie umiarkowanym Europy Środkowej główny okres owocnikowania trwa od września do listopada. W rejonie śródziemnomorskim sezon jest wyraźnie przesunięty w czasie i przypada na okres od października do grudnia, a niekiedy przeciąga się do stycznia. Owocniki wyrastają zazwyczaj gromadnie, tworząc charakterystyczne pasy, łuki lub wielometrowe czarcie koła na otwartych przestrzeniach dna lasu.
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Jadalny — źródło oznaczenia
Svobodová V,Tejkal K:ČMS,Infundibulicybe geotropa · Kuchyňské využití; assessment: edible, lower culinary quality
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
Źródło bez opisu bibliograficznego · Jadalność i bezpieczeństwo, akapit 1: „Bezpieczne spożycie wymaga bezwzględnego poddania owocników obróbce termicznej.”; zalecenie przygotowania.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Infundibulicybe geotropa
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Infundibulicybe geotropa (Bull.) Harmaja, GBIF9186073, zaakceptowany gatunek. Rodzinę Omphalinaceae przyjęto na podstawie jawnej pozycji rodzaju w Vizzini i in.2024; starsze Tricholomataceae w atlasach i GBIF zachowano jako stan źródeł. Dawne opisy pod nazwą Clitocybe geotropa są źródłowo oznaczonymi opisami tego taksonu, nie molekularną rewizją wszystkich dawnych zbiorów. Pomiar25cm wyraźnie przypisany odmianie maxima w Aranzadi nie został przeniesiony do wariantu gatunku.
[8] [9] [15]
Ekologia i rozmieszczenie
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest niezbyt częsty. [14]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
- Sprzążki
- Stwierdzono sprzążki na przegrodach strzępek skórki kapelusza. [13]
Skórka kapelusza
Zarodniki
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym jest hialinowy, bezbarwny i przejrzysty. [11] [14] [10]
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1,2 do 1,3. [13]
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt szeroko elipsoidalny, niemal kulisty, kulisty lub niemal łezkowaty. [11] [14] [10] [13]
Materiał i metody badań
Opis cech — źródło i zakres
Materiał: Źródłowy opis smaku miąższu lejkówki okazałej.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: Opis atlasowy; brak protokołu próby sensorycznej.
[14]Metody i zapisy źródłowe — Barakaldo: Caracteres microscópicos — autor Juan Muñoz
Układ strzępek skórki — zapis źródłowy: „hifas más o menos entremezcladas” [13]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Pileipellis:hifas...hasta x8µm” [13]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Pileipellis formada por un cutis de hifas más o menos entremezcladas” [13]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Basidiósporas de 7–9,5 x 6–7 µm” [13]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Q = 1,2–1,3” [13]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „subesféricas o sublacrimoides” [13]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „lisas” [13]
Metody i zapisy źródłowe — ČMS: Výtrusy — opis mikroskopowy I.geotropa
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „hyalinní” [11]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Výtrusy 7–9 x 5,5–7,5 µm” [11]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „široce elipsoidní až téměř kulovité” [11]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „hladké” [11]
Metody i zapisy źródłowe — Grzyby.pl: Zarodniki — opis ogólny, bez łączenia z kolekcjami GRej
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „bezbarwne” [14]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „6–7 x 5–6 µm” [14]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „globose or subglobose” [14]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „gładkie” [14]
Metody i zapisy źródłowe — Aranzadi: ESPORAS — opis nominalnego taksonu
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „hialinas” [10]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „6–8 x 5–6,5 µm” [10]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „subglobosas” [10]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „lisas” [10]
Budowa i rozwój owocnika w źródłach
Rozwój: Snowarski opisuje szybszy początkowy wzrost trzonu niż kapelusza: młody owocnik ma jeszcze niewielki kapelusz na długim trzonie. Późniejsze powiększanie kapelusza zmienia te proporcje. Źródło nie podaje liczbowego stosunku długości trzonu do średnicy kapelusza.
Zakres pomiarów: W opisie Snowarskiego średnica kapelusza ma zapis (50)100–200(300) mm, a grubość trzonu 10–45(60) mm. Tabela obejmuje całe źródłowo podane przedziały; zapis źródła z typowym zakresem i ekstremami pozostaje zachowany. W Aranzadi wartość 25 cm odnosi się wyraźnie do odmiany maxima, dlatego nie rozszerza pomiaru nominalnego taksonu z tego źródła.
Zmiany z wiekiem: Snowarski opisuje młody miąższ jako chrząstkowaty, a z wiekiem jako łykowaty, szczególnie w trzonie. Nie utożsamiono tego opisu z ilościowym pomiarem twardości ani ze zmianą koloru po określonym bodźcu.
[14] [10]Mikroskopia: materiał, metody i zakres wyników
Dane atlasowe: ČMS, Snowarski, Aranzadi i Barakaldo podają osobne zakresy wymiarów oraz kształty zarodników. Zakresów nie uzależniono od medium. W tabeli zachowano źródła poszczególnych wyników, bez utożsamienia ich z nowym wspólnym pomiarem i bez dopisywania liczby zmierzonych zarodników.
Skórka i cystydy: Barakaldo opisuje skórkę kapelusza jako cutis ze strzępek mniej lub bardziej przeplecionych, do 8 µm szerokości, ze sprzążkami na przegrodach. Autor podaje nieobecność cheilocystyd. Jest to wynik dotyczący cheilocystyd, a nie dowód braku wszystkich cystyd w całym hymenium.
Odczynniki: Snowarski określa zarodniki jako nieamyloidalne; Barakaldo używa określenia cianófilas dla zarodników. Nie przypisano tej drugiej oceny automatycznie samej ścianie. W opisie rodziny Vizzini i współautorów rozdzielono cyjanofobię ściany od cyjanofilii cytoplazmy; nie przeniesiono cech rodziny na każdy wynik gatunku.
Ilustrowana kolekcja: Vizzini i współautorzy (2024), rycina 15, przypisują I. geotropa kolekcję AMB: 18861. Jej skórkę kapelusza pokazano na panelu C, hymenium na F, skórkę trzonu na H, zarodniki na O i R. Wymieniono czerwień Kongo w amoniaku oraz błękit bawełniany. Pozostałe panele przedstawiają inne taksony i nie zostały użyte jako wyniki tego gatunku.
[11] [14] [10] [13] [15]Rodzina i zakres źródłowych oznaczeń
Współczesna rodzina: Vizzini i współautorzy (2024) zaliczają rodzaj Infundibulicybe do Omphalinaceae. Ta jawna pozycja rodzaju jest podstawą rodziny w nagłówku. Starsze Tricholomataceae w atlasach i wyniku GBIF zachowano jako stan tych źródeł.
Starsze opisy: Dawne obserwacje pod nazwą Clitocybe geotropa zachowano z ich własnymi źródłami. Samo powiązanie nazw nie jest ponowną identyfikacją molekularną historycznych kolekcji. Opis rodzaju obejmujący zwykle czterozarodnikowe podstawki nie został zapisany jako niezależnie potwierdzona liczba zarodników u gatunku.
[15]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Zakres opracowania
Wymagane kontrole są rozliczone.
Podstawa prawna i zakres oceny
Przepisy dla lokalizacji: Polska
Podstawa informacji o ochronie
Gatunek nie jest wymieniony w załącznikach 1–4 krajowego rozporządzenia o ochronie grzybów (2014/1408).
[1]Podstawa informacji o handlu
Gatunek nie jest wymieniony w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu i produkcji przetworów (2026/258, załącznik 1). Ocena jadalności jest odrębna.
[2]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Czechy | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VIII–XI |
|
| Polska | województwo zachodniopomorskie | IX–X |
|
Źródła
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia … w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu…
- GBIF exact accepted Infundibulicybe geotropa
- Snowarski — pełna karta i wskazane kolekcje, odczyt Chrome
- Sociedad de Ciencias Aranzadi:Infundibulicybe geotropa
- Svobodová V, Tejkal K:ČMS, Infundibulicybe geotropa
- Sociedad Micológica Barakaldo 2019/2024:Clitocybe geotropa
- Marek Snowarski Tx630:Infundibulicybe geotropa
- Vizzini A, Alvarado P, Consiglio G, Marchetti M, Xu J 2024:Family matters inside the order Agaricales, Studies in Mycology107, DOI 10.3114/sim.2024.107.02