Niejadalny
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.









Zasłonak wysmukły (Cortinarius elatior) to okazały grzyb kapeluszowy z rodziny zasłonakowatych, wyróżniający się wysokim, smukłym trzonem oraz silnie śluzowatym kapeluszem o pofałdowanym brzegu. Występuje głównie w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych, tworząc mikoryzę z drzewami takimi jak buk czy dąb. W literaturze oceny jadalności są rozbieżne – bywa uznawany za niejadalny lub grzyb o niskiej wartości; zbiór jest odradzany z uwagi na ryzyko śmiertelnych pomyłek.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt stożkowaty, dzwonkowaty, płaski lub wypukły.
- Powierzchnia
- Powierzchnia kapelusza jest lśniąca.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza może być gładka lub pomarszczona.
- Lepkość i śluzowatość
- Powierzchnia kapelusza jest śluzowata, także w wilgotnych warunkach.
- Kolor
- Kapelusz może być ochrowy, oliwkowobrązowy, żółtobrązowy, ochrowobrązowy lub ciemnobrązowy. Brzeg jest białawy.
- Ułożenie brzegu
- Brzeg kapelusza może być zagięty do wewnątrz, a u starych owocników może być odgięty ku górze.
- Ukształtowanie powierzchni brzegu
- Brzeg kapelusza może być bruzdkowany lub zmarszczony.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 50 do 120 milimetrów.
- Środek
- Kapelusz ma garbek.
- Higrofaniczność kapelusza
- Kapelusz jest higrofaniczny.
- Skórka
- Skórka kapelusza jest ściągalna.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę blaszkową.
Blaszki przy trzonie
- Połączenie z trzonem
- Blaszki są przyrośnięte do trzonu.
- Barwa
- Hymenofor może być rdzawobrązowy z szarawym odcieniem; może być cynamonowy, a u młodych owocników może być białawy lub szarochrowy.
- Zróżnicowanie długości blaszek
- Blaszki mają nierówne długości.
- Rozstaw
- Blaszki mogą być gęste lub rzadkie.
- Szerokość blaszek
- Blaszki są szerokie.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon może mieć kształt walcowaty lub wrzecionowaty.
- Kolor
- Trzon może być białawy lub fioletowy.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest włóknista.
- Lepkość powierzchni trzonu
- Powierzchnia trzonu jest śluzowata.
- Wnętrze
- Trzon może być pełny; u dojrzałych owocników — pusty.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 70 do 150 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 10 do 25 milimetrów.
- Strefa lub ślad pierścieniowy na trzonie
- Na trzonie może występować strefa lub ślad pierścieniowy.
- Korzenienie się trzonu
- Trzon się korzeni.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ jest białawy.
- Twardość i zwartość
- Miąższ jest zwarty.
- Smak
- Smak miąższu może być słodki lub łagodny.
- Zapach
- Zapach miąższu może być miodowy; może być słaby; może być niewyróżniający się.
- Grubość
- Miąższ jest gruby.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w lasach liściastych, w lasach iglastych lub w lasach mieszanych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba lub ściółka.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać pojedynczo lub po kilka.
- Owocnikowanie
- Potwierdzony zakres obserwacji obejmuje VIII–XII (dane z 1966, 1984, 2008, 2010, 2011, 2013, 2016, 2017 r.).
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Niejadalny
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie figuruje w wykazie gatunków grzybów objętych ochroną.
- Handel
- W Polsce nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.
FAQ
Czy zasłonak wysmukły jest grzybem jadalnym?
Oceny jadalności w literaturze są rozbieżne: od grzyba niejadalnego po warunkowo jadalny o niskiej wartości. Zbiór powszechnie się odradza ze względu na wysokie ryzyko śmiertelnej pomyłki.
Gdzie najczęściej rośnie zasłonak wysmukły?
Występuje w wilgotnych lasach liściastych i mieszanych, szczególnie pod bukami i dębami, na glebach gliniastych i próchnicznych, pośród opadłych liści.
W jakich miesiącach można spotkać owocniki tego gatunku?
Owocniki pojawiają się od sierpnia do listopada, przy czym szczyt ich występowania w Europie Środkowej przypada na wrzesień i październik.
Czym charakteryzuje się kapelusz zasłonaka wysmukłego?
Jest silnie śluzowaty, o pofałdowanym lub pomarszczonym brzegu, początkowo dzwonkowaty, a z czasem rozpostarty, o barwie od ochrowożółtej po brązowawą.
Dlaczego odradza się zbieranie tego grzyba w celach kulinarnych?
Rodzaj zasłonaków obejmuje gatunki śmiertelnie niebezpieczne, a powłoka śluzowa utrudnia rozpoznanie i obróbkę, przez co ryzyko pomyłki przewyższa znikome walory kulinarne.
Czy zasłonak wysmukły można spożywać na surowo?
Nie, na surowo może powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Źródła dopuszczające jego konsumpcję wymagają obróbki termicznej oraz wcześniejszego usunięcia śluzowatej skórki z kapelusza.
Z jakimi drzewami zasłonak wysmukły tworzy mikoryzę?
Mikoryzę tworzy przede wszystkim z drzewami liściastymi, głównie bukiem zwyczajnym i dębami, a w rejonach górskich bywa notowany także pod jodłami.
Czy zasłonak wysmukły jest wykorzystywany do barwienia tkanin?
Nie, w przeciwieństwie do niektórych innych zasłonaków nie zawiera silnych pigmentów i nie znalazł zastosowania w tradycyjnym ani nowoczesnym farbowaniu wełny.
Skąd pochodzi łacińska nazwa „elatior”?
Słowo „elatior” w języku łacińskim oznacza „wyższy” lub „wyniosły”, co bezpośrednio nawiązuje do charakterystycznego, smukłego i wydłużonego trzonu tego grzyba.
Czy w Polsce zasłonak wysmukły jest gatunkiem prawnie chronionym?
Zasłonak wysmukły nie podlega w Polsce ścisłej ani częściowej ochronie gatunkowej, choć w niektórych regionach występuje rzadko i lokalnie.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Zasłonak wysmukły
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Cortinarius elatior
- Inne nazwy krajowe
- Zasłonak wyniosły
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę brązową.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt migdałowaty lub cytrynowaty.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 10,5 do 14,5 mikrometra i szerokość od 6,5 do 9 mikrometrów.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Odczyn gleby
- Preferuje gleby kwaśne.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania mikoryzowy.
Zastosowania pozakulinarne
Gatunek Cortinarius elatior nie posiada udokumentowanych, konkretnych zastosowań pozakulinarnych ani w tradycji historycznej, ani we współczesnej praktyce użytkowej.
W przeciwieństwie do niektórych innych przedstawicieli rodzaju Cortinarius, zasłonak wysmukły nie był i nie jest wykorzystywany w rzemiośle barwierskim do pozyskiwania pigmentów do tkanin, ponieważ nie zawiera trwałych barwników o wysokim nasyceniu. Nie ma również żadnych potwierdzonych świadectw jego stosowania w tradycyjnej medycynie ludowej, kosmetyce, wytwórstwie papieru grzybowego czy gospodarstwie domowym.
Historia i kultura
Zasłonak wysmukły zaistniał w klasycznej literaturze mykologicznej w pierwszej połowie XIX wieku. Gatunek został formalnie opisany w 1838 roku przez wybitnego szwedzkiego mykologa Eliasa Magnusa Friesa w fundamentalnym dziele Epicrisis Systematis Mycologici. Fries opisał ten takson pod nazwą Cortinarius elatior, nawiązując krytycznie do ujęcia Agaricus elatus Christiaana Hendrika Persoona z 1801 roku i umieszczając go w sekcji czy podrodzaju Myxacium, grupującym gatunki o wyraźnie śluzowatych owocnikach.
Naukowa nazwa gatunku odzwierciedla jego estetyczny i morfologiczny odbiór przez ówczesnych przyrodników. Łaciński epitet elatior (forma wyższa od elatus, czyli wyniosły, strzelisty) nawiązuje do smukłych proporcji owocnika i jego charakterystycznego pokroju. W polskim piśmiennictwie przyrodniczym gatunek wiązany był dawniej z określeniem zasłonak wyniosły, natomiast we współczesnym nazewnictwie mykologicznym przypisano mu jednoznaczną nazwę zasłonak wysmukły, co pozwoliło uporządkować różnice względem pokrewnych taksonów.
W tradycyjnej kulturze ludowej i wierzeniach zasłonak wysmukły nie odegrał znaczącej roli i nie wykształcił własnej symboliki ani obrzędowości. Ze względu na śluzowatą powłokę oraz powszechną ostrożność wiejskiej ludności wobec tej grupy grzybów, jego historyczne świadectwa zachowały się głównie w postaci rycin i opisów w dawnych dziełach florystycznych badaczy przyrody.
Jadalność i bezpieczeństwo
W europejskiej literaturze mykologicznej oceny wartości spożywczej zasłonaka wysmukłego są wyraźnie rozbieżne. Część towarzystw i atlasów (m.in. w Czechach) klasyfikuje go jednoznacznie jako gatunek niejadalny. Z kolei w innych źródłach (np. w Austrii czy Hiszpanii) uznawany bywa za grzyb jadalny, choć o niskiej bądź co najwyżej przeciętnej wartości kulinarnej. Miąższ charakteryzuje się łagodnym smakiem i słabym, nieco miodowym lub ziemistym zapachem.
Podstawowym ryzykiem związanym z zasłonakiem wysmukłym jest wysokie prawdopodobieństwo pomyłki ze śmiertelnie trującymi gatunkami z rodzaju Cortinarius, których toksyny wywołują ciężkie, nieodwracalne uszkodzenia narządów wewnętrznych przy wielodniowym okresie utajenia. Z tego względu pozyskiwanie owocników wiąże się ze znacznym zagrożeniem zdrowotnym.
W regionach dopuszczających jego konsumpcję warunkiem bezpieczeństwa jest dokładna obróbka cieplna, gdyż w stanie surowym grzyb ten może wywoływać zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Wskazane jest także usunięcie obfitej warstwy śluzu przed gotowaniem, co zapobiega nieprzyjemnej konsystencji. W Polsce oraz większości krajów środkowoeuropejskich nie ma tradycji jego zbioru i jest on powszechnie pomijany.
Siedlisko i występowanie
Zasłonak wysmukły występuje w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej, przede wszystkim na terenie Europy Środkowej, Zachodniej i Północnej, a także w wybranych rejonach Azji i Ameryki Północnej. W Polsce jest gatunkiem rozproszonym, spotykanym od nizin po obszary podgórskie i regiel dolny w górach.
Gatunek ten jest ściśle związany z siedliskami leśnymi o charakterze liściastym oraz mieszanym. Preferuje wilgotne lasy bukowe (zwłaszcza żyzne buczyny), grądy dębowo-grabowe oraz lasy dębowe. Rzadziej pojawia się w drzewostanach mieszanych z domieszką jodły lub świerka. Owocniki wyrastają na glebach świeżych, gliniastych, próchnicznych lub wapiennych, często pośród grubej warstwy opadłych liści i ściółki leśnej. Tworzy związki mikoryzowe przede wszystkim z bukiem zwyczajnym (Fagus sylvatica) oraz dębami (Quercus spp.), a w rejonach górskich również z jodłą pospolitą (Abies alba).
Sezon wytwarzania owocników trwa zazwyczaj od sierpnia do listopada, z wyraźnym szczytem pojawu przypadającym na wrzesień i październik. W chłodniejszych rejonach Europy oraz w wyższych partiach górskich pierwsze owocniki można zaobserwować już pod koniec lata, natomiast na nizinach o łagodniejszym klimacie wegetacja może przeciągać się do pierwszych silniejszych przymrozków pod koniec jesieni.
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Niejadalny — źródło oznaczenia
cms — Cortinarius elatior · Kuchyňské využití:Je nejedlý.
- Jadalność
- Jadalny
ÖMG,Speisewert,Cortinarius elatior · Table:Cortinarius elatior,Speisewert:essbar.
Sociedad Micológica Extremeña,Cortinarius elatior · Comestibilidad:comestible mediocre.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Cortinarius elatior
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Cortinarius elatior Fr.,1838, zaakceptowany odrębnie jako GBIF2528818. C.livido-ochraceus ma odrębny klucz2528816; nie scalono wpisów. Dane atlasowe pozostają wynikami pod źródłową nazwą C.elatior, z zaznaczeniem, że ČMS przyjmuje szersze synonimiczne ujęcie. Nie przypisano starym zbiorom potwierdzenia molekularnego ani ścisłego współczesnego oznaczenia.
[16] [23]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
- Sprzążki
- Nie stwierdzono sprzążek na przegrodach strzępek skórki kapelusza. [8]
Skórka kapelusza
- Kształt elementów skórki kapelusza
- Elementy skórki kapelusza mają kształt walcowaty. [8]
- Szerokość elementów skórki
- Szerokość elementów skórki może wynosić do 5 mikrometrów. [8]
- Przegrody strzępki skórki
- Strzępka skórki ma przegrody. [8]
- Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej
- Strzępki skórki kapelusza są osadzone w substancji żelowej. [8]
Zarodniki
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1,6 do 1,8. [8]
Materiał i metody badań
Opis cech — źródło i zakres
Materiał: Źródłowy opis smaku miąższu Cortinarius elatior w atlasie ČMS.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Ograniczenia: Brak opisu procedury oceny sensorycznej; zapis atlasowy, nie nowe badanie.
[9]Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopii Cortinarius elatior według barakaldo. Źródło podaje KOH2% przy obserwacji barwy, bez jawnej techniki i aparatury; nie wywiedziono ich z medium.
Kształt elementów skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. pileipellis_element_shape” [8]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. pileipellis_element_width” [8]
Przegrody strzępki skórki — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. pileipellis_hypha_septation” [8]
Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. pileipellis_hyphae_gel_embedding” [8]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. spore_length” [8]
Forma ornamentacji zarodnika — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. spore_ornamentation” [8]
Iloraz długości i szerokości zarodnika — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. spore_q” [8]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. spore_shape” [8]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Caracteres microscópicos:Basidiósporas;Pileipellis. spore_width” [8]
Metody i zapisy źródłowe — Atlasowy opis mikroskopii Cortinarius elatior według cms.
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Stručný popis:Výtrusy;Hyfy závoje. spore_length” [9]
Forma ornamentacji zarodnika — zapis źródłowy: „Stručný popis:Výtrusy;Hyfy závoje. spore_ornamentation” [9]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Stručný popis:Výtrusy;Hyfy závoje. spore_shape” [9]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Stručný popis:Výtrusy;Hyfy závoje. spore_width” [9]
Metody i zapisy źródłowe — Zarodniki z exsiccatum JGa_1374;N=66 zarodników z jednej kolekcji, nie66 niezależnych kolekcji.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „"(10.5) 11.5–13.5 (14.5) × (6.5) 7–8 (8.5) μm";N=66,JGa_1374.” [15]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Gane:almond spores,JGa_1374.” [15]
Historia nazwy i zakres oznaczeń
Ważny opis: Fries opisał Cortinarius elatior w Epicrisis (1838), s.274, poz.69; przywołał Agaricus elatus Persoona z Synopsis, s.332 i wyłączył ujęcie Batscha. Kärcher (2004), s.63, omawia ten opis jako nową, ważną nazwę. Nie utożsamiono tego autorstwa z autorstwem wcześniejszych ilustracji.
Nazwa polska i odrębne koncepcje: PTMyk w rekomendacji 7/2026, s.13, przypisuje C. elatior nazwę zasłonak wysmukły. Starszy nagłówek atlasu Snowarskiego używa nazwy wyniosły. GBIF ujmuje C. elatior(2528818) i C. livido-ochraceus(2528816) odrębnie; część atlasów stosuje szerszą synonimizację. Starszych oznaczeń nie potwierdzono wstecznie molekularnie.
[14] [19] [23] [16] [9]Rozbieżne oceny wartości spożywczej
Oceny źródeł: ČMS określa C. elatior jako niejadalny. ÖMG podaje jadalny, a Sociedad Micológica Extremeña — jadalny miernej jakości. Są to odmienne oceny autorów; ČMS i ÖMG odnoszą nazwę także do lividoochraceus. Zachowano każdą ocenę i jej zakres. Żadna z tych ocen nie dowodzi obecności albo braku określonej toksyny u każdego współcześnie wyróżnianego taksonu.
Charakter oceny: Określenie niejadalny w czeskim atlasie i mierna wartość kulinarna w opracowaniu hiszpańskim są ocenami spożywczymi autorów. Nie są wynikami oznaczenia toksyny, dawki toksykologicznej ani doświadczenia ustalającego czas i temperaturę przygotowania.
[9] [22] [20]Mikroskopia i próby odczynnikowe
Pomiary i medium: ČMS podaje zarodniki 11–14×6,5–9 µm. Barakaldo podaje 11–13,5×7–8,5 µm, Q1,6–1,8, kształt migdałowaty i brodawkowaną powierzchnię. KOH2% wymieniono przy barwie mikroskopowej, a nie jako warunek kształtu lub wymiarów. Źródła nie podają dla tych zakresów liczebności próby, aparatury ani wszystkich parametrów preparatu.
Odczynniki: ČMS opisuje na skórce kapelusza i w miąższu brak reakcji z KOH albo reakcję prawie niedostrzegalną. Nie zamieniono tej alternatywy w bezwzględnie ujemny wynik. Barakaldo podaje powolne czerwienienie miąższu po fenolanilinie; nazwa mieszaniny nie jest samym fenolem. Zachowano oba opisy przy źródłach, bez wymyślania stężenia, czasu pomiaru czy wyników dla innych tkanek.
Osłona a skórka kapelusza: ČMS przypisuje brak sprzążek strzępkom osłony. Barakaldo opisuje brak sprzążek na przegrodach strzępek skórki kapelusza. W polu sprzążek zapisano wyłącznie ten drugi, jednoznacznie nazwany element. Nie przeniesiono braku sprzążek na podstawki ani wszystkie tkanki.
[9] [8]Szczegóły opisu źródłowego
Zapach i budowa: Atlas czeski opisuje zapach niewyróżniający się lub słabo miodowy, a Barakaldo — łagodnie miodowy. Określenia miodowego nie zamieniono na owocowe ani słodkie. Źródła opisują także szeroki garbek kapelusza i zróżnicowanie powierzchni trzonu względem strefy zasnówki; strefa ta nie została uznana za błoniasty pierścień.
Niezależne źródła opisów: Przewodnik andaluzyjski opisuje C. elatior w odrębnym haśle na drukowanych stronach 284–285. Podaje mikoryzowy sposób odżywiania, rozproszone lub małe grupy owocników i jesienną porę pojawu. Częstość w Andaluzji nie została przeniesiona na Polskę, a wzmianki o drzewach nie zostały utożsamione z badaniem konkretnych mikoryz.
[9] [8] [7]Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Źródłowo odnotowane w Polsce, bez ponownego niezależnego oznaczenia.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 06.11.2026.
Ograniczenia: Oznaczenie zachowano zgodnie ze źródłem, nie potwierdzono go molekularnie. Nie utożsamiono globalnie livido-ochraceus i elatior.
[21] [18]Materiał: Gryżyna 2 kmS, źródłowy wpis kolekcji w spisie Parku.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 06.11.2026.
Ograniczenia: Lokalne IX–X nie wyznacza kompletnego sezonu Polski.
[17]Materiał: Nadleśnictwo Świebodzin, oddziały 11 x, 21 j, 24 o, Łagowsko-Sulęciński Park Krajobrazowy, woj.lubuskie.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 06.11.2026.
Ograniczenia: Przypisanie zgodnie z oznaczeniem źródłowym; bez niezależnej rewizji molekularnej. Oddziałów leśnych nie zamieniono na współrzędne. Październik w lokalnym spisie nie jest pełnym sezonem krajowym.
[24]Zakres opracowania
Wymagane kontrole są rozliczone.
Podstawa prawna i zakres oceny
Przepisy dla lokalizacji: Polska
Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Czechy | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | VIII–XI |
|
| Polska | województwo łódzkie; Pomeranian — obszar podany w metadanych GBIF; Lubuskie / Lubusz — obszar podany w metadanych GBIF | VIII–XII — minimalny zakres obserwacji |
|
Źródła
- Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów
- Odczyt urzędowego aktu i jego bieżącego statusu — protection
- Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 13 lutego 2026 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia … w sprawie grzybów dopuszczonych do obrotu…
- Odczyt urzędowego aktu i jego bieżącego statusu — trade
- andalusia — Cortinarius elatior
- barakaldo — Cortinarius elatior
- cms — Cortinarius elatior
- Fries 1838, Epicrisis, p.274, item69
- Jacques Gane, Cortinarius elatior, exsiccatum JGa_1374
- gbif — Cortinarius elatior
- Ślusarczyk 2019, Grzyby wielkoowocnikowe Gryżyńskiego Parku Krajobrazowego
- grzyby — Cortinarius elatior
- Kärcher 2004, Zur Geschichte und Typifikation von Cortinarius elatior
- Sociedad Micológica Extremeña, Cortinarius elatior
- GBIF — polskie rekordy C.elatior2528818
- ÖMG, Speisewert, Cortinarius elatior
- PTMyk, Rekomendacja7/2026,14.02.2026
- Ślusarczyk 2025, Materiały do poznania bioty grzybów Łagowsko-Sulęcińskiego Parku Krajobrazowego, Przegląd Przyrodniczy36(2): 27–69
- Opublikowane występowanie koło Gryżyny
- C.elatior — źródłowe występowanie w Polsce
- C.elatior — województwo lubuskie w publikacji 2025
- C.elatior — łagodny smak miąższu w opisie źródłowym