Trujący
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.








Muchomor jeżowaty (Amanita echinocephala) to rzadki grzyb ciepłolubny. Białawy albo kremowy kapelusz zdobią ostre, piramidalne brodawki mocno zrośnięte ze skórką. Gęste, wolne blaszki z wiekiem przybierają swoisty, seledynowy lub bladozielonkawy odcień. Masywny trzon o bulwiastej podstawie opatrzony jest zwisającym pierścieniem. Grzyb rośnie latem i jesienią w lasach liściastych, głównie na glebach wapiennych. To grzyb trujący, wiązany z nefrotoksycznością. W Polsce nie podlega prawnej ochronie.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt wypukły lub płaski; u młodych owocników — półkulisty lub kulisty; u dojrzałych owocników — płaski lub wypukły.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest brodawkowata.
- Pokrycie
- Na środku kapelusza powierzchnia może być filcowata.
Na brzegu kapelusza powierzchnia może być włóknista.
Wokół podstawy brodawek powierzchnia kapelusza może być pajęczynowata. - Lepkość i śluzowatość
- W wilgotnych warunkach powierzchnia kapelusza jest lepka.
- Kolor
- Kapelusz może być brudnobiaławy, brudnokremowy, popielaty, biały, białawy lub szaropłowy.
- Resztki osłony na brzegu
- U młodych owocników z brzegu kapelusza zwisają resztki osłony.
- Brzeg
- Brzeg kapelusza wystaje poza hymenofor.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 30 do 200 milimetrów.
Pozostałości osłony na kapeluszu
- Wysokość brodawek
- Wysokość brodawek osłony na kapeluszu może wynosić od 0,5 do 3 milimetrów.
- Kształt brodawek
- Kształt brodawek osłony na kapeluszu może być ostrostożkowaty lub niskostożkowaty.
- Trwałość po deszczu
- Resztki osłony kapelusza mogą zostać zmyte przez deszcz.
- Środek
- Środek kapelusza jest zagłębiony.
- Skórka
- Skórka kapelusza jest ściągalna.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę blaszkową.
Blaszki przy trzonie
- Połączenie z trzonem
- Blaszki mogą być przyrośnięte do trzonu lub wolne od trzonu.
- Profil
- Blaszka jest brzuchata.
- Barwa
- Hymenofor może być szaropłowy, zielonkawy, brązowawosłomkowożółty lub zielonkawokremowożółty.
- Ostrze
- Ostrze blaszki jest drobno ziarniste.
- Rozstaw
- Blaszki są gęste.
- Szerokość
- Wysokość blaszek może wynosić do 15 milimetrów.
- Blaszeczki
- Stwierdzono obecność blaszeczek.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon może mieć kształt maczugowaty, walcowaty lub wrzecionowaty.
- Podstawa
- Podstawa trzonu może być bulwiasta lub maczugowata.
- Kolor
- Trzon może być białawy lub bladosłomkowy.
- Ukształtowanie powierzchni
- Nad pierścieniem powierzchnia trzonu jest bruzdowana.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu może być pod pierścieniem włóknista lub łuskowata.
- Wnętrze
- Trzon może być pełny lub pusty.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 40 do 200 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 10 do 40 milimetrów.
Osłona u podstawy
- Budowa
- Osłona u podstawy trzonu ma postać łusek.
- Szerokość łusek
- Szerokość łusek osłony u nasady trzonu może wynosić do 3 milimetrów.
Pierścień
- Obecność
- Pierścień występuje u tego gatunku.
- Forma
- Pierścień jest zwisający.
- Budowa
- Pierścień jest błoniasty.
- Położenie
- Pierścień może być położony szczytowy lub podszczytowy.
- Trwałość
- Pierścień jest trwały.
- Barwa
- Pierścień może być białawy, u młodych owocników może być biały, a u dojrzałych owocników może być słomkowożółty.
- Rzeźba powierzchni
- Górna powierzchnia pierścienia jest prążkowana.
- Pokrycie powierzchni
- Spód pierścienia może być włókienkowaty lub watowaty.
- Szerokość
- Szerokość pierścienia może wynosić do 25 milimetrów.
Bulwa
- Długość
- Długość bulwy u podstawy trzonu może wynosić do 60 milimetrów.
- Szerokość
- Szerokość bulwy u podstawy trzonu może wynosić do 40 milimetrów.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ może być biały, a w kapeluszu pod skórką może być kremowy.
- Twardość i zwartość
- Miąższ jest zwarty.
- Smak
- Ma słaby smak.
- Zapach
- Zapach miąższu może być umiarkowany, rzodkiewkowy i chemiczny; może być słaby, ziemisty.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb występuje w lasach liściastych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać pojedynczo lub po kilka.
- Częstość
- Gatunek jest rzadki.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od czerwca do sierpnia.
- Obszar występowania
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Trujący
Prawo
- Ochrona
- Muchomor jeżowaty nie jest objęty w Polsce gatunkową ochroną ścisłą ani częściową.
- Handel
- Muchomor jeżowaty nie figuruje w polskim wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych.
Z czym można pomylić
FAQ
Czy muchomor jeżowaty jest grzybem jadalnym?
Nie, to gatunek trujący, wiązany z nefrotoksycznością (uszkodzeniem nerek). W opisanym w 2012 r. zatruciu w Niemczech jego udział był podejrzewany, lecz niepotwierdzony. Odradza się jego spożywanie.
Dlaczego blaszki muchomora jeżowatego zielenieją?
Blaszki u dojrzałych owocników naturalnie zyskują charakterystyczny, bladozielonkawy lub seledynowy odcień, co stanowi jedną z najważniejszych cech diagnostycznych tego gatunku.
W jakich miejscach i na jakich glebach rośnie ten gatunek?
To grzyb ciepłolubny, rosnący głównie w lasach liściastych pod dębami i bukami. Preferuje gleby wapienne o odczynie obojętnym lub zasadowym, lecz bywa notowany także na podłożach lekko kwaśnych.
Co wykazały badania laboratoryjne dotyczące składu chemicznego?
W badaniach wykazano zdolność tego grzyba do silnej hiperakumulacji metali, w tym srebra, w owocnikach. To kolejny ważny argument przemawiający przeciwko próbom jego spożywania.
Po jakich cechach można rozpoznać muchomora jeżowatego?
Charakteryzuje się jasnym kapeluszem z ostrymi, piramidalnymi brodawkami, blaszkami o seledynowym odcieniu u starszych okazów oraz bulwiastym trzonem ze zwisającym, prążkowanym pierścieniem.
Czy muchomor jeżowaty podlega w Polsce ochronie prawnej?
Nie, muchomor jeżowaty nie znajduje się w Polsce na liście gatunków objętych prawną ochroną gatunkową. Jest jednak grzybem rzadkim i nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu handlowego.
Z jakimi grzybami można pomylić muchomora jeżowatego?
Można go pomylić z muchomorem szyszkowatym oraz z białymi odmianami muchomora sromotnikowego i jadowitego. Śmiertelne gatunki odróżnia brak ostrych brodawek i luźna pochwa u podstawy.
Kiedy przypada okres pojawiania się owocników?
Polski atlas wskazuje ogólnie lato, lecz w kraju znane są też obserwacje wrześniowe. Pojedyncze daty takich znalezisk nie stanowią jednak podstawy do wyznaczania stałego, dłuższego sezonu.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- muchomor jeżowaty
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Amanita echinocephala
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę zieloną.
- Odcień wysypu
- Może występować zielonkawy odcień.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny, wydłużony elipsoidalny, szeroko elipsoidalny lub odwrotnie jajowaty.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 8 do 14,5 mikrometra i szerokość od 5 do 11,5 mikrometra.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Odczyn gleby
- Może preferować gleby obojętne lub niekwaśne.
- Ogólna ciężkość gleby
- Preferuje gleby ciężkie.
- Wapienność gleby
- Występuje na glebie wapiennej.
- Żyzność gleby
- Preferuje gleby żyzne.
- Drzewa liściaste w otoczeniu
- W otoczeniu rosną buki.
- Partnerzy mikoryzowi
- Mikoryzę z tym grzybem tworzą dęby i graby.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania mikoryzowy.
Historia i kultura
W polskiej mykologii i literaturze przyrodniczej historia obecności Amanita echinocephala wiąże się przede wszystkim z rozwojem badań nad rodzajem Amanita oraz kształtowaniem się oficjalnego krajowego nazewnictwa mykologicznego. Przez długi czas taksonomia i obecność tego grzyba w krajowych źródłach były przedmiotem dyskusji ze względu na trudności w jednoznacznym rozróżnieniu go od blisko spokrewnionego muchomora szyszkowatego (Amanita strobiliformis). Historyczne ujęcia w piśmiennictwie oraz dawniejsze doniesienia florystyczne nie zawsze precyzyjnie rozgraniczały oba te gatunki, co prowadziło do nieporozumień w przypisywaniu polskich nazw i ocenie statusu poszczególnych znalezisk.
Kwestia ta stała się przedmiotem analiz Komisji ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego. W Rekomendacji KPNG 4/2025 uregulowano zagadnienia związane z poprawnym stosowaniem polskiej nazwy gatunkowej oraz zaakcentowano konieczność krytycznego podejścia do dawniejszych relacji literaturowych, wskazując na potrzebę weryfikacji danych ze względu na zmienne ujęcie taksonomiczne obu jednostek. Dyskusja ta stanowi istotny element historii polskiej nomenklatury botanicznej i mykologicznej.
Jadalność i bezpieczeństwo
Muchomor jeżowaty (Amanita echinocephala) jest grzybem uznawanym za niejadalny, a przez współczesną literaturę toksykologiczną i mykologiczną klasyfikowanym jako gatunek trujący lub potencjalnie niebezpieczny. Spożycie owocników wiąże się z ryzykiem ostrego uszkodzenia nerek oraz zaburzeń żołądkowo-jelitowych, wywoływanych przez toksyczne aminokwasy niebiałkowe obecne w tkankach grzyba.
Miąższ cechuje się mdłym, nieokreślonym smakiem oraz nieprzyjemnym, ziemistym lub przypominającym rzepę zapachem, co dodatkowo zniechęca do celów konsumpcyjnych. Bezpieczne spożycie tego gatunku nie jest możliwe – nawet po obróbce termicznej część toksyn nie ulega całkowitej degradacji, dlatego grzyb nie nadaje się do jedzenia w żadnej formie.
Tradycyjnie w niektórych regionach południowej Europy (m.in. lokalnie we Włoszech i Francji) bywał dawniej zbierany i konsumowany po uprzednim wielokrotnym obgotowaniu i odlaniu wywaru. Współcześnie jednak, w świetle danych o jego nefrotoksyczności, w całej Europie – w tym w Polsce – jest powszechnie uznawany za grzyb nienadający się do spożycia i całkowicie wykluczony ze zbioru gospodarczego i amatorskiego.
Siedlisko i występowanie
Amanita echinocephala to ciepłolubny gatunek mikoryzowy, związany przede wszystkim z drzewami liściastymi, w szczególności z dębami (Quercus) oraz bukami (Fagus), a niekiedy także z lipami, grabami czy kasztanowcami. Wyjątkowo bywa notowany pod sosnami na podłożu węglanowym. Grzyb ten wykazuje wyraźne preferencje wapieniolubne (kalcyfilne) – rozwija się w glebach zasadowych, gliniastych, suchych do umiarkowanie wilgotnych, obfitujących w węglan wapnia. Najczęściej spotyka się go w świetlistych dąbrowach, lasach bukowych na wapieniach, ciepłych zaroślach kserotermicznych, a także w starych parkach krajobrazowych i zadrzewieniach o odpowiednim podłożu.
Zasięg geograficzny obejmuje głównie Europę Południową i Środkową, a także fragmenty Azji Zachodniej i Afryki Północnej. Na obszarze Polski grzyb ten uchodzi za takson bardzo rzadki, znany z nielicznych stanowisk w ciepłych lasach liściastych, przy czym zgodnie z Rekomendacją KPNG 4/2025 rzeczywista liczba jego krajowych stanowisk wymaga dalszej weryfikacji ze względu na sposób ujmowania tego taksonu.
W Europie owocniki pojawiają się zazwyczaj od lata do jesieni. Z kolei dane z krajowych obserwacji dokumentują występowanie owocników w przedziale od czerwca do sierpnia (VI–VIII).
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Niejadalny
Źródło bez opisu bibliograficznego · Snowarski species account: owocnik / zarodniki / występowanie; selected Polish collections kept distinct.
- Jadalność
- Trujący — źródło oznaczenia
Kirchmair i in. (2012) — Amanita poisonings resulting in acute, reversible renal failure · Abstrakt: metody, wyniki i wnioski. W materiale zielnikowym wykryto nefrotoksynę odpowiadającą toksynie A. smithiana. Identyfikacja grzyba spożytego przez pacjenta w Niemczech pozostała podejrzewana.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Amanita echinocephala
Gatunek ten został po raz pierwszy opisany naukowo w 1835 roku przez włoskiego mykologa Carlo Vittadiniego jako Agaricus echinocephalus. W 1872 roku francuski badacz Lucien Quélet przeniósł go do rodzaju Amanita, tworząc do dziś obowiązującą nazwę Amanita echinocephala. Łaciński epitet gatunkowy echinocephala wywodzi się z greckich słów echinos (jeż) oraz kephale (głowa). Dosłownie oznacza to „jeżogłowy”, co doskonale oddaje wygląd kapelusza gęsto pokrytego ostrymi, sterczącymi piramidkami.
Ujęcie nazwy w przeglądzie Lochkovskiego profilu
Zakres oznaczenia: Fellner (2018) przedstawia gatunek pod nazwą Amanita solitaria i podaje Amanita echinocephala jako synonim. Powiązanie odnosi się do oznaczenia przyjętego w tym przeglądzie.
[1]Ekologia i rozmieszczenie
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest rzadki. [20]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Podstawki
- Sprzążki
- Stwierdzono sprzążki u podstaw podstawek. [2]
Skórka kapelusza
Reakcje z odczynnikami
- Reakcja amyloidalna
- Reakcja amyloidalna zarodników w odczynniku Melzera jest dodatnia. [10]
Zarodniki
- Obecność wyrostka wnęki bazydiospory
- Stwierdzono obecność wyrostka wnęki bazydiospory. [20]
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym jest hialinowy, bezbarwny i przejrzysty. [10] [20]
- Zawartość zarodnika
- Zawartość zarodnika jest drobno, słabo ziarnista. [10]
- Refrakcyjność zarodnika
- Zarodnik jest załamujący światło. [10]
- Iloraz długości i szerokości zarodnika
- Iloraz długości i szerokości zarodnika może wynosić od 1,25 do 2. [10]
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt elipsoidalny, wydłużony elipsoidalny, szeroko elipsoidalny lub odwrotnie jajowaty. [10] [13]
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką. [20]
- Grubość ściany zarodnika
- Zarodnik jest cienkościenny. [10]
Trama hymenoforu
- Typ tramy hymenoforu
- Trama hymenoforu jest bilateralna — dwustronna. [10]
Materiał i metody badań
Metody i zapisy źródłowe — Exact named species literature account; original source taxon and scope retained. Source taxon: A.solitaria [=A.echinocephala] sensu Bas1969.
Liczba zarodników na jednej podstawce; Długość podstawki; Szerokość podstawki; Długość zarodnika; Iloraz długości i szerokości zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Original source intervals and exceptional boundaries retained in source_statistics.” [10]
Typ tramy hymenoforu; Barwa zarodnika w mikroskopie; Zawartość zarodnika; Refrakcyjność zarodnika; Kształt zarodnika; Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Bas1969 printed pp.394–396 (PDF110–112): only the account headed A.solitaria [=A.echinocephala], not misapplications or adjacent species.” [10]
Barwa strzępek skórki kapelusza — zapis źródłowy: „colourless to pale brown ... or somewhat refractive, yellowish hyphae; the pale brown source alternative” [10]
Barwa strzępek skórki kapelusza — zapis źródłowy: „or somewhat refractive, yellowish hyphae; separate source alternative, not a sequence” [10]
Barwa pigmentu skórki — zapis źródłowy: „pale brown (intracellular pigment); exact source localization” [10]
Metody i zapisy źródłowe — Exact named species literature account; original source taxon and scope retained. Source taxon: A.echinocephala sensu Snowarski.
Obecność wyrostka wnęki bazydiospory — zapis źródłowy: „Zarodniki ... z dziobkiem; presence only, without a strongly lateral position.” [20]
Barwa zarodnika w mikroskopie; Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Snowarski species account: owocnik / zarodniki / występowanie; selected Polish collections kept distinct.” [20]
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Original source intervals and exceptional boundaries retained in source_statistics.” [20]
Metody i zapisy źródłowe — Exact named species literature account; original source taxon and scope retained. Source taxon: A.solitaria (A.echinocephala) sensu Vesterholt2008 keyC6.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Original source intervals and exceptional boundaries retained in source_statistics.” [13]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Vesterholt2008, Funga Nordica p.332, KeyC couplet6, A.solitaria (A.echinocephala); retain conditional key scope.” [13]
Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Opublikowany zbiór z województwa świętokrzyskiego.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 21.10.2026.
Ograniczenia: Źródłowe oznaczenie i zakres pojęcia zachowano. Nie zadeklarowano nowego badania okazów ani odczytu wszystkich publikacji cytowanych przez źródło.
[20]Materiał: Stanowiska czeskie z opisu Fellnera 2018; lokalne stwierdzenie w południowej części NPP Lochkovský profil na wysokości 274 m. Brak daty przypisanej do tego gatunku; ogólny kalendarz wyjazdów nie jest sezonem gatunku.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 29.10.2026.
[1]Zakres opracowania
Przed ukończeniem rekord wymaga uzupełnienia lub rozliczenia.
- Poszukiwanie regionów występowania wymaga rozliczenia.
- Powiązania wcześniejszych ustaleń wymagają ponownego sprawdzenia.
- Nowe źródła wymagają rozliczenia informacji napotkanych podczas przeglądu.
Podstawa prawna i zakres oceny
Przepisy dla lokalizacji: Polska
Najważniejsze substancje i ich działanie
Badania srebra, rtęci i nefrotoksyczności dotyczą różnych materiałów, miejsc i metod. Ich wyniki przedstawiono osobno; nie tworzą jednego profilu chemicznego wszystkich populacji muchomora jeżowatego. Przy starszych pracach znaczenie ma także użyte przez autorów ujęcie nazwy Amanita solitaria.
[18] [17] [16]Srebro w materiale opisanym jako Amanita solitaria: Borovička i współpracownicy (2007) podali dziesięć wyników dla tej nazwy źródłowej: osiem próbek terenowych i dwie zielnikowe. Stężenia srebra w owocnikach wynosiły 5,87–784 mg/kg suchej masy. Dla ośmiu próbek z oznaczoną glebą współczynnik koncentracji FC wynosił 45–852. Autorzy traktowali A. solitaria jako synonim A. echinocephala, lecz niejednoznaczne historyczne użycie tej nazwy ogranicza automatyczne przypisanie wszystkich kolekcji do współczesnego ujęcia gatunku. Wyniki A. strobiliformis z tej samej pracy pozostają osobne.
[18] [15]Zawartość rtęci w owocnikach: Badania laboratoryjne pierwiastków śladowych, opublikowane przez zespół Falandysza w 2016 roku, na próbkach zebranych w 2014 roku na stanowisku Jiuxi (Yuxi, Chiny), ujawniły obecność rtęci w owocnikach. Metodą CV-AAS w zbiorczej próbce trzech owocników oznaczono stężenie rtęci na poziomie 5,0 mg Hg/kg suchej masy w kapeluszach oraz 1,8 mg Hg/kg suchej masy w trzonach. W badaniu tym nie oznaczano stężenia rtęci w samej glebie.
Wynik jakościowego badania nefrotoksyny: Kirchmair i współpracownicy (2012) zastosowali chromatografię cienkowarstwową do materiału zielnikowego 20 gatunków Amanita, z A. smithiana jako materiałem porównawczym. Dla badanego A. echinocephala uzyskali sygnał odpowiadający nefrotoksynie A. smithiana. Wynik dotyczy tego materiału i tej metody; nie jest oznaczeniem stężenia toksyny ani dowodem jej pełnej struktury chemicznej. Nie uzasadnia też ogólnego stwierdzenia, że gatunek nie zawiera amatoksyn. Badanie zielnikowe jest odrębne od klinicznego przypisania gatunku niemieckiemu pacjentowi, które autorzy określili jako podejrzewane.
[16]
Badania ekologiczne
Odczyn gleby — konteksty źródłowe
Ustalenia opisują wskazany materiał, stanowisko albo zakres opisu autora.
Źródła: [1]
| Cecha | Wartość źródłowa | Kontekst materiału lub opisu | Kraj podany w źródle | Zbiory i daty | Miejsce w źródle | Zakres ustalenia | Rola w rozpoznawaniu |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Odczyn gleby | Preferowane są gleby o odczynie obojętnym. | Opis źródłowy preferencji glebowych | nie podano jednoznacznie | nie podano | Fellner2018, s.10: preferující skeletovité půdy s neutrální až zásaditou reakcí. Zapisana obojętność gleby pozostaje zachowana; uzupełnienie obejmuje jawnie podaną preferencję zasadowej reakcji. Bez liczbowych progów pH. | Wskazanie źródła; bez potwierdzenia mikoryzy lub globalnej preferencji. | Bez punktów diagnostycznych lub mapowych. |
| Odczyn gleby | Preferowane są gleby o odczynie zasadowym. | Opis źródłowy preferencji glebowych | nie podano jednoznacznie | nie podano | Fellner2018, s.10: preferující skeletovité půdy s neutrální až zásaditou reakcí. Zapisana obojętność gleby pozostaje zachowana; uzupełnienie obejmuje jawnie podaną preferencję zasadowej reakcji. Bez liczbowych progów pH. | Wskazanie źródła; bez potwierdzenia mikoryzy lub globalnej preferencji. | Bez punktów diagnostycznych lub mapowych. |
- Kraj w obwiedni starego zapisu nie zastępuje kraju podanego dla materiału.
- Wymieniona roślina pozostaje obserwacją w tym źródle; nie ustanawia globalnej preferencji ani gospodarza.
Warunki siedliskowe w opisie Fellnera
Siedlisko i gleba: Autor opisuje lasy liściaste cieplejszych obszarów i preferencję gleb szkieletowych o odczynie obojętnym do zasadowego. Opis ma charakter jakościowy i nie podaje pomiarów pH.
[1]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Czechy | Nie ustalono regionów w zapisanych danych | Nie ustalono |
|
| Polska | województwo świętokrzyskie | VI–VIII |
|
Materiały
Kolekcje zielnikowe
- 4/MF/30.06.08
Polska; Korzecko, pow. kielecki, woj. świętokrzyskie, EE83; 2007-08-12; Marcin Fałdziński
[3]- 5/TP/28.02.09
Polska; Stara Kraśnica, pow. złotoryjski, woj. dolnośląskie, 1,5 km SWW, G. Kaczawskie, BE61; 2008-10-05; Tomasz Pachlewski
[3]- 4/JG/24.11.11
Polska; NE Krzyżanowice, pow. pińczowski, woj. świętokrzyskie, EF14; 2010-08-06; Joanna Gądek
[3]- Kolekcja
Polska; Giebło, pow. zawierciański, woj. śląskie, DF17; 2018-09-01; Krzysztof Kołodziejczyk
[3]- BGF0016694
Polska; Pojezierze Myśliborskie (rez. Bielinek, Cedyński PK), Markocin, oddz.96h Nadl.Chojna, pow.gryfiński, woj.zachodniopomorskie, AC30; 2017-07-29; Grażyna Domian
[3]
Źródła
- Fellner 2018, Průzkum makromycetů NPP Lochkovský profil
- amanita_echinocephala.bas-clamp-study
- amanita_echinocephala.grej-collections
- amanita_echinocephala.legal-status-verification.20261015
- archive-amanita_echinocephala-profile
- src-bas-amanita_echinocephala
- src-eli-protection-2014
- src-eli-trade-2026
- src-funga-amanita_echinocephala
- src-gbif-amanita_echinocephala
- src-kpng4-2025
- Kirchmair i in. (2012) — abstrakt oryginalnego badania
- mercury — weryfikacja tekstów muchomora jeżowatego
- silver — weryfikacja tekstów muchomora jeżowatego
- src-snow-amanita_echinocephala