Jadalny
Wymaga obróbki
Ustaw lokalizację, żeby zobaczyć dane dla swojego regionu.










Wodnicha późna (Hygrophorus hypothejus) to jadalny grzyb z rodziny wodnichowatych, pojawiający się późną jesienią, zwykle po pierwszych przymrozkach. Rośnie w borach sosnowych, tworząc mikoryzę z sosną. Kapelusz ma oliwkowobrązowy, śliski i pokryty śluzem. Blaszki są rzadkie, zbiegające na trzon, początkowo żółtawe, z wiekiem pomarańczowożółte. Miąższ jest miękki, żółtawy, o łagodnym smaku i przyjemnym aromacie. Jest ceniona przez grzybiarzy jako doskonały grzyb do marynowania i zup.
Rozpoznawanie, siedlisko i najważniejsze różnice.
Grzybiarz
Budowa owocnika
- Typ budowy
- Owocnik ma kapelusz i trzon.
Kapelusz
- Kształt
- Kapelusz może mieć kształt półkulisty, wypukły, płaski lub wklęsły; u młodych owocników — wypukły lub dzwonkowaty.
- Ukształtowanie powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest gładka.
- Pokrycie
- Powierzchnia kapelusza jest włóknista.
- Lepkość i śluzowatość
- W wilgotnych warunkach powierzchnia kapelusza może być śluzowata, a w suchych warunkach może być lepka.
- Układ pęknięć powierzchni
- Powierzchnia kapelusza jest popękana.
- Kolor
- Kapelusz może być oliwkowobrązowy lub żółtooliwkowy, w wilgotnym stanie może być oliwkowobrązowy, a po wyschnięciu może być ochrowobrązowy lub ochrowożółty.
- Ułożenie brzegu
- Brzeg kapelusza jest zagięty do wewnątrz.
- Średnica
- Kapelusz może mieć średnicę od 20 do 100 milimetrów.
- Środek
- Kapelusz ma garbek.
Spód kapelusza
- Typ
- Hymenofor ma budowę blaszkową.
Blaszki przy trzonie
- Połączenie z trzonem
- Blaszki są przyrośnięte do trzonu.
- Zbieganie hymenoforu po trzonie
- Blaszki zbiegają po trzonie.
- Profil
- Blaszka jest łukowata, o wklęsłej krawędzi.
- Barwa
- Hymenofor może być kremowobiały, pomarańczowożółty, blado cytrynowożółty, białawy lub żółty.
- Stopień anastomoz blaszek
- Występują anastomozy blaszek.
- Zróżnicowanie długości blaszek
- Blaszki mają nierówne długości.
- Rozstaw
- Blaszki są dość rzadkie.
- Grubość blaszek
- Blaszki są grube.
- Szerokość blaszek
- Blaszki są szerokie.
Trzon i podstawa
- Kształt
- Trzon jest walcowaty.
- Podstawa
- Podstawa trzonu jest zwężona.
- Kolor
- Trzon może być początkowo biały, później żółty.
- Pokrycie powierzchni
- Powierzchnia trzonu jest włóknista.
- Długość
- Trzon może mieć długość od 30 do 100 milimetrów.
- Grubość
- Trzon może mieć grubość od 3 do 10 milimetrów.
- Strefa lub ślad pierścieniowy na trzonie
- Na trzonie może występować strefa lub ślad pierścieniowy.
- Wygięcie osi
- Trzon jest falisty.
Miąższ
- Barwa
- Miąższ może być żółtawy, żółty, białawy lub kremowy.
- Smak
- Ma słodki smak. Natężenie jest słabe. Jest przyjemny.
- Zapach
- Zapach miąższu może być słaby, owocowy; może być niewyróżniający się.
- Grubość
- Miąższ kapelusza jest cienki.
Gdzie i kiedy rośnie
- Siedlisko
- Grzyb może występować w lasach iglastych lub w lasach mieszanych.
- Podłoże
- Bezpośrednim podłożem wzrostu może być gleba.
- Sposób wyrastania
- Owocniki mogą wyrastać w grupach, pojedynczo lub po kilka.
- Częstość
- Gatunek jest pospolity.
- Owocnikowanie
- Owocniki mogą pojawiać się od września do grudnia.
- Obszar występowania
- Potwierdzono występowanie w Polsce.
Jadalność i kuchnia
- Jadalność
- Jadalny
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
Prawo
- Ochrona
- W Polsce nie figuruje w wykazie gatunków grzybów objętych ochroną.
- Handel
- W Polsce nie figuruje w wykazie grzybów dopuszczonych do obrotu.
FAQ
Czy wodnicha późna jest grzybem jadalnym?
Tak, to smaczny grzyb jadalny, ceniony szczególnie w zupach, sosach oraz marynatach octowych.
W jakim okresie w roku można ją znaleźć?
Owocniki wyrastają bardzo późno – od października do grudnia, najczęściej dopiero po pierwszych przymrozkach.
W jakich lasach występuje wodnicha późna?
Rośnie niemal wyłącznie w lasach sosnowych i mieszanych na piaszczystych glebach, bezpośrednio pod sosnami.
Jak wygląda kapelusz tego grzyba?
Mierzy 2–7 cm (rzadziej do 10 cm, zwykle 3–5 cm). Jest oliwkowy po ciemnobrązowy, z jaśniejszym brzegiem i silnie śluzowaty w wilgoci.
Jakiego koloru są blaszki wodnichy późnej?
Początkowo są bladożółte, z wiekiem stają się złocistożółte do pomarańczowożółtych; są rzadkie i zbiegające.
Czy trzon grzyba ma pierścień?
Za młodu ma śluzowatą osłonę, która pozostawia na trzonie szybko zanikającą strefę pierścieniową.
Czy przymrozki niszczą owocniki wodnichy późnej?
Nie, gatunek ten jest odporny na niskie temperatury i po odwilży wciąż nadaje się do zbioru i spożycia.
Z jakimi grzybami można ją pomylić?
Dzięki porze owocnikowania i śluzowatemu oliwkowo-żółtemu wyglądowi trudno pomylić ją z trującymi gatunkami.
Jak najlepiej przyrządzić wodnichę późną?
Warto ją krótko obgotować, a następnie udusić na maśle lub zamarynować w łagodnej zalewie octowej.
Czy jest to gatunek pospolity w Polsce?
W polskich borach sosnowych występuje dość licznie, choć bywa rzadziej zbierany ze względu na późną porę.
Miłośnik
Nazwy i historia
- Obowiązująca nazwa krajowa
- Wodnicha późna
- Obowiązująca nazwa taksonomiczna
- Hygrophorus hypothejus
- Inne nazwy krajowe
- Wodnicha jasnożółta, Listopadówka
Obserwacje w domu
Wysyp zarodników
- Potrzebne materiały
- świeży, dojrzały kapelusz, kartka papieru, szklanka lub miseczka, woda
- Czas
- 2–24 h
- Wykonanie
- Połóż kapelusz spodem na papierze.
- Dodaj kroplę wody na wierzch i przykryj.
- Po 2–24 godzinach podnieś kapelusz i obejrzyj osad.
Czego szukać
- Barwa wysypu
- Wysyp zarodników ma barwę białą.
Pod mikroskopem
- Potrzebne materiały
- mikroskop świetlny, szkiełko podstawowe i nakrywkowe, igła, woda, zarodniki z wysypu
- Wykonanie
- Przenieś igłą odrobinę wysypu na szkiełko.
- Dodaj kroplę wody, przykryj szkiełkiem i obejrzyj zarodniki.
Czego szukać
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt wydłużony elipsoidalny lub szeroko elipsoidalny.
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką.
- Wymiary
- Zarodnik może mieć długość od 5,4 do 10 mikrometrów i szerokość od 3,2 do 6,2 mikrometra.
Wymiary porównuj po skalibrowaniu skali mikroskopu.
Ekologia i rozmieszczenie
- Odczyn gleby
- Preferuje gleby kwaśne.
- Gleba
- Preferuje gleby piaszczyste.
- Partnerzy mikoryzowi
- Mikoryzę z tym grzybem tworzy sosna zwyczajna.
- Sposób odżywiania
- Gatunek ma sposób odżywiania ektomikoryzowy.
Zastosowania pozakulinarne
Wodnicha późna (Hygrophorus hypothejus) posiada wąski, lecz specyficzny wachlarz zastosowań pozakulinarnych, wynikających z jej późnojesiennego fenotypu oraz charakterystycznych cech owocnika.
- Mikoryzacja sadzonek sosnowych: Ze względu na obligatoryjną symbiozę z sosną zwyczajną (Pinus sylvestris), grzybnia tego gatunku znajduje zastosowanie w leśnictwie jako inokulum mikoryzowe. Wykorzystuje się ją przy rekultywacji terenów zdegradowanych, piaszczystych nieużytków i hałd poprzemysłowych, gdzie wspomaga odporność młodych drzew na przymrozki oraz niedobory wilgoci.
- Naturalne barwierstwo: Choć nie należy do klasycznych grzybów barwierskich, w tradycyjnym rzemiośle tekstylnym dojrzałe kapelusze służą do barwienia włókien naturalnych (wełny i lnu). W zależności od zastosowanej bejcy (np. ałun lub siarczan żelaza) pozwala uzyskać stonowane odcienie żółtawooliwkowe, beżowe oraz ciepłe brązy.
- Bioindykacja fenologiczna i ekologiczna: W terenowej edukacji przyrodniczej i leśnej obecność owocników służy jako naturalny wskaźnik fenologiczny zamykający sezon wegetacyjny lasu borealnego i strefy umiarkowanej. Grzyb ten jest także wykorzystywany do monitorowania akumulacji metali ciężkich oraz izotopów promieniotwórczych w ściółce borów sosnowych.
Historia i kultura
Wodnicha późna zapisała się w tradycji europejskiego grzybiarstwa przede wszystkim jako symbol fenologicznego zamknięcia roku leśnego. W polskiej i niemieckiej kulturze ludowej (stąd dawne określenie Frostschneckling) postrzegano ją jako dar zwiastujący nadejście mrozów i ostatni świeży pożytek przed zimą.
- Tradycja regionalna: W dawnych społecznościach wiejskich północnej i wschodniej Europy pojawienie się tego gatunku po pierwszych przymrozkach wyznaczało tradycyjny kres wypraw do lasu oraz moment ostatecznego zabezpieczania zapasów.
- Świadectwa mykologiczne: W XIX-wiecznym piśmiennictwie przyrodniczym gatunek pojawiał się pod barwnymi nazwami potocznymi, takimi jak „grzyb mrozowy” czy „lśniaczek”, dokumentującymi zachwyt zbieraczy nad jego zdolnością do zachowywania barwy pod warstwą śniegu.
- Symbolika: W lokalnych wierzeniach i gawędach leśnych wodnicha późna uchodziła za świadectwo niezwykłej witalności przyrody – grzyb, który „nie lęka się szronu”, symbolizował przetrwanie w trudnych warunkach i nieuchronne nadejście zimy.
Jadalność i bezpieczeństwo
Wodnicha późna (Hygrophorus hypothejus) jest cenionym, w pełni jadalnym grzybem, który rzadko ulega robaczywieniu ze względu na późną porę owocnikowania.
- Ryzyko i jakość owocników: Występuje późną jesienią, nierzadko po przymrozkach. Choć niska temperatura nie dyskwalifikuje zdrowych egzemplarzy, należy bezwzględnie unikać owocników wielokrotnie zamarzających i rozmarzających – ich tkanki ulegają autolizie, co stwarza ryzyko zatrucia nieswoistego.
- Wymagane przygotowanie: Kapelusz oraz trzon pokrywa gruba warstwa śluzu. Ze względów higienicznych i sensorycznych zaleca się zdarcie śluzowatej skórki z kapelusza lub jej staranne wytarcie jeszcze na sucho. Ze względu na zanieczyszczenia igliwiem i piaskiem grzyb wymaga dokładnego oczyszczenia. Wymaga obróbki termicznej (gotowania lub smażenia) – nie należy spożywać go na surowo.
- Walory smakowe: Miąższ jest delikatny, kruchy, o łagodnym, lekko słodkawym smaku i niemal niewyczuwalnym zapachu.
- Tradycje spożycia: W Polsce i Europie Środkowej uchodzi za przysmak zbierany na zakończenie sezonu grzybowego, zwłaszcza w Niemczech i Skandynawii, gdzie stanowi bezpieczny, rzadko mylony gatunek późnojesienny.
Siedlisko i występowanie
Siedlisko i powiązania mikoryzowe Wodnicha późna występuje w lasach iglastych i mieszanych, niemal wyłącznie w towarzystwie sosen (przede wszystkim sosny zwyczajnej Pinus sylvestris), z którymi wchodzi w ścisłą symbiozę mikoryzową. Zasiedla przeważnie ubogie, piaszczyste i kwaśne gleby, typowe dla borów sosnowych, obrzeży wrzosowisk oraz młodników. Owocniki formują się najczęściej pośród zwartych kobierców mchów, w opadłym igliwiu oraz wzdłuż piaszczystych skrajów leśnych duktów.
Zasięg geograficzny W ujęciu filogenetycznym (sensu stricto) gatunek jest taksonem europejskim, szeroko rozpowszechnionym w strefie borealnej i umiarkowanej Europy; populacje z innych kontynentów, dawniej zaliczane do tego gatunku, stanowią odrębne taksony. W Polsce jest to grzyb pospolity na nizinach w zasięgu naturalnych i gospodarczych drzewostanów sosnowych. W pasie górskim spotyka się go rzadziej, głównie na niższych stanowiskach z udziałem sosny.
Sezon owocnikowania Należy do najpóźniej owocnikujących grzybów kapeluszowych w Europie Środkowej. Masowy pojaw następuje zazwyczaj w październiku i trwa przez cały listopad, a przy braku trwałego mrozu także w grudniu. Rozwój owocników jest bezpośrednio stymulowany przez wyraźne jesienne spadki temperatur i pierwsze przymrozki.
Źródła
- Snowarski, Hygrophorus hypothejus — wodnicha późna
- Hygrophorus hypothejus — źródła związku ektomikoryzowego z Pinus sylvestris
- Kontrola Moreau 2018 oraz GBIF/COL XR dla Hygrophorus hypothejus
- Česká mykologická společnost — Hygrophorus hypothejus
Badacz
Jadalność i kuchnia
Ustalenia źródłowe: jadalność, spożycie i wykorzystanie
- Jadalność
- Jadalny — źródło oznaczenia
Snowarski, Hygrophorus hypothejus — wodnicha późna · Jadalny; rozbieżne osobiste oceny smaku nie są rozbieżnością statusu jadalności.
- Wymagana obróbka
- Wymaga obróbki
DGfM, Positivliste der Speisepilze, 21.01.2024 · s.1: lista obejmuje gatunki jadalne po dostatecznym ogrzaniu, w odpowiedniej ilości; s.6: H.hypothejus. Zalecenie kulinarne towarzystwa, nie dowód konkretnej toksyny ani wymóg obgotowania w wodzie.
Nazwy naukowe i taksonomia
- Obowiązująca nazwa naukowa
Hygrophorus hypothejus
- Dawne nazwy naukowe
- Agaricus hypothejus Fr.[11]
- Zakres ujęcia taksonomicznego
Hygrophorus hypothejus (Fr.)Fr. w europejskim ujęciu Moreau i in.(2018), DOI10.1016/j.funbio.2018.04.009. Starsze i wyłącznie morfologiczne oznaczenia pozostają przy własnych źródłach i nie są wstecznie potwierdzane molekularnie. Danych gatunków północnoamerykańskich H.boyeri i innych wydzielonych taksonów nie przeniesiono do tego wpisu.
[11]
Ekologia i rozmieszczenie
- Częstość — ocena i zakres źródła
- Polska — dane ogólne: Gatunek jest pospolity. [10]
Diagnostyka laboratoryjna
Dane ustrukturyzowane
Podstawki
- Sprzążki
- Stwierdzono sprzążki w ogólnym zakresie tkanek owocnika podanym przez źródło. [11]
Pozostałe cechy laboratoryjne
- Szerokość strzępek kontekstu
- Strzępki miąższu mogą mieć szerokość od 6 do 25 mikrometrów. [11]
Skórka kapelusza
- Szerokość elementów skórki
- Szerokość elementów skórki może wynosić od 5 do 8 mikrometrów [11], a w górnej warstwie skórki: szerokość elementów skórki kapelusza może wynosić od 3 do 6 mikrometrów. [11]
- Inkrustacja strzępek skórki
- Inkrustacja strzępek skórki jest obecna. [11]
- Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej
- Strzępki skórki kapelusza są osadzone w żelu, przy silnym stopniu zżelatynizowania. [11]
- Organizacja skórki kapelusza
- Skórka kapelusza ma organizację typu kutis. [11]
- Kształt wierzchołka komórki końcowej skórki kapelusza
- Wierzchołek komórki końcowej skórki kapelusza jest zaokrąglony. [11]
- Długość komórki końcowej skórki kapelusza
- Długość komórki końcowej skórki kapelusza może wynosić od 80 do 110 mikrometrów. [11]
- Grubość skórki kapelusza
- Grubość skórki kapelusza może wynosić od 200 do 350 mikrometrów. [11]
Zarodniki
- Barwa zarodnika w mikroskopie
- Zarodnik w obrazie mikroskopowym jest hialinowy, bezbarwny i przejrzysty. [8] [11]
- Krople wewnątrz zarodnika
- W zarodniku stwierdzono obecność kropli. [11]
- Kształt zarodnika
- Zarodnik może mieć kształt wydłużony elipsoidalny lub szeroko elipsoidalny. [8] [11]
- Powierzchnia zarodnika
- W obserwacjach mikroskopowych powierzchnię zarodnika opisywano jako gładką. [8] [11]
- Grubość ściany zarodnika
- Zarodnik jest cienkościenny. [11]
Skórka trzonu
Materiał i metody badań
Metody i zapisy źródłowe — Species-level H. hypothejus material reported in the preserved Moreau 2018 excerpt.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Liczba zarodników na jednej podstawce — zapis źródłowy: „Source reports four-spored basidia. The result is an unconditional count; no frequency qualifier or conditions are attached.” [11]
Długość podstawki; Szerokość podstawki — zapis źródłowy: „Source reports basidia 35-55 x 6-8.5 µm.” [11]
Kształt podstawki — zapis źródłowy: „Source reports narrowly clavate basidia; only the existing clavate code is selected.” [11]
Szerokość strzępek kontekstu — zapis źródłowy: „Pileitrama hyphae are 6-18 µm, up to 25 µm wide; this is kept at the cap context target.” [11]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Inner-layer parallel hyphae 5-8 µm wide. The source's inner-layer wording is kept in this record rather than relabelled as the catalogue's lower layer.” [11]
Szerokość elementów skórki — zapis źródłowy: „Upper-layer hyphae 3-6 µm wide.” [11]
Inkrustacja strzępek skórki — zapis źródłowy: „Parietal pigment is reported minutely incrusting on pileipellis hyphae.” [11]
Osadzenie strzępek skórki w substancji żelowej — zapis źródłowy: „Upper pileipellis layer is strongly gelatinized.” [11]
Organizacja skórki kapelusza — zapis źródłowy: „The source term is two-layered ixocutis. The exact controlled structural base is retained as cutis, with the source's upper-layer gelatinization recorded separately below; the two-layer wording remains in unmapped findings.” [11]
Kształt wierzchołka komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Terminal elements have a rounded apex.” [11]
Długość komórki końcowej skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Frequent terminal elements are 80-110 µm long.” [11]
Grubość skórki kapelusza — zapis źródłowy: „Source reports a 200-350 µm pileipellis.” [11]
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „Source reports hyaline spores; no preparation medium is reported, so this is retained as source-described natural appearance.” [11]
Krople wewnątrz zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports multiguttulate spores; no count or lipid identification is inferred.” [11]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Study series n=315; source sequence (5.4-) 6.8-7.6-8.5 (up to 9.9) µm. Three-number sequence retained; central number is not labelled as a mean.” [11]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports broadly ellipsoid spores.” [11]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports smooth spores.” [11]
Grubość ściany zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports thin-walled spores.” [11]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Study series n=315; source sequence (3.2-) 4.1-4.6-5.2 (up to 6.2) µm. Three-number sequence retained; central number is not labelled as a mean.” [11]
Zżelatynizowanie strzępek skórki trzonu — zapis źródłowy: „Stipitipellis hyphae are gelatinized.” [11]
Szerokość strzępek skórki trzonu — zapis źródłowy: „Stipitipellis hyphae are 3-6 µm, up to 11 µm wide.” [11]
Metody i zapisy źródłowe — Species-level grzyby.pl H. hypothejus description.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Barwa zarodnika w mikroskopie — zapis źródłowy: „The page's English description says hyaline; the Polish description says colourless. No preparation medium is reported; this is retained as source-described natural appearance.” [8]
Długość zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports spore length 7-9 µm; its paired width is recorded in a separate field.” [8]
Kształt zarodnika — zapis źródłowy: „Source describes elongated ellipsoid spores.” [8]
Powierzchnia zarodnika — zapis źródłowy: „Source describes smooth spores.” [8]
Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Source reports spore width 4-5 µm; its paired length is recorded separately.” [8]
Metody i zapisy źródłowe — Species-level Česká mykologická společnost H. hypothejus description.
Identyfikacja kropli: nierozstrzygnięta.
Długość zarodnika; Szerokość zarodnika — zapis źródłowy: „Czech atlas reports the paired spore dimensions 7.5-10 x 4-5.5 µm.” [12]
Weryfikacja występowania — zakres i ograniczenia
Materiał: Hygrophorus hypothejus — Wojewoda 2003, s.319: Common in Poland.
Zakres odczytu: Fragmenty źródeł.
Odczytano fragment źródła; pełny tekst i metody nie zostały zweryfikowane.
Data przeglądu: 02.11.2026.
Ograniczenia: Oznaczenia źródłowe nie zostały ponownie potwierdzone molekularnie.
[10]Zakres opracowania
Przed ukończeniem rekord wymaga uzupełnienia lub rozliczenia.
- Nowe źródła wymagają rozliczenia informacji napotkanych podczas przeglądu.
Podstawa prawna i zakres oceny
Przepisy dla lokalizacji: Polska
Podstawa informacji o ochronie
Nieujęty w krajowych wykazach ochrony gatunkowej grzybów z załączników 1–4 rozporządzenia 2014/1408. Ograniczenia obowiązujące na danym terenie pozostają odrębne.
[1]Podstawa informacji o handlu
Nieujęty w wykazie gatunków dopuszczonych do obrotu lub produkcji przetworów, załącznik 1 aktualnego tekstu jednolitego 2026/258. Nie jest to ocena jadalności ani toksyczności.
[2]Wyniki analityczne
Orlov et al. 2023: 137Cs w świeżych owocnikach
Tabela 2, wiersz 17 dla Hygrophorus hypothejus (Fr.) Fr. z Povchanske, oddział 49/20 (typ siedliska A2), podaje 70 ± 2 kBq/kg świeżej masy 137Cs; zapis tabeli to M ± m, V=4,9%, P=2,8%. Współpróbkowana gleba ma 182 ± 13 kBq/m² 137Cs. Wiersz nie podaje dokładnego n; metody ogólne podają 3–7 powtórzeń dla gatunku na stanowisku. To wynik dla radionuklidu, nie panel metali stabilnych.
[7]Jocz 2026: pojedyncza próbka i spektrometria gamma
Autor opisuje jeden kompozyt owocników zebrany 13.11.2023 w lesie sosnowym koło Rudnicy (Lubuskie), wysuszony i sproszkowany; masa próbki wyniosła 66 g. Długi pomiar HDS-101G podał tempo zliczeń w obrębie piku 137Cs 1,318 ± 0,018 s⁻¹ oraz 40K 1,572 ± 0,016 s⁻¹. Są to peak count rates, a nie aktywność w Bq/kg; 66 g to masa sproszkowanej próbki, nie pojedynczego owocnika. Nie zgłoszono replik terenowych.
[5]Badania ekologiczne
Kubiak 2007: doświadczenie inokulacyjne na sośnie
W doświadczeniu z sadzonkami Pinus sylvestris użyto komercyjnego preparatu Mykoflor oznaczonego jako Hygrophorus hypothejus; bryłę korzeniową zanurzano w zawiesinie grzybni. We wrześniu 2004 średni przyrost tej grupy wynosił 26,0 (jednostki artykuł nie podaje; 142% kontroli 18,3), a średnia liczba pąków wierzchołkowych 16,2 (159% kontroli 10,2). Liczebności i miar rozrzutu nie podano; etykieta handlowa nie identyfikuje szczepu ani vouchera. To obserwacja dotycząca preparatu z etykietą gatunkową, nie dowód skuteczności samego gatunku.
[6]Siedlisko i występowanie
Potwierdzony zasięg występowania
Wszystkie obszary potwierdzone w zapisanych danych źródłowych.
| Kraj | Regiony i stanowiska | Owocnikowanie | Źródła |
|---|---|---|---|
| Polska | Dolny Śląsk — zakres nazwany przez źródło; województwo zachodniopomorskie | IX–XII |
|
Źródła
- D20141408.pdf
- D20260258.pdf
- Jocz L. Postępy Techniki Jądrowej 69(1): 6-13 (2026).
- Kubiak J. Inżynieria Rolnicza 3(91): 123-128 (2007).
- Orlov OO, Zhukovskyi OV, Kurbet TV et al. Nuclear Physics and Atomic Energy 24(3): 256-266 (2023).
- Snowarski, Hygrophorus hypothejus — wodnicha późna
- Wojewoda 2003, Checklist of Polish Larger Basidiomycetes, s.319 — oraz przegląd źródeł PL
- Kontrola Moreau 2018 oraz GBIF/COL XR dla Hygrophorus hypothejus
- Česká mykologická společnost — Hygrophorus hypothejus
- Źródłowe występowanie wodnichy późnej w Polsce